Het HondenForum

In Duitsland schijnt het normaler te zijn om de pups pas met een maand of 3-4 naar de nieuwe bazen te doen maar mij lijkt het helemaal niks.
Niet voor de pupkopers en niet voor de fokker.

Inge O schreef:

marian* schreef:In Duitsland schijnt het normaler te zijn om de pups pas met een maand of 3-4 naar de nieuwe bazen te doen maar mij lijkt het helemaal niks.
Niet voor de pupkopers en niet voor de fokker.

nooit van gehoord, in ieder geval niet bij hovawartfokkers (en dat zou daar ook écht niet goedkomen ).

wat een onzintheorieën zijn er toch .

Ik ken t ook niet... zowel niet bij de mh als de dobers...

fransoos schreef:gefeliciteerd met de pups

hier ook een hoor, die absoluut geen lijst aanlegt
heb het daar echt wel mee gehad, heb je de lijst vol, zeggen ze als het er op aan komt allemaal af
bovendien vind ik het veel te moeilijk om mensen die al 3 a 4 maand op de lijst staan, te moeten teleurstellen omdat ik zelf juist die pup wil houden, met als gevolg dat ik dan maar weer mijn pup afsta
met nesten waar een blijfertje in zit, adverteer ik pas na 6 weken, dan heb ik mijn keus gemaakt, en kan ik zonder stress voor de overiggen plekjes zoeken

Ik zou het als pupkoper niet leuk vinden pas met 6 weken een pup de kopen. Ik wil er toch liever eerder mee bezig zijn. Ik heb dus een wachtlijst en iedereen weet van te voren dat ik pas met een week of 5 besluit welke pup waar gaat wonen.

Ik heb er ook nog niet van gehoord hier, wel dat sommige fokkers ze pas met 9 weken laten verkassen.
De vereniging komt met 8 weken en geen dag eerder de zgn. Wurfabnahme doen, de dag erop mogen de pups van mij verhuizen.

Jeetje ik zou dat als pupkoper ook echt niet leuk vinden om zo lang te wachten tot ze mee naar huis mogen!

Op Vedette heb ik ook lang gewacht... maar dan eerder het maakproces We gingen op tijd zoeken naar een juiste fokker waar we een goed gevoel bij hadden. Toen we haar hadden gevonden was het wachten wachten en wachten op de loopsheid. Ik ben zelfs meegeweest naar Frankrijk voor de dekking. Ik wilde alles van meemaken en dat was super! Ik zou het echt niks vinden als de puppen al heel oud zijn. Het groeiproces meemaken is toch ook geweldig!

Als we gaan fokken met Vedette zou ik ook graag de toekomstige eigenaren een beetje leren kennen... Gewoon dat je een goed gevoel heb dat de pups naar een fijn huisje gaan... Dat kan ik mijn ogen het beste als je ze een paar keer hebt gesproken of met de puppen hebt gezien... Als je een lijstje mensen hebt geeft dat denk ik een stukje zekerheid dat ze zich goed voorbereid hebben en geen overhaastte beslissingen nemen over de aanschaf van een hond. Als mensen afhaken zou dat voor mij een teken zijn dat ze het liefst nu nu nu een pup willen ipv afgaan op een goed gevoel en bij hun eerdere keuze blijven...

marian* schreef:In Duitsland schijnt het normaler te zijn om de pups pas met een maand of 3-4 naar de nieuwe bazen te doen maar mij lijkt het helemaal niks.
Niet voor de pupkopers en niet voor de fokker.

Misschien bij bepaalde rassen dan? Ik heb dat nog nooit gehoord van Retriever fokkers uit Duitsland in ieder geval.

Marjoleine schreef:En dan heb je mensen die binnen twee weken voor een pup gaan?

Een impulsaankoop hoeft lang niet altijd fout te gaan.
Ik ga alvast geen jaar wachten op een pup. De twee laatsten zijn hier impulsief gekomen en die komen net zoals de geplande honden helemaal niets tekort

Ik had ook niet gefokt zonder wachtlijst. Straks blijf je met 6 pups zitten

Jee wat een topic zeg!
Nu heeft de ts echt geluk gehad dat het goed gegaan is met die bull.
Want het had ook heel anders en dramatisch kunnen aflopen.
Vrees wel dat nu het goed gegaan is en de pups 550 opbrengen, dit voor dochter en ouders weer een prima stimulans is om de volgende bull vol te douwen dmv een loopsheidsbroekje wat niet werkt, e.d.
Overigens, ik heb ook wachtlijsten, maar altijd ook afzeggingen, en moet ook weleens honden maanden of een jaar later (na een of meer jachtseizoenen, na veel hoop en veel investeringen, om verschillende redenen) herplaatsen. Daarom probeer ik ze wel allemaal heel goed te socialiseren, en ook zo te fokken dat ze niet zo moeilijk van karakter zijn, zoals bv. een Duitse jachtterrier wel is. Ik heb zelf ook niks aan honden die: krijsen in de loopren, andere honden aanvallen, mijn interieur kapotbijten, niet handelbaar zijn, weglopen, op alles jagen zonder dat correcties doorkomen, en toch moet ik ook honden terugnemen en naar elders herplaatsen, maar dat ligt niet altijd aan de hond.
En dan hebben mijn honden nog niet eens gezondheidsproblemen door inteelt of een belachelijke vorm!
Die van mij zijn haast niet stuk te krijgen.
Maar dan is dat weer het probleem soms. Want fysiek stellen ze een paar eisen, en mentaal dus ook.
Dat kom je met zorgvuldig en verantwoordelijk fokken allemaal tegen, en je moet zorgen dat je ook genoeg ruimte hebt voor al die honden als je er meer hebt, en ze zo comfortabel mogelijk stallen.
Bij mijn wachtlijsten verwacht ik tegen dat het zover is, niks, want er komen serieuze kopers bij en de meest serieuze wachters, waar je graag een hond bij had gehad, alleen al voor de eer, haken af; de meeste redenen zijn roddel, achterklap en onderlinge concurrentie. En dat is niet bij mij alleen zo, maar in de hondenwereld in het algemeen.
Welkom bij de rattenrace zal ik maar zeggen, tegen onze puber/ adolescent.
Ik hoop wel dat de ts een toontje lager gaat zingen over wat ze al allemaal weet, want het is alleen de voorzienigheid dat alles nu toch nog voorspoedig is gegaan, en de idee dat ze niet naar een da wilden, ook niet voor controle, geeft me toch dat kostenplaatje- scenario, en dat het dan wel moet opbrengen.
Een kennis van me had een van onbekende herkomst black and tan, terrierachtig hondje, uit het asiel gehaald nota bene, en dat werd per ongeluk (echt dus niet bedoeld, maar ze hebben teveel honden) gedekt door een door mij gefokte jachtterrier die ook bij hen zat. Tijd van de bevalling, ik was erbij, de teef had wel verschijnselen, maar onduidelijke en meestal geen persweeën, ze wachtten niet te lang met naar een da te gaan: het werd een keizersnee, 2 veel te grote puppen. Die hadden er via de natuurlijke weg nooit uitgekund. Dit zijn nu honden nb. zonder grote koppen of borsten of andere vreemde vormen.
Omdat ze niet hadden gewacht, werden pups en moederteef zonder veel problemen gered.
Ik heb ook 1 x van heel veel keren meegemaakt dat een DJT teef een keizersnee moest, had een te nauw bekken. Aan de andere kant heb ik ooit een heel iel Parson Russell achtig teefje, onbekommerd laten dekken door een Amerikaanse Stafford, en 7 pups werden op natuurlijke wijze zonder hulp geboren. Als de reu groter is dan de teef, zorg ik dan dat ze veel dekken, waardoor de kans op een groot nest met meer pups, de teef kan beschermen tegen te grote pups. (theoretisch dan.)
Tegenwoordig fok ik veel minder dan vroeger, en weet ik precies wat ik wil, wat toen nog niet was. Ik wilde in jeugdige bravoure wel even een perfecte terrier gaan fokken, een verbeterde versie van wat er al was. Nou ja, je leert later veel bij, over wat, hoe en waarom. En door ervaring leer je vanzelf waarom een ideaal niet werkt, iets wat de rotten in het vak mij al geduldig probeerden te vertellen.
Het kan dus altijd fout gaan, wil ik maar zeggen. Zelfs bij normaal gebouwde honden. En zelfs met een doel.
Nu heeft deze ts geen doel, alleen het voor 550 verkopen van pups, en evt. genieten van het opgroeien, waarbij zij in de war is tussen de inprentingsfase van de kat (idd 12 weken) en die van de hond (7 wk.)
Maar goed, dat moet zij allemaal maar leren met vallen en opstaan, en in crisis tijd lokt het geld, en honden vermeerderen gaat altijd nog vrij makkelijk, met enig geluk.
Overigens voel ik me op dit forum wel heel erg thuis (zit er dan ook tegenwoordig veel op) door de reacties en postings van sommigen, ik ben het vaak zo ontzettend eens met de meer ervaren hondenmensen hier, die kritisch denken, en best wel een beetje cynisch zijn, door wat ze hebben meegemaakt en omdat ze nadenken, alleen daarom al volg ik hier topics.

Nou, mijn honden heb ik van marktplaats, dus dan zou je zeggen dat ze impulsief werden aangeschaft. En dat is dus helemaal niet zo. Ik heb naar Shelly 9 maanden gezocht. Heel veel hondjes bekeken, veel gemaild en gebeld en gewacht tot ik precies de juiste vond. En ze is mijn engeltje, helemaal perfect bij mij passend. We lijken zelfs erg op elkaar. Ik heb toch het idee dat dat ook zo is omdat ik niet meteen de eerste de beste hond uitkoos. Ik heb een week ofzo heen en weer gemaild met de eigenaren voor ik erheen ging. En ja, toen hadden we alles al besproken en bleek dat ze ook nog helemaal verliefd was op ons meteen, toen namen we haar meteen mee. Maar impulsief was dat niet, in een week kun je heel veel bespreken namelijk en dat heb ik ook gedaan.

Ook Bruno komt van marktplaats en die kwam wel wat sneller op ons pad. Maar ik had ook precies in mijn hoofd wat voor hond het moest worden omdat ik Shelly toen al goed kende. En toen er hier in de buurt een hond op marktplaats verscheen, paste hij precies in dat plaatje. Shelly vond hem meteen geweldig, ik heb haar nog nooit een andere hond zo lief en respectvol zien begroeten. Dat was wel mazzelen. Maar impulsief, nee. Als je hart en je hoofd weten wat ze willen, is het een kwestie van die hond erbij zoeken. Dat kan soms best snel gaan, als je zeker van je zaak bent en goed hebt nagedacht. Maar ja, moet je je wel goed voorbereiden natuurlijk.

Ronja heb ik wel veel te impulsief aangeschaft, maar dat was ook mijn eerste hond. Dat ging helemaal niet goed maar dat lag aan mij. Ik had wel de perfecte leefomstandigheden toendertijd voor haar, ik had zelf gewoon niet de skills in huis. Maar ja, je leert toch ook door fouten te maken, helaas. Ronja stierf onverwacht heel jong maar maakte evengoed een onuitwisbare indruk op me en ik nam me toen voor om nooit meer dezelfde fout te maken om een hond te kiezen waar ik zelf niet goed bij pas. Ik had bij het ideaalplaatje in mijn hoofd, vergeten mezelf erbij te zetten. Maar daar was ik veel realistischer in toen ik weer ging zoeken. Toen heb ik ook besloten dat ik de eindbeslissing neem over wat er hier in huis komt, ik moet er namelijk het grootste deel van de dag voor zorgen. Ronja kwam bij ons vooral omdat mijn vriend de knoop doorhakte en dat doe ik niet meer. We moeten er allebei achter staan maar ik ben toch moeder de gans en moeders moet het wel allemaal kunnen bijbenen, hahaha.

Ik denk trouwens dat het wel vaker gebeurd dat de vrouwen beslissen over de huisdieren in gezinnen, de kinderen willen graag een pup en pappa moet nog even worden overgehaald want die ziet de bui al hangen dat hij hem uit mag laten bij nacht en ontij. Dan kun je hem maar beter met een voldongen feit confronteren dan maandenlang aan zijn hoofd te zeuren of we deze of juist deze pup moeten nemen. Want dan gaat ie tegensputteren. Maar misschien heb ik teveel Jan, Jans en de kinderen gelezen hoor, haha. En vrouwen neigen iets meer naar impulsiviteit, zeker als het om schattige pluizenbolletjes gaat. De nestdrang beperkt zich niet tot een wieg alleen. Sommige vrouwen hebben zo'n hang naar alles wat klein en weerloos is, dat ik denk, misschien eens goed naar binnen kijken en dat stukje onverwerkt uit het verleden eens verwerken. Of wat minder hormonaal naar de wereld kijken.

En dan hebben we nog de eenzamen natuurlijk, waar ik mezelf ook onder schaar. Geen kinderen en geen kinderwens, vanwege mijn mentale beperkingen (ptss), maar toch die nestdrang natuurlijk, iig een beetje, ik ben ook maar een mens. Dat ik zoveel konijnen heb, is eigenlijk meer plicht dan keuze. Ik zou er graag een paar herplaatsen, ware het niet dat ze allemaal een chronische aandoening hebben. Maar katten, daarbij moet ik echt op mijn handen gaan zitten om er niet eentje bij te nemen. Het is gewoon heerlijk om zo'n jong ding in huis te hebben, Willy is nu onze benjamin met één jaar oud, ons grote kitten. Dat geeft me echt een speciaal gevoel, dat heb ik nodig. Ze ligt vaak als een baby in mijn armen te spinnen en ja, natuurlijk mis ik het om echt moeder te zijn. Niets kan dat natuurlijk echt vervangen maar ze troost me toch wel een beetje.

Daar is niks mis mee, zolang je alle fasen van het leven van een dier kunt waarderen. Ik zie even teveel honden en katten in de pubertijd op marktplaats. Het pupperige is eraf en dan is de functie verloren voor de hond. Dat kan gewoon echt niet, vind ik. Nieuw leven is fantastisch, het is het wonder van het leven waar we allemaal sprakeloos van worden. Wat is er prettiger dan kijken naar baby's, van welk soort dan ook. Maar ik vind dat als je een dier in huis neemt, je van tevoren goed moet kijken of die wel in je gezin past en zal blijven passen en dat je je voor moet nemen er altijd voor te blijven zorgen. Er kan altijd iets misgaan maar de intentie moet zijn, voor altijd.

En dat zie ik niet iedereen doen, zo zonde want wat is het fijn en waardevol als je een dier een heel mooi leven hebt kunnen geven tot aan het eind. Ik ben op weinig dingen trots in mijn leven maar ik heb voor de dieren die gestorven zijn, altijd heel goed gezorgd tot het einde toe en dat geeft me een heel goed gevoel. Ze zijn niet allemaal hoogbejaard geworden helaas maar wel mijn twee zeer geliefde eerste katten, waar ik erg dankbaar voor ben. Jammer dat die mensen die hun hond in de pubertijd op marktplaats zetten, dat niet snappen, alle dingen die de moeite waard zijn, duren lang.

Shelly kwam hier ook met 7 maanden, mijn hart ging meteen naar haar uit want die was gewoon zo alleen die eerste 7 maanden van haar leven. Niemand die echt voor haar ging, ze zat maanden in de winkel te wachten tot ze verkocht zou worden. Ik denk dat omdat ze op een husky lijkt, mensen haar niet wilden, die zijn meestal druk. En toen kocht een gezin haar om haar anderhalve maand later op marktplaats te zetten. De vier kinderen van het gezin hadden geen zin om met haar te wandelen. Toen ik daar aankwam, moest ik even slikken, want de mensen woonden direct naast, en ik bedoel 5 meter lopen, een enorm mooi park met losloopgelegenheid. En Shelly zat thuis in haar mandje, zucht. Ze vertelden dat ze wel eens zelf naar huis terugliep, typisch Shelly. Die gaat er zeker vandoor als je haar geen veiligheid en zekerheid biedt. De eerste wandelingen dat ze los liep, wilde ze een paar keer terug naar de auto rennen. Arm ding! Maar ja, daar waren we snel overheen, want pas toen we elkaar hadden ontmoet, begon de lol pas goed. En ik zweer op alles wat heilig is, ik zal altijd voor haar blijven zorgen. De loyaliteit die honden hebben voor mensen, hadden mensen maar dezelfde loyaliteit naar honden toe. Dat verdienen ze namelijk.

Maar ja, hoe je dat kunt zien/weten aan andere mensen, of die dezelfde intentie hebben als ze een pup van je willen hebben, ik weet het niet. Ik vind afkomst of inkomen niet zoveel zeggen bijvoorbeeld. Opleidingsniveau zal me ook een zorg zijn, tenzij iemand verstandelijk beperkt is. Hoe moet je die mensen dan beoordelen? Het gaat namelijk om de hoeveelheid liefde en trouw die ze in hun donder hebben. Okee, en verantwoordelijkheidsgevoel maar dat is in beginsel ook liefde. Sommige mensen zijn gewoon niet in staat om erg veel van een dier te houden, die zien ze anders dan ik. Als toch minder dan mensen. Misschien zou ik wel een hele aparte pupverkoper zijn, niet dat ik dat ooit ga doen hoor maar hypothetisch. Ik zou dan bijvoorbeeld een camera in het huis op willen hangen en dan een dagje meekijken hoe ze met de pup omgaan, hahaha. Je kunt veel aflezen aan lichaamstaal namelijk. Als ik teveel frustratie en stresssignalen detecteer, gaat de koop mooi niet door. En bot afwijzen van de pup, ook. Ruw omgaan ermee of kusjes weigeren, is een dikke no no. Ik denk dat ik het gewoon wel bij volwassen herplaatsers hou, hahaha, en me ver hou van nestjes en pups.

Jezus wat een teksten.. Jullie passen goed bijelkaar Fizig en terriërjunk

-Saskia- schreef:

Marjoleine schreef:En dan heb je mensen die binnen twee weken voor een pup gaan?

Een impulsaankoop hoeft lang niet altijd fout te gaan.
Ik ga alvast geen jaar wachten op een pup. De twee laatsten zijn hier impulsief gekomen en die komen net zoals de geplande honden helemaal niets tekort

Dat hoeft ook niet maar ik verkoop bij voorkeur niet aan mensen die daar al twee weken over hebben nagedacht.
Ik wil plekken waar de kans op fout gaan zo klein mogelijk is.
Ik zie te vaak dat ergens een pup komt en de buren er twee weken later ook een hebben en twee maanden later niet meer. Nee, dank je.

edit: Gelukkig zijn er zat mensen die wél willen wachten. Die een bepaalde fokker of van een bepaalde teef een pup willen en daar best op willen wachten.
Ik heb indertijd ook 15 maanden gewacht omdat ik een pup van een bepaalde teef wilde, nooit spijt van gehad.

Het hoeft ook niet fout te gaan, maar ik vind het wel fijn als ik al wat zekerheid heb dat ik nieuwe eigenaren heb voor de pups.
Kijk 8 of meer pups in geen uitzondering bij mijn ras, en het ras is niet voor iedereen geschikt. Dus als ik voordat de pups er zijn, kan vertellen dat er ook echt wel trekjes zijn waar je wel mee om moet kunnen gaan, en de mensen zich daar ook echt goed van bewust zijn. En niet alleen die schattige ijsbeertjee zien ....
Cis kwam uit een nest van 12 stuks, vind dan maar in de laatste twee weken zoveel goede eigenaren ...

Marjoleine schreef:

-Saskia- schreef:

Marjoleine schreef:En dan heb je mensen die binnen twee weken voor een pup gaan?

Een impulsaankoop hoeft lang niet altijd fout te gaan.
Ik ga alvast geen jaar wachten op een pup. De twee laatsten zijn hier impulsief gekomen en die komen net zoals de geplande honden helemaal niets tekort

Dat hoeft ook niet maar ik verkoop bij voorkeur niet aan mensen die daar al twee weken over hebben nagedacht.
Ik wil plekken waar de kans op fout gaan zo klein mogelijk is.
Ik zie te vaak dat ergens een pup komt en de buren er twee weken later ook een hebben en twee maanden later niet meer. Nee, dank je.

edit: Gelukkig zijn er zat mensen die wél willen wachten. Die een bepaalde fokker of van een bepaalde teef een pup willen en daar best op willen wachten.
Ik heb indertijd ook 15 maanden gewacht omdat ik een pup van een bepaalde teef wilde, nooit spijt van gehad.

De enige waar ik niet echt gewacht heb, is Yentle, maar ik had al 2 jaar ervoor kennis gemaakt en vlak nadat Tirsa is overleden kreeg zij puppies. Op Tirsa heb ik 1,5 jaar gewacht. Was iets langer omdat mams één keer leeg is gebleven. En nu voor Lotje wacht ik ook al een hele poos, omdat ik gewoon pups van deze fokker wil.

Maar puppies 3 maanden houden en dan pas naar de nieuwe eigenaar toe, denk ik dat je een hele grote fout maakt en problemen kunt scheppen voor de nieuwe eigenaar. Jij kunt de puppies dingen aan- en/of afleren, waar de nieuwe eigenaar het niet mee eens is, en kan daarmee opnieuw beginnen. Zeker als het gaat om alleen laten. Als dat nodig is, moet daar zo vroeg mogelijk mee begonnen worden om problemen te voorkomen.

Melanie 74 schreef:Het hoeft ook niet fout te gaan, maar ik vind het wel fijn als ik al wat zekerheid heb dat ik nieuwe eigenaren heb voor de pups.
Kijk 8 of meer pups in geen uitzondering bij mijn ras, en het ras is niet voor iedereen geschikt.

Dat laatste lijkt me het grootste probleem Dan moet je echt mensen vinden die heel specifiek in het profiel van de hond passen.

De fokker van mijn pup (stabijtjes) hadden een nest van 6 en die pups belandden met 6 weken op marktplaats. Ze zijn allemaal tussen de 8 en 10 weken verhuisd. De stamboomloze stabij is hier erg populair en er zijn veel gezinnen waar ze in zou kunnen passen.

Ikzelf heb overigens erg lang nagedacht of ik een hond wilde, zeker 2 jaar hikte ik tegen die beslissing aan. Ik wilde zo graag maar de omstandigheden waren nog niet goed. Toen ik meer tijd kreeg, heb ik de knoop doorgehakt en binnen twee weken had ik mijn pup. Dat kan een impulsaankoop lijken, maar voor mij had het absoluut geen meerwaarde om eerst een half jaar op een wachtlijst te gaan staan. Ik vond het ook fijn om een pup te kunnen kiezen terwijl de pups al echt karakter begonnen te laten zien. Een hoopje hummels van een week kan ik geen keuze uit maken. Als ze toch later zouden worden verdeeld, geeft dat dus ook het risico dat je ineens tóch zonder pup zit, omdat het nest onder de gegadigden lijst niet kan worden verdeeld. Terwijl je wél een aantal weken vakantie van je werk hebt aangevraagd.

Ik denk dat veel mensen zoals ik, want als de beslissing eenmaal vast staat, is men ongeduldig en wil direct van start. Helaas maakt dat de broodfokkers zo toegankelijk.

Wat was ik blij dat Bo meteen beschikbaar was toen Barat overleed. Ik had vreselijk veel verdriet en had niet eerst een half jaar willen wachten. Hij heeft me getroost in die tijd. Een impulsaankoop? Ja, maar hij is nu twee en ik heb er geen moment spijt van gehad.

ik had ook een wachtlijst voor het nest van kaylee. 1 dag voor kaylee moest bevallen kreeg ik een mailtje dat ze geen geduld meer hadden en een dag ervoor een pup hadden aangeschaft (zo stond het letterlijk), 1 stel wilde perse een teef, helaas voor hun hou ik de teef zelf. dus ik had een reu"over" gelukkig ben ik dan zo, als hij niet weggaat blijft hij. maar afgelopen zaterdag zijn er mensen geweest en die wilde een reu. een wachtlijst zegt mijn inziens ook niet echt veel.
ellen

tollerlover schreef:ik had ook een wachtlijst voor het nest van kaylee. 1 dag voor kaylee moest bevallen kreeg ik een mailtje dat ze geen geduld meer hadden en een dag ervoor een pup hadden aangeschaft (zo stond het letterlijk), 1 stel wilde perse een teef, helaas voor hun hou ik de teef zelf. dus ik had een reu"over" gelukkig ben ik dan zo, als hij niet weggaat blijft hij. maar afgelopen zaterdag zijn er mensen geweest en die wilde een reu. een wachtlijst zegt mijn inziens ook niet echt veel.
ellen

Je had toch vijf pups waar je een baasje voor had. Dat die ene reu in eerste instantie over bleef is natuurlijk heel wat anders dan dat je voor de andere vijf ook nog iets moest vinden die wachtlijst heeft dan toch aardig wat nut gehad lijkt mij...

marian* schreef:In Duitsland schijnt het normaler te zijn om de pups pas met een maand of 3-4 naar de nieuwe bazen te doen maar mij lijkt het helemaal niks.
Niet voor de pupkopers en niet voor de fokker.

Bij de sheltie's ken ik dit ook niet.
Onze Jentle komt ook uit Duitsland,en die gingen wij met de 8 weken halen.

**Nancy** schreef:

marian* schreef:In Duitsland schijnt het normaler te zijn om de pups pas met een maand of 3-4 naar de nieuwe bazen te doen maar mij lijkt het helemaal niks.
Niet voor de pupkopers en niet voor de fokker.

Bij de sheltie's ken ik dit ook niet.
Onze Jentle komt ook uit Duitsland,en die gingen wij met de 8 weken halen.

Mijn poedel komt ook uit Duitsland en ook op de ''normale'' pup leeftijd gekomen

Gollum schreef:

Marjoleine schreef:8 weken lijkt me idealer hoor, de bazen moeten zelf socialiseren. Die hebben andere dingen in d eomgeving dan jij tenslotte.
En je moet toch ook de band opbouwen, dat gaat het beste vanaf een week of 7-8.

Heb je nog geen nieuwe eigenaren trouwens? Ik zou niet graag fokken zonder van te voren al een lijst te hebben eerlijk gezegd.

Mams had al eerder vermeld dat er genoeg vraag naar is dus dat zal wel goedkomen toch?

+ je kan toch niet iemand zomaar iets aanbieden zonder zelf te weten hoe het eruit komt?

frenchielover schreef:

Gollum schreef:

Marjoleine schreef:8 weken lijkt me idealer hoor, de bazen moeten zelf socialiseren. Die hebben andere dingen in d eomgeving dan jij tenslotte.
En je moet toch ook de band opbouwen, dat gaat het beste vanaf een week of 7-8.

Heb je nog geen nieuwe eigenaren trouwens? Ik zou niet graag fokken zonder van te voren al een lijst te hebben eerlijk gezegd.

Mams had al eerder vermeld dat er genoeg vraag naar is dus dat zal wel goedkomen toch?

+ je kan toch niet iemand zomaar iets aanbieden zonder zelf te weten hoe het eruit komt?

Nou ja, je kunt toch 6 om 6 aanhouden om te reserveren...

fransoos schreef:gefeliciteerd met de pups

hier ook een hoor, die absoluut geen lijst aanlegt
heb het daar echt wel mee gehad, heb je de lijst vol, zeggen ze als het er op aan komt allemaal af
bovendien vind ik het veel te moeilijk om mensen die al 3 a 4 maand op de lijst staan, te moeten teleurstellen omdat ik zelf juist die pup wil houden, met als gevolg dat ik dan maar weer mijn pup afsta
met nesten waar een blijfertje in zit, adverteer ik pas na 6 weken, dan heb ik mijn keus gemaakt, en kan ik zonder stress voor de overiggen plekjes zoeken

dat is wel een goede ja.. mijn bedoeling is dat ze pas op internet gaan als ze al redelijk ontwikkeld zijn en de mensen die ze willen hebben willen wij eerst leren kennen.. een kennis van ons krijgt er een cadeau, hun hebben al een franse bull, die hond heeft zelf zijn eigen bank! daar weet ik dan wel zeker dat ze goed terecht komen.. het liefst ook bij mensen die wat meer geld hebben, heb je ook geen zorgen over hoe die hond financieel bekostig wordt en meestal hebben dat soort mensen ook kleine huizen ik gun die beestjes niet graag een klein flatje bij een arm iemand die honden wel leuk vind maar ze niks kan bieden

malinois schreef:

frenchielover schreef: + je kan toch niet iemand zomaar iets aanbieden zonder zelf te weten hoe het eruit komt?

Nou ja, je kunt toch 6 om 6 aanhouden om te reserveren...

Dit inderdaad
Het blijft afwachten inderdaad, maar dat weet je als pupkoper ook. Je kunt het aantal en geslachten helaas op voorhand niet voorspellen.
Maar sommige (de meeste) combinaties zijn nu eenmaal de moeite waard om op te wachten als je er écht 1 van wil.


Zit het er niet bij, jammer dan. Maar met een paar gereserveerden voor elk geslacht zit je toch heus wel goed en safe.

Maeve schreef:

marian* schreef:In Duitsland schijnt het normaler te zijn om de pups pas met een maand of 3-4 naar de nieuwe bazen te doen maar mij lijkt het helemaal niks.
Niet voor de pupkopers en niet voor de fokker.

Misschien bij bepaalde rassen dan? Ik heb dat nog nooit gehoord van Retriever fokkers uit Duitsland in ieder geval.

nou ben ik zelf in duitsland geboren en opgegroeid dus dat heb ik ook niet gehoord nee :s misschien dat ze ze minder snel kwijt raken?

Nou ja een flatje zegt eigenlijk niet zoveel, het gaat erom wat de mensen met het hondje doen.
Als er mensen zijn die een groot huis hebben en de hond komt niet verder dan de tuin is dat eigenlijk ook niet zo fijn voor die hond.
Ik wens je heel veel succes met het vinden van geschikte nieuwe baasjes voor de puppies.

frenchielover schreef:

fransoos schreef:gefeliciteerd met de pups

hier ook een hoor, die absoluut geen lijst aanlegt
heb het daar echt wel mee gehad, heb je de lijst vol, zeggen ze als het er op aan komt allemaal af
bovendien vind ik het veel te moeilijk om mensen die al 3 a 4 maand op de lijst staan, te moeten teleurstellen omdat ik zelf juist die pup wil houden, met als gevolg dat ik dan maar weer mijn pup afsta
met nesten waar een blijfertje in zit, adverteer ik pas na 6 weken, dan heb ik mijn keus gemaakt, en kan ik zonder stress voor de overiggen plekjes zoeken

dat is wel een goede ja.. mijn bedoeling is dat ze pas op internet gaan als ze al redelijk ontwikkeld zijn en de mensen die ze willen hebben willen wij eerst leren kennen.. een kennis van ons krijgt er een cadeau, hun hebben al een franse bull, die hond heeft zelf zijn eigen bank! daar weet ik dan wel zeker dat ze goed terecht komen.. het liefst ook bij mensen die wat meer geld hebben, heb je ook geen zorgen over hoe die hond financieel bekostig wordt en meestal hebben dat soort mensen ook kleine huizen ik gun die beestjes niet graag een klein flatje bij een arm iemand die honden wel leuk vind maar ze niks kan bieden

Dus mensen, neem maar een bankafschriftje mee als je gaat bezoeken

mensen met minder geld hebben natuurlijk niets over voor hun hond.

en jaaaaa, lekker in een huisje stoppen. Mensen op een flatje komen immers niet buiten

jee zeg. Wat een verwend rijkeluiskindje ben jij zeg

Wel of geen wachtlijst is ook iets wat je niet van te voren kan inschatten. Ik had voor de lagotto een paar aanvragen voor een bruin of bruinroan-teefje en kreeg alleen één bruin-roan reu en 5 wit-oranje puppen .

Voor mijn aankomende nest van de grand basset heb ik een dikke vette wachtlijst voor zowel reu als teef en omdat voorkeur voor kleur bij hen minder specifiek is is de kans dat er mensen afvallen veel kleiner. Daarbij helpt het ook dat het niet ons eerste nest grands is maar dat dit wel ons eerste nest lagotti en men in Frankrijk liever geen witte heeft omdat de honden hier in kennels worden gehouden en er dus niet zo fraai uit komen te zien

terrierjunk schreef:Jee wat een topic zeg!
Nu heeft de ts echt geluk gehad dat het goed gegaan is met die bull.
Want het had ook heel anders en dramatisch kunnen aflopen.
Vrees wel dat nu het goed gegaan is en de pups 550 opbrengen, dit voor dochter en ouders weer een prima stimulans is om de volgende bull vol te douwen dmv een loopsheidsbroekje wat niet werkt, e.d.
Overigens, ik heb ook wachtlijsten, maar altijd ook afzeggingen, en moet ook weleens honden maanden of een jaar later (na een of meer jachtseizoenen, na veel hoop en veel investeringen, om verschillende redenen) herplaatsen. Daarom probeer ik ze wel allemaal heel goed te socialiseren, en ook zo te fokken dat ze niet zo moeilijk van karakter zijn, zoals bv. een Duitse jachtterrier wel is. Ik heb zelf ook niks aan honden die: krijsen in de loopren, andere honden aanvallen, mijn interieur kapotbijten, niet handelbaar zijn, weglopen, op alles jagen zonder dat correcties doorkomen, en toch moet ik ook honden terugnemen en naar elders herplaatsen, maar dat ligt niet altijd aan de hond.
En dan hebben mijn honden nog niet eens gezondheidsproblemen door inteelt of een belachelijke vorm!
Die van mij zijn haast niet stuk te krijgen.
Maar dan is dat weer het probleem soms. Want fysiek stellen ze een paar eisen, en mentaal dus ook.
Dat kom je met zorgvuldig en verantwoordelijk fokken allemaal tegen, en je moet zorgen dat je ook genoeg ruimte hebt voor al die honden als je er meer hebt, en ze zo comfortabel mogelijk stallen.
Bij mijn wachtlijsten verwacht ik tegen dat het zover is, niks, want er komen serieuze kopers bij en de meest serieuze wachters, waar je graag een hond bij had gehad, alleen al voor de eer, haken af; de meeste redenen zijn roddel, achterklap en onderlinge concurrentie. En dat is niet bij mij alleen zo, maar in de hondenwereld in het algemeen.
Welkom bij de rattenrace zal ik maar zeggen, tegen onze puber/ adolescent.
Ik hoop wel dat de ts een toontje lager gaat zingen over wat ze al allemaal weet, want het is alleen de voorzienigheid dat alles nu toch nog voorspoedig is gegaan, en de idee dat ze niet naar een da wilden, ook niet voor controle, geeft me toch dat kostenplaatje- scenario, en dat het dan wel moet opbrengen.
Een kennis van me had een van onbekende herkomst black and tan, terrierachtig hondje, uit het asiel gehaald nota bene, en dat werd per ongeluk (echt dus niet bedoeld, maar ze hebben teveel honden) gedekt door een door mij gefokte jachtterrier die ook bij hen zat. Tijd van de bevalling, ik was erbij, de teef had wel verschijnselen, maar onduidelijke en meestal geen persweeën, ze wachtten niet te lang met naar een da te gaan: het werd een keizersnee, 2 veel te grote puppen. Die hadden er via de natuurlijke weg nooit uitgekund. Dit zijn nu honden nb. zonder grote koppen of borsten of andere vreemde vormen.
Omdat ze niet hadden gewacht, werden pups en moederteef zonder veel problemen gered.
Ik heb ook 1 x van heel veel keren meegemaakt dat een DJT teef een keizersnee moest, had een te nauw bekken. Aan de andere kant heb ik ooit een heel iel Parson Russell achtig teefje, onbekommerd laten dekken door een Amerikaanse Stafford, en 7 pups werden op natuurlijke wijze zonder hulp geboren. Als de reu groter is dan de teef, zorg ik dan dat ze veel dekken, waardoor de kans op een groot nest met meer pups, de teef kan beschermen tegen te grote pups. (theoretisch dan.)
Tegenwoordig fok ik veel minder dan vroeger, en weet ik precies wat ik wil, wat toen nog niet was. Ik wilde in jeugdige bravoure wel even een perfecte terrier gaan fokken, een verbeterde versie van wat er al was. Nou ja, je leert later veel bij, over wat, hoe en waarom. En door ervaring leer je vanzelf waarom een ideaal niet werkt, iets wat de rotten in het vak mij al geduldig probeerden te vertellen.
Het kan dus altijd fout gaan, wil ik maar zeggen. Zelfs bij normaal gebouwde honden. En zelfs met een doel.
Nu heeft deze ts geen doel, alleen het voor 550 verkopen van pups, en evt. genieten van het opgroeien, waarbij zij in de war is tussen de inprentingsfase van de kat (idd 12 weken) en die van de hond (7 wk.)
Maar goed, dat moet zij allemaal maar leren met vallen en opstaan, en in crisis tijd lokt het geld, en honden vermeerderen gaat altijd nog vrij makkelijk, met enig geluk.
Overigens voel ik me op dit forum wel heel erg thuis (zit er dan ook tegenwoordig veel op) door de reacties en postings van sommigen, ik ben het vaak zo ontzettend eens met de meer ervaren hondenmensen hier, die kritisch denken, en best wel een beetje cynisch zijn, door wat ze hebben meegemaakt en omdat ze nadenken, alleen daarom al volg ik hier topics.

gefeliciteerd met dit mooie verhaal maar nu ga ik toch weer even bijdehand doen: hee leuk en aardig dat je mij nu dit hele verhaal verteld maar zolang jij denkt zomaar over mensen te mogen oordelen en van jou mening feiten te gaan maken heb jij niet het recht om je mond open te trekken. het moment waarop jij met feiten komt die niet jou mening zijn maar waar zijn wel. en dan nog het punt dat er een verschil bestaat tussen advies geven en je ervaringen delen en maar een groot verhaal opzetten puur om te horen dat je je gelijk krijgt. conclusie: als je met nuttige informatie kan komen zoals de rest hier inmiddels lees ik het graag maar dit geklets is pure tijdverdoening.

Inge O schreef:

maart schreef: jee zeg. Wat een verwend rijkeluiskindje ben jij zeg

maar dat is niet erg, maart, ze is immers nog maar 17 - over een jaartje is het een heerlijk kind .

krijgt ze voor haar 18de verjaardag een énorm glamour en glitter feest. Compleet met cabrio natuurlijk.
En een flatje. Huisdieren niet toegelaten.