...van plan er een eind aan te breien
. Het gaat namelijk hartstikke goed met de dertieneneenhalf-jarige grote zwarte man.
Het ventje en ik zijn de afgelopen maanden nog een stuk meer naar elkaar toegegroeid. Sinds Tisbee weg is is hij weer veel kalmer (qua piepen/janken/joelen), voor mij echt een verademing maar voor hemzelf ook merk ik. Zelf ben ik natuurlijk ook een stuk rustiger en kan ik weer meer openstaan voor hem doordat de stress omtrent de katten weggevallen is. Maar vreemd genoeg is hij rustiger/evenwichtiger dan voordat Tis kwam; alsof hij de rust nu meer waardeert
?
Ik zag ook weer openingen om anders om te gaan met bepaalde situaties, doordat het me heel erg duidelijk was geworden dat hij vooral op het enthousiasme/drukke gedoe van de ander (gestrest) reageert. Ik heb het idee dat hij altijd bang is om niet aan bod te komen (heel erg dringen bij de deur als Lais daar ook staat bijv.), ofja, ik kan het niet echt precies benoemen. Alhoewel, is dit de Herder die altijd maar vooraan moet staan
? Zo dicht mogelijk met zijn neus bovenop de actie?
Als ik nu het voer ga pakken parkeer ik Lais op de bank en Mister in de mand. Zo kan Lais niet ronddrentelen/-huppelen en wordt Mister daar niet nerveus van. De eerste paar keer moest ik ze nog weleens terugzetten (vooral lollig als eerst Lais enthousiast van de bank springt en Mister daarop joelend uit z'n mand schiet
), maar dat was echt zo bekeken. Ze zitten nu echt braaf en vrij rustig (en stil
) te wachten.
Het punt daarna, ze enigszins rustig naar buiten krijgen, wilde nog niet helemaal. Mister is dan toch paniekerig om toch maar vooral als eerste bij de deur te willen zijn en er daarna als eerste doorheen te gaan. Ik kon hem wel onder appel houden, maar dat gaf niet het voor mij gewenste effect en rustiger werd hij er al helemaal niet van. Maar ook daar heb ik een fijne manier op gevonden. Omdat Mister iets meer moet eten dan hij opspeurt geef ik hem eerst een hand voer in zijn mand en terwijl hij dat opsmikkelt strooi ik een paar brokjes bij Lais op de bank (of doe ik wat kunstjes met haar). Als Mister klaar is mik ik wat brokjes op de grond terwijl ik naar de deur loop (dat laatste deed ik altijd al, maar was opzichzelfstaand niet afdoende) en dan komen ze al speurend vrij rustig achter me aan naar de deur en kan ik zonder enige moeite er rustig zelf door lopen. Geen paniekerig geren meer waarbij gejoeld of uitgegleden wordt
.
Als ik ze nu naar hun plekjes bonjour voordat ik het voer ga pakken vertel ik ze al glunderend hoe knap ze zijn en geniet ik van mijn lieve, brave hondjes
. Als ik dan met het voer de kamer weer inkom herhaalt zich dat nog een keer
. En als Mister lekker tevreden aan het smikkelen is in zijn mand terwijl ik Lais zoethou met een paar brokjes geniet ik tevreden verder. Net als bij het naar de deur lopen terwijl ik kijk hoe rustig Mister al speurend (zonder haast!) meeloopt. Ja. Supergaaf.
Het lijkt vast iets heel kleins, maar voor mij (en ik denk voor Mister ook wel) is het een groot goed dat het nu zo gaat.
Het 'parkeren' gebruik ik ook met het omdoen van de tuigen/riemen. Er is dan wel meer onrust, maar op deze manier gaat het een stuk beter met minder moeite. Het wordt een patroon: als ze op hun plek moeten dan moet er even gewacht worden en is er geen keuze om te drentelen én Mister weet dat Lais niet ieder moment druk kan gaan doen (en gaan voordringen
). Dat geeft hem rust.
Verder gaan we geregeld lekker even de wei in, Mister gaat dan een beetje de mest 'opruimen' (van paarden en katten), rondhobbelen en lekker zwemmen (dat vindt ie toch zo leuk hè, dat is echt genieten om te zien. Vorig jaar joelde hij nog de hele buurt bij elkaar als ie dieper wilde maar niet durfde, nu
twijfelt ie niet eens meer bij de overgang van waden naar zwemmen
), apporteren of gewoon sjouwen met z'n bal/stok/eend/kip/wat dan ook. Als Lais ook mee is heeft Mister er natuurlijk wel een Belangrijke Taak bij: Lais in de gaten houden en vooral bij elk grassprietje wat zij besnuffelt direct zijn lange neus tussen de hare en het sprietje douwen. Je weet maar nooit of je iets mist
.
Ja, echt vreemd/apart: sinds Tis weg is lijkt hij zo ontzettend tevreden. Of nouja, tevreden was hij daarvoor ook wel, maar hij heeft meer rust in zijn kop ofzo. Niet continu hoor, hij kan gewoon nog
prima de grootste dramaqueen van het westelijk halfrond uithangen, daar draait hij zijn poot echt niet voor om (bijvoorbeeld als ie ergens even
niet met zijn neus bovenop kan/mag staan, of -godbetert- moet
wachten 
)
. Nouja, ik weet het dus niet precies onder woorden te brengen, maar het is voor ons beide veel fijner nu en ik geniet nu nog veel meer van en met hem.
Fysiek doet ie het ook bizar goed. Ik had in eerste instantie natuurlijk al niet verwacht dat hij het langer dan een paar maanden zou uithouden, maar ook toen die paar maanden er twaalf werden had ik niet gedacht dat hij het nu (met ruim 18 maanden) nog zó goed zou doen. Zijn achterhand is door de spondylose echt niet je van het, maar het is
wel stabiel. Het zit op het niveau dat er niet veel kracht inzit maar genoeg kracht en coördinatie om op de bank te springen, te rennen, draaien, (tien kilometer) te wandelen... eigenlijk alles. En dat is nu toch al een jaar stabiel.
Ja, soms valt zijn achterhand even om bij een snelle korte draai en als ie over een haagje springt gaat ie met zijn achterpoten door de bovenlaag van het haagje
. Verder zie je natuurlijk ook heel goed dat zijn bespiering uit verhouding is: voor heel goed bespierd en breed, achter arm bespierd en heel smalletjes. Maar hij doet het er goed mee en het is dus echt heel stabiel. Wat een taaie ouwe rakker
.
Hij is ook gewoon nog zo bij als ik weet niet wat, hij snapt het allemaal nog best.
Ik vind het altijd zo mooi hoe zijn hele gezicht oplicht als ik een bal weggooi voor hem: de oren erop, ogen alert, een hoge houding met een lijf dat in de startblokken staat
. En dan zo blij erachteraan huppelen.
Wat ik ook zo genieten vind is als ie speels reageert op Lais. Lais daagt hem nogal eens uit door rondjes door de tuin te rennen, eventueel met een stok die ze hem dan af en toe voorhoudt. Het duurt meestal niet lang voordat Mister haar dan achterna rent en het mooiste vind ik het als hij dan speels/uitdagend met zijn voorpoten slaand op haar afloopt
.
Knuffelen is zijn hobby, of beter gezegd: geknuffeld worden. Dat was op dag één al zo en dat is alleen maar meer geworden. Mister de knuffelbejaarde
.
Sinds een tijdje is de omheining van het erf weer helemaal in orde en kunnen de honden veilig loslopen op het erf als wij buiten bezig zijn. Dan struint ie er lekker op los (op zoek naar kattenpoep vooral), jat ie voerwortels of appels en komt ie af en toe even inchecken. Helemaal happy. Af en toe moet ie het dan weer even ontgelden omdat Lais hem dan 'uitnodigt' (lees: dwingt) tot spel, maar ach, kniesoor die daar over valt
.
Waarschijnlijk niet veel nieuws onder de zon en in herhaling vallen en zo meer, maar ik vond het gewoon leuk om weer eens neer te pennen hoe het nu gaat en voelt. Ik hoop dat ie het nog een tijdje zo goed blijft doen, onze levensgenieter.
. En nee dat schreef jij niet, was mijn interpretatie 
.Geweldig! En wat heeft 'ie het naar zijn zin!
. Als dank wil Mister jullie allemaal knuffelen 
. 
) 
.
