Knap dat je weer terug bent, laat ik dat eerst zeggen. Ik vond je reacties ook naar en ik vond ook dat je erg zelfverzekerd reageerde. Ik denk dat dat compensatie is voor de onzekerheid die toeslaat. Dat geeft niet, snap ik wel. Want als je nu eens heel eerlijk bent, ben je niet geschrokken? Wordt je niet onzeker over hoe dit in de toekomst moet gaan? Ik snap ook heel goed dat je haar nooit weg gaat doen. Zou ik ook niet doen. Ik zou ook gaan voor mijn keuze en ook wel denken dat ik het recht kon trekken.
Nu ben ik inmiddels wat wijzer. Dat zegt overigens niks over of jij dit recht kunt trekken. Eva was een hond die als pup ook behoorlijk fel was. Ze beet gewoon. En niet eens zo zuinig en zeker niet uit speelsheid. We hadden dus een pup in huis die fiks pittig was. Kinderen kon ze niet verdragen, vreemde mensen ook niet. De felheid van jouw hondje had zij dus richting mensen. Daar ga je mee aan de gang en dat doe je eerst door te kijken of je mensen leuk kon maken. Had Eva geen interesse in. Leuke mensen had ze al, leuke honden idem. Ze vond 2 leuke mensen en 2 leuke honden wel genoeg.
Dan ga je trainen op gehoorzaamheid en controle. Werkte prima. Wij konden alles met haar doen, ze luisterde als geen enkele andere hond die ik ooit gehad heb en ze kon alles wat je haar wilde leren. Wilde ik haar luid leren dan blafte ze binnen de dag op commando. Wilden wij haar pakwerk leren dan vloog ze met 11 weken op pakwerkers af. Toen we naar de Martin Gaus puppencursus gingen deed ze na 2 lessen al mee en zag je er eigenlijk niks aan. Ze wist wat ze moest, ze pakte alles direct op en leerde alsof ze hoog begaafd was. Ze was dus echt een superhond om mee te werken.
Maar weg ging dit gedrag dus niet. Ze bleef extreem waaks, extreem afwijzend naar vreemden en honden kon ze niet verdragen want die moesten uit haar buurt blijven. Toen ben ik gaan trainen bij een hele bekende reddingshondenclub. Dat ging prima. Ze kon na 10 minuten al over puin lopen, zocht de bal, nam de hindernissen en deed wat wij wilden. Helaas beet ze de trainster die haar naam zei in haar arm. Eva lieverd, hoe is het met je? HAP!
Even op rust gezet en door gegaan met leren gehoorzamen. Toen kreeg ik het gevoel dat het aan mij lag. Dus Martijn ging trainen en begon aan behendigheid. Dat ging super en ze werd in zeer korte tijd heel erg leuk wat behendigheid aan ging. Wedstrijdje nr 1 ging meteen helemaal niet verkeerd. Maar dat diep gewortelde eigen gedrag van haar bleef. Dus er kwam een dag dat er wat chaos ontstond bij behendigheid en wederom ging Eva bijten. Ze was te fel om bullshit te pikken en te diepgeworteld niet gedient van vreemde mensen om daarbij niet zelf in te grijpen. Stond ze onder druk, ontstond er een situatie waarin mensen dingen deden die ze niet begreep of kende dan viel ze aan.
Gestopt met behendigheid en nog wat getraind zo nu en dan op privebasis omdat ze zo dol was op hondensport.
Ondertussen kreeg ze meer en meer duidelijkheid en bleven situaties die ze niet begreep uit haar leven. Daar werd ze ook bij weg gehouden. Ze stond open om wat mensen te leren kennen en die kon ze ook echt accepteren. Maar ze bleef Eva. Dwz dat je nooit wist wat er kon gebeuren. Bij de ene persoon die ze ontmoette was ze aardig, bij een ander moest je uitkijken want daar had ze moeite mee.
Met de jaren kwam echt wel het verstand, maar mijn punt is, je kan alles doen wat je wil, als iets diep in je hond zit krijg je het er nooit helemaal uit. Ik ben bang dat daarin een stukje overschatting aan jouw kant zit. Dat is geen aanval maar iets wat ik denk. Ik ben bang dat dit hondje altijd link zal blijven bij opwinding in de roedel. Hoe hard je er ook op gaat trainen. Wat je ook aan haar gaat leren. En ik hoop dat je dat wel in je achterhoofd kan houden. Want je zal op een dag moeten accepteren dat ze is wie ze is. En dat als je haar op een lijn kan laten lopen, ze op haar kop kan staan op commando, je nog steeds niet alles onder controle hebt op het moment dat er chaos ontstaat. Dat er een uitlaatservice op je af vliegt, dat er een labrador tegen haar op beukt van achter zonder dat je het zag aankomen. En als ze dan even geen muilkorf droeg dan loop je gewoon de kans dat ze als dit in haar zit die hond grijpt. Of stel dat Anders straks nog ouder is en in haar blindheid snapt. HAP! Hoe zal je felle jonge pitbull dan terug reageren? En hoe is ze nadat ze Anders een keer te grazen heeft genomen straks? Je kan de echte pitbull niet uit de hond trainen en iedereen met een roedel heeft daar wel eens wat spanningen in. Al ben je CM zelf. Ik heb ook afleveringen van hem gezien waarin zaken verkeerd ingeschat werden en waarin net pitbulls er een zooitje van maken en in zijn honden klappen. Of andersom. Zijn pitbulls klappen in honden die getraind moeten worden. Sommige dieren zijn domweg in de basis al niet geschikt om in een makkelijk roedel te leven. Ik hoop echt dat je je daarin niet overschat. Ik heb mezelf ook al eens overschat en we zijn echt heel erg ver gekomen, maar weg was het zeker nooit. Ook niet na 5 jaar met trainen, appel en leren omgaan met alle situaties. Het leek soms wel weg, de hond was lief en uitermate gehoorzaam maar dat betekende niet dat bezoek de sneeuw van de schoenen kon stampen op de mat bv. Hypothetisch overigens. Maar dat zou een trigger kunnen zijn geweest. Of aankijken en denken dat je Eva een commando moest geven of vast moest pakken bij de halsband of nek. Dat moest je gewoon niet doen.
Al kwispelde ze tegen je. Dat soort intiem gedrag konden alleen haar echte vrienden. Die konden ook meteen alles met haar doen. Bij ons en haar vrienden deed ze dus niks, nooit, en was ze de perfecte hond.
Maar diep in de basis was die perfecte hond altijd nog steeds die pup die niks moest weten van vreemden, die met 8 weken andere honden van zich af wist te knauwen en te knokken en die zo waaks was dat ze met 9 weken al krijsend en daadwerkelijk klaar om te bijten bij de voordeur stond. Dat terwijl Dapper en Cleo daar stonden te kwispelen en aardig tegen alles en iedereen waren die binnen wilde komen. Ook van hen nam ze dat open gedrag op geen enkele manier over. Eigenlijk was dat een van de duidelijkste tekenen dat het niet weg zou gaan. De roedel had meestal een hele andere emotie dan Eva maar daar leek ze ongevoelig voor. Dapper en Cleo waren nl uitermate sociaal naar vreemden maar Eva deed daar dus niks mee. Een pup zou zich moeten voegen naar de roedel. Een bange hond in je open roedel zetten levert vaak vrij snel een open hond op. Een trauma is een hond snel kwijt als je hem een maatje geeft die extreem relaxed in het leven staat. En zelfs verlatingsangst gaat vaak over met een andere hond erbij die alleen zijn doodnormaal vindt. Maar aangeboren of diep zittende emoties gaan daardoor niet weg. Een felle pitbull wordt niet zo zacht als boter als ze leeft met poedeltjes. Een hond als Eva werd niet sociaal met bezoek omdat Dapper en Cleo zo dol op iedereen waren. En dat train je er ook niet uit dus helaas.
Om een lang verhaal kort te maken, ik snap dat je schrok, ik snap dat je daarom raar reageerde op het forum, maar ik hoop daarbij dat je niet denkt dat jij door trucjes en training je hond zodanig krijgt dat ze een makke dame wordt die haar ware aard nooit zal laten zien. Ik zeg overigens ook niet dat vechten in haar aard zit. Maar dat kan wel en er zijn wel tekenen dat ze niet geselecteerd zou worden als de ideale blindegeleidehond zal ik maar zeggen
En je moet echt weten dat sommige van dit soort honden niet in roedels kunnen leven. Nooit, wat je er ook aan en mee doet. Ik zat vroeger een beetje in het wereldje waarin veel mensen pitbulls hadden. Een heleboel van die mensen hadden kennels in de woonkamer, benches in de gang en sloten op alle deuren. De ene hond werd dan in de bench gedaan in de gang, de andere werd er aan de halsband langs gesleurd en in een andere bench gedaan. Dan kon hondje 1 weer uit de bench en aan de halsband naar de deur zodat die in de woonkamer liep en in de tuin kon en ondertussen zat de oude hond in de kennel in de woonkamer. Dan moesten ze weer terug om hondje 2 uit de bench in de gang te laten zodat zij in de gang kon lopen. De hele dag ging dat zo door en de honden kregen in mijn ogen dus gewoon nooit rust. De hele roedel stond elkaar naar het leven en dat was zo ontstaan na domweg hele normale interacties die uit de hand liepen en die nooit meer goed kwamen. Zodra sommige honden geknokt hadden konden ze elkaar niet meer zien of luchten. En waar er twee grommen of erger, knokken, slaat de vlam soms in de hele roedel. Honden die 5 jaar samen sliepen moesten dan de laatste 7 jaar kost wat kost gescheiden worden anders rukte ze elkaar domweg in stukken waar je bij stond. Dat is wat het risico is van dergelijke rassen. Die kunnen zo game zijn dat je niks doet tegen wat er in zit. Dat komt er uit en dan heb je ook echt meteen een enorm probleem. Daarom ook dat ik nooit zo'n hond neem als ik meerdere honden heb, nooit zou denken, leuk, een pitbull bij Bas. Persoonlijk vind ik dat je dan toch speelt met het leven van je andere dieren. En dat nam ik je ook kwalijk na aanschaf. Ik blijf erbij dat je met Julia en Anders mooi geluk hebt gehad maar dat je nu met deze pup echt niet kan weten waar je op af stevent. Ik hoop echt op niks maar ik heb teefjes gehad die ondanks dat ze dikke maatjes waren ook wel eens in haar elkaars nekken hingen en begonnen te schudden. Zomaar uit het niets na een jaar spelen. En met je pitbull ben je dan mooi klaar als de andere hond je oude poedel is. Oppakken, knijpen en schudden maar. Voor je het weet sta je met een zwaar gewond poedeltje te janken bij de dierenarts. Ik word daar ergens boos om. Daarom ook dat ik zo fel kan reageren. Ik vind het gemeen naar Anders en de rest om er een tijdbom bij te plaatsen. Kan goed gaan, kan ondanks al je inzet enorm verkeerd gaan. Dan zijn er 2 niet de dupe. Jij en je pitbull. De rest van je roedel loopt kans om er het leven bij te laten op een van de meest nare en pijnlijke en angstige manieren die je maar kan bedenken. Verscheurd worden in je eigen huis door je roedelgenoot die de kolder in de kop krijgt.
nee, gelukkig ben jij wél kort van stof.... 
