Het HondenForum

Toen net had hij toch weer iets van verkrampheid. Heel kort, en echt verkrampt was het niet eens, meer stijfheid, minder soepel.
Hij stond me opeens aan te kijken in een houding dat ik meteen denk "daar gaan we weer". Ik heb hem op schoot genomen en hij voelde stram, maar gelukkig was dat een paar minuten later alweer over.
Nu ligt hij lekker op schoot te slapen. Maar het is geen gelukkig hondje, ik zie het aan zijn snuitje. Hij kijkt me dan ook vaak even aan, en dan zie je in zijn ogen dat er iets is. Hij is ook weer aan het smakken, en boeren. Waarom dat (vooral boeren) er bij lijkt te horen snap ik nog steeds niet helemaal

Gisteren zijn we twee keer het bos in geweest en dat zal dan toch teveel geweest zijn. Alhoewel hij dan dus heel veel in zijn wagentje zit (zeker de tweede keer omdat ik hem niet weer lang(er) wilde laten lopen); toch is dat op een of andere manier teveel
Maar niet meer doen dus...

Moos schreef:Toen net had hij toch weer iets van verkrampheid. Heel kort, en echt verkrampt was het niet eens, meer stijfheid, minder soepel.
Hij stond me opeens aan te kijken in een houding dat ik meteen denk "daar gaan we weer". Ik heb hem op schoot genomen en hij voelde stram, maar gelukkig was dat een paar minuten later alweer over.
Nu ligt hij lekker op schoot te slapen. Maar het is geen gelukkig hondje, ik zie het aan zijn snuitje. Hij kijkt me dan ook vaak even aan, en dan zie je in zijn ogen dat er iets is. Hij is ook weer aan het smakken, en boeren. Waarom dat (vooral boeren) er bij lijkt te horen snap ik nog steeds niet helemaal

Gisteren zijn we twee keer het bos in geweest en dat zal dan toch teveel geweest zijn. Alhoewel hij dan dus heel veel in zijn wagentje zit (zeker de tweede keer omdat ik hem niet weer lang(er) wilde laten lopen); toch is dat op een of andere manier teveel
Maar niet meer doen dus...

En dát is nou juist zo verdrietig hè, dat je met je verdorie zo jonge hond niet kan doen wat hem normaal gesproken gelukkig maakt (en jou daardoor ook ).

Is het 'urine-opstuur vraagstuk' al opgelost?

Moon schreef:

Moos schreef:Toen net had hij toch weer iets van verkrampheid. Heel kort, en echt verkrampt was het niet eens, meer stijfheid, minder soepel.
Hij stond me opeens aan te kijken in een houding dat ik meteen denk "daar gaan we weer". Ik heb hem op schoot genomen en hij voelde stram, maar gelukkig was dat een paar minuten later alweer over.
Nu ligt hij lekker op schoot te slapen. Maar het is geen gelukkig hondje, ik zie het aan zijn snuitje. Hij kijkt me dan ook vaak even aan, en dan zie je in zijn ogen dat er iets is. Hij is ook weer aan het smakken, en boeren. Waarom dat (vooral boeren) er bij lijkt te horen snap ik nog steeds niet helemaal

Gisteren zijn we twee keer het bos in geweest en dat zal dan toch teveel geweest zijn. Alhoewel hij dan dus heel veel in zijn wagentje zit (zeker de tweede keer omdat ik hem niet weer lang(er) wilde laten lopen); toch is dat op een of andere manier teveel
Maar niet meer doen dus...

En dát is nou juist zo verdrietig hè, dat je met je verdorie zo jonge hond niet kan doen wat hem normaal gesproken gelukkig maakt (en jou daardoor ook ).

Is het 'urine-opstuur vraagstuk' al opgelost?

Ja precies...Ik kwam gisteren iemand tegen die me nog nooit met het wagentje gezien had, die vroeg dus waarvoor dat was. Ik legde het dus uit, waarop zij zei "oh, dan zal je hem wel goed vast moeten zetten aan een tuigje dat hij er niet uitspringt".
Waarop ik dus uitlegde dat dat eigenlijk het sneue was; hij wil erin, ik hoef hem niet vast te zetten...

Het urine vraagstuk zou goed moeten komen
Ik hoop het morgen te kunnen versturen.

Moos schreef:

Moon schreef:

Moos schreef:Toen net had hij toch weer iets van verkrampheid. Heel kort, en echt verkrampt was het niet eens, meer stijfheid, minder soepel.
Hij stond me opeens aan te kijken in een houding dat ik meteen denk "daar gaan we weer". Ik heb hem op schoot genomen en hij voelde stram, maar gelukkig was dat een paar minuten later alweer over.
Nu ligt hij lekker op schoot te slapen. Maar het is geen gelukkig hondje, ik zie het aan zijn snuitje. Hij kijkt me dan ook vaak even aan, en dan zie je in zijn ogen dat er iets is. Hij is ook weer aan het smakken, en boeren. Waarom dat (vooral boeren) er bij lijkt te horen snap ik nog steeds niet helemaal

Gisteren zijn we twee keer het bos in geweest en dat zal dan toch teveel geweest zijn. Alhoewel hij dan dus heel veel in zijn wagentje zit (zeker de tweede keer omdat ik hem niet weer lang(er) wilde laten lopen); toch is dat op een of andere manier teveel
Maar niet meer doen dus...

En dát is nou juist zo verdrietig hè, dat je met je verdorie zo jonge hond niet kan doen wat hem normaal gesproken gelukkig maakt (en jou daardoor ook ).

Is het 'urine-opstuur vraagstuk' al opgelost?

Ja precies...Ik kwam gisteren iemand tegen die me nog nooit met het wagentje gezien had, die vroeg dus waarvoor dat was. Ik legde het dus uit, waarop zij zei "oh, dan zal je hem wel goed vast moeten zetten aan een tuigje dat hij er niet uitspringt".
Waarop ik dus uitlegde dat dat eigenlijk het sneue was; hij wil erin, ik hoef hem niet vast te zetten...

Het urine vraagstuk zou goed moeten komen
Ik hoop het morgen te kunnen versturen.

Ik stond het soms uit te leggen maar merkte dan al snel aan de reactie dat ze er geen bal van begrepen

Fijn! Hoe sneller hoe beter! Dan komt nu hopelijk ein-de-lijk de definitieve diagnose en kun je -nogmaals hopelijk- aan een behandeling beginnen!
(en natuurlijk draaien die duimen maar weer door )

Moon schreef:
Ik stond het soms uit te leggen maar merkte dan al snel aan de reactie dat ze er geen bal van begrepen

Fijn! Hoe sneller hoe beter! Dan komt nu hopelijk ein-de-lijk de definitieve diagnose en kun je -nogmaals hopelijk- aan een behandeling beginnen!
(en natuurlijk draaien die duimen maar weer door )

Ik moet zeggen dat nu ik er een stempel "stofwisselingsziekte" op kan plakken mensen iig vrij snel instemmend knikken en Moos een knuffel geven. "iets met zijn spieren" was veel lastiger voor mensen om te bevatten op een of andere manier. Wat me dan wel weer verbaasd is dat ze dus horen "stofwisselingsziekte" en dan dus daar tevreden mee zijn. Ik zou meteen gaan vragen "wat houdt dat dan in? Heeft dat ook een naam"" etc etc, haha.
Ik denk dat Moos zijn formaat ook wel mee heeft op Dante. Zo'n grote jachthond in een doggyride zal denk ik nog meer opvallen dan zo'n klein hondje in een wagentje. Het merendeel van de mensen vind het namelijk gewoon leuk en vertederend zo'n klein hondje in een wandelwagen. Ze denken ook vaak dat hij daarin zit omdat ik dat zo schattig vind (yeah right ), maar dan krijg je iig vrij veel vriendelijke reacties.

Ik heb ook al iemand gehad die aan me vroeg of ik een oppaskindje had, toen ze me zag in de supermarkt. Het duurde even voordat dat kwartje viel
Je ziet mensen ook in het voorbijgaan hun hoofd omdraaien, en als de wagen dan leeg is, met name in de duinen, wat nerveus om zich heenkijken waar mijn peutertje rondhangt

Die definitieve diagnose zou wel heeeeeeeeel fijn zijn!

Moos heeft zich ondertussen in diepe slaap in zijn mandje opgerold. Lieve Saar drentelt wat door het huis en kijkt mij bij elke beweging hoopvol aan of we dan nu misschien naar het bos gaan..

Sneu hoor Marloes voor jou en voor Moosje dat hij zo weinig kan voor zo'n jong hondje

Ik denk dat ik je hellemaal had uitgevraagd als je over "sofwisselingsziekte" was begonnen
Maar ik heb een rare tic zullen we maar zeggen

Ik hoop toch zo dat je na onderzoek van de urine eindelijk echt wat duidelijkheid krijgt en dat je er wat aan kan doen.

ranetje schreef:Sneu hoor Marloes voor jou en voor Moosje dat hij zo weinig kan voor zo'n jong hondje

Het lastige is dat hij steeds ook later 'de prijs betaalt'. Hij heeft ook dagen dat hij meer in zijn wagentje zit dan loopt, maar net zoveel, zo niet meer, dagen dat hij goed meehupst en ook sprintjes trekt enzo. Ik kan het dan zo niet over mijn hart verkrijgen om hem met zijn vrolijke bekkie in zijn wagentje te zetten; want hij wil dan zelf ook niet echt, laat het wel toe, maar ik kan aan zijn manier van zitten ondertussen zien of hij moe is of dat hij eigenlijk nog wel wil. Dus dan laat ik hem nog even meerennen. Vaak gaat dat de volgende dagen ook goed, maar net zo vaak is hij de volgende dag dan op...Dat maakt het ook zo moelijk, zou hij daarna altijd de volgende dag de prijs betalen dan zou ik hem uiteraard met pijn in mijn hart wel in zijn wagentje houden. Maar net zo vaak is er de volgende dag niks aan de hand, en als hij me dan zo blij aankijkt omdat hij er weer uit wil...
Wat het nog lastiger maakt is dat het niet alleen om wandelen gaat, maar om 'druk geweest zijn' in het algemeen. Is hij twee dagen bij een oppas geweest dan kan ik al wel voorspellen dat hij daarna 1 of 2 dagen niet in zijn hum is. Maar ik kan hem niet 24/7 geestelijk en lichamelijk rustig genoeg houden. Ook al niet omdat er niet echt een vaste regel is voor wanneer het toch 'mis' gaat

Ik denk dat ik je hellemaal had uitgevraagd als je over "sofwisselingsziekte" was begonnen
Maar ik heb een rare tic zullen we maar zeggen

Ja, haha, ik zou dat dus ook doen Voor nu is het maar goed dat mensen dat niet doen trouwens, want ik vind het al frustrerend genoeg dat ik zelf nog bijna niks weet, laat staan dat ik dat ook nog eens uit moet gaan leggen

Ik hoop toch zo dat je na onderzoek van de urine eindelijk echt wat duidelijkheid krijgt en dat je er wat aan kan doen.

Ik ook! Heel erg! Het zal toch niet gebeuren dat er niks uit de urine komt

Nou, ik zou hem ook niet in het wagentje zetten als hij dat zelf nog niet wil.
Dat lijkt me op een of andere manier eigenlijk nog sneuer

Laten we maar duimen dat er bij dat onderzoek nou eindelijk iets duidelijk wordt
Ik neem toch aan dat de DA niet voor niets juist dit onderzoek laat doen.

Ik voor Moos dat er duidelijkheid uit het urineonderzoek komt.

ranetje schreef:Nou, ik zou hem ook niet in het wagentje zetten als hij dat zelf nog niet wil.
Dat lijkt me op een of andere manier eigenlijk nog sneuer

Ja, zo voelt het op dat moment wel. Maar als hij vandaag dan bijvoorbeeld weer sneu is, omdat ik het gisteren niet over mijn hart kon verkrijgen om hem de tweede wandeling de hele tijd in zijn wagentje te doen, tja....dan voel ik me ook weer lullig daarover. Zucht

Laten we maar duimen dat er bij dat onderzoek nou eindelijk iets duidelijk wordt
Ik neem toch aan dat de DA niet voor niets juist dit onderzoek laat doen.

Haha, nee dat neem ik ook aan
Hij zei nog heel bemoedigend aan de telefoon "we komen er wel!".

Moos schreef:

ranetje schreef:Nou, ik zou hem ook niet in het wagentje zetten als hij dat zelf nog niet wil.
Dat lijkt me op een of andere manier eigenlijk nog sneuer

Ja, zo voelt het op dat moment wel. Maar als hij vandaag dan bijvoorbeeld weer sneu is, omdat ik het gisteren niet over mijn hart kon verkrijgen om hem de tweede wandeling de hele tijd in zijn wagentje te doen, tja....dan voel ik me ook weer lullig daarover. Zucht

Laten we maar duimen dat er bij dat onderzoek nou eindelijk iets duidelijk wordt
Ik neem toch aan dat de DA niet voor niets juist dit onderzoek laat doen.

Haha, nee dat neem ik ook aan
Hij zei nog heel bemoedigend aan de telefoon "we komen er wel!".

Het is maar de vraag of die tweede wandeling gisteren de oorzaak is dat hij vandaag minder lekker is.
En als oom dokter zegt dat "we er wel komen" zullen we daar maar van uit gaan

Inge O schreef:

Moos schreef:Je ziet mensen ook in het voorbijgaan hun hoofd omdraaien, en als de wagen dan leeg is, met name in de duinen, wat nerveus om zich heenkijken waar mijn peutertje rondhangt

ahaha, heeft het verdrietige gedoe toch één leuk neveneffect . moet idd wel gek zijn voor een nietsvermoedende wandelaar .

heb je een idee hoelang het urineonderzoek zal duren?

Ja, je hebt opeens wel extra entertainment tijdens zo'n wandeling

Hoe lang het urine onderzoek zal duren weet ik niet Ik wil de neuroloog mailen of de urine goed gekoeld aan is gekomen en dan wil ik dit ook meteen even vragen.

@Ranetje: ja klopt wel natuurlijk, met zekerheid valt ook niet te zeggen dat het vandaag slecht gaat door die twee wandelingen van gisteren

Maar het is echt bal vandaag met hem...Net even naar het bos geweest (tja, Saar moet ook nog wel haar aandacht en beweging krijgen). Wagentje uiteraard mee, en hij wilde zelf ook amper lopen. Als ik hem op wilde tillen liep hij zelf al naar zijn wagentje en ging er met zijn voorpootjes tegenaan staan (als hij een goede dag heeft gaat hij dan soms in spelbuiging liggen zo van "baas, tooeeee, ik wil nog niet in de wagen). Hij ging er ook in liggen, en heeft denk ik maar 10 min gelopen.
Wat heel sneu was, was dat hij ook geen reactie gaf als een van zijn favoriete mensen-vrienden, die we toevallig tegenkwamen in het bos, met een heel hoog stemmetje heel vrolijk tegen de andere honden, waarmee we liepen, ging praten.
Normaal gaat hij wild staan kwispelen in zijn wagentje als er iemand met een vrolijke stem praat "vergeet mij niet, aai mij ook, aai mij ook!", maar nu keek hij niet eens. Hij zat maar wat voor zich uit te kijken met zo'n sneu bekkie.
Nu ligt hij weer in coma opgerold in zijn mandje. Saar staat naast me om een chipje te bedelen, en normaal staan ze altijd samen te wachten omdat er weleens een chipje wil vallen. Maar Moos kijkt niet eens op, die ligt nog net zo opgekruld te slapen...
He verdorie!

Wat moet dat toch moeilijk zijn, om je mannetje zo te zien

Nog éven wachten en hopelijk heb je dan genoeg duidelijkheid

Ik hoop toch zo dat je snel wat emer uitsluitsel krijgt en je mannetje behandeld kan gaan worden! Ik kan me een beetje voorstellen hoe het moet voelen. Heel veel sterkte ermee, ik ga maar weer eens flink zitten te duimen voor Moos.

Inge O schreef:

Moos schreef: Wat heel sneu was, was dat hij ook geen reactie gaf als een van zijn favoriete mensen-vrienden, die we toevallig tegenkwamen in het bos, met een heel hoog stemmetje heel vrolijk tegen de andere honden, waarmee we liepen, ging praten.
Normaal gaat hij wild staan kwispelen in zijn wagentje als er iemand met een vrolijke stem praat "vergeet mij niet, aai mij ook, aai mij ook!", maar nu keek hij niet eens. Hij zat maar wat voor zich uit te kijken met zo'n sneu bekkie.

ah nee toch . dit is echt niet meer leuk .

Nee, ik schrok daar ook van
Er zit gewoon weinig vrolijkheid in hem ook vandaag. Voor het allereerst viel het bekenden vandaag dus ook op (aangezien hij normaal zich voor leuke mensen dus nog altijd wel uitslooft), dat zij ook aan hem merkten dat het niet goed is.

Hopen maar dat hij morgen weer bijgetrokken is

Moos schreef: Wat heel sneu was, was dat hij ook geen reactie gaf als een van zijn favoriete mensen-vrienden, die we toevallig tegenkwamen in het bos, met een heel hoog stemmetje heel vrolijk tegen de andere honden, waarmee we liepen, ging praten.
Normaal gaat hij wild staan kwispelen in zijn wagentje als er iemand met een vrolijke stem praat "vergeet mij niet, aai mij ook, aai mij ook!", maar nu keek hij niet eens. Hij zat maar wat voor zich uit te kijken met zo'n sneu bekkie.

Wat verdrietig voor hem en ook voor jou

Arme Moossie!

Maar Marloes, is het geen idee om toch de neuroloog eens te vragen of je niet iets kunt supplementeren om hem te ondersteunen? Niet met de intentie om de kwaal weg te halen hoor, maar als hij zijn eigen spieren aan het opeten is, of zijn (spier)stofwisseling werkt niet goed dan zou je bijvoorbeeld kunnen denken aan het ondersteunen van de spieropbouw met (natuurlijke) bouwstoffen. Misschien kan het het proces wat vertragen of hem in ieder geval iets helpen?

Geer schreef:Arme Moossie!

Maar Marloes, is het geen idee om toch de neuroloog eens te vragen of je niet iets kunt supplementeren om hem te ondersteunen? Niet met de intentie om de kwaal weg te halen hoor, maar als hij zijn eigen spieren aan het opeten is, of zijn (spier)stofwisseling werkt niet goed dan zou je bijvoorbeeld kunnen denken aan het ondersteunen van de spieropbouw met (natuurlijke) bouwstoffen. Misschien kan het het proces wat vertragen of hem in ieder geval iets helpen?

Ik heb wel vaker gevraagd of ik hem iets kan geven alvast, maar dat kon echt niet zonder diagnose. Al is het alleen al doordat er niks ook maar een beetje mag vertekenen in het beeld voordat we een diagnose hebben...

Het is echt, echt niet goed vandaag
Ik was net wat eten met mijn vader, hondjes mee. Mijn vader kreeg van Moos al een uitermate lauwe begroeting. Normaal stuitert hij minutenlang de hele auto door, vandaag was het 1 keer een lik en een kwispel en klaar.
Na het eten moest ik nog even de supermarkt in, en mijn vader had Moos en Saar meegenomen naar de auto. Dat gebeurt wel vaker, dat hij bij ze in de auto blijft en ik even weg ben, en als ik dan terug kom dan springt Moos me ongeveer een tand door mijn lip, helemaal dol, en dat gaat dan ook minuten zo door.
Net kwam ik terug van de supermarkt en het enige wat ik kreeg was een korte kwispel en daarna werd ik genegeerd en ging hij liggen.
Bah bah bah! Als hij zelfs mij niet eens meer uitbundig begroet...
Het moet echt beter gaan morgen, want dit vind ik helemaal niks zo

Ach lieverd, ook al schrijf ik niet, ik leef zo met je mee. Ik duim voor een snelle en vooral behandelbare diagnose voor Moos. Dikke knuffels voor jullie alledrie

klinkt inderdaad niet als moos.

Ach Marloes, wat een ellende
Verdorie morgen moet het weer beter gaan hoor!
Anders morgen de specialist bellen misschien?

Moon schreef:Ach Marloes, wat een ellende
Verdorie morgen moet het weer beter gaan hoor!
Anders morgen de specialist bellen misschien?

Als het echt zo slecht blijft gaan ga ik inderdaad bellen om te vragen hoe of wat. Of er desnoods dan niet een mogelijkheid is om spoed achter dat urine-onderzoek te zetten ofzo. Zoals het nu is is gewoon echt heel erg sneu

Maar tot nog toe knapte hij altijd wel weer op na 1 of 2 slechte dagen. Alhoewel ik moet zeggen dat dit wel het allerslechtste is dat ik hem gezien heb. Maar goed, het zal totdat er eventueel medicatie is ook niet als vanzelf steeds beter gaan natuurlijk

Mijn vader schrok ook van hoe Moos eruit zag; hij heeft hem bijna een maand niet meer gezien, en het eerste wat hij zei toen hij ons zag was "is hij nou zo afgevallen??".
Dat is hij niet, ja 100 gram, maar zijn spieren zullen wel aardig afgenomen zijn denk ik. We wandelen nu 2 maanden veel minder, zijn hoeveelheid voer heb ik niet aangepast, en hij is i.p.v dicht gegroeid 100 gram afgevallen

Ik volg dit topic al sinds het begin en elke keer hoop ik dat er dan een conclusie instaat. Hoe verdrietig om te lezen dat het nog steeds niet zover is en het niet lekker met Moosje gaat. Een dikke knuffel voor jullie alledrie! Houd moed!

Wat erg zeg, kan me voorstellen hoe rot jij je voelt

Arme Moos toch.... Sterkte voor jou en Moos.

Kreeg geen mailtjes meer binnen over dit topic...zie dat je in ieder geval een uitslag hebt uit het onderzoek in Amerika !
Gelukkig zou ik haast zeggen, nu heb je wat om mee verder te gaan !

Ik hoop dat het urine onderzoek niet zo lang gaat duren, want dit is toch allemaal wel heel frustrerend...je hondje word zwakker en jij word "onzekerder"...

Wat ik mij afvroeg...misschien wordt je hondje te koud als hij in het wagentje zit...of doe je er een dekentje overheen ?

Hij is moe en gaat in het wagentje, spieren komen tot rust, hij koelt af en alles verkrampt misschien daardoor...

Het is geen leuke optie, maar misschien kun je beter 3-4 kleine rondjes van 10 minuten doen en hem daarna thuis pas laten rusten...
Voor tijdelijk...tot er meer bekend is en hopelijk medicatie !

Of leren op de kattenbak te gaan

Carola Sabic schreef: Kreeg geen mailtjes meer binnen over dit topic...zie dat je in ieder geval een uitslag hebt uit het onderzoek in Amerika !
Gelukkig zou ik haast zeggen, nu heb je wat om mee verder te gaan !

Ik hoop dat het urine onderzoek niet zo lang gaat duren, want dit is toch allemaal wel heel frustrerend...je hondje word zwakker en jij word "onzekerder"...

Wat ik mij afvroeg...misschien wordt je hondje te koud als hij in het wagentje zit...of doe je er een dekentje overheen ?

Hij is moe en gaat in het wagentje, spieren komen tot rust, hij koelt af en alles verkrampt misschien daardoor...

Het is geen leuke optie, maar misschien kun je beter 3-4 kleine rondjes van 10 minuten doen en hem daarna thuis pas laten rusten...
Voor tijdelijk...tot er meer bekend is en hopelijk medicatie !

Of leren op de kattenbak te gaan

Hij heeft in dat wagentje nog nooit last gehad van krampen ofzo; hij zit of ligt er eigenlijk altijd heel ontspannen in Dat hij het koud heeft dat idee heb ik nooit gehad, hij voelt ook niet koud, maar of zijn spieren dan misschien wel teveel afkoelen?

Alleen maar kleine rondjes; ik weet echt niet wat wijsheid is
Ik ben bang dat hij dan helemaal instort qua spieropbouw, en op dagen dat hij wel gewoon goed is wil hij ook echt graag wandelen en rennen. Daarnaast heb ik Saartje ook nog, en ik wil hem niet helemaal alleen laten als ik met Saar lang ga wandelen, dat zou hij echt heel erg vinden, vandaar dus ook het wagentje.

Ik zou hem wel nu al zijn jasje aan kunnen doen in de wagen, maar ik heb zelf niet het idee dat daar het probleem zit zeg maar. Hij zit of ligt er echt heel ontspannen in, niet veel anders dan thuis op de bank of in zijn mand Hij zal thuis wel iets meer ontspannen omdat er dan geen prikkels zijn, en hij echt alleen maar ligt en niet zit, maar als ik elke dag alleen maar hele korte rondjes doe, en hem dan ook nog eens echt helemaal in zijn uppie achterlaat, dan maak ik hem alleen op die manier al ongelukkig vrees ik...

Doe wat je hart je ingeeft !

Ik probeer mee te denken...maar het is heel moeilijk de situatie waar jullie nu in zitten...

Sterkte !

Carola Sabic schreef:Doe wat je hart je ingeeft !

Ik probeer mee te denken...maar het is heel moeilijk de situatie waar jullie nu in zitten...

Sterkte !

Dat meedenken waardeer ik ook enorm, van iedereen!!

Wat een naar bericht Marloes. Het is zo vervelend om je hondje zo te zien. Ik hoop dat de neuroloog snel met een diagnose komt en er een behandeling uitkomt.