Het HondenForum

Marie-José schreef:Ik weet geen oplossing (nutteloze bijdrage dus ) maar ik wil toch even zeggen dat ik erg met jullie meevoel. Lijkt me zó moeilijk en dat je zo'n gevoel van machteloosheid hebt. Je wilt zó graag dat je hondje gelukkig ,vrij en blij is en het zou ook mijn hart verscheuren.

Is niet nutteloos hoor

Het breekt m'n hart ook.... ik vind het vreselijk moeilijk, want ik ben blij als mijn hondjes blij zijn. Dan geniet ik, dat is 'de kers' ( ).
Zie ik m'n moppie zo lusteloos, zo depressief, dan kan ik wel janken.
Ik moet het niet doen, ik moet er niet te ver in meegaan, dat weet ik en dat probeer ik ook echt, maar het is gewoon echt moeilijk.
Ik gun hem gewoon zo graag een vrolijk en vrij leventje.

God Caroline wat naar dat je je mannetje zo ziet!
Maar wat iemand al zei zo'n holistische dierenartsi s dat niet wat?

het is net of ik myn eigen verhaal aan het lezen ben. amon is ook alles wat aan geluiden is ook bang...voerbak om uit te eten dat heb ik maar afgeschaft..hy krygt het eten in de woonkamer op het kleed. en zo nog veel meer dingen.
we wonen nu sinds kort buitenaf en ik zie myn mannetje steeds meer ontspannen door het leven gaan..het is net of het geluid hier weg kan. als ik by myn ouders ben en die wonen in een dorp dan zie ik de ''oude amon'' weer terug komen..staart tussen de benen enz.enz
in het begin heb ik ook bach geprobeert maar dat hielp helemaal niks, de angst zat te diep geworteld..toen kreeg ik van de dierenarst een chemisch goedje(weet niet meer wat) ze gebruikte het ook voor mensen met depressies. en ik moet zeggen het heeft wel geholpen..voor die tyd kon hy van iets dagen van slag wezen en nu als er iets is dan is het eventjes kruipt ie in een hoekje maar 10 minuten later dan staat hy weer by je om te knuffelen of met een bal.


maar ik kan me ontzettend goed voorstellen hoe kl*te je voelt om je hond niet happy te zien. ik zal voor je duimen dat er een oplossing komt

CAroline, ik vraag me af hoeveel aandacht je er aan geeft?
Hoe reageer jij als hij zo doet?
Misschien ben je ook wel teveel met hem bezig, zit je teveel op zijn lip.
Dat kan hem wellicht ook benauwen omdat alles bij jou weg komt, hij zelf nergens initiateif voor hoeft te tonen omdat jij alles wel voor hem beslist en bepaald.
Wat als je hem meer zou negeren in huis?
Ik denk namelijk ook dat je Kaya en Moritz totaal niet met elkaar moet vergelijken. Kaya is een hond uit werklijnen, die constant bezig willen zijn. Hera van mij is ook altijd in de weer maar die andere van mij liggen (als we niet buiten e.d. zijn) ook gewoon de godganze dag op de bank te hangen.

Ik bedoel het niet lullig hoor en ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
Overigens vond ik hem toen op de meeting in Zeewolde niet te mager ofzo.
Weet je, het blijft gewoon zo lastig met dit soort honden. Mijn Woopy is er ook zo eentje. Na al die jaren begrijp ik soms nog niks van die hond. Snap totaal niet wat er in zijn koppie om gaat en waarom hij doet wat ie doet.

estelle schreef:CAroline, ik vraag me af hoeveel aandacht je er aan geeft?
Hoe reageer jij als hij zo doet?
Misschien ben je ook wel teveel met hem bezig, zit je teveel op zijn lip.
Dat kan hem wellicht ook benauwen omdat alles bij jou weg komt, hij zelf nergens initiateif voor hoeft te tonen omdat jij alles wel voor hem beslist en bepaald.
Wat als je hem meer zou negeren in huis?
Ik denk namelijk ook dat je Kaya en Moritz totaal niet met elkaar moet vergelijken. Kaya is een hond uit werklijnen, die constant bezig willen zijn. Hera van mij is ook altijd in de weer maar die andere van mij liggen (als we niet buiten e.d. zijn) ook gewoon de godganze dag op de bank te hangen.

Ik bedoel het niet lullig hoor en ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
Overigens vond ik hem toen op de meeting in Zeewolde niet te mager ofzo.
Weet je, het blijft gewoon zo lastig met dit soort honden. Mijn Woopy is er ook zo eentje. Na al die jaren begrijp ik soms nog niks van die hond. Snap totaal niet wat er in zijn koppie om gaat en waarom hij doet wat ie doet.

Nee hoor, ik weet dat je het niet lullig bedoelt

In het begin ben ik natuurlijk veel te ver meegegaan met Moritz, dat weet ik. Ik vond hem doodzielig en kon niet anders.

Al echt lange tijd, doe ik dat (haast) niet meer. Ik negeer hem veel in huis, laat hem gewoon maar liggen. Soms probeer ik hem uit zijn tent te lokken en hem een beetje te 'pesten'. Dus in zielig doen, ga ik allang niet meer mee, maar de eerste periode heeft ongetwijfeld wel invloed op zijn gedrag gehad toen ik het wel deed.
Wat ik vooral probeer, is hem vrolijk te krijgen, hem uit zijn tent te lokken. Daar moet ik echt heel veel moeite voor doen: zojuist buiten, een balletje, Moritz vrolijk rent erachteraan en dat is het dan weer hij laat het vallen en gaat weer staan als een zoutzak. Dan ren ik samen met hem en dan komt ie weer even los, maar heel kort steeds.
Je moet dus constant enthousiast zijn om hem een beetje tot vrolijkheid te krijgen. Dat doe ik dus buiten en af en toe een poging binnenshuis en verder eigenlijk niet.
Als hij tegen me aan komt liggen als ik aan het koken ben, dan stuur ik hem zeker wel 20 keer weg (want ik struikel gewoon over hem). Ik ga daar dus ook totaal niet in mee. Af en blijf, dat kent hij verder niet, dus commando's zijn moeilijk.

Op de forummeeting was hij ook nog niet mager. Dat is echt iets van de afgelopen weken dat hij steeds magerder wordt, ondanks dat ik hem meer eten geef. Hij krijgt nu al zeker twee weken net zoveel als Kaya (die ruim 10 kg zwaarder is) en hij lijkt geen gram aan te komen.
Zojuist kreeg ik van een vrouw buiten ook de opmerking 'wat wordt Moritz toch mager'. Dus het begint wel op te vallen.

Het is natuurlijk wel zo, net wat je zegt, dat ik twee extremen in huis heb: Kaya, altijd druk, altijd bezig. En Moritz het 'sufkoppie'. Maar ik vind het toch wel extreem 'suf'. Gewoon uur na uur liggen, niks doen, niet de tuin in lopen, gewoon helemaal niks. En dat al wekenlang.
Het lijkt echt alsof hij nu in z'n stress gevangen zit en dat het doorbreken dit keer niet eenvoudig wordt.

Het lijkt me een goed idee om hem eerst eens lichamelijk na te laten kijken. Verder zat ik toch te denken aan een GT. Maar dan wel iemand die bekend is met buitenlandertjes en hun speciale problematiek (bestaat er wel zo iemand ). Een buitenstaander die beoordeelt hoe jullie met je hond omgaan en of je toch niet iets kan veranderen waardoor het beter met hem gaat. Als je een goeie treft kan die ook in samenwerking met de dierenarts eventueel antidepressiva voorstellen volgens mij. Want hoeveel kennis je ook hebt, een buitenstaander kan veel beter objectief beoordelen hoe het zit, denk ik.
Dat is wat ik denk ik zou doen in jouw situatie..
Heel veel sterkte; ik voel met je mee, zit ook met een hond die geregeld depressief lijkt te zijn (maar dit door zijn bewegingsbeperking). Het is heel rot om aan te zien...

Gr. Marijke

Moniek B. schreef:Ik begrijp precies wat je bedoelt.. Ik heb het ook met Charly ook gehad dat ik dacht; je bent jezelf niet en je zou meer plezier moeten hebben in wat je doet en hoe je bent. Je voelt als goede hondenbaas aan wanneer je hond goed in je vel zit en wanneer niet. Bij Charly bleek het uiteindelijk ED aan beide ellebogen en spondylose in de rug te zijn. We zijn nu met de behandeling bezig en nog denk ik soms; ik zit niet helemaal goed. Maar goed, dat is Charly.

Over Moritz; zou je hem niet eens laten bekijken door een goede holistische dierenarts? Die bekijkt namelijk niet alleen het fysieke, maar ook het psychische. Ook een veterinair natuurgeneeskundige, die doet dat als het goed is ook. Nu doe ik zelf die opleiding dus kom er misschien al snel mee, maar Moritz lijkt me typsich een hond waarbij het hele plaatje zo belangrijk is. Dus vandaar deze suggestie.

Als je wilt heb ik het nummer wel voor je van een docente van mij, die dierenarts is maar dus holistisch werkt. Ik heb veel vertrouwen in haar, vooral omdat ze wel van de natuurgeneesmiddelen is maar als het echt nodig is ook wel regulier doet. Ze heeft jaren als "gewoon" dierenarts gewerkt en heeft de switch gemaakt. Als het je wat lijkt; pb maar!

Edit: zie dat je zelf Bach suggereert.. geloof dat Mariette dat ook wel toepast, ze doet in elk geval ook iets met homeopathie..

Knuffel voor Moritz, maar ook voor jezelf! (want ik weet hoe zo'n twijfel/zorgenhond kan inhakken..)

Ik ga mee in bovenstaand verhaal.. ik heb ook ervaring met de holistische werkwijze en die heeft mij toen best wat duidelijkheid verschaft toen Fangio ineens heel "down" was.. en niets meer wilde, nergens vrolijk van werd enz enz, kijk die heeft dan niet zo'n verleden maar ik vond het zeker heel erg duidelijk en het hielp

ach lieve lieve Moris toch...

Wat een dikke shit dat ie zo down is..
Ik hoop dat je een medische oorzaak uit kunt sluiten en een manier vindt (het bos dan in ieder geval) om hem weer heppy de peppy te krijgen...

Kijk, tuurlijk is er wellicht meer aan de hand met hem. Je herkent toch echt wel wanneer je hond niet lekker in zijn vel zit.
Maar als ik weer naar mijn Woopy kijk, die hoef ik ook echt niet proberen te vermaken hoor. EEn bal?? pffff dat is 1x leuk maar daarna denkt ie 'bekijk het maar'. Het enige wat Woopy interesseert is spelen met andere honden, racen over het veld en als er niet gespeeld kan worden met een andere hond dan gewoon liggen te liggen of wat rondstruinen.

In huis doet hij ook niet anders als liggen en afentoe een knuffel halen.
Maar dat is Woopy, net wat ik daarvoor ook al zei , ik kan gewoon niet van hem verlangen dat hij ooit gaat apporteren, of dat hij het uberhaupt ooit leuk zal vinden om met mij en een flostouw te spelen. Dat durft hij niet en wil hij niet.

Moritz liep toch ook al nooit zelf de tuin in? daar kwam hij toch al nooit? Dat is dus niks vreemds. Spelen is hij w.s. net als Woopy te bang voor en nooit geleerd.

Dat er op dit moment meer aan de hand is is natuurlij kzeker. Zoals gezegd; dat herken je gewoon, punt.
Maar ik denk dus ook dat hij net als mijn Woopy niet zo'n uitbundig karakter heeft, dat hij sowieso terughoudend is en niet zo op de voorgrond tredend.

Ik kan niets zinnigers zeggen dat ik echt waardeloos voor Moritz en jullie vind dat Moritz zo rot in zijn velletje zit.
Ik zou inderdaad dat bloedonderzoek laten doen, eerst echt medische zaken uitsluiten. En het advies om naar een holistisch dierenarts te gaan lijkt me ook een goede. Sterkte met het jochie, want het lijkt me ook heel verdrietig om je hond zo te zien.

estelle schreef:Kijk, tuurlijk is er wellicht meer aan de hand met hem. Je herkent toch echt wel wanneer je hond niet lekker in zijn vel zit.
Maar als ik weer naar mijn Woopy kijk, die hoef ik ook echt niet proberen te vermaken hoor. EEn bal?? pffff dat is 1x leuk maar daarna denkt ie 'bekijk het maar'. Het enige wat Woopy interesseert is spelen met andere honden, racen over het veld en als er niet gespeeld kan worden met een andere hond dan gewoon liggen te liggen of wat rondstruinen.

In huis doet hij ook niet anders als liggen en afentoe een knuffel halen.
Maar dat is Woopy, net wat ik daarvoor ook al zei , ik kan gewoon niet van hem verlangen dat hij ooit gaat apporteren, of dat hij het uberhaupt ooit leuk zal vinden om met mij en een flostouw te spelen. Dat durft hij niet en wil hij niet.

Moritz liep toch ook al nooit zelf de tuin in? daar kwam hij toch al nooit? Dat is dus niks vreemds. Spelen is hij w.s. net als Woopy te bang voor en nooit geleerd.

Dat er op dit moment meer aan de hand is is natuurlij kzeker. Zoals gezegd; dat herken je gewoon, punt.
Maar ik denk dus ook dat hij net als mijn Woopy niet zo'n uitbundig karakter heeft, dat hij sowieso terughoudend is en niet zo op de voorgrond tredend.

Ik snap wat je bedoelt. Dat is dus ook de reden dat ik al wekenlang tegen mezelf zeg 'je ziet apen en beren' 'het ligt aan de warmte' of allerlei andere smoesjes.
Ik kan er mijn vinger dus niet exact op leggen (behalve dan dat hij magerder wordt en niet aankomt met meer voer). In exactheid kan ik het niet uitleggen. Tuurlijk was hij altijd al, tja gewoon typisch Moritz; rustig, timide, soms even gek dan weer wat opgesloten in zichzelf. Maar dat 'typisch Moritz' is nu wel 'extreem typisch Moritz' geworden de laatste weken zonder nauwelijks oplevingen.
Tja, dat kan door de warmte komen, geen enkele hond was topfit waarschijnlijk. Zelfs Kaya had wat rustige dagen
Het is mijn gevoel wat aangeeft dat er iets niet klopt, maar geen idee of dat een lichamelijke of psychische oorzaak bij Moritz is en of dit laatste dan eventueel van tijdelijke aard is (een tijdelijke 'inzinking') of dat het iets ernstigers is.

Hij hoeft van mij niet te apporteren, ballen leuk te vinden of wat dan ook. Maar hij moet wel iets van plezier hebben en nu zeg ik het zwaar, want natuurlijk heeft hij wel plezier, maar anders dan anders... minder, veel minder. Even leeft hij op en dan is het weer over. En dat 'even' is veel minder en korter de laatste paar weken. Dat opgeteld bij het magerder worden doet mij ongerust zijn. Hopelijk voor niets hoor, want tuurlijk ben ik wel een overbezorgde hondenmoeder, maar mijn gevoel over mijn honden heeft er nog niet zo heel vaak naastgezeten.

Stang schreef:
Hij hoeft van mij niet te apporteren, ballen leuk te vinden of wat dan ook. Maar hij moet wel iets van plezier hebben en nu zeg ik het zwaar, want natuurlijk heeft hij wel plezier, maar anders dan anders... minder, veel minder. Even leeft hij op en dan is het weer over. En dat 'even' is veel minder en korter de laatste paar weken. Dat opgeteld bij het magerder worden doet mij ongerust zijn. Hopelijk voor niets hoor, want tuurlijk ben ik wel een overbezorgde hondenmoeder, maar mijn gevoel over mijn honden heeft er nog niet zo heel vaak naastgezeten.

O.k. jouw gevoel zegt "er is iets niet in orde". Daar heb je dan waarschijnlijk ook gelijk in
Op naar de DA dus
En laat je niet afschepen met hartje luisteren

oh bah, wat een ellende.....ga je gevoel achterna want jij als baasje weet als geen ander wanneer er iets mis is. Heel veel sterkte ermee!

vreselijk om je hond zo ongelukkig en angstig te zien , sterkte

we hebben het er via pb al even over gehad!

estelle schreef:we hebben het er via pb al even over gehad!

Allemaal bedankt trouwens, ook voor alle pb's met suggesties of 'peptalk'

Eerst gaan we deze week langs de dierenarts voor een algehele check-up en een bloedtest. Dat eerst maar even afwachten en dan verder zien.
Verder wordt het nu koel en wie weet dat hij dan nog wat bijtrekt en dat een deel wel aan de hitte te wijten was, alhoewel hij schijnbaar weinig last ervan had maar dat was misschien wel omdat hij zich zo rustig hield

Ik hou jullie op de hoogte!

He Caroline wat een zorgen om je ventje. Ik wil je sterkte wensen want het is niet fijn om je moppie zo te zien.

Stang schreef:

estelle schreef:we hebben het er via pb al even over gehad!

Allemaal bedankt trouwens, ook voor alle pb's met suggesties of 'peptalk'

Eerst gaan we deze week langs de dierenarts voor een algehele check-up en een bloedtest. Dat eerst maar even afwachten en dan verder zien.
Verder wordt het nu koel en wie weet dat hij dan nog wat bijtrekt en dat een deel wel aan de hitte te wijten was, alhoewel hij schijnbaar weinig last ervan had maar dat was misschien wel omdat hij zich zo rustig hield

Ik hou jullie op de hoogte!

Ja dat lijkt me wel goed eerst het lichamelijke uitsluiten, kan natuurlijk zijn dat hij zich niet lekker voelt en daardoor minder doet en meer op jou vertrouwt. Hoe oud is hij eigenlijk?
Ik merk aan Rataplan (8 jaar) nu ook dat hij gewoon weinig doet als het zo warm is. Obelix komt savonds nog wel tot leven maar Rataplan doet wat hij moet doen en verder ligt hij op zijn plekje te slapen. Ik heb er een ventilator bijgezet Kluiven doet Rataplan nog wel, in de schaduw met zijn bot en s'nachts kijkt hij buiten. Gewoon zitten en kijken

Stang schreef:[Ik snap wat je bedoelt. Dat is dus ook de reden dat ik al wekenlang tegen mezelf zeg 'je ziet apen en beren' 'het ligt aan de warmte' of allerlei andere smoesjes.
Ik kan er mijn vinger dus niet exact op leggen (behalve dan dat hij magerder wordt en niet aankomt met meer voer). .

Tsja, ik heb ook niet veel zinnigs te melden, Caroline. Weet wel dat sien hier ook erg mager aan het worden is, en dat ik moeite moet doen haar op gewicht te houden. Voorlopig geef ik toch maar het weer de schuld, maar misschien is het iets anders. Claudia opperde de mogelijkheid van Lach ..tiose ( ben de naam even kwijt ) die een erg lange incubinatietijd schiijnt te kunnen hebben, dus misschien is er zoiets ook wel met Moritz aan de hand ?

Sien is hier overigens beslist niet depri, integendeel. Ze is vol levenslust, doorgaans vrolijk, en is eigenlijk zonder overdreven angsten, daar is ze overheen gegroeid. Af en toe heeft ze nog wel dingetjes, maar door de bank genomen gaat het heel goed met haar, waar ik me gelukkig mee prijs.

Sterkte met Moritz, Caroline.

Rataplan schreef:

Stang schreef:

estelle schreef:we hebben het er via pb al even over gehad!

Allemaal bedankt trouwens, ook voor alle pb's met suggesties of 'peptalk'

Eerst gaan we deze week langs de dierenarts voor een algehele check-up en een bloedtest. Dat eerst maar even afwachten en dan verder zien.
Verder wordt het nu koel en wie weet dat hij dan nog wat bijtrekt en dat een deel wel aan de hitte te wijten was, alhoewel hij schijnbaar weinig last ervan had maar dat was misschien wel omdat hij zich zo rustig hield

Ik hou jullie op de hoogte!

Ja dat lijkt me wel goed eerst het lichamelijke uitsluiten, kan natuurlijk zijn dat hij zich niet lekker voelt en daardoor minder doet en meer op jou vertrouwt. Hoe oud is hij eigenlijk?
Ik merk aan Rataplan (8 jaar) nu ook dat hij gewoon weinig doet als het zo warm is. Obelix komt savonds nog wel tot leven maar Rataplan doet wat hij moet doen en verder ligt hij op zijn plekje te slapen. Ik heb er een ventilator bijgezet Kluiven doet Rataplan nog wel, in de schaduw met zijn bot en s'nachts kijkt hij buiten. Gewoon zitten en kijken

Moritz is nu ongeveer 5,5 jaar (geschat)

Caroline, wat ontzettend naar voor Moritz en jou.
Ik herken met Raisa heel veel van wat je schrijf, ik kan me goed voorstellen hoe dit voelt en hoe moeilijk het is je hond zo te zien.

Een uitgebreid bloedonderzoek bij de DA lijkt me ook een heel goed idee (neem je dan ook de buitenlandse ziektes mee?). Overigens betrijfel ik of het een te langzame schildklier kan zijn (dat noemde je even in je 1ste bericht) want dan worden ze juist te dik.
Raisa's gedrag is na de schildkliermedicatie trouwens wel iets verbeterd maar we zijn er nog lang niet daarmee. Iets medisch hoeft dus niet dé oplossing te zijn, de nare ervaringen en beschadigingen van hun start in het buitenland blijven invloed houden.

Ik weet eigenlijk ook weinig zinnigs te zeggen
Wij zijn nu met Raisa bezig maar ik denk dat jij het stadium waar ik nu in zit al lang hebt gehad. Wij staan nog aan het begin, die dingen heb jij al gedaan en weet je al.
Wilde je heel veel sterkte wensen!

Heb verder ook niets toe te voegen aan de reakties die er al zijn. Wilde alleen even zeggen dat ik het erg rot voor jou en Moritz vind en ik hoop dat ie weer helemaal de oude vrolijke Moritz wordt + 100%!
Sterkte.

Nog een kleine toevoeging : Ik ga eerst andere dingen proberen maar Clomicalm staat op mijn 'lijstje' als verder niets (genoeg) helpt. Als ik jou was zou ik daar bij de DA even naar informeren.

Martijn schreef:

Stang schreef:

MARC_S schreef:

Stang schreef: Nee, behalve bach het eerste jaar (en soms nu nog Rescue bij hevige schrik) heeft hij verder nooit iets gekregen.
Ik probeer eerst ook liever eerst Bach uit, als er lichamelijks niets uitkomt, dan de sterkere middelen. Vind dat toch wat eng.

Dat is niet eng Ik zou het al eerder met veel sterkere middelen geprobeerd hebben. Misschien al na 6 maanden aangezien de hersenen nu verbindingen hebben gemaakt die dieper en strakker vast komen te liggen. Dat moet doorbroken worden en gaat dat niet met Bach dan maar chemisch. Ik ken genoeg mensen die dat ook gedaan hebben en er echt enorm bij gebaat zijn, ook lang nadat ze ermee gestopt zijn. Het middel is in dit soort gevallen lang zo ernstig niet als de kwaal joh. Als je zo lang moet kijken naar een gestresste hond wordt je zelf ook niet lekker. Waarom niet gewoon proberen? Het zijn geen zware drugs waardoor je hond trippend rondloopt, gewoon ondersteuning van de standaard chemie in het lichaam

Ik ga het overleggen bij de dierenarts
Eerst een algeheel (bloed)onderzoek en komt daar niets uit dan ga ik verder overleggen wat hun ervaringen zijn hiermee.
Wellicht probeer ik toch eerst de Bach uit en kijk wat dit doet hoor , maar ik zal dit zeker bespreken bij de dierenarts.

Bedankt!

Natuurlijk moet je eerst kijken naar lichamelijke oorzaken. Maar ik denk niet dat daar iets uitkomt.
Jij denkt toch ook niet dat er nu een ontsteking aan het licht komt die al zolang als je hem hebt zijn karakter bepaalt?

Werkt Frans Krug nog op het grote plein? Dat is wel iemand met een open oor voor honden met psychische klachten. Veel dierenartsen hebben dat niet.

Er spelen eigenlijk twee dingen: de magerheid en de somberheid (om het zo maar te noemen).
De magerheid is van de laatste tijd en dat zou iets medisch kunnen zijn.

De somberheid, loomheid, zou bv ook goed met de warmte te maken kunnen hebben. Maar goed, daarnaast maakt hij het zichzelf natuurlijk ook ontzettend moeilijk gewoon.

Frans Krug, werkte die niet bij Gooiland? Ik ken alleen de voornaam en daar werkte een Frans, nu dus niet meer.
Ik zit tegenwoordig bij Kerkelanden in Hilversum, maar geen idee hoe ze daar omgaan met psychische dingen bij de hond. Ben er pas één keer geweest alleen voor inentingen.

Ik ga nu even een paar dagen kijken nu het wat koeler wordt of hij toch weer wat opbloeit, zodat evt alleen de magerheid bekeken hoeft te worden en ik de rest in eerste instantie met Bach kan gaan proberen.

Natas. schreef:Caroline, wat ontzettend naar voor Moritz en jou.
Ik herken met Raisa heel veel van wat je schrijf, ik kan me goed voorstellen hoe dit voelt en hoe moeilijk het is je hond zo te zien.

Een uitgebreid bloedonderzoek bij de DA lijkt me ook een heel goed idee (neem je dan ook de buitenlandse ziektes mee?). Overigens betrijfel ik of het een te langzame schildklier kan zijn (dat noemde je even in je 1ste bericht) want dan worden ze juist te dik.
Raisa's gedrag is na de schildkliermedicatie trouwens wel iets verbeterd maar we zijn er nog lang niet daarmee. Iets medisch hoeft dus niet dé oplossing te zijn, de nare ervaringen en beschadigingen van hun start in het buitenland blijven invloed houden.

Ik weet eigenlijk ook weinig zinnigs te zeggen
Wij zijn nu met Raisa bezig maar ik denk dat jij het stadium waar ik nu in zit al lang hebt gehad. Wij staan nog aan het begin, die dingen heb jij al gedaan en weet je al.
Wilde je heel veel sterkte wensen!

Wat rot dat het met Raisa ook nog niet echt goed gaat
Wat een zorgen soms he?

Ik kreeg al een pb met de tip om op Leishmaniose te laten testen en zal het daar zeker over hebben met de dierenarts.
Moritz heeft ook wel een lichte vlek op zijn neus sinds vorig jaar, maar daar is het bij gebleven en dit heeft zich niet uitgebreid.

We gaan zo maar even naar het bos nu het wat koeler is, dan heeft hij het in ieder geval eventjes naar zijn zin vandaag

Bah Caroline, wat een zorgen om Moritz, ook in combinatie met dat vermageren. Sterkte!

Ik kan eigenlijk niets anders toevoegen als dat ik met je meeleef en je heel veel sterkte met Moritz wens.

Ik wil je heel veel sterkte toewensen met je mannetje.

ik kan helaas ook niet meer doen dan je heel veel succes wensen met je ventje, het is vreselijk om je hond zo te zien en niet wetende wat je eraan moet/kan doen....

Arme Moritz, ik hoop zo dat hij snel weer vrolijk wordt en opknapt. Ik zou me ook meteen grote zorgen maken, je voelt jezelf zo rot als er een van de beestjes niet lekker in zijn/haar velletje zit. Ik wil je dan ook heel veel sterkte wensen Caroline, en een dikke knuffel voor Moritz en ook eentje voor Kaya