Het HondenForum

Ik hou absloluut van reuen gedrag maar niet als je er knettergek van wordt als ze anderen honden constant terrorisren ,dus na lang nadenken en overleggen zijn die ballen er gewoon af gegaan,en een poos na de castr,en ook training erbij is het allemaal goed gekomen,nu kunnen ze lekker los ,
bij teven is het omdat we vroeger een hond zijn kwijtgeraakt die baarmoederonsteking had wat al in een ver staduim was ,zij is helaas overleden,en om dat te voorkomen zou ik ze al laten helpen,
een vriendin van me heeft ook een teef van 7 jaar en door haar schijnzwangerschappen heeft ze enorme mamatumoren bij haar melkklierpaketten,en die kans vermindert gewoon als je ze laat helpen,
want als je bij een baarmoerder onsteking dan pas alles laat weglaat halen bij je verder van huis ,dan kun je beter in een gezonde hond snijden en er nog heel lang plezier van hebben,ik heb zo spijt dat ik mijn lieve teef niet eerder heb laten ster.

Rakker is gecastreerd omdat bij hem zijn hormonen compleet in de wegzaten. hij kon gewoon niet meer normaal functioneren en werd er ook ziek van. Dus was beter voor hem om zn zaakje eraf te halen. Hij is nu gewoon een lekkere speelse hond. En heel vrolijk......

Marion. schreef:

twinmamasilvia schreef:wij hebben een reu en ik vraag me af wat nu eigenlijk de beweegredenen zijn om een reu te laten castreren.

Ja zodat hij geen teefjes zwanger kan maken is logisch maar wat nog meer dan?

Bij een kortharige hond: dat het een mooier gezicht is, lekker kontje van achteren zonder van die bellen die erlangs zwabberen

En dan net na de castratie: die zak die schrompelt en schrompelt en...

Marion. schreef:

twinmamasilvia schreef:wij hebben een reu en ik vraag me af wat nu eigenlijk de beweegredenen zijn om een reu te laten castreren.

Ja zodat hij geen teefjes zwanger kan maken is logisch maar wat nog meer dan?

Bij een kortharige hond: dat het een mooier gezicht is, lekker kontje van achteren zonder van die bellen die erlangs zwabberen

Nou, ik ken inderdaad een reu (geen kortharige trouwens) die echt hele onsmakelijke ballen heeft, zwarte kale ballen terwijl hij zelf blond is. Het lijkt wel een gezwel. :N: Dan heeft Jack een veel leuker kontje hoor.

Voor het zicht vind ik het bij katten trouwens wel jammer als die ballen er eenmaal af zijn. Bij katers zijn het van die pluizebollen.

Ik vind het bij honden ook jammer als de ballen eraf zijn voor het zicht moet ik zeggen. Van die loze O-benen met zo'n velletje ertussen :N:
Zeker bij terriers vind ik dat geen gezicht

MARC_S schreef:Ik vind het bij honden ook jammer als de ballen eraf zijn voor het zicht moet ik zeggen. Van die loze O-benen met zo'n velletje ertussen :N:
Zeker bij terriers vind ik dat geen gezicht

Mooie implantaten uitzoeken en Fikkie kan weer strak over straat

Maar even serieus, waarom wordt er over het castreren van honden zo wezenlijk anders gedacht dan het castreren van katten?
Ligt dat uitsluitend aan het verschil in gedrag van ongecastreerde katten ten opzichte van honden?
Of is er een ander verschil in het gedrag en gezondheidstoestand van honden na de castratie?

Martijn schreef: Ja. Wat mij betreft wel.
Er is prima te leven met de meeste intacte reuen terwijl ongecastreerde katers heel vaak voor echte problemen zorgen.
Daarnaast wil ik alleen een kat als die naar buiten kan en dan zal een kater toch gecastreerd moeten zijn anders krijg je er zoveel.

Mijn honden mogen nou weer net niet alleen naar buiten. Dat is het grootste verschil.

Dat lijkt me een zeer rationele verklaring.
Als ik de topics over castratie lees, krijg ik wel eens het idee dat je een volkomen gezonde hond naar de dierenarts brengt en een zielig hoopje terugkrijgt dat veel eet, niet meer speelt, huidproblemen krijgt en opwinding bij niet castraten teweeg brengt.
Mijn katten zijn alledrie gecastreerd en hebben geen last van bovengenoemde verschijnselen, mijn vorige honden (gecastreerde teven) ook niet.

MARC_S schreef:

crutz schreef:misschien een idee om bij Dapper te kijken hoe hij op een chemische castratie reageert, heb nl zelf t idee dat op deze leeftijd bepaalde gedragingen er misschien al zo inzitten dat castreren weinig tot geen effect heeft (is een gevoel hoor) en dat je met de juiste begeleiding van de hond door jullie (waar je dus al mee bezig bent) net zo ver komt en dan zou t "zonde" zijn als hij gecastreerd is zonder dat je dat terug kan draaien (zonder dat t uit kan werken.... ) en hij t zelfde gedrag blijft vertonen en t misschien nog wel erger wordt omdat hij idd "aantrekkelijker" wordt voor reuen (@ starfleet, ze gaan niet als loopse teefjes ruiken, maar worden wel degelijk aantrekkelijker voor intacte reuen.......)

Chemisch castreren is al eens geprobeert en daar werd hij doodziek van. Helemaal apatisch en niks meer van over. Vandaar ook de huiver alhoewel de DA zei dat hij gewoon zeer slecht op het middel gereageerd heeft en dat de echte castratie waarschijnlijk dat effect niet zal hebben. Dat gedrag naar andere reuen zullen wij er helaas niet uitkrijgen maar een aantal andere problemen zijn in de loop van de jaren en zijn leeftijd dus wel wat afgenomen. Het binnen plassen is weg en dat was wel iets waar niet goed mee te leven was aangezien hij soms na 10 minuten na een wandeling begon te markeren als wij niet keken in de slaapkamer en keuken. Daar mag hij niet meer komen en dat lijkt de truc te zijn

Joep is op 2 jarige leeftijd ook eens chemisch gecastreerd omdat hij overlast gaf op de camping door contant opgefokt langs het hek te rennen en naar alle reuen die langsliepen te blaffen. Hij viel reuen aan en hij was brood mager omdat hij heel slecht at. Hij heeft toen ook 2 weken voor pampus gelegen en maar slapen en slapen. Hij was ineens ook veel minder dwars (wou echt nergens naar luisteren) maar hij bleef dominant tegen andere honden. Achteraf gezien (hij is nu echt gecastreerd en 5 kilo zwaarder) heeft hij volgens mij tijdens die chemische castratie voor het eerst rust in zijn lijf gehad i.p.v. gierende hormonen door zijn lijf. Hij ging zelfs luieren (dat had hij nog nooit gedaan). Volgens de DA was dat slapen geen normale reactie op een chemische castratie maar volgens mij heeft hij toen voor het eerst in z'n leven echt rustig kunnen slapen.

Reacties op loopse teven moeten na een castratie normaal verdwijnen (Joep reageerde voor zijn castratie alleen op gecastreerde reuen en niet op loopse teven). Nu is hij tegen sommige grote reuen nog dominant. Maar hij heeft zelf niet meer last van intacte reuen. Die kijken echt wel eerst naar de lichaamstaal van een hond en niet naar zijn luchtje.

Zover ik weet heeft een gecastreerde reu juist veel minder kans op prostaat problemen dat zei mijn DA ook. Joeps huid is niets slechter geworden, hij is superzacht. Hij is wel speelser geworden na zijn castratie.

Ik heb er ook echt maanden over moeten denken, maar ik zie niks aan Joep waardoor hij er slechter van is geworden, alleen beter.

Inge O schreef:

Suzanne schreef:Als ik de topics over castratie lees, krijg ik wel eens het idee dat je een volkomen gezonde hond naar de dierenarts brengt en een zielig hoopje terugkrijgt dat veel eet, niet meer speelt, huidproblemen krijgt en opwinding bij niet castraten teweeg brengt.

ja, die idee zou je haast wel krijgen hé ? maar toch is dit niet de realiteit .

Hier zijn de honden ook nog steeds speels ,(effe afkloppen) geen huidproblemen ze zijn eigenlijk wel erg zacht mischien door de zonnebloemolie die ik door het voer doe,ze waren alleen de dag zelf van de operatie een zielig hoopje,en dat ze dik worden heb de eigenaar zelf in de hand dan maar iets meer bewegen of lekker naast de fiets dat doe ik hier ook

Inge O schreef:

Suzanne schreef:Als ik de topics over castratie lees, krijg ik wel eens het idee dat je een volkomen gezonde hond naar de dierenarts brengt en een zielig hoopje terugkrijgt dat veel eet, niet meer speelt, huidproblemen krijgt en opwinding bij niet castraten teweeg brengt.

ja, die idee zou je haast wel krijgen hé ? maar toch is dit niet de realiteit .

De stofwisseling verandert dus de hond wordt sneller dik en trager, de vacht verandert wel degelijk van struktuur, al hangt het wel af van welk merk hond je hebt in hoeverre dat voor de baas een probleem is.
Ik vind dat je castratie niet moet onderschatten. Kijk eens wat er bij vrouwen na de overgang gebeurd? Geslachtshormonen zijn op veel meer vlakken actief dan alleen op het sexuele vlak. Castratie is daardoor echt een zware ingreep waar je goed over na moet denken. Verder zit er aan iedere operatie een risico.

Eline* schreef:

Inge O schreef:

Suzanne schreef:Als ik de topics over castratie lees, krijg ik wel eens het idee dat je een volkomen gezonde hond naar de dierenarts brengt en een zielig hoopje terugkrijgt dat veel eet, niet meer speelt, huidproblemen krijgt en opwinding bij niet castraten teweeg brengt.

ja, die idee zou je haast wel krijgen hé ? maar toch is dit niet de realiteit .

De stofwisseling verandert dus de hond wordt sneller dik en trager, de vacht verandert wel degelijk van struktuur, al hangt het wel af van welk merk hond je hebt in hoeverre dat voor de baas een probleem is.
Ik vind dat je castratie niet moet onderschatten. Kijk eens wat er bij vrouwen na de overgang gebeurd? Geslachtshormonen zijn op veel meer vlakken actief dan alleen op het sexuele vlak. Castratie is daardoor echt een zware ingreep waar je goed over na moet denken. Verder zit er aan iedere operatie een risico.

Dat is niet helemaal te vergelijken, omdat de meeste dieren geen menopauze kennen.
Het ging me er meer om dat het bij katten de gewoonste zaak van de wereld lijkt (is) en bij honden niet.

De enige reden dat ik Diesel heb laten castreren was zijn ziekelijke verliefdheid.
Het niet willen eten, janken voor de deur, uitbreken en hem 2 straten verderop voor een voordeur moeten ophalen. Dat werd standaard. Hij kon niet meer los . Dat vond ik het ergste.
Bijkomend voordeel was dat hij milder is geworden naar andere reuen, niet ALTIJD meer de confrontatie MOET opzoeken. Hij kan nu op mijn bevel (of verzoek) doorlopen. Dat is fijn, maar dat laatste was niet de reden.

Treffend ook wat Marianne zegt 'waarom een reu'?
Ik wilde toen al een teef, maar aangezien het hele projekt 'hond' al mijn ding was en ik mijn echtgenoot nog enig gevoel wilde geven dat hij een inbreng had kwam er een reu.

Overigens is de vacht van Diesel wel iets minder prachtig geworden, maar nog steeds heel mooi. Daarbij heb ik hem niet voor de mooi-igheid, dus dat zou voor mij nooit meespelen bij mijn overwegingen.

Er wordt hier vaak zo hysterisch negatief w.b. castratie gedaan, dat vind ik echt onzin. Soms kan het heel goed helpen. En die hond mist die ballen echt niet. Dat is jullie beleving. Mijn echtgenoot had vooraf ook moeite met het castreren van Diesel .Terwijl het uiteindelijk zijn en ons leven een stuk leuker heeft gemaakt.

Ik heb er gister weer eens heel goed over nagedacht maar in mijn afwegingen kwam bij Dapper dus sterk naar voren dat hij leeft voor de geuren buiten en eigenlijk dus non-stop druk bezig is met markeren, kijken wie er geweest is bij die boom die dag en kijken wie hij tegenkomt. Is er een teefje loops? Een stomme reu langsgeweest?, een stomme reu in de buurt om mee te ruzien? etc.....

Ik vind het zielig hem dat af te nemen omdat hij dan slomer zal worden en dus minder heftig zal zijn.
Dapper slaapt verder de hele dag dus hij heeft genoeg rust in zijn lijf. Op teefjes die loops zijn reageert hij alleen buiten en eten doet hij prima en altijd.

Het is inderdaad erg lastig dat hij kwijlend van boom naar boom sprint buiten maar dat is nu eenmaal zijn leven denk ik dan maar. Tegen het vechten zal het misschien niet eens helpen en de verhouding tussen Dapper en Cleo zou ook nog wel eens kunnen veranderen. Hij is teveel reu, dat is echt zeker zo, maar hij is wel gewoon Dapper, zoals hij bedoeld is. Hij is altijd lief tegen iedereen en binnen extreem goed te pruimen. Stel dat hij daarin ineens zal veranderen? :N:

Ik zou mijn Boxer willen castreren dit om de reden dat mijn Staffie een teefke is.
Dit ga ik dus volgende maand ook doen alhoewel ik er altijd serieus tegen ben geweest.

Weet iemand hoeveel het eigenlijk ongeveer kost zo een castratie?

Ik vind het zielig hem dat af te nemen omdat hij dan slomer zal worden en dus minder heftig zal zijn.

Hoi Marc,

Ik begrijp goed dat je er tegen op ziet Dapper te kastreren omdat je weet dat er iets zal gaan veranderen.

Maar toch, zoals ik het hiervandaan kan inschatten lijkt het me stug dat kastratie zo´n funeste invloed zal hebben dat Dapper gereduceerd tot vervettend haardkleedje zijn leven zal gaan slijten. Wat je Dapper af neemt is denk ik niet meer dan het als een knettergeile frusto-hond bezig te zijn met het in stand houden van een illusie, de illusie dat hij de beste dekreu ter wereld is die driftig bezig is om de beste teef ter wereld op te sporen, er onderwijl van overtuigd zijnde dat HIJ haar gaat dekken.

Haal je deze obsessie weg uit zijn bestaan dan kan hij zich ineens bezig gaan houden met minder hoogdravende en beperkende bezigheden. Zonder dat dit inhoudt dat hij geen leuke interesses meer zal hebben. Hij zal echt niet ophouden met zich te interesseren voor territoriumgedrag e.d. Maar hij zal meer ruimte hebben in zijn hoofd om zich op andere zaken te gaan richten. Zeker als jullie hem daarbij sturen. Ik kan me bvb. voorstellen dat hij vaker los zal kunnen om lekker te rennen en te dollen met Cleo en met jullie.

Ik denk dat de nieuwe Dapper je uiteindelijk een stuk beter zal bevallen dan de slaaf van zijn hormonen die je nu hebt.

Groetjes,

Willy.

Essy schreef: Zover ik weet heeft een gecastreerde reu juist veel minder kans op prostaat problemen dat zei mijn DA ook. Joeps huid is niets slechter geworden, hij is superzacht. Hij is wel speelser geworden na zijn castratie.
.

Ik had wat onderzoeken op internet gelezen laatst. Het schijnt dat de kans op prostaatkanker 3,34 x zo groot wordt na castratie (en deze kankervariant staat in de top 3 bij honden) alleen de kans op een vergrote prostaat wordt kleiner. Ik vind het heel erg raar dat ik dierenarsten daar nooit over hoor.

Ibizagirlke schreef:Weet iemand hoeveel het eigenlijk ongeveer kost zo een castratie?

sommige Da's hebben een prijslijkt op internet maar ik geloof tegend e 100 euro ofzo.

Wil de hond schreef:Ik begrijp goed dat je er tegen op ziet Dapper te kastreren omdat je weet dat er iets zal gaan veranderen.

Maar toch, zoals ik het hiervandaan kan inschatten lijkt het me stug dat kastratie zo´n funeste invloed zal hebben dat Dapper gereduceerd tot vervettend haardkleedje zijn leven zal gaan slijten. Wat je Dapper af neemt is denk ik niet meer dan het als een knettergeile frusto-hond bezig te zijn met het in stand houden van een illusie, de illusie dat hij de beste dekreu ter wereld is die driftig bezig is om de beste teef ter wereld op te sporen, er onderwijl van overtuigd zijnde dat HIJ haar gaat dekken.

Maar dat is toch alleen maar heerlijk voor hem dan? Het idee dat hij de beste dekreu ter wereld is en elke dag weer vol overgave een taak heeft die hij met verve uit blijft voeren? Lijkt me heerlijk als ik geen enkele zorg had en elke dag de stad in ging met het idee dat ik eens flink mocht beesten. Omdat Dapper een hond is weet hij niet dat hij al 6 jaar voor niks elke dag weer hoopt op de jackpot

Hij is ook niet knettergeil en frusto, hij is zeer geconcentreerd en lekker bezig met wat hij leuk vindt. Ik zie dat toch echt heel anders denk ik.

Haal je deze obsessie weg uit zijn bestaan dan kan hij zich ineens bezig gaan houden met minder hoogdravende en beperkende bezigheden. Zonder dat dit inhoudt dat hij geen leuke interesses meer zal hebben. Hij zal echt niet ophouden met zich te interesseren voor territoriumgedrag e.d. Maar hij zal meer ruimte hebben in zijn hoofd om zich op andere zaken te gaan richten. Zeker als jullie hem daarbij sturen. Ik kan me bvb. voorstellen dat hij vaker los zal kunnen om lekker te rennen en te dollen met Cleo en met jullie.

Dat hij anders lekker los kan dollen met Cleo is dus niet zeker helaas. Als dat zeker zou kunnen dan gingen zijn ballen er echt wel af maar wat ik vaak hoor is dat een reu die laat gecastreerd wordt en wel van een potje vechten houdt soms zelfs niet meer met teefjes kan en het probleem dus letterlijk 2 keer zo groot wordt :N: Hem intresseert helemaal niks anders dan plassen en rondkijken wie er lopen of zijn geweest, daar vind ik persoonlijk dus niks zieligs aan. Als hij daarvoor in de plaats overal los zou kunnen en lekker iets anders ging doen was ik voor castratie maar dat is dus niet gezegd bij Dapper. Misschien wordt hij een vloerkleed, misschien een knokker die ook teven pakt en in het ergste geval gaat hij lekker ruiken en heeft hij de hele dag reuen aan zijn reet waardoor hij dus gemuilkorft zal moeten worden als hij die toch gaat pakken als ze te dichtbij komen. Dapper is een geval apart, vandaar mijn enorme twijfels bij hem.

Als je in Nederland bent kom je maar eens kijken en dan zal je zien wat ik bedoel

Ik denk dat de nieuwe Dapper je uiteindelijk een stuk beter zal bevallen dan de slaaf van zijn hormonen die je nu hebt.

Groetjes,

Willy.

Voel jij je een slaaf van je hormonen? Ik niet nl en dus wil ik het voor mezelf in ieder geval lekker zo laten als het is
Ik kan me de wens van een castratie wel weer voorstellen van een partner die geen seks meer wil maar wel een rustig huiselijk mannetje dat niet meer naar andere vrouwen kijkt. Zo zie ik het dus ook als je denkt dat castreren goed of fijn is voor een hond. Het is natuurlijk stiekem vooral goed en fijn voor de mensen die met de hond leven

Voel jij je een slaaf van je hormonen?

Nee, niet echt een slaaf, maar daar ben ik dan ook een mens voor en geen hond. Hoewel ik er niet zo heel erg zeker van ben tot waar de invloed van mijn hormonen op mijn gedrag reikt. Verder dan ik weten wil, vrees ik. Freud had daar in elk geval vergaande ideëen over, toch?

Ik niet nl en dus wil ik het voor mezelf in ieder geval lekker zo laten als het is
Ik kan me de wens van een castratie wel weer voorstellen van een partner die geen seks meer wil maar wel een rustig huiselijk mannetje dat niet meer naar andere vrouwen kijkt. Zo zie ik het dus ook als je denkt dat castreren goed of fijn is voor een hond. Het is natuurlijk stiekem vooral goed en fijn voor de mensen die met de hond leven

Als jij denkt dat Dapper beter af is mét dan zonder ballen dan moet je hem vooral zo laten als dat hij nu is.

Ik hoop dat ik hem een keertje kan komen opzoeken.

MARC_S schreef: Het is natuurlijk stiekem vooral goed en fijn voor de mensen die met de hond leven

En daar zeg je het: mensen leven met honden. Als honden met honden zouden leven, zou er niet over castratie gesproken worden, er zou helemaal niet gesproken worden. De honden zouden het op hun manier allemaal zelf uitzoeken en "uitvechten". Maar aangezien de hond en de mens nou eenmaal samenleven, zoekt de mens ook naar allerlei manieren en middelen om dat zo prettig mogelijk te maken. En als de mens het samenleven met zijn hond niet prettig vindt, denk ik dat het vanzelf voor de hond ook niet prettig is, dus hebben ze er allebei baat bij om oplossingen te zoeken en te vinden.

Wij hebben een teef en een reu. Onze teef is onlangs op 2-jarige leeftijd gesteriliseerd. En hoewel ik me daar erg lang erg druk over heb gemaakt (moeten we het wel doen of niet) dacht ik daags naar de operatie al anders en zie ik nu dat niet alleen ik er baat bij heb, maar ook de hond. Dat wil niet zeggen dat ik straks onze reu laat castreren, daar is tot nu toe geen reden toe, maar mochten er problemen komen, heb ik nu wel geleerd dat het van de dolle is om je hele leven maar op zo'n hond af te stemmen, die het dan ook ontzettend goed heeft, en je dan ontzettend schuldig te voelen als je ook eens een klein beetje voor jezelf wilt.

Martijn schreef:

Wil de hond schreef:

Voel jij je een slaaf van je hormonen?

Freud had daar in elk geval vergaande ideëen over, toch?

Niet zo vergaand als het promoten van standaard castratie hoor.

Hahaha, nee, dat paste geloof ik niet helemaal in zijn straatje.

Ben trouwens wel benieuwd hoe hij zou denken over fundamentalistische kastreerders.

Ik zat net nog eens te denken over Dapper en zijn hormonen. Ik heb nu twee keer middeltjes staan welke mensen voor me meegenomen hebben, op basis van kruiden. Volgens het etiket gaan deze middelen overmatige geslachtsdrift tegen. Ik had beide keren gevraagd om een ander middel maar kreeg deze die ik nu heb staan. Ik had gevraagd om een middeltje van VSM, Prodier Geslachtsdrift, een homeopatisch middel wat volgens de fabrikant de geslachtsdrift remt. Ik wilde juist dit laatste middel hebben om het eens uit te proberen op een hond met "overdreven hormonale stuwing". Misschien is het iets voor jullie om Dapper eens homeopatisch te behandelen? Ik weet dat er homeopatische mogelijkheden bestaan, helaas heb ik hier geen homeopatische DA in de buurt dus ik kan er niets zinnigs over melden.

PennHIPpie schreef:

MARC_S schreef: Het is natuurlijk stiekem vooral goed en fijn voor de mensen die met de hond leven

En daar zeg je het: mensen leven met honden. Als honden met honden zouden leven, zou er niet over castratie gesproken worden, er zou helemaal niet gesproken worden. De honden zouden het op hun manier allemaal zelf uitzoeken en "uitvechten". Maar aangezien de hond en de mens nou eenmaal samenleven, zoekt de mens ook naar allerlei manieren en middelen om dat zo prettig mogelijk te maken. En als de mens het samenleven met zijn hond niet prettig vindt, denk ik dat het vanzelf voor de hond ook niet prettig is, dus hebben ze er allebei baat bij om oplossingen te zoeken en te vinden.

Dit vind ik te simpel eerlijk gezegd. Een papegaai die alles stuk maakt als hij los vliegt en dus niet meer geliefd is is echt niet gebaat bij geliefder worden maar dan wel alleen permanent in zijn kooitje. Hij is gebaat bij een aardgerechte verzorging en genoeg aandacht.

In mijn ogen geeft het castreren van reuen de eigenaar een oplossing die door gemakzucht gestuurd wordt. Je kiest voor een reu en als je reu dan meer is dan je verwacht had kan je hem wat makkelijker maken en dus minder tijdrovend en vermoeiend door zijn eisenpakketje te verkleinen door zijn ballen eraf te halen.
Een reu zonder ballen hoeft immers niet zo vaak meer uit om te plassen, hij heeft minder behoefte aan beweging, trekt minder aan de riem en eist minder opvoeding omdat hij toch niet wegloopt en vecht. Mensen die niet willen investeren gaan na de castratie nog minder doen met de hond omdat de hond dat dan ineens toelaat door zijn makkelijkere gedrag.

Ga je als eigenaar nog net zo vaak wandelen, trainen en spelen met de hond als toen hij dat nog eiste is dat een ander verhaal maar daar geloof ik bij 90% van de eigenaars van gecastreerde honden helemaal geen reet van aangezien ze de hond om zijn eisen hebben gecastreerd. Dan gaan ze na de castratie niet ineens doen wat die hele castratie in de eerste plaats al had kunnen voorkomen bij de meeste honden Opvoeden, beweging geven en tijd in de hond steken.

maar mochten er problemen komen, heb ik nu wel geleerd dat het van de dolle is om je hele leven maar op zo'n hond af te stemmen, die het dan ook ontzettend goed heeft, en je dan ontzettend schuldig te voelen als je ook eens een klein beetje voor jezelf wilt.

Noem eens een paar problemen die ineens kunnen ontstaan en waar niets anders dan castreren tegen zal helpen? Totaal en obsessief met loopse teven bezig zijn gaan honden niet ineens doen na een paar jaar. Nog gaan ze ineens vechten als een bezetene en verder kan ik weinig bedenken eigenlijk. Ik kan alleen bedenken dat de eigenaar eigenlijk steeds minder zijn krijgt om dagelijks steeds weer die gespierde kanon naar het bos te rijden, met hem te blijven oefenen zodat hij netjes komt als er een andere reu komt en hem vaak genoeg uit te laten zodat hij niet binnen gaat plassen of gefrustreerd raakt. Veel honden worden gecastreerd als de baby's komen, er een nieuwe hond bijkomt of de mensen lichtelijk uitgekeken zijn op het bos en hun dagelijkse investeringen in de hond

MARC_S schreef:
Noem eens een paar problemen die ineens kunnen ontstaan en waar niets anders dan castreren tegen zal helpen?

Ik heb Moos met ruim 1.5 jaar laten castreren omdat hij ineens ontzettend bij anderen in huis begon te markeren. En dat ging niet over als we daar 6 uur waren, of als hij daar elke week meerdere dagen kwam. Corrigeren hielp niet, en ik zal ook direct toegeven dat ik daar misschien als baas niet 'dominant' genoeg voor ben. Gevolg was dat Moos meerdere dagen in de week aan de riem aan mijn stoel ergens in iemands anders huis lag. Want Moos ging en gaat overal mee naartoe. Ook mee oppassen bijvoorbeeld. Nog vervelender gevolg was dat mijn moeder aangaf op die manier niet meer op te willen passen. Bij haar thuis deed hij het ook heel erg. Hij deed het overal behalve bij mij, in zijn eigen huis dus.

De keuze was dus op een gegeven moment castreren, of Moos opeens uren lang alleen laten, of meenemen maar dan hem uren aan de riem aan mijn stoel vast laten liggen, terwijl hij er juist ontzettend van geniet om aangehaald te worden en bij anderen op schoot te mogen (en mijn familie en vrienden dat ik leuk vinden, en het dus in principe gewoon zou mogen). En uren lang alleen was dan dus regelmatig meerdere dagen in de week al snel een uur of 10 als mijn moeder als oppas weg zou vallen.
Ik heb hem toen eerst chemisch laten castreren en toen was het markeren meteen afgelopen. Daarna dus besloten om hem echt te laten castreren.

En ik ben helemaal niet voor het bijna standaard laten castreren van reuen, maar ik denk wel dat je soms bepaalde keuzes moet maken ook in het belang van de hond. Ik durfde het ook niet aan om nog langer aan te modderen omdat ik bang was dat het dan een gewoonte zou worden die ook door castratie niet over zou gaan.

Moos wandelt trouwens gewoon nog heel veel, en er wordt nog net zoveel in hem geinvesteerd als daarvoor hoor

Maar jij hebt hem laten castreren om iets wat hij niet kon stoppen. Markeren in huis is niet toelaatbaar en omdat Dapper hier in huis markeerde tot voor kort zijn wij op castratie uitgekomen als laatste optie. Nu hij gestopt is weten we het niet meer aangezien hij meer problemen heeft en wij dus niet in staat blijken die op te lossen. Hij heeft vanaf dag 1 niet met reuen om kunnen gaan en zijn terrierbloed maakt dat hij niet mild is als hij vecht. Dat is op zich best wel een probleem maar net hanteerbaar door hem vast te houden. Als vechten op zeker zou stoppen door castreren deden we dat direct omdat hij zo nauwelijks los kan lopen. Omdat dat niet zeker is hebben we er moeite mee

Maar net zoals je zegt, het gros van de honden wordt om "niks" gecastreerd en daar heb ik het ook met name over

MARC_S schreef:Maar jij hebt hem laten castreren om iets wat hij niet kon stoppen. Markeren in huis is niet toelaatbaar en omdat Dapper hier in huis markeerde tot voor kort zijn wij op castratie uitgekomen als laatste optie. Nu hij gestopt is weten we het niet meer aangezien hij meer problemen heeft en wij dus niet in staat blijken die op te lossen. Hij heeft vanaf dag 1 niet met reuen om kunnen gaan en zijn terrierbloed maakt dat hij niet mild is als hij vecht. Dat is op zich best wel een probleem maar net hanteerbaar door hem vast te houden. Als vechten op zeker zou stoppen door castreren deden we dat direct omdat hij zo nauwelijks los kan lopen. Omdat dat niet zeker is hebben we er moeite mee

Maar net zoals je zegt, het gros van de honden wordt om "niks" gecastreerd en daar heb ik het ook met name over

Ja, precies, het was iets wat hij niet kon stoppen. Maar even als reactie op iets wat een reu zomaar kan gaan doen en waar in sommige gevallen alleen castratie tegen helpt

Dat was hier ook de enige reden waarom ik uberhaupt daaraan dacht. Wat dat betreft is Moos natuurlijk wel een Maltezer en geen terrier of vechter. Qua gedrag was er verder niks aan de hand, maar dat markeren dat maakte zijn leven heel onaangenaam qua uren alleen thuis en aan de riem liggen op bezoek.

Maar ik ken inderdaad ook de reuen die gecastreerd zijn omdat ze zo druk zijn, en tja, daar word ik ook nogal kriegel van.

Ik heb tranen met tuiten gehuild toen Tank onder het mes ging

Hij is er erg opgeknapt puur kwa de gezondheidsproblemen die hij heeft maar verder .............

Buck is gecasteerd, maar niet voor mijn gemak.

het was alleen zo dat het kiezen was tussen niet meer los lopen, of castreren en hopen op gedragsverbetering naar reuen toe.

En omdat ik in heb geschat dat loslopen zijn lust en zijn leven is, heb ik de beslissing genomen.

En dat is prima uitgepakt moet ik zeggen, maar ook omdat hij nog geen twee jaar is. Ik denk dat als ik er langer mee had gewacht dat het meer ingesleten gedrag was geworden en dat het misschien dan niet een oplossing was geweest om hem te castreren.

Hij markeerde ook in huis, maar daar zou ik hem niet om hebben laten castreren. Maar iedereen die hem ziet als hij losloopt, zou kunnen begrijpen waarom ik hem heb laten castreren. Hij is helemaal dolgelukkig, en dat wil ik hem niet afnemen.

Verder is een bijkomend iets dat hij nu wel goed met andere honden kan, een enkele keer niet, en ook met veel honden tegelijk niet. Maar er is nu prima mee om te gaan.
Hij is nog steeds geen vloerkleedje en ik doe nog net zoveel met hem als voor die tijd, en met veel meer plezier voor zowel de hond als voor mij omdat het veel ontspannener is op deze manier.

Maar verder zou ik nooit een hond castreren om andere reden als wat ik had en eventueel een medisch probleem. Nooit voor het gemak.

Baily schreef:
Hij markeerde ook in huis, maar daar zou ik hem niet om hebben laten castreren.

Maar dat is denk ik ook iets wat per situatie en eigenaar verschilt. Moos is toch een echte gezelschapshond die het gelukkigst is als hij overal mee naartoe mag en dan lekker bij iedereen op schoot mag zitten. Hij haalt een heel groot deel van zijn levensgeluk uit knuffelen en aandacht krijgen op visite. Hij was echt en heel zielig hoopje hond als hij zo regelmatig urenlang aan de riem in andermans huis moest liggen terwijl hij zo graag wilde knuffelen en rond lopen kwispelen.
En hij was een nog zieliger hoopje hond geworden als hij opeens regelmatig 10 uur alleen had moeten zitten terwijl hij gecastreerd gewoon bij oma op de bank kon liggen kluiven.

Als hij het alleen bij mij deed was dat trouwens ook nog een verschil geweest. Maar hij deed het juist nooit thuis, maar wel bij alle andere mensen binnen. En ik ken niemand die zegt "ach, laat hem maar rondlopen, die gordijnen was ik vanavond wel weer even" (en terecht trouwens)

Tommie heeft bij visite ook wel eens in huis gemarkeerd en dat is erg vervelend. Nu hou ik hem dus extra in de gaten en laat hem van tevoren goed uit. Voor mij is het geen reden om hem te laten casteren. Ik zou het wel doen in het geval van Marloes, waarbij je geregeld (dus een paar keer in de week) bij iemand komt en het probleem dus erg vaak tegenkomt.