Het HondenForum

dat ias mijn idee dus ook, daarom dit topic om alles naast elkaar te krijgen, maar op fangio's verhaal na lees ik geen echt rotte dingen...


wel heeeel erg bedankt voor jullie reacties!!! kan ik me toch wat beter voorbereiden!

Zou het misschien zo zijn dat vooral de tegenstanders van castratie (en dus vaak de mensen die er bewust niet voor kiezen) veel hameren op de negatieve aspecten.

miekmiek schreef:Zou het misschien zo zijn dat vooral de tegenstanders van castratie (en dus vaak de mensen die er bewust niet voor kiezen) veel hameren op de negatieve aspecten.

dat zal best kloppen, en daarom wilde ik ook echte ervaringen en geen opsommingen van alle uitzonderingen die overal staan..

en dan blijkt het dus best mee te vallen..

ik word echt niet ineens voorstander hoor, maar die grote verhalen overal zijn naar mijn mening toch best gerelativeerd met al jullie reacties....

De operatie verliep allemaal prima.

De gedragsverandering, voorzover hij verandert is, is werkelijk alleen maar positief.
Hij is milder naar andere reuen geworden.
Hij volgt niet elk tevenspoor meer, waardoor hij weer overal los kan.
Hij heeft geen last meer van ziekelijk verliefd zijn wat hier nog wel eens grappig wordt gevonden.
En zijn niet ingedaalde ballen zijn weg. En die bleef ik eng vinden.

balou is volgens mij niet veranderd na de castratie.
naar reuen doetie nog net zo lelijk en teven zijn nog steeds zn vriendinnen.
hoewel ik er niet zoveel over ken zeggen omdat ik hem al een poos niet meer met andere honden in contact laat komen vanwege zn achterhand.

ohja, balou heeft zn zakkie nog steeds.
ik had begrepen dat dat vanzelf slinkt. dat is t inderdaad een stuk, maar hij zit er nog.
zeker als t warm is zie je hem duidelijker.

Inge O schreef:

hoe dúrf je dit te suggereren?!

serieus : ik denk dat nou net het verschil zoals bij fangio het meest voorkomende zal zijn. een reu die niet meer vol testosteron zit heeft uiteraard veel meer lak aan het feit dat een teefje een teefje is, en zal die dus ook met veel minder égards behandelen. en dat zal dan des te eerder tot uiting komen naarmate die reutjes (afhankelijk van hun karakter voordien) toch al niet stonden te springen om vriendjes te worden met elke hond.

Het verschil tussen vol met testosteron zitten en niets meer hebben was gewoon te groot.. ik denk dat voornamelijk dit type reuen er het meeste last van kunnen hebben, hij was natuurlijk ook al 8 jaar he.


Enne Fange heeft zijn zakkie ook nog, en die is nog een beetje gevuld ook

Daan schreef:Hij heeft geen last meer van ziekelijk verliefd zijn wat hier nog wel eens grappig wordt gevonden.

Wat bedoel je Daan, dat het bij jullie thuis grappig wordt gevonden dat hij niet meer ziekelijk verliefd is, of dat hier op het forum nogal eens grappig wordt gedaan over zgn. "verliefde" reuen die volledig van slag af zijn als ze een loopse teef hebben bespeurd in hun omgeving?

Wil de hond schreef:

Daan schreef:Hij heeft geen last meer van ziekelijk verliefd zijn wat hier nog wel eens grappig wordt gevonden.

Wat bedoel je Daan, dat het bij jullie thuis grappig wordt gevonden dat hij niet meer ziekelijk verliefd is, of dat hier op het forum nogal eens grappig wordt gedaan over zgn. "verliefde" reuen die volledig van slag af zijn als ze een loopse teef hebben bespeurd in hun omgeving?

het laatste....., nu ik het teruglees is het ook een beetje kromme zin
Diesel had er echt last van.

Bij Bruno is het al lang geleden, die is inmiddels 11 en de reden waarom we dit hebben laten doen leeft allang niet meer....maar ik zag bij hem verder geen verandering, alleen het rijden was minder geworden maar nog steeds niet over!!!
Niet dikker, niet suffer, gewoon precies dezelfde heerlijke ondeugende hond. Zijn vacht is wat voller en mooier geworden.
Bij Tomas ging alles ook voorspoedig, alleen de prik voor de narcose bracht hem in paniek omdat die nogal pijnlijk blijkt dus ik was blij dat ik erbij mocht blijven.
Hij was heel snel bij en hij heeft kap noch pijnstillers nodig gehad. De volgende dag was hij weer letterlijk springlevend
Hij is nog steeds hetzelfde tegen andere reuen maar goed, daar ging het ook niet om.
Verder is hij rustiger en evenwichtiger geworden en heeft geen last meer van liefdesverdriet, eet eindelijk gewoon zoals een hond hoort te eten en is verder nog gewoon precies mijn knuffeltje Tomas.
Nog een voordeel is dat andere reuen hem niet meer bedreigend vinden dus wandelingen zijn een stuk ontspannener!!!