Het HondenForum

Zoie schreef:weet trouwens niet hoe een hond normaal in draf gaat, maar hij zet z'n achterpoten dan ook niet tegelijktijd neer.

een hond in draf zet zijn achterpoten toch nooit tegelijkertijd neer?

yamie schreef:

Zoie schreef:weet trouwens niet hoe een hond normaal in draf gaat, maar hij zet z'n achterpoten dan ook niet tegelijktijd neer.

een hond in draf zet zijn achterpoten toch nooit tegelijkertijd neer?

nou die van mij iig niet. Haha, ja, je gaat je van alles in het hoofd halen. Misschien is het allemaal niks, maar ik zou het ontzettend jammer vinden als ik later mezelf het verwijt zou moeten maken dat ik er iets aan had moeten laten doen, maar het niet gedaan heb. Dus als ik er niet gerust op word, ga ik nog maar even voor een second opinion en eventueel foto's naar Haarlem.

Nog een laatste opmerking: na het onderzoek bij de DA trok hij ook duidelijk met z'n pootje hoewel hij niet in draf ging, dus ik denk toch dat er iets niet helemaal goed zit. De DA zag het ook, en zij dacht toch een beetje in de richting van een mogelijk oud trauma.

Zoie schreef:

Inge O schreef:

Zoie schreef:

rianneke schreef:[. Maar ja wij hadden ook niet het idee dat ze pijn had maar ze hupt niet voor niets. Hoeveel hupt die van jou in een wandeling van .... min?

Groetjes

Rianne

hij hupt telkens als hij van telgang in draf overgaat, maar anders niet. Vaak zwabbert hij dan ook met z'n poten, of laat het ene pootje even hangen.

ik denk als hij het enkel en alleen bij die overgang doet, het evengoed niks te betekenen moet hebben. van telgang naar gewone draf kán een hond niet zonder even 'te herschakelen'. het is immers een totaal andere pootzetting, van lateraal naar diagonaal - ik kan het fout hebben, maar volgens mij lúkt dat toch niet zonder één of ander tussenbeweginkje ?

Tsja, het is moeilijk te zeggen, soms denk ik het is niks, maar soms meen ik ook te bespeuren dat hij toch wel erg raar zwabbert. Misschien verbeeld ik het me, maar soms lijkt het ook wel of hij minder hard rent dan in het begin. Kan ook zijn dat hij er minder zin in heeft ( hij speelt ook minder vaak ) , maar misschien heeft hij toch ergens last van, kan het gewoon moeilijk inschatten.

Tja vaak denk je ook te veel he, en maar opletten elke keer, deden wij ook, in ieder geval heel veel succes


groetjes

rianne

rianneke schreef:[Tja vaak denk je ook te veel he, en maar opletten elke keer, deden wij ook, in ieder geval heel veel succes


groetjes

rianne

bedankt

Ik weet niet of jouw hond erg gespierd is op zijn achterpoten, maar dat kan ook een reden zijn dat de da het niet voelt. Bij Sam (afgelopen zomer geopereerd aan pl, zowel links als rechts) had ook de orthopeed moeite met vaststellen.
Sam had trouwens wel erg last van de "opstartproblemen" die je al eerder noemde.
Voor je eigen gemoedsrust is het misschien prettig toch foto's te laten maken. Dan heb je in ieder geval zekerheid.
Mocht het trouwens pl zijn; bij Sam is het rechts geslaagd, maar links heeft hij nog steeds last. Opereren is dus geen garantie dat het "hupje" verdwijnt.

Ik blijf toch met p.l. in mijn hoofd zitten, het past zo in het plaatje. Maar dat zegt niets natuurlijk.
Overigens; tommie heeft ook een tijd lang raar gehupt met zijn achterpoot. Naar de DA geweest en die wilde direct gaan opereren! Vond ik niet zo'n goed plan. Heb wat rondgevraagd en er gaan tegenwoordig veel stemmen op dat training de voorkeur heeft i.p.v. opereren. Vooral zwemmen is heel goed! Tommie is er overheen gegroeit, al heeft hij in draf ook 'zwabberbenen'.

Wil Tommie zwemmen???
Dat was bij Sam toch al geen optie geweest. Die heeft tot nu toe twee keer in het water gelegen. De eerste keer sprong hij achter de lab van mijn ouders aan en de tweede keer viel schrok hij van een vogel die uit het riet kwam.
Ik denk inderdaad ook niet dat je meteen moet laten opereren. Als het bij Sam niet langzaam erger was geworden hadden wij dat ook niet gedaan, spieren kunnen heel veel opvangen en het gewricht bij elkaar houden. (Dat zei de orthopeed tenminste)

samX schreef:Ik weet niet of jouw hond erg gespierd is op zijn achterpoten, maar dat kan ook een reden zijn dat de da het niet voelt. Bij Sam (afgelopen zomer geopereerd aan pl, zowel links als rechts) had ook de orthopeed moeite met vaststellen.
Sam had trouwens wel erg last van de "opstartproblemen" die je al eerder noemde.
Voor je eigen gemoedsrust is het misschien prettig toch foto's te laten maken. Dan heb je in ieder geval zekerheid.
Mocht het trouwens pl zijn; bij Sam is het rechts geslaagd, maar links heeft hij nog steeds last. Opereren is dus geen garantie dat het "hupje" verdwijnt.

een goede othopeed kan het altijd vaststellen, handmatig dus.. tuurlijk bespiering geeft stevigheid en kan wat "verbloemen", maar dan nog, vandaar dat ik ook altijd met relatief jonge honden ga... dan is het altijd zeer goed te voelen.. waarom foto's maken voor PL? dat is gewoon onzin en geldklopperij... zeker als er ook nog een roesje of zelf narcose bij moet zou ik dat dus echt niet doen... en soms (meestal zelfs) is het gewoon niet te zien op de foto omdat het gaat om een druk en kracht die er op de knieen gezet moet kunnen worden...

Hoe kan een orthopeed vaststellen hoe erg de pl is zonder eerst foto's te maken? Of kan hij dat ook voelen?
In het geval van "onze" orthopeed dus: had hij dat moeten kunnen voelen?

samX schreef:Hoe kan een orthopeed vaststellen hoe erg de pl is zonder eerst foto's te maken? Of kan hij dat ook voelen?
In het geval van "onze" orthopeed dus: had hij dat moeten kunnen voelen?

jep dat is het nou juist.... je hebt gradaties in patella lux. het begint bij een regel, regel 1, dat is compleet vast.. geen enkele speling, dan heb je regel twee , en daar is wat speling links en/of rechts.. daarna heb je patella graad 1, dat betekend dat de patella met wat druk uit de groef kan raken, maar niet bij elke spring oid beweging, en daarna patella graad 2 dat is dat de patella praktisch steeds uit de groef springt.. uiteraard moet er bij graad 1 en 2 niet gefokt worden, regel 2. dat weet je als (goede fokker) en je kijkt dan extra naar een combi...

foto's maken heeft geen zin, het is geen HD oid.. er hoeven geen misvormingen te zijn, je kunt dit alleen maar voelen door druk uit te oefenen.. en dat is gewoon niet te zien op een foto...

bij welke orthopeed ben jij geweest?

miekmiek schreef:Ik blijf toch met p.l. in mijn hoofd zitten, het past zo in het plaatje. Maar dat zegt niets natuurlijk.
Overigens; tommie heeft ook een tijd lang raar gehupt met zijn achterpoot. Naar de DA geweest en die wilde direct gaan opereren! Vond ik niet zo'n goed plan. Heb wat rondgevraagd en er gaan tegenwoordig veel stemmen op dat training de voorkeur heeft i.p.v. opereren. Vooral zwemmen is heel goed! Tommie is er overheen gegroeit, al heeft hij in draf ook 'zwabberbenen'.

ja, daar ben ik ook zo bang voor, dat ze je zomaar een operatie aanpraten terwijl je er niks mee opschiet.

Spok zwemt wel achter een stokje aan, maar ik heb het hem wel moeten leren, en echt graag doet hij het niet. Heel anders dan Luna die de eerste keer dat ze er in plonste helemaal uit haar dakkie ging en nog altijd een gepassioneerd zwemster is.

Inge O schreef:opereren bij patellaluxatie zal normaal door specialisten maar gebeuren als het echt een erge, bijna continue luxatie is, waardoor de hond die poot nog maar moeilijk kan gebruiken. voor af en toe een hupje heeft operatief ingrijpen weinig zin .

ja, voordat ik aan een operatie begin moet ik wel heel zeker weten dat het ook nuttig is.

Weet niet waar het in zit, maar denk toch dat Spok er de ene keer meer last van lijkt te hebben dan de andere. Afgelopen twee dagen was hij weer echt helemaal goed, d.w.z. wel dat hupje, maar vooluit sprinten en keren, terwijl ik soms toch ook het idee heb dat hij zich inhoudt. Maar kan ook zijn dat het niks met z'n pootje te maken heeft.

Dino is er wel aan geopereerd aan 1 poot. En ik ben erg blij dat we het gedaan hebben want hij heeft nu echt nergens last meer van. Bij Dino was het inderdaad vrijwel voortdurend de knieschijf ernaast.

Hij had er ook last van. Er wordt vaak gezegd dat het geen pijn veroorzaakt maar hij kwam dan jankend naar me toe en wilde niet meer lopen. Iedere wandeling was het raak, en lekker rennen was er niet meer bij.

In het begin bleef hij na de operatie nog een hele tijd mank lopen, en dacht ik dat hij van de regen in de drup was gekomen. Maar na drie of vier maanden liep hij weer perfect.