Het HondenForum

http://www.ncbi.nlm.nih.gov:80/entrez/q ... s=11787188

bijvoorbeeld.

Als ik dit goed begrijp spreekt dit artikel dus over een percentage van 53,3 procent van de teven die mammatumoren heeft ontwikkeld op een leeftijd van gemiddeld 8,8 jaar. Boxers scoren hoog qua risico, dit is overigens bekend.

Maar uit deze zin
In the four Norwegian counties from 1992 to 1997, the population-based incidence rates (for all ages) of malignant mammary tumours per 1000 female dogs per year were 35.47 in boxers, 3.87 in Bernese mountain dogs and 17.69 in bichon frise. lees ik dus 35,47 boxers van de 1000 per jaar, dat is dus "maar" 3,5 %. Het wordt me niet echt duidelijker nu
Marjolein, bedankt voor het zoeken

Uit eigen ervaring merk ik dat erg veel teven melkkliertumoren krijgen als ze ouder worden. Ik ken een afghanenliefhebber waarbij de teven nooit gesteriliseerd werden, vrijwel al die teven kregen boven de 10 jaar deze tumoren. Zover ik kan inschatten zelfs alle.
De mate van loopsheid en zeker de nasleep in de vorm van schijnzwangerschap, iets wat elke teef in meer of mindere mate zal hebben na de loopsheid, zijn ook bepalend. Een teef met veel melkproductie en vervolgens ontstoken melkklieren heeft weer een hogere kans dan een teef die vrijwel probleemloos door de schijnzwangerschap heenkomt.
De activiteit en ontstekingen zorgen voor actief weefsel dat sneller muteert.

Zover ik weet is de kans om uiteindelijk mamatumoren te krijgen 60-70% bij een teef die gewoon oud wordt en 4% bij een teef die voor haar eerste loopsheid gecastreerd is. Wuilus is na haar 3e loopsheid gecastreerd en bij haar zal de kans dus groter zijn. Ze heeft echter niks want ze wordt dit jaar bobbelloos 14 gelukkig.

Maargoed, ik ken dus wel een stuk of 5 teven die er echt aan dood zijn gegaan en dat waren bijna alle teven die ik heel oud heb zien worden. De kennis met de afghanen zei gewoon en terecht natuurlijk, mijn teven krijgen dat met 12, maar dan zijn ze ook op en dat is dus een natuurlijke doodsoorzaak, niet iets om voor in je hond te snijden, verder wilde hij de optie pups open houden en als je hond eenmaal 3 is ga je toch minder snel snijden.

Maar om op de vraag terug te komen, volgens mij liggen die percentages veel hoger als je over de levensloop van de hond gaat meten. Echt oude teven hebben gewoon een veel hogere kans en zeer jong gecastreerde weer een erg kleine kans, die hebben meer de borstactiviteit van een reu, nihil dus.

Wuilus heeft dus wel flinke strengen melkklieren ontwikkeld in die 3 schijnzwangerschappen terwijl teven die ik ken die erg jong gesteriliseerd zijn nauwelijks meer dan kleine knopjes hebben met niks eronder, dus ook veel minder kans.

Thanks Marc, dit bevestigt een beetje mijn vermoedens.

Bij een boxer zou ik persoonlijk niet twijfelen, ik heb daar zowiezo geen fokplannen mee (zijn al voldoende fokkers, ik heb niets toe te voegen) en het is bekend dat boxers nogal gevoelig zijn voor het ontwikkelen van tumoren. Zoals ik al gezegd heb is onze vorige boxerteef eraan gestorven op een leeftijd van 7,5 jaar, en hoewel ik nog jong was (13) vergeet ik dat nooit meer. Christa was ook na iedere loopsheid vreselijk schijnzwanger. Ze was tot op het laatst vrolijk, ondanks de pijn.

In Maroucks geval twijfel ik dus wel. Ook als zou blijken dat ze voor de fok niet geschikt is, wil ik haar liever niet castreren, gezien haar pittige karaktertje. Ze is nu 2x loops geweest en ik heb nog niets gemerkt van schijnzwangerschap. Ontwikkelen van mammatumoren op latere leeftijd is natuurlijk niet leuk, je wil het liefst dat je hond zonder vervelende ziektes oud wordt, maar ik kan me wat dat betreft wel vinden in de uitspraak van die Afghanenfokker

Als Marouck zo probleemloos door die loopsheden heengaat zou ik haar ook niet steriliseren als ik jou was. Gewoon iedere maand een borstonderzoekje doen als ze ouder wordt, dan kunnen ze in twee etappes de melkklieren wegsnijden mocht dat toch nodig blijken, wat overigens wel een zeer zware en pijnlijke bedoening is zoals bij die afghanen bleek.
Wuilus is er een echte rothond van geworden met andere honden terwijl ze eerder gewoon heel lief en sociaal was met reuen en teven. Ze werd er een vechtjas van die alle teven op hun plaats wilde zetten. Verder ook een stuk feller tegen mensen. Ik zal de volgende keer hetzelfde doen in het geval van een moeilijke loopsheid met veel nasleep, maar niet van harte.

Als ik een teef zou hebben met een karakter dat behoorlijk pittig is zou ik me ook wel tien keer bedenken voordat ik het mes erin laat zetten. Laika is na de sterilisatie ook gewoon tig keer zo moeilijk geworden.

Het verstoren van het hormonaal evenwicht kan kanker veroorzaken, of het nu is door het geven van extra hormonen, of door het wegsnijden van klieren. Verder worden gecastreerde teven lomer, hebben ze zwakkere spieren en meer vet. Ik heb vanochtend nog een vriendinnetje van Bor ontmoet, een half jaar geleden gecastreerd, en nu loopt ze zo een klein beetje mee, terwijl het een half jaar geleden mee rennen en springen was...

Als honden zo massaal kanker zouden krijgen als sommige dierenartsen beweren, dan waren ze al lang uitgestorven.
De belangrijkste reden waarom dierenartsen kastratie aanraden is en blijft het honorarium.

Dus in feite zouden jullie mij afraden om Kaya te laten steriliseren?
Kaya is geen echte vechter, maar wel een pittige tante; een kattenkoppie. Geen vreselijk dominante hond, maar wel eentje met een sterke wil.
Ze kan redelijk goed met andere honden, maar zet ze ook zonder pardon even flink op hun plaats. Dit deed ze trouwens al toen ze pup was bij oudere honden!
Ze is nu ruim 2 jaar en 4 x loops geweest. Geen schijnzwangerschap, wel erg humeurig tijdens de loopsheid.

mechelaar_fan schreef:Het verstoren van het hormonaal evenwicht kan kanker veroorzaken, of het nu is door het geven van extra hormonen, of door het wegsnijden van klieren. Verder worden gecastreerde teven lomer, hebben ze zwakkere spieren en meer vet. Ik heb vanochtend nog een vriendinnetje van Bor ontmoet, een half jaar geleden gecastreerd, en nu loopt ze zo een klein beetje mee, terwijl het een half jaar geleden mee rennen en springen was...

Als honden zo massaal kanker zouden krijgen als sommige dierenartsen beweren, dan waren ze al lang uitgestorven.
De belangrijkste reden waarom dierenartsen kastratie aanraden is en blijft het honorarium.

Maar het massaal krijgen van kanker op latere leeftijd zal het behoud van de soort niet beinvloeden aangezien het na de voortplantingsperiode optreedt. Teven kunnen 10 nesten krijgen en dan doodgaan natuurlijk. Maar de teven die niet fokken zijn juist de teven die eerder die vormen van kanker ontwikkelen. Verder is het natuurlijk wel gewoon zo dat een gesteriliseerde teef veel minder kans op de besproken vormen van kanker heeft. Toch zou ik ook niet per definitie in een gezonde teef snijden die goed door de loopsheden heengaat.

MARC_S schreef:[Maar de teven die niet fokken zijn juist de teven die eerder die vormen van kanker ontwikkelen.

Hoe kom je daarbij?

Eline* schreef:

MARC_S schreef:[Maar de teven die niet fokken zijn juist de teven die eerder die vormen van kanker ontwikkelen.

Hoe kom je daarbij?

Die ontwikkelen die melkklierontstekingen toch niet? Verder dacht ik dat het deels net als bij mensen was waar hetzelfde voor geldt. Moeders die kinderen hebben gehad en die kinderen borstvoeding hebben gegeven hebben zover ik weet ook minder kans op borstkanker.

ik laat echt geen teef meer castreren , alleen als het echt nodig is. Ik hoor veel te veel verhalen , dat er teven tijdens of na de operatie overlijden Kan best zijn dat dit foutjes zijn van onkundige dierenartsen , maar het zal je maar gebeuren

MARC_S schreef:

Eline* schreef:

MARC_S schreef:[Maar de teven die niet fokken zijn juist de teven die eerder die vormen van kanker ontwikkelen.

Hoe kom je daarbij?

Die ontwikkelen die melkklierontstekingen toch niet? Verder dacht ik dat het deels net als bij mensen was waar hetzelfde voor geldt. Moeders die kinderen hebben gehad en die kinderen borstvoeding hebben gegeven hebben zover ik weet ook minder kans op borstkanker.

Onze vroegere fokteef Cheeta (Van mijn ouders) kreeg melkklierkanker dus het zegt niet zoveel. De rest van de teven hebben nooit melkklierkanker gehad ook al waren ze niet geholpen en niet gebruikt voor de fok.

Milk heb ik ook niet laten helpen, gewoon omdat ik er niet voor ben om te snijden in een gezonde hond.
Ik vind het een modern verschijnsel dat alle teven geholpen worden. De enige die er zijn zakken mee vult zijn de dierenartsen die het stimuleren.

ik heb zoë wel laten steriliseren na haar eerste loopsheid onder druk van mijn dierenarts. gelukkig was zoë niet zo een felle hond (,nu is ze wel feller geworden ):roll: de fokster van stacey (de cockerspaniel)is een felle tegenstander van steriliseren ,ook omdat er bij cockers vachtproblemen ontstaan stacey is dus nu al een pittige tante en is nu bijna twee jaar en voor de tweede maal loops,ze heeft er geen last van is niet slomer humeuriger of wegloperiger dan anders ,de eerste keer is ze niet schijnzwanger geweest ,op aanraden van de fokster geef ik haar vanaf de vijfde dag loopsheid pulsatilla korrels van vsm dit om schijnzwangerschap te voorkomen.en dan 3 weken lang
waar ik ook steeds meer van overtuigd raak is dat honden die kanker krijgen en er dus gevoelig voor zijn het toch wel krijgen als je hun baarmoeder weghaald ,krijgen ze het wel op een andere plaats in het lichaam,helaas heb ik voorbeelden genoeg in mijn naaste omgeving,en elke hond denk ik ouder dan twaalf is zowiezo gevoeliger voor het krijgen van ziektes dus ook kanker

Dat ze die kanker toch wel krijgen ben ik niet met je eens. Loopsheden en schijnzwangerschappen zorgen voor die kanker zonder dat een hond verder gevoelig hoeft te zijn voor kanker. Het is gewoon zo dat teven die vroeg gesteriliseerd zijn die kanker vrijwel niet krijgen, niet gesteriliseeerde teven krijgen dat vrij vaak, dat is toch wel een wereld van verschil voor mij persoonlijk en is niet alleen gerelateerd aan de algemene gevoeligheid voor kanker op zich, misschien speelt het mee, maar het is geen oorzaak gevolg relatie die altijd optreedt. Teven met melkkliertumoren hebben immers niet gelijk op andere plaatsen beginnende kanker, dat verspreid dan via de melkklieren door het lichaam.

Die percentages heb ik in een andere topic al vermeld:

Ik ben absoluut wel voor castreren van een teef en zelfs al voor de eerste loopsheid omdat dan de kans op mammatumoren het allerkleinst is en baarmoederontsteking/kanker uitgesloten is. Een hond kan inderdaad altijd nog ergens anders kanker krijgen maar mammatumoren staan boven aan de lijst als het gaat om ziektes die teven kunnen krijgen en andere soorten kanker staan daar ver onder. Je wilt niet weten hoeveel teven ik heb gezien met mammatumoren die uitgezaaid bleken te zijn, waardoor ze ingeslapen moesten worden.... En dan heb ik de vele gevallen van baarmoederontsteking nog niet eens genoemd die al zo verzwakt waren dat ze de operatie niet meer hebben overleefd...

Even een aantal feiten over de kans op mammatumoren (bron: lezing in de UKG afgelopen jaar, spreker weet ik niet meer): als een teef voor de 1e loopsheid gecastreerd wordt is de kans op mammatumoren 0.05%, na de 1e loopsheid 8% en na de 2e loopsheid 26%. De kans op kwaadaardige versus goedaardige tumoren is 50%-50%. Na de 3e loopsheid heeft castreren geen effect meer op de vorming van kwaadaardige mammatumoren, hooguit wordt de kans op goedaardige mammatumoren kleiner.
Teven die steeds schijnzwanger worden hebben een verhoogde kans op mammatumoren en baarmoederontsteking. Men noemt het trouwens vaak steriliseren bij een teef, terwijl castreren bedoeld wordt omdat ook de eierstokken worden weggenomen. Als de baarmoeder nog geheel gezond is kun je die net zo goed laten zitten bij een castratie omdat deze toch zal verschrompelen omdat de invloed van hormonen is weggevallen (de eierstokken zijn immers verwijderd). Voor de duur van de operatie maakt het weinig uit of nu wel of niet de baarmoeder ook verwijderd wordt; het is niet veel meer werk.
Een bijkomend voordeel van castratie bij de teef is dat de kans op suikerziekte hierdoor praktisch nul wordt.

Het nadeel van castratie bij de teef is dat de kans op urine incontinentie toeneemt (maar komt voornamelijk regelmatig voor bij honden met gecoupeerde staart en Setters). Dit is gelukkig normaal gesproken heel goed op te lossen door medicijnen. Voor (half)langharige honden kan het ook betekenen dat de vacht wat langer en krullender wordt. Verder gaat de stofwisseling wat trager werken waardoor je er rekening mee moet houden dat ze van hetzelfde voer wat je voor de castratie gaf dus dikker kunnen worden. Kortom: meteen na de sterilisatie al ca. 1/3 voer minder gaan geven en gewoon goed in beweging houden (voeren doe je op het oog). Het is een fabeltje dat ze na een sterilisatie sloom worden; dat komt doordat het gros van de mensen ze teveel voer blijven geven vaak in combinatie met te weinig beweging waardoor ze dus dikker worden met als gevolg een slomere hond.
Qua gedrag schijnt het zo te zijn dat sommigen na de castratie wat sterker in hun schoenen kunnen komen te staan zeg maar, doordat al het vrouwelijke hormoon weggevallen is. Ze worden vaak wat zelfverzekerder, maar dat zie ik dus alleen maar als voordeel, maar hangt van de hond af natuurlijk. Alleen een hond die al agressief is zou evt. dus agressiever kunnen worden maar dat is niet zeker.
Verder is het ook niet waar dat ze in groei achterblijven als je ze al voor de 1e loopsheid castreert; het tegenovergestelde is juist het geval: de groeischijven sluiten zich over het algemeen wat later na castratie waardoor de hond dus juist ietsjes groter wordt! (Maar is minimaal).

Iedereen moet zelf bepalen wat ie belangrijker vind en of de voordelen voor zijn/haar teef opwegen tegen de nadelen van castratie. Het blijft ieders eigen beslissing.

MARC_S schreef:

Eline* schreef:

MARC_S schreef:[Maar de teven die niet fokken zijn juist de teven die eerder die vormen van kanker ontwikkelen.

Hoe kom je daarbij?

Die ontwikkelen die melkklierontstekingen toch niet? Verder dacht ik dat het deels net als bij mensen was waar hetzelfde voor geldt. Moeders die kinderen hebben gehad en die kinderen borstvoeding hebben gegeven hebben zover ik weet ook minder kans op borstkanker.

Vrouwen kan je in deze niet vergelijken met teven. Een vrouw wordt namelijk (goddank ) niet schijnzwanger en een teef wel.
Volgens mij is het een regelrecht oud fabeltje dat een nestje beschermd tegen het ontwikkelen van kanker bij de teef. Ik was net zo blij dat het achterhaald was en nou kom jij weer!

Stang schreef:Dus in feite zouden jullie mij afraden om Kaya te laten steriliseren?
Kaya is geen echte vechter, maar wel een pittige tante; een kattenkoppie. Geen vreselijk dominante hond, maar wel eentje met een sterke wil.
Ze kan redelijk goed met andere honden, maar zet ze ook zonder pardon even flink op hun plaats. Dit deed ze trouwens al toen ze pup was bij oudere honden!
Ze is nu ruim 2 jaar en 4 x loops geweest. Geen schijnzwangerschap, wel erg humeurig tijdens de loopsheid.

Als ik nu, pas zo'n anderhalf jaar na haar castratie, naar Vonya kijk, raadt ik je het ook af. Ze is gewoon veel minder makkelijk naar andere honden geworden. En Kaya kennende kan ze ook een Ka zijn...
Het is een beetje dubbel eigenlijk. Ik ben erg opgelucht dat ze gecastreerd is, want ik had echt nachtmerries van baarmoederontstekingen en haar loopsheid en schijnzwangerschap waren voor haar en ons geen pretje. Om die redenen ben ik dus wel blij dat ze gecastreerd is.
Maar als je al deze dingen bij Kaya niet zo erg hebt, dan zou ik haar lekker laten zoals ze is.

MARC_S schreef:

Eline* schreef:

MARC_S schreef:[Maar de teven die niet fokken zijn juist de teven die eerder die vormen van kanker ontwikkelen.

Hoe kom je daarbij?

Die ontwikkelen die melkklierontstekingen toch niet? Verder dacht ik dat het deels net als bij mensen was waar hetzelfde voor geldt. Moeders die kinderen hebben gehad en die kinderen borstvoeding hebben gegeven hebben zover ik weet ook minder kans op borstkanker.

Dat klopt. Maar dan moet je wel minstens 6 maanden borstvoeding hebben gegeven. Dan pas verminderd het risico.

Wendy! schreef:

Stang schreef:Dus in feite zouden jullie mij afraden om Kaya te laten steriliseren?
Kaya is geen echte vechter, maar wel een pittige tante; een kattenkoppie. Geen vreselijk dominante hond, maar wel eentje met een sterke wil.
Ze kan redelijk goed met andere honden, maar zet ze ook zonder pardon even flink op hun plaats. Dit deed ze trouwens al toen ze pup was bij oudere honden!
Ze is nu ruim 2 jaar en 4 x loops geweest. Geen schijnzwangerschap, wel erg humeurig tijdens de loopsheid.

Als ik nu, pas zo'n anderhalf jaar na haar castratie, naar Vonya kijk, raadt ik je het ook af. Ze is gewoon veel minder makkelijk naar andere honden geworden. En Kaya kennende kan ze ook een Ka zijn...
Het is een beetje dubbel eigenlijk. Ik ben erg opgelucht dat ze gecastreerd is, want ik had echt nachtmerries van baarmoederontstekingen en haar loopsheid en schijnzwangerschap waren voor haar en ons geen pretje. Om die redenen ben ik dus wel blij dat ze gecastreerd is.
Maar als je al deze dingen bij Kaya niet zo erg hebt, dan zou ik haar lekker laten zoals ze is.

Ik zit nog even over mijn eigen opmerking na te denken.

Feitelijk heb ik er alleen last van dat ze minder makkelijk is geworden met andere honden. Vonya zal het een biet wezen. Die voelt zich on top of the world....
Dus daar heb je alweer egoistische motieven....
Het blijft een lastig vraagstuk.

Erg lastig inderdaad! Ik heb ook al twee keer met die vraag gezeten.

Nina werd schijnzwanger en zat niet lekker in haar vel (haast depressief). Ze is altijd een ietwat fellig hondje geweest, maar toen had ze pas echt een humeur. Nu ze gecastreerd is kan ze niet echt meer met kleine honden en ook niet met sommige grote honden, dus dat is wel jammer.
Maar als jouw hondje ook al zo pittig is, maar daarnaast ook niet last heeft van schijnzwangerschap zou ik haar gewoon gaaf laten.

Chaya heb ik laten castreren omdat ze een heel zelfstandige hond is die zo de hort op gaat als ze de kans krijgt. Ik moet er niet aan denken daar pups van te krijgen (ivm pitbullwet). Ze is maar 1 keer loops geweest maar ze had echt uiers en de melkklieren waren al erg ontwikkeld. Nina is 2 keer loops geweest en zij heeft kleinere tepels dan Chaya.
Dus Chaya is ook gecastreerd, maar ik denk niet dat ik het ook had laten doen als de omstandigheden anders waren geweest.

Onderzoeken van overlijden aan tumoren ken ik niet. Mijn dierenarts zei dat 40 procent van de teven zonder problemen oud worden, en dat de overige 60 procent last krijgt van tumoren.
Ik ken wel oude honden die geen/weinig last hebben van tumoren, maar niet genoeg om er echt een conclusie uit te trekken

Indertijd met Dot heb ik deze info. gekregen van onze dierenarts over steriliseren.

STERILISATIE VAN DE HOND, WAAROM?


 1. Jong steriliseren verkleint de kans op borstkanker op latere leeftijd.


2. Geen kans meer op baarmoederontsteking.


3. Geen kans meer op groeihormoonstoornis door de loopsheid.


4. Geen kans meer op suikerziekte door de loopsheid.


 
HISTORIE

De hond stamt af van de wolf. De mens is zo'n 15,000 jaaar geleden begonnen om met de wolf te fokken. Men deed dit omdat de wolf net als de mens in groepen jaagde op grotere prooien. Omdat de wolf veel sneller is dacht me hem voor de jacht in te kunnen zetten. Dit bleek prima te werken. Later is men ook aan de uit de wolf gefokte hond andere functies gaan toekennen, zoals hoeden van vee, bewaken van het erf en bestrijding van "ongedierte' zoals ratten en mollen. Door dit selecteren op diverse eigenschappen van de hond hebben we nu een grote diversiteit aan hondenrassen.


De oorspronkelijke wolf werd maar 1 keer per jaars loops, werd dan gedekt en kreeg in het voorjaar (want dan hebben andere dieren ook hun jongen. Dit nest werd gezoogd en dan was de cyclus weer rond. De wolf werd gemiddeld een jaar of 6 à 7 jaar oud


 
BORSTKANKER

Als je snel wilde selecteren in de honden die het meest geschikt waren voor hun functie, was het handig als de teefjes vaker dan 1 keer per jaar loops werden. Er werd dan ook geselecteerd op teefjes die 2 of 3 keer per jaar loops werden.Daardoor is onze hond nu ook vaak 2 à 3 keer per jaar loops. Echter de loopsheid van onze hond wordt maar zelden benut. Na de loopsheid is de hond hormonaal drachtig, dit terwijl ze niet gedekt is Er is zelfs na de loopsheid in het bloed geen verschil te meten , qua hormoonspiegel, tussen een wel- en niet drachtige teef. De teef denkt nu dus dat ze drachtig is en kan zelfs ongeveer 8 weken na het einden van de loopsheid doen of ze gaat bevallen. Als je denkt dat je drachtig bent, moet je na de bevalling ook melk geven aan de pups. Daarom is er bij elke hond na de loopsheid ook een melkgift, die echter niet bij alle honden even duidelijk te herkennen is. Hierbij treedt dus een onnodige stimulering van de melkklieren op, want er gebeurt niets mee. Uit zeer uitgebreid statistisch onderzoek is nu bebleken dat hoe vaker die onnodige stimulering optreedt, hoe groter de kans is dat de hond op ouder leeftijd borstkanker krijgt. Dus: HOE VAKER LOOPS, HOE GROTER DE KANS OP BORSTKANKER.


 
BAARMOEDER ONTSTEKING

Gemiddeld rond de 10e à 11e dag van de loopsheid (die ongeveer 19 à 20 dagen duurt) treedt de eisprong op, waarbij de hond gedekt kan worden. Normaal heeft het lichaam een grote afweer tegen binnendringende vreemde stoffen. Echter wanneer die "vreemde" stof sperma is kun je daar natuurlijk geen afweerstoffen tegen maken, want dat dan zou je jezelf uitselecteren doordat je geen nakomelingen krijgt. Maar als er nu tijdens de loopseid geen sperma maar een bacterie binnendringt, wat door de mindere lokale weerstand best kan, dan zal na het weer sluiten van de baarmoedermond deze in de op groei ingestelde baarmoeder zich goed thuisvoelen. In feite is dan de baarmoederontsteking begonnen. In een groot aantal gevallen zal het lichaam dit herkennen en alsnog door eigen afweer de ontsteking effectief bestrijden. Als de ontsteking doorzet wordt er steeds meer pus in de baarmoeder gevorm. Gifstoffen uit die pus komen in het bloed en belemmeren de nieren om voldoende vocht vast te houden. Hierdoor gaat de hond grote plassen doen die erg waterig zijn. Om uitdrogen te voorkomen gaat de hond meer drinken.


Voorts zal door de ontsteking de hond ook ziek en sloom worden. Als op het moment dat de pups geboren zouden worden de baarmoedermond opengaat kand de pus uit de vagina stromen. Dit is een spoedgeval. Als de baarmoeder al eerder overvuld is met pus is het zelfs mogelijk dat ze scheurt. De pus loopt dan de buikholte in. Dit is een levensbedreigende situatie, er moet onmiddelijk geopereerd worden.


 
SUIKERZIEKTE

Om de pups te laten groeien is er naast groeihormoon ook suiker nodig als energiebron. Het groeihormoon zorgt ervoor dat er extra suiker in het bloed komt. Dit wordt echter niet gebruikt omdat er geen dracht is. Daarom zal de alvleesklier door extra insuline te produceren de overtollige suiker uit de bloed proberen kwijt te raken. Hierdoor laat het groeihormoon weer extra suiker maken enz. De altvleessklier verliest deze wedstrijd altijd, waardoor er onvoldoende insuline geproduceerd wordt. Nu hebben we het klinische beeld van suikerziekte. De nieren kunnen de grote hoeveelheid suiker in het bloed niet vasthouden en verliezen dit. Aan deze verloren suikers wordt altijd een vaste hoeveelheid water gekoppeld. Daardoor doet de hond grote plassen. Ook hier moet de hond weer veel drinken omdat ze anders zou uitdrogen. Deze teef is vaak niet zo ziek als de hond met een baarmoederontsteking. Ze is wel erg sloom doordat ze per saldo te weinig suikers in de lichaamscellen krijgt (want daar zorgt normaal het insuline voor, wat er nu te weinig is). Vaak voelt de urine van deze honden kleverig aan door de grote hoeveelhied suiker die er inzit.


Ook deze dieren moeten zo snel mogelijk gesteriliseerd worden in de hoop dat de alvleesklier zich nog kan herstellen. In ieder geval moeten zij door de eigenaar met insuline injecties behandeld worden om hun bloedsuiker gehalte op normaal niveau te houden. Hierdoor is de nazorg dan erg intensief en soms levenslang voor wat betreft insuline toediening.


 


Ook is er soms na operatie de complicatie dat de wond door de suikerziekte slecht wil genezen.


 
CONCLUSIE

Laar Uw hond 3 a 4 maanden na de eerste loopsheid of bevalling steriliseren. De baarmoeder en eierstokken worden dan weggenomen. Bij het wegnemen van de eierstokken moet je eigenlijk van castratie spreken omdat je de organen die de geslachtscellen produceren wegneemt. Dit is dus niet onnatuurlijk maar probeert alleen de gevolgen van wat de mens door selectie heeft veroorzaakt te voorkomen.


 
NADEEL

Bij 5 tot 7% van de teefjes kan na sterilisatie, meestal op later leeftijd, urine incontinentie optreden. Dit is met medicijnen goed te behandelen en weegt niet op tegen de hierboven beschreven risico's.

Roosje, denk eerst na over de voordelen van uw dierenarts. Het is overigens een leugenaar, maar zo ken ik nog dierenartsen...
Veel dierenartsen hebben steeds gepleit voor het toelaten van hormonenspuiten in de vetmesterij... terwijl ze beter zouden moeten weten.

Schijndracht is geen ziekte. je dierenarts beweert - leugenachtig - van wel, waarom liegt hij? Een operatie is weeral een paar honder euro... Het is zelfs zo dat gesteriliseerde teven eerder suikerziek worden dan niet gesteriliseerde teven, door de vetzucht en de verstoring van het energiemetabolisme.

Uiteraard kan een baarmoeder verkankeren, net zoals elk orgaan. Het is maar al te gek dat je organen die vitale processen sturen, zoals de eierstokken, gaat wegnemen omwille van het gevaar op kanker. Dan moet je de hersens ook wegnemen.

De leugenaar-commersant-dierenarts vertelt ook een evolutieverhaaltje. Weer slaat hij de bal mis, in een wolvenroedel wordt maar 1 teef gedekt...
erger nog, teven worden nog maar 20 jaar lang gecasreerd, ze hebben dus 15000 jaar evolutie overleefd met schijnzwangerschappen en allerlei zgn narigheid. kan die dierenarts dat verklaren?

Wat ik me nu afvraag is het volgende:

er wordt door sommigen gezegd dat hun hond na sterilisatie (of castratie?) van karakter is veranderd. Nu hoor ik altijd dat als alleen de eileiders worden verwijderd (sterilisatie), het karakter niet veranderd, maar als ook de baarmoeder wordt verwijderd (castratie) er wel veranderingen in het karakter kunnen optreden. Ik begrijp de logica hiervan niet goed, maar dat even terzijde. Ik zou wel graag willen weten of hiervoor genoemde honden die feller zijn geworden zijn gesteriliseerd of gecastreerd.

Mijn drie teefjes zijn gesteriliseerd en geen spat in karakter veranderd. Eigenlijk durfde ik om die reden ook geen castratie (baarmoederverwijdering) aan.

mechelaar_fan schreef:erger nog, teven worden nog maar 20 jaar lang gecasreerd, ze hebben dus 15000 jaar evolutie overleefd met schijnzwangerschappen en allerlei zgn narigheid. kan die dierenarts dat verklaren?

Is niet mede oorzaak dat de afgelopen 20/30 jaar ook voor honden minder ruimte is in de maatschappij wij wonen hier op elkaars lip,zo ook de honden.

loopt dit niet gelijk zoals wij de laatste 20/30 jaar hier met onze honden omgaan,of het nu om castratie,entingen en voeding gaat??

waarom vinden wij het wel normaal onze honden te enten,brokken te geven maar niet te castreren?

een hond mag wel een stukje hond blijven als het om castratie gaat maar de rest ho maar

Ik vind verder deze dicusssies ,entingen,operaties,voeding wel zinvol

overigens zijn mijn teven allebei gecastreerd.
ik kreeg beide zo.
mijn vorige reuen zijn ook gecastreerd.
1tje omdat vorige eigenaar iets met zijn ballen uit uitgespookt en hij panisch werd als wij maar in de buurt kwamwn [pijn ??]
en de hond daarvoor regelmatig onverwacht uit stappen ging en zo weken weg was.Hij kon ontsnappen!
Hij was een gevaar voor zich zichzelf in het verkeer.

Anna Penta schreef:Wat ik me nu afvraag is het volgende:

er wordt door sommigen gezegd dat hun hond na sterilisatie (of castratie?) van karakter is veranderd. Nu hoor ik altijd dat als alleen de eileiders worden verwijderd (sterilisatie), het karakter niet veranderd, maar als ook de baarmoeder wordt verwijderd (castratie) er wel veranderingen in het karakter kunnen optreden. Ik begrijp de logica hiervan niet goed, maar dat even terzijde. Ik zou wel graag willen weten of hiervoor genoemde honden die feller zijn geworden zijn gesteriliseerd of gecastreerd.

Mijn drie teefjes zijn gesteriliseerd en geen spat in karakter veranderd. Eigenlijk durfde ik om die reden ook geen castratie (baarmoederverwijdering) aan.

het verwijderen van de eileiders en/of de baarmoeder is castratie.
het afbinden van de eileiders (wordt vrijwel nooit toegepast bij honden) is sterilisatie.

mechelaar_fan schreef:Roosje, denk eerst na over de voordelen van uw dierenarts. Het is overigens een leugenaar, maar zo ken ik nog dierenartsen...
Veel dierenartsen hebben steeds gepleit voor het toelaten van hormonenspuiten in de vetmesterij... terwijl ze beter zouden moeten weten.

Veel mannen hebben vrouwen misbruikt en onderdrukt, terwijl ze beter hadden moeten weten. Mannen zijn onderdrukkers. Zo ken ik er meer.

mechelaar_fan schreef:Schijndracht is geen ziekte?

Nee, het is geen ziekte, maar een teef kan zich hier flink ellendig door voelen, meeste vrouwen weten hoe belabberd zij zich kan voelen wanneer de hormonen huishouding aan het rommelen is.

mechelaar_fan schreef:Een operatie is weeral een paar honder euro... Het is zelfs zo dat gesteriliseerde teven eerder suikerziek worden dan niet gesteriliseerde teven, door de vetzucht en de verstoring van het energiemetabolisme.

Waar kan deze info. vinden?

mechelaar_fan schreef:Uiteraard kan een baarmoeder verkankeren, net zoals elk orgaan. Het is maar al te gek dat je organen die vitale processen sturen, zoals de eierstokken, gaat wegnemen omwille van het gevaar op kanker. Dan moet je de hersens ook wegnemen.

Er zijn organen die een verhoogd risico lopen. Waarom worden er boven een bepaalde leeftijd uit voorzorg jaarlijks uitstrijkjes bij vrouwen gemaakt en borst onderzoek gedaan?

mechelaar_fan schreef:De leugenaar-commersant-dierenarts vertelt ook een evolutieverhaaltje. Weer slaat hij de bal mis, in een wolvenroedel wordt maar 1 teef gedekt...
erger nog, teven worden nog maar 20 jaar lang gecasreerd, ze hebben dus 15000 jaar evolutie overleefd met schijnzwangerschappen en allerlei zgn narigheid. kan die dierenarts dat verklaren?

Al onze honden komen uit een lijn van teefjes die nestjes hebben gekregen, dus bij onze huishonden gebeurd dit ook, alleen 1 teefje wordt maar gedekt die voor nakomelingen zorgt, zij zorgen voor de evolutie, niet de teefjes die niet gedekt worden.

mechelaar_fan schreef:.
erger nog, teven worden nog maar 20 jaar lang gecasreerd, ze hebben dus 15000 jaar evolutie overleefd met schijnzwangerschappen en allerlei zgn narigheid. kan die dierenarts dat verklaren?

Wolven werden gemiddeld minder oud dan onze huishond van nu, door o.a de goede zorg van onze dierenartsen.

Roosje

Roos schreef:

Anna Penta schreef:Wat ik me nu afvraag is het volgende:

er wordt door sommigen gezegd dat hun hond na sterilisatie (of castratie?) van karakter is veranderd. Nu hoor ik altijd dat als alleen de eileiders worden verwijderd (sterilisatie), het karakter niet veranderd, maar als ook de baarmoeder wordt verwijderd (castratie) er wel veranderingen in het karakter kunnen optreden. Ik begrijp de logica hiervan niet goed, maar dat even terzijde. Ik zou wel graag willen weten of hiervoor genoemde honden die feller zijn geworden zijn gesteriliseerd of gecastreerd.

Mijn drie teefjes zijn gesteriliseerd en geen spat in karakter veranderd. Eigenlijk durfde ik om die reden ook geen castratie (baarmoederverwijdering) aan.

het verwijderen van de eileiders en/of de baarmoeder is castratie.
het afbinden van de eileiders (wordt vrijwel nooit toegepast bij honden) is sterilisatie.

Okay, dat is waar. Maar toch wordt er algemeen beweerd dat de teef van gedrag kan veranderen als ook de baarmoeder wordt verwijderd en dat dit niet opgaat voor het alleen verwijderen van de eileiders. Of beschik ik over de verkeerde informatie?

Anna Penta schreef:

Roos schreef:

Anna Penta schreef:Wat ik me nu afvraag is het volgende:

er wordt door sommigen gezegd dat hun hond na sterilisatie (of castratie?) van karakter is veranderd. Nu hoor ik altijd dat als alleen de eileiders worden verwijderd (sterilisatie), het karakter niet veranderd, maar als ook de baarmoeder wordt verwijderd (castratie) er wel veranderingen in het karakter kunnen optreden. Ik begrijp de logica hiervan niet goed, maar dat even terzijde. Ik zou wel graag willen weten of hiervoor genoemde honden die feller zijn geworden zijn gesteriliseerd of gecastreerd.

Mijn drie teefjes zijn gesteriliseerd en geen spat in karakter veranderd. Eigenlijk durfde ik om die reden ook geen castratie (baarmoederverwijdering) aan.

het verwijderen van de eileiders en/of de baarmoeder is castratie.
het afbinden van de eileiders (wordt vrijwel nooit toegepast bij honden) is sterilisatie.

Okay, dat is waar. Maar toch wordt er algemeen beweerd dat de teef van gedrag kan veranderen als ook de baarmoeder wordt verwijderd en dat dit niet opgaat voor het alleen verwijderen van de eileiders. Of beschik ik over de verkeerde informatie?

Ik heb eerlijk gezegd geen idee of dat zo is.
Bij mijn teefje zijn zowel de eileiders als de baarmoeder verwijderd na de eerste loopsheid, maar qua gedrag is ze niet erg veranderd.
Ja ze wordt nu wat slomer, maar ze is dan ook al 9

--