Het HondenForum

Manuma schreef:

Kaatjeswereld schreef:

Manuma schreef:Cootje Mallootje
Wat een mooi verslag, ik zie het helemaal voor me. Wat graaft Cody toch debiel
Ik herken Cody echt in deze foto's, hij plakte ook zo aan Uma. En dan inderdaad dat verstoppen haha!
Wat leuk dat Cody Willem nog herkende!

Superleuk dit topic. Ik word er helemaal blij van. Hij zit op zo'n topplek bij die mensen. Hij had het echt niet beter kunnen treffen.
Ik mis hem soms nog zo. Ik moest even slikken bij je opmerking over onze band, dat was ook zo. Het is echt een lieverd en ik kon zoveel met hem. Maar hij kiest echt één mens uit en dat vond mijn vriend, die doordeweeks meer met de honden is dan ik, toch echt helemaal niks. Die kon hem ook niet aanlijnen. En ik begreep dat Cody nu ook zijn vrouwtje heeft en nog argwanend naar de man des huize is. Dat zit gewoon in hem.

Leuk!!! Ik ga dit topic nog wel een paar keer bekijken. Zucht
Heel leuk ze bij elkaar te zien. Maffe honden zijn het, maar zo bijzonder.

Haha! Dat zeg jij altijd hè? Cootje mallootje. Gaat heel goed met ‘m hoor. In huis met mij alleen volgend. Bij ro minder. Toch nog altijd mini stapjes. Maar idd altijd binnen de structuur die hij gewend is. Buiten de gebaande paden is er angst en onzekerheid. Behalve buiten, dan zijn er geen gebaande paden, haha! Trouw, blij, speels, volgzaam en in z’n element.

Ik ben zo blij dat jullie elkaar hebben gevonden. De bofkont. Hij had het echt niet beter kunnen treffen.

Ja, Cootje Mallootje Hij kon zo malloot doen. Zo'n bange hond maar toch zo lekker gek op toch best veel momenten. Dat graven, ik blijf erom lachen!

Owh, Ro kan trouwens sinds een maand ongeveer aanlijnen.

Zamunda schreef:

Nanna schreef:Zou die angst niet aangeboren kunnen zijn? Ze zien er best uit alsof er wat wolfhondenbloed in kan zitten.
Wel mooi zo in die natuurlijke omgeving, ze hebben wat wilde dieren-achtigs.

Ze komen van Kreta, zitten daar wolven/wolfhonden? Misschien is een deel wel aangeboren inderdaad, maar ik denk dat het meeste valt onder kennelsyndroom. Angst (voor mensen) als een wild dier is één ding, maar de bank niet op durven (terwijl dat normaal je enige veilige plek is) omdat er een rugkussen weg is (waardoor er een zwart ipv een rood vlak te zien is) is toch wel van een heel andere orde. Nou weet ik maar weinig van wolfhonden maar daar lijkt me dat niet zo bij passen terwijl het wel heel erg bij kennelsyndroom past.

Maar ze hebben zeker wat weg van wilde dieren, voor ons in elk geval in gedrag. Mijn man en ik noemen Willem ook onze half-wilde hond, of zeggen tegen elkaar dat we weer wild gespot hebben. We vinden hem prachtig, ontzettend lief en genieten buiten van een afstandje van hem maar zo'n afstand voelen tot je eigen hond vind ik niet altijd makkelijk, laat staan leuk. Maar zijn gedrag buiten zou misschien wel bij een wolfhondachtige kunnen passen denk jij?

Ik heb helemaal geen ervaring met kennelsyndroom, maar door wat ik erover gelezen en gehoord heb, denk ik ook eerder in die richting, wellicht gecombineerd met een genetische aanleg voor angstig gedrag. Vooral dat moeilijk leerbare, niet generaliseren en met (hevige) angst reageren op de kleinste afwijkingen van het bekende patroon doet me daar heel erg aan denken.
De angstige honden waar ik ervaring mee heb hadden een flink gebrek aan socialisatie (en daardoor soms angst) en dat is echt wat anders dan kennelsyndroom, omdat ze toch wel prikkels hebben gehad op jonge leeftijd en hun brein dus wel vanaf jonge leeftijd heeft geleerd wat flexibeler te zijn en om te gaan met nieuwe dingen. Dan is blijkbaar het maken van de stap om ook mensen te gaan vertrouwen bij een gebrekkige of geen socialisatie met mensen veel beter te maken. Ik zie ook, nu weer bij Arlo maar voorheen ook bij Amy, Amoz en angstige opvanghonden, dat ze dat vervolgens ook kunnen generaliseren naar andere mensen (op hun eigen tempo en voorwaarden) en dat geldt ook voor andere dingen waar ze in eerste instantie met angst op reageerden. Het zit niet zo vast, er zit veel meer beweging en ontwikkeling in en voorspelbaarheid en vaste routines zijn op den duur ook niet meer zo'n broodnodig houvast.

Heb ik het goed onthouden dat jullie een tijdje geleden gestart zijn met medicatie voor Willem om te kijken of dat hem zou kunnen helpen? Heeft dat voor hem een verschil gemaakt?

Voor de mensen die het interessant/leuk vinden heb ik hier een filmpje van de eerste twee minuten. Cody was al eventjes bij ons in de tuin zodat hij de omgeving had kunnen verkennen en toen lieten we Willem erbij. Co kwam meteen op Willem afgestoven en dat is het moment dat ik begin met filmen. Cody vond het spannend en vooral leuk, Willem vond het interessant maar vooral spannend (en vroeg zich af wat hem nou in hemelsnaam overkwam volgens mij ).


(fimpje is trouwens zonder origineel geluid (vogeltjes ) omdat er een harde wind stond die 'lekker' in de microfoon blies)


https://youtu.be/f1oOsVPwe9g

Zamunda schreef:Voor de mensen die het interessant/leuk vinden heb ik hier een filmpje van de eerste twee minuten. Cody was al eventjes bij ons in de tuin zodat hij de omgeving had kunnen verkennen en toen lieten we Willem erbij. Co kwam meteen op Willem afgestoven en dat is het moment dat ik begin met filmen. Cody vond het spannend en vooral leuk, Willem vond het interessant maar vooral spannend (en vroeg zich af wat hem nou in hemelsnaam overkwam volgens mij ).


(fimpje is trouwens zonder origineel geluid (vogeltjes ) omdat er een harde wind stond die 'lekker' in de microfoon blies)


https://www.youtube.com/watch?v=3IBJu64jmtQ

Wat een enorm verschil in lichaamshouding en uitdrukkingen ook bij die twee zeg. Je zou bijna denken dat Cody wil zeggen: 'Willem, ik ben het, ben je niet blij om mij te zien?'

DeDiana schreef:Ik heb helemaal geen ervaring met kennelsyndroom, maar door wat ik erover gelezen en gehoord heb, denk ik ook eerder in die richting, wellicht gecombineerd met een genetische aanleg voor angstig gedrag. Vooral dat moeilijk leerbare, niet generaliseren en met (hevige) angst reageren op de kleinste afwijkingen van het bekende patroon doet me daar heel erg aan denken.

Dat inderdaad, dat past niet bij een gezonde hond, noch gezonde wolf of wolfhond (voor zover ik weet).

DeDiana schreef:De angstige honden waar ik ervaring mee heb hadden een flink gebrek aan socialisatie (en daardoor soms angst) en dat is echt wat anders dan kennelsyndroom, omdat ze toch wel prikkels hebben gehad op jonge leeftijd en hun brein dus wel vanaf jonge leeftijd heeft geleerd wat flexibeler te zijn en om te gaan met nieuwe dingen.

Bij deze honden is het dubbelop volgens mij, ze zijn als jonge pups bij de opvang achtergelaten in een doos. Dus veel te vroeg weg bij de moeder (want ouder dan een paar weken hadden ze niet meer in die doos gezeten) en daarna/later opgegroeid in een kennel.

DeDiana schreef:Dan is blijkbaar het maken van de stap om ook mensen te gaan vertrouwen bij een gebrekkige of geen socialisatie met mensen veel beter te maken. Ik zie ook, nu weer bij Arlo maar voorheen ook bij Amy, Amoz en angstige opvanghonden, dat ze dat vervolgens ook kunnen generaliseren naar andere mensen (op hun eigen tempo en voorwaarden) en dat geldt ook voor andere dingen waar ze in eerste instantie met angst op reageerden. Het zit niet zo vast, er zit veel meer beweging en ontwikkeling in en voorspelbaarheid en vaste routines zijn op den duur ook niet meer zo'n broodnodig houvast.

Dat vind ik ook zo confronterend aan jouw topic over Arlo, hij zal heus altijd nog wel iets overhouden van die angst maar hij ontwikkelt zich zo snel en mooi! Die flexibiliteit en leerbaarheid is er bij Willem en Cody totaal niet.

DeDiana schreef:Heb ik het goed onthouden dat jullie een tijdje geleden gestart zijn met medicatie voor Willem om te kijken of dat hem zou kunnen helpen? Heeft dat voor hem een verschil gemaakt?

Klopt, we geven het nu een jaar en zolang ik hem er nog stapjes mee zie maken blijf ik het geven. Ik had gehoopt dat het een grotere verandering teweeg zou brengen (dat heb ik mogen zien bij mijn destijds volwassen maar nog jonge kat), maar dat doet het niet. Ik voelde in het begin ook best flinke druk, want het zijn geen snoepjes dus je wil het niet oneindig of onnodig geven en het allerbelangrijkste met dit soort medicijnen is dat je meteen begint met trainen. Want het is niet enkel de meds, maar je moet er training naast zetten. Maar dat trainen lukte (zoals ook zonder de meds) voor geen meter want Willem ervaart alles als druk. Trainen lukt normaal gesproken ook beter als er niet nog twee honden omheen lopen die ook graag die kaas en worst willen, maar Willem is zonder andere hond al zo ontzettend veel meer gespannen dat er niet veel meer te trainen valt. Die spanning is bij 'trainen' of desensibiliseren (of poging tot counter conditioning) zo hoog dat er van leren geen sprake is, nutteloos dus en hij wordt er alleen maar wantrouwender van (want ik laat hem zoveel enge dingen meemaken).
Dus toen heb ik het maar losgelaten en ervoor gekozen te kijken of hij zelf veranderingen zou maken op de medicijnen.

Het heeft vier maanden geduurd voordat ik een eerste verandering zag (nou heb ik de dosis ook wel heel rustig opgebouwd), heel subtiel. Hij begon toen ineens zelfstandig te besluiten om van de bank in de huiskamer naar de bank in de keuken te lopen, ipv altijd te wachten tot wij hem wenkten (als hij wil maar niet durft kijkt hij je echt aan van ''Vraag me nou naar de keuken alsjeblieft''). Zo zijn er nog meer kleine dingen en van elk klein stapje genieten we, maar het blijft dat de context wel precies goed moet zijn.

Inmiddels zijn we zover dat ik een soort minitraininkjes met hem kan doen, maar ik doe het nog niet op mijn moment, enkel als we al in de tuin zijn en hij het aanbiedt (en voor hem de context dus precies goed is). Als de opvangers weg zijn wil ik wel graag kijken of ik dat heel voorzichtig iets kan uitbouwen. De reden dat ik dat graag wil en altijd blijf zoeken naar openingen is omdat ik zo graag voor hem wens dat hij hier, 'gewoon' thuis zich zonder die angst kan bewegen.

Ik kijk en lees mee in dit topic, heel boeiend. De broers grijpen mij aan. Ik ben zo blij dat ze bij jullie zitten Zamunda en Kaajeetje. Zulke honden zouden ook zo fout (of gewoon helemaal niet) terecht kunnen komen.

De angst die ze hebben is inderdaad wel extreem zeg. Ik vind Dalí altijd een bange hond omdat hij toch heel regelmatig nerveus en gespannen op vreemde dingen reageert. Zo ligt er nu een ladder in de gang (we zijn het huis aan het schilderen) en dan staat hij daar toch elke keer eerst even terug te deinzen voor er langs te sprinten. Maar dat is zo te horen heel, heel, heel veel relaxter dan een Willem, die al van een verplaatst kussen niet meer in zijn mand durft. En bij Dalí is het met de jaren sterk verbeterd.

Het lijkt me moeilijk om een hond te hebben die zo 'wild' is dat je het gevoel hebt minder een band met hem op te kunnen bouwen. Respect voor het geduld en de liefde die jullie voor ze hebben.
Misschien moet je ze inderdaad meer als een half wild dier dan als een hond zien.

Succes met de heren allebei.

DeDiana schreef:Wat een enorm verschil in lichaamshouding en uitdrukkingen ook bij die twee zeg. Je zou bijna denken dat Cody wil zeggen: 'Willem, ik ben het, ben je niet blij om mij te zien?'

Ja klopt! Dat gevoel hadden wij er ook bij. Wij hadden nog het idee dat omdat deze honden zo contextgebonden zijn juist Willem Cody mogelijk niet herkende, omdat Willem thuis was en daar de klik niet zou kunnen maken naar herkenning van zijn broer die niet in deze context hoort. Cody was op vreemd terrein dus had in die zin geen context. Wat het echt is blijft gissen natuurlijk.
Mogelijk gaan ze elkaar over een paar maanden nog eens zien, benieuwd hoe het dan zal zijn.

Lothian schreef:Ik kijk en lees mee in dit topic, heel boeiend. De broers grijpen mij aan. Ik ben zo blij dat ze bij jullie zitten Zamunda en Kaajeetje. Zulke honden zouden ook zo fout (of gewoon helemaal niet) terecht kunnen komen.

De angst die ze hebben is inderdaad wel extreem zeg. Ik vind Dalí altijd een bange hond omdat hij toch heel regelmatig nerveus en gespannen op vreemde dingen reageert. Zo ligt er nu een ladder in de gang (we zijn het huis aan het schilderen) en dan staat hij daar toch elke keer eerst even terug te deinzen voor er langs te sprinten. Maar dat is zo te horen heel, heel, heel veel relaxter dan een Willem, die al van een verplaatst kussen niet meer in zijn mand durft. En bij Dalí is het met de jaren sterk verbeterd.

Het lijkt me moeilijk om een hond te hebben die zo 'wild' is dat je het gevoel hebt minder een band met hem op te kunnen bouwen. Respect voor het geduld en de liefde die jullie voor ze hebben.
Misschien moet je ze inderdaad meer als een half wild dier dan als een hond zien.

Succes met de heren allebei.

Het gekke is dat die band er juist zeker wel is, hij heeft namelijk zoals wij het noemen 'twee gezichten' (of eigenlijk voelt het als twee verschillende honden). Neem je hem mee naar bed dan is hij (na eerst even bijgekomen te zijn van de spannende reis ernaartoe) helemaal ontspannen en geniet hij enorm van het contact. Knorren/kreunen, op zijn zij of op zijn rug draaien als je hem over zijn borst/buik aait . Echt genieten!
Op de bank kan hij dat ook wel, maar dan is lang niet altijd de context goed genoeg (een mens/hond/kat beweegt, iets maakt geluid...). En in de keuken komt hij nog weleens de bank af en aan tafel bedelen als hij honger heeft . Hij is zo hoog en steekt dan met die prachtige snuit en oren boven tafel uit . Hij vindt het dan héérlijk om aangehaald te worden en voor ons voelt dat elke keer weer als een cadeautje. Soms zie je gewoon dat hij op schoot wil dus als je dan (héél rustig) je stoel wat naar achteren schuift en hem voorzichtig wenkt (niet op je benen kloppen want dat klopt niet en dan is hij weg) klimt hij met zijn voorstelten op je en gaat dan op je liggen, dat kan hij heel lang volhouden . Soms lukt het met een stoel ernaast dat hij dan via die stoel gaat en dan echt helemaal op schoot ligt .

Maar dan is het toch wel pijnlijk dat hij zodra je staat je weer eng vindt en van je wegdeinst , dan is het weer die halfwilde hond die eigenlijk in de natuur hoort. Gisteren ook, man ging met de honden wandelen en ik had ze aangelijnd, ik wilde de musketon van zijn halsband naar zijn tuig verplaatsen en dan staat dat hoofd/die ogen vol angst en probeert hij weg te komen. Terwijl ik hem dan al heel rustig en kalmerend benader, doe ik dat niet dan raakt hij helemaal in paniek. Misschien stom maar ook na drieënhalf jaar blijf ik dat soort dingen moeilijk vinden.
En even daarvoor staat hij in huis nog reikhalzend en met een prachtig enthousiaste kop klaar als ik met zijn tuig aankom, andere context... En het jammere is dus dat hij niet echt te trainen is om die meer spannende contexten niet meer eng te vinden.

Zamunda schreef:Maar dan is het toch wel pijnlijk dat hij zodra je staat je weer eng vindt en van je wegdeinst , dan is het weer die halfwilde hond die eigenlijk in de natuur hoort. Gisteren ook, man ging met de honden wandelen en ik had ze aangelijnd, ik wilde de musketon van zijn halsband naar zijn tuig verplaatsen en dan staat dat hoofd/die ogen vol angst en probeert hij weg te komen. Terwijl ik hem dan al heel rustig en kalmerend benader, doe ik dat niet dan raakt hij helemaal in paniek. Misschien stom maar ook na drieënhalf jaar blijf ik dat soort dingen moeilijk vinden.
En even daarvoor staat hij in huis nog reikhalzend en met een prachtig enthousiaste kop klaar als ik met zijn tuig aankom, andere context... En het jammere is dus dat hij niet echt te trainen is om die meer spannende contexten niet meer eng te vinden.

Ik herken wel dingen als ik dit zo lees, maar het bijbehorende leerproces van de hond is heel anders.
Arlo is ook als jonge pup met nestgenoten in een doos bij het asiel gezet en daar opgegroeid, dus in die zin is er duidelijk een overeenkomst. In het asiel is er niets met hem gedaan, waardoor hij niet aan mensen heeft kunnen wennen en alleen zijn vluchtreactie heel goed heeft ingeprent.
Hij kan ook soms nog wisselend op mij reageren hoor Bijvoorbeeld gisteren lag hij op bed op zijn rug naast mij te genieten van het kriebelen van zijn buikje en dan is (lijkt) hij vol vertrouwen. Ik stapte even uit bed om naar de wc te gaan, en toen ik terugkwam - hij zag mij gewoon aankomen - sprong hij toch verschrikt op toen ik weer in bed kwam liggen. Dat is dan even toch weer eng, maar het verschil is denk ik dat hij daar dan wel meteen van herstelt, alsof hij zich heel snel realiseert dat ik het gewoon ben en dat er dus niets aan de hand is, en dan komt hij gewoon weer lekker bij me liggen. En in een zelfde situatie daarna schrikt hij er niet meer of minder van. Je ziet dus ook dat de angst of schrik niet dusdanig is geweest dat hij niet meer weet wat hij doet, hij leert er wel degelijk van en kan er een volgende keer beter mee omgaan. En hij kan het generaliseren naar andere situaties/mensen/omstandigheden.

Goed om te lezen dat je toch kleine verbeteringen ziet met de medicatie. Ik snap helemaal hoe lastig het trainen kan zijn met andere honden die dan ook mee willen doen of een hond die veel banger is zonder andere honden erbij, dat is bij Arlo precies zo. Maar ook daar zit bij Arlo wel verbetering in nu hij mij wat meer begint te begrijpen en te vertrouwen. Hopelijk gaat dat straks bij Willem ook beter als de omstandigheden wat rustiger zijn.

Al met al hebben de broers gewoon heel veel geluk dat ze bij mensen terecht zijn gekomen die hiermee om kunnen gaan, ook al is het soms verre van makkelijk.

Hoe bedoel je? Broer? Wat voor broer?
Ik, Willem, ik, ik, ik. Ik ben je broer!


Wat fijn dat je wel duidelijk een diepe band met Willem hebt.
De liefde voor hem spat van het scherm. Wat een geluk heeft Willem gehad, en Cody ook, dat ze mensen hebben gevonden die van ze houden ondanks en dankzij al hun "beperkingen".

Ik was trouwens nog vergeten te zeggen dat we in de tuin wel interactie met hem hebben, heel leuke ook, maar dat is dan altijd op zo'n tien meter afstand. Dan staat hij je met een vrolijke kop aan te kijken en als je dan met je lichaam/hoofd speelbewegingen maakt maakt hij vrolijke sprongetjes en draaitjes . En natuurlijk met voeren, als we met brokjes de tuin inkomen maakt hij de prachtigste enthousiaste sprongen , voor ons altijd weer genieten. Verder vermaakt hij zich vooral zelf in de tuin, hij vindt het met mooi weer heerlijk om er de hele dag te liggen en rommelen. Staat dan alleen wel schichtig op als je ook de tuin in komt en zijn bubbel verstoort.

Wat fijn dat je toch ook zulke heerlijke, liefdevolle en ontspannen momenten met hem kan hebben. Hij klinkt wel heel bijzonder

DeDiana schreef:Ik herken wel dingen als ik dit zo lees, maar het bijbehorende leerproces van de hond is heel anders.
Arlo is ook als jonge pup met nestgenoten in een doos bij het asiel gezet en daar opgegroeid, dus in die zin is er duidelijk een overeenkomst. In het asiel is er niets met hem gedaan, waardoor hij niet aan mensen heeft kunnen wennen en alleen zijn vluchtreactie heel goed heeft ingeprent.
Hij kan ook soms nog wisselend op mij reageren hoor Bijvoorbeeld gisteren lag hij op bed op zijn rug naast mij te genieten van het kriebelen van zijn buikje en dan is (lijkt) hij vol vertrouwen. Ik stapte even uit bed om naar de wc te gaan, en toen ik terugkwam - hij zag mij gewoon aankomen - sprong hij toch verschrikt op toen ik weer in bed kwam liggen. Dat is dan even toch weer eng, maar het verschil is denk ik dat hij daar dan wel meteen van herstelt, alsof hij zich heel snel realiseert dat ik het gewoon ben en dat er dus niets aan de hand is, en dan komt hij gewoon weer lekker bij me liggen. En in een zelfde situatie daarna schrikt hij er niet meer of minder van. Je ziet dus ook dat de angst of schrik niet dusdanig is geweest dat hij niet meer weet wat hij doet, hij leert er wel degelijk van en kan er een volgende keer beter mee omgaan. En hij kan het generaliseren naar andere situaties/mensen/omstandigheden.

Dezelfde start inderdaad! Als Willem niet vervolgens nog vier jaar enkel met Co in een kennel had gezeten dan had het er voor hen beide waarschijnlijk ook heel anders uit gezien, zo ongelofelijk zonde. En inderdaad een groot verschil in schrikreactie met Arlo: Willem schrikt heviger, blijft er veel langer in hangen en leert er nauwelijks van. In het begin kon ik niet bewegen in bed, of iets pakken van het kastje want dan was het paniek, doordat de verdere situatie in de slaapkamer zo prikkelarm is heeft hij in de jaren erna wel kunnen leren dat het dáár niet zo eng is als hij een geluidje hoort en meeste tijd blijft hij dan ontspannen liggen en kan hij ook echt heel diep slapen daar.
Geweldig dat jij voor Arlo zo'n verschil kunt maken, dat hij op deze nog goed leerbare leeftijd kan leren meedraaien.

Goed om te lezen dat je toch kleine verbeteringen ziet met de medicatie. Ik snap helemaal hoe lastig het trainen kan zijn met andere honden die dan ook mee willen doen of een hond die veel banger is zonder andere honden erbij, dat is bij Arlo precies zo. Maar ook daar zit bij Arlo wel verbetering in nu hij mij wat meer begint te begrijpen en te vertrouwen. Hopelijk gaat dat straks bij Willem ook beter als de omstandigheden wat rustiger zijn.

Ik ben erg benieuwd hoe dat zal gaan nu ik hem weer wat meer heb zien groeien. Ik merk wel dat er met iedere opening al snel weer een plateau komt in de groei, een klein beetje verbetering lukt dan (waar ik heel blij mee ben) maar vervolgens kan het weer maanden stil staan en heeft het totaal geen zin om verder te trainen (werkt dan zelfs averechts). Dus zoiets verwacht ik nu ook weer.

Kayltje schreef:Hoe bedoel je? Broer? Wat voor broer?
Ik, Willem, ik, ik, ik. Ik ben je broer!


Wat fijn dat je wel duidelijk een diepe band met Willem hebt.
De liefde voor hem spat van het scherm. Wat een geluk heeft Willem gehad, en Cody ook, dat ze mensen hebben gevonden die van ze houden ondanks en dankzij al hun "beperkingen".

Hahaha, zo ging het inderdaad .

De band is inderdaad diep en de liefde groot, het is ook zo'n ontzettend lieve hond . Alhoewel hij natuurlijk ontzettend geremd is in zijn gedrag door die enorme angst, we grappen weleens dat als hij ooit nog eens bevrijd raakt van zijn angst we dan gaan zien dat hij eigenlijk een ontzettend onhebbelijke en vervelende hond is .

Lothian schreef:Wat fijn dat je toch ook zulke heerlijke, liefdevolle en ontspannen momenten met hem kan hebben. Hij klinkt wel heel bijzonder

Dat is wel heel fijn ja, anders ben je echt alleen maar aan het zorgen/aanpassen voor een voor je gevoel eigenlijk een vreemde hond. Nu is er veel liefde en een echte band waardoor je het er ook voor over hebt. Ik ben ook blij dat hij zélf inmiddels zoveel fijne momenten heeft want ik heb echt wel overwogen om hem in te laten slapen omdat ik het geen leven voor hem vond. Maar dat is niet zomaar iets en gelukkig liet hij altijd nog groei zien, alhoewel hij al een hele tijd stil stond vandaar vorig jaar ook de stap naar medicatie.

Ik ben erg benieuwd hoe dat zal gaan nu ik hem weer wat meer heb zien groeien. Ik merk wel dat er met iedere opening al snel weer een plateau komt in de groei, een klein beetje verbetering lukt dan (waar ik heel blij mee ben) maar vervolgens kan het weer maanden stil staan en heeft het totaal geen zin om verder te trainen (werkt dan zelfs averechts). Dus zoiets verwacht ik nu ook weer.

Dat heeft Maddie ook. 1 ding per jaar, zeg ik altijd.
Maddie heeft geen angst, maar is wel compleet onleerbaar.
De eerste 3 jaar heeft ze "niets" geleerd, het 4e jaar beperkt loslopen, het 5e jaar is ze zindelijk geworden.
Ik knijp al in mijn handjes dat ze geen extreme angsten heeft, en verder is alles meegenomen.
Je leert mooi in het nu leven met zo'n autist

Zamunda schreef:

DeDiana schreef:Ik herken wel dingen als ik dit zo lees, maar het bijbehorende leerproces van de hond is heel anders.
Arlo is ook als jonge pup met nestgenoten in een doos bij het asiel gezet en daar opgegroeid, dus in die zin is er duidelijk een overeenkomst. In het asiel is er niets met hem gedaan, waardoor hij niet aan mensen heeft kunnen wennen en alleen zijn vluchtreactie heel goed heeft ingeprent.
Hij kan ook soms nog wisselend op mij reageren hoor Bijvoorbeeld gisteren lag hij op bed op zijn rug naast mij te genieten van het kriebelen van zijn buikje en dan is (lijkt) hij vol vertrouwen. Ik stapte even uit bed om naar de wc te gaan, en toen ik terugkwam - hij zag mij gewoon aankomen - sprong hij toch verschrikt op toen ik weer in bed kwam liggen. Dat is dan even toch weer eng, maar het verschil is denk ik dat hij daar dan wel meteen van herstelt, alsof hij zich heel snel realiseert dat ik het gewoon ben en dat er dus niets aan de hand is, en dan komt hij gewoon weer lekker bij me liggen. En in een zelfde situatie daarna schrikt hij er niet meer of minder van. Je ziet dus ook dat de angst of schrik niet dusdanig is geweest dat hij niet meer weet wat hij doet, hij leert er wel degelijk van en kan er een volgende keer beter mee omgaan. En hij kan het generaliseren naar andere situaties/mensen/omstandigheden.

Dezelfde start inderdaad! Als Willem niet vervolgens nog vier jaar enkel met Co in een kennel had gezeten dan had het er voor hen beide waarschijnlijk ook heel anders uit gezien, zo ongelofelijk zonde. En inderdaad een groot verschil in schrikreactie met Arlo: Willem schrikt heviger, blijft er veel langer in hangen en leert er nauwelijks van. In het begin kon ik niet bewegen in bed, of iets pakken van het kastje want dan was het paniek, doordat de verdere situatie in de slaapkamer zo prikkelarm is heeft hij in de jaren erna wel kunnen leren dat het dáár niet zo eng is als hij een geluidje hoort en meeste tijd blijft hij dan ontspannen liggen en kan hij ook echt heel diep slapen daar.
Geweldig dat jij voor Arlo zo'n verschil kunt maken, dat hij op deze nog goed leerbare leeftijd kan leren meedraaien.

Ja, de leeftijd maakt denk ik een enorm verschil, Arlo was 1,5 toen hij door de gedragstherapeut uit het asiel werd gehaald. En ook dat hij in het asiel wel veel omgang heeft gehad met andere honden, hij zat daar in een vrij grote groep en speelde ook veel op de binnenplaats, wat prikkels van buitenaf heeft meegekregen en ook al is hij daar bang gebleven van mensen, hij heeft wel geleerd dat ze eten kwamen brengen, dus zeker niet alleen negatieve associaties.
Hij is qua karakter ook gewoon een wat onzekere hond die snel schrikt, maar die vluchtreactie is er al helemaal uit nu bij hem (hij springt wel op, maar gaat er vervolgens niet meer vandoor) en hij schrikt ook gewoon veel minder vaak. Ik denk zeker dat hij op de juiste plaats een stress- en angstvrij leven kan leiden als huishond en ik hoop heel erg dat dat bij Willem ook gaat lukken in zijn vertrouwde omgeving.

Zamunda schreef:

Goed om te lezen dat je toch kleine verbeteringen ziet met de medicatie. Ik snap helemaal hoe lastig het trainen kan zijn met andere honden die dan ook mee willen doen of een hond die veel banger is zonder andere honden erbij, dat is bij Arlo precies zo. Maar ook daar zit bij Arlo wel verbetering in nu hij mij wat meer begint te begrijpen en te vertrouwen. Hopelijk gaat dat straks bij Willem ook beter als de omstandigheden wat rustiger zijn.

Ik ben erg benieuwd hoe dat zal gaan nu ik hem weer wat meer heb zien groeien. Ik merk wel dat er met iedere opening al snel weer een plateau komt in de groei, een klein beetje verbetering lukt dan (waar ik heel blij mee ben) maar vervolgens kan het weer maanden stil staan en heeft het totaal geen zin om verder te trainen (werkt dan zelfs averechts). Dus zoiets verwacht ik nu ook weer.

Ja, dat lijkt me ook lastig als het steeds zulke kleine stapjes zijn en dan weer een tijdje stilstaat. Daar kun je inderdaad niet veel anders aan doen dan je erbij neerleggen en aanpassen aan zijn tempo. En jezelf inderdaad voor ogen houden wat er al allemaal beter gaat, welke stapjes hij al heeft gemaakt, zodat je toch in de grote lijn vooral die vooruitgang ziet.

(Via tapatalk, dus nu weer even kaajeetje als Calimero en zonder honden;))

Ik lees alle verhalen en vind het wel fijn dat er over gediscussieerd wordt. Want ondanks dat we allebei een weg vinden in het leven van Co en Willem, zijn er ongrijpbare, bijzondere problemen. Dingen waarop we beide zeggen; Ja maar waarom doet hij dan wel zo en niet dit....! En zo heb je dan geen antwoord maar een vraag erbij. Maar ondanks de angst en het bijzondere gedrag, hebben we een ontzettend lieve hond die we beide, Ro en ik, niet meer kwijt willen. Hij maakt kleine stapjes, of doet dingetjes waar je als een blije ‘ouder’ foto’s of melding van maakt. Alles is een kadootje. Je hebt een hond die niets wil met commando’s, niet kan leren onder druk en in ons geval op gevoel opgevoed wordt. En dan bedoel ik dat hij past in dit gezin en omgeving. Opgevoed was hij prima, hij had een fijne basis door Manuma. Maar we, vooral ik, leef met hem op gevoel. Op commando zitten kan hij niet, maar als ik vraag om een kusje, zie je die kop mijn kant opdraaien omdat ik het vraag zoals ik altijd doe, en hem altijd een flinke dosis kusjes op zijn kop geef. Daardoor weet ik dat we door gewoontes veel bereiken en dat hij wel degelijk leerbaar is. Ik werk zelf in de psychiatrie en veel te maken met autisme. Nou! Ideaal. Die bejegening, vooral structuur en regelmaat maakt het voor Cody zoveel makkelijker.

Cody kan in tegenstelling tot Willem los lopen, ook in vreemd gebied. Mensen die hier langer lezen hebben bij Manuma de ontsnappingen van Cody kunnen volgen een paar jaar geleden. Wat ik haar fijn vond om te melden is dat wat Cody eigenlijk doet als hij weg is. Wij hebben een dik jaar een gps gebruikt voor Cody. Hierdoor weten we dat Cody wel wegloopt, maar niet ver. Hij zoekt een plekje, onzichtbaar voor iedereen en zit daar maar. Doordat hij dan niet op commando komt kan dat lastig zijn. Wij zagen hem op onze telefoon en konden hem gaan halen. Inmiddels weet Cody dat hij wil volgen, ons veilig vindt, daardoor is hij bijna altijd in zicht en doet z’n ding. Hij is buiten een blij ei en huppelt als een hertje. Juist door niets te zeggen en hem z’n gang te laten gaan is hij volgzaam en doet hij wat je wilt. Als ik hem juist roep en omdraai, gaat hij ook stilstaan. Dan komt hij echt niet. Ja, soms heb ik geluk als ik me overdreven vrolijk ga gedragen alsof ik hem al voor m’n knieën heb en aan het aaien ben, dan komt hij er huppelend aanrennen. En Shooter! Dat is z’n baken. Als ik Shooter roep en ga aaien komt Cody ook. Die wil dat ook. Daarbij kan Ro sinds kort ook aanlijnen. Dat is echt een vooruitgang. Dat was bij Manuma haar vriend al een probleem, maar is hier inmiddels na een paar jaar ook te doen. Dat geeft ook aan dat hij wel leerbaar is, maar op een tempo van maanden, jaren.

Nou! Wat een verhaal. Maar even stoppen. Begint op een roman te lijken...


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Die twee broers hebben dan uiteindelijk toch nog zo'n geluk gehad.
Ik zou het niet kunnen, omgaan met zoveel angst zo vlak onder het oppervlak en ik begrijp het dan ook prima als Zamunda vertelt dat ze inslapen heeft overwogen.
Maar hoe jullie je weg vinden en zowel Cody als Willem dan toch een redelijk leuk leven kunnen bieden, is fantastisch.

Verstuurd vanaf mijn SM-G930F met Tapatalk

Kaajeetje schreef:(Via tapatalk, dus nu weer even kaajeetje als Calimero en zonder honden;))

Ik lees alle verhalen en vind het wel fijn dat er over gediscussieerd wordt. Want ondanks dat we allebei een weg vinden in het leven van Co en Willem, zijn er ongrijpbare, bijzondere problemen. Dingen waarop we beide zeggen; Ja maar waarom doet hij dan wel zo en niet dit....! En zo heb je dan geen antwoord maar een vraag erbij. Maar ondanks de angst en het bijzondere gedrag, hebben we een ontzettend lieve hond die we beide, Ro en ik, niet meer kwijt willen. Hij maakt kleine stapjes, of doet dingetjes waar je als een blije ‘ouder’ foto’s of melding van maakt. Alles is een kadootje. Je hebt een hond die niets wil met commando’s, niet kan leren onder druk en in ons geval op gevoel opgevoed wordt. En dan bedoel ik dat hij past in dit gezin en omgeving. Opgevoed was hij prima, hij had een fijne basis door Manuma. Maar we, vooral ik, leef met hem op gevoel. Op commando zitten kan hij niet, maar als ik vraag om een kusje, zie je die kop mijn kant opdraaien omdat ik het vraag zoals ik altijd doe, en hem altijd een flinke dosis kusjes op zijn kop geef. Daardoor weet ik dat we door gewoontes veel bereiken en dat hij wel degelijk leerbaar is. Ik werk zelf in de psychiatrie en veel te maken met autisme. Nou! Ideaal. Die bejegening, vooral structuur en regelmaat maakt het voor Cody zoveel makkelijker.

Cody kan in tegenstelling tot Willem los lopen, ook in vreemd gebied. Mensen die hier langer lezen hebben bij Manuma de ontsnappingen van Cody kunnen volgen een paar jaar geleden. Wat ik haar fijn vond om te melden is dat wat Cody eigenlijk doet als hij weg is. Wij hebben een dik jaar een gps gebruikt voor Cody. Hierdoor weten we dat Cody wel wegloopt, maar niet ver. Hij zoekt een plekje, onzichtbaar voor iedereen en zit daar maar. Doordat hij dan niet op commando komt kan dat lastig zijn. Wij zagen hem op onze telefoon en konden hem gaan halen. Inmiddels weet Cody dat hij wil volgen, ons veilig vindt, daardoor is hij bijna altijd in zicht en doet z’n ding. Hij is buiten een blij ei en huppelt als een hertje. Juist door niets te zeggen en hem z’n gang te laten gaan is hij volgzaam en doet hij wat je wilt. Als ik hem juist roep en omdraai, gaat hij ook stilstaan. Dan komt hij echt niet. Ja, soms heb ik geluk als ik me overdreven vrolijk ga gedragen alsof ik hem al voor m’n knieën heb en aan het aaien ben, dan komt hij er huppelend aanrennen. En Shooter! Dat is z’n baken. Als ik Shooter roep en ga aaien komt Cody ook. Die wil dat ook. Daarbij kan Ro sinds kort ook aanlijnen. Dat is echt een vooruitgang. Dat was bij Manuma haar vriend al een probleem, maar is hier inmiddels na een paar jaar ook te doen. Dat geeft ook aan dat hij wel leerbaar is, maar op een tempo van maanden, jaren.

Nou! Wat een verhaal. Maar even stoppen. Begint op een roman te lijken...


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Mooi om te lezen hoe ook jullie er een draai aan hebben kunnen geven waarmee het samenleven voor zowel jullie als Cody fijn en ontspannen kan verlopen. En dat blijkt dat Cody toch wel leert en stapjes vooruit kan maken onder de juiste omstandigheden

Ik volg dit topic met heel veel interesse en kan me eigenlijk wel vinden in onderstaande:

kipo schreef:Die twee broers hebben dan uiteindelijk toch nog zo'n geluk gehad.
Ik zou het niet kunnen, omgaan met zoveel angst zo vlak onder het oppervlak en ik begrijp het dan ook prima als Zamunda vertelt dat ze inslapen heeft overwogen.
Maar hoe jullie je weg vinden en zowel Cody als Willem dan toch een redelijk leuk leven kunnen bieden, is fantastisch.

Verstuurd vanaf mijn SM-G930F met Tapatalk

Veel respect voor hoe jullie hiermee omgaan.

Even een vraagje tussendoor voor de mensen die het filmpje bekeken hebben: hadden jullie goed beeld of waren er hele stukken zwart? Mijn originele filmpje wat ik geupload heb is helemaal goed, maar man ging hem nu op joetjoep bekijken en zei dat er lange zwarte stukken tussen zitten (en dat zie ik nu ook) . Raar, eens kijken of ik dat kan fixen.

Tamara/Bayko schreef:Ik volg dit topic met heel veel interesse en kan me eigenlijk wel vinden in onderstaande:

kipo schreef:Die twee broers hebben dan uiteindelijk toch nog zo'n geluk gehad.
Ik zou het niet kunnen, omgaan met zoveel angst zo vlak onder het oppervlak en ik begrijp het dan ook prima als Zamunda vertelt dat ze inslapen heeft overwogen.
Maar hoe jullie je weg vinden en zowel Cody als Willem dan toch een redelijk leuk leven kunnen bieden, is fantastisch.

Verstuurd vanaf mijn SM-G930F met Tapatalk

Veel respect voor hoe jullie hiermee omgaan.

Dit dus

Zamunda schreef:Even een vraagje tussendoor voor de mensen die het filmpje bekeken hebben: hadden jullie goed beeld of waren er hele stukken zwart? Mijn originele filmpje wat ik geupload heb is helemaal goed, maar man ging hem nu op joetjoep bekijken en zei dat er lange zwarte stukken tussen zitten (en dat zie ik nu ook) . Raar, eens kijken of ik dat kan fixen.

Hm, nog even goed gekeken maar ik had het verkeerde 'origineel' gecheckt, degene die ik geupload had was toch met zwarte stukken erin (niemand die dat dan ook even zegt hè ). Nu een nieuwe gemaakt, als het goed is met goed beeld:



https://youtu.be/f1oOsVPwe9g

Zamunda schreef:Even een vraagje tussendoor voor de mensen die het filmpje bekeken hebben: hadden jullie goed beeld of waren er hele stukken zwart? Mijn originele filmpje wat ik geupload heb is helemaal goed, maar man ging hem nu op joetjoep bekijken en zei dat er lange zwarte stukken tussen zitten (en dat zie ik nu ook) . Raar, eens kijken of ik dat kan fixen.

Ja, ik zag er ook zwarte stukken tussen zitten.

DeDiana schreef:

Zamunda schreef:Even een vraagje tussendoor voor de mensen die het filmpje bekeken hebben: hadden jullie goed beeld of waren er hele stukken zwart? Mijn originele filmpje wat ik geupload heb is helemaal goed, maar man ging hem nu op joetjoep bekijken en zei dat er lange zwarte stukken tussen zitten (en dat zie ik nu ook) . Raar, eens kijken of ik dat kan fixen.

Ja, ik zag er ook zwarte stukken tussen zitten.

Idem. Dacht dat het aan mijn PC lag.

Kayltje schreef:Dat heeft Maddie ook. 1 ding per jaar, zeg ik altijd.
Maddie heeft geen angst, maar is wel compleet onleerbaar.
De eerste 3 jaar heeft ze "niets" geleerd, het 4e jaar beperkt loslopen, het 5e jaar is ze zindelijk geworden.
Ik knijp al in mijn handjes dat ze geen extreme angsten heeft, en verder is alles meegenomen.
Je leert mooi in het nu leven met zo'n autist

Wat is Maddie's achtergrond, is zij het roemeentje? Heb je een topic over haar waar ik het vanaf het begin eens kan lezen? In het vijfde jaar zindelijk geworden ?! Dus toen was ze al vier jaar bij jou? Jeetje...

DeDiana schreef:Ja, de leeftijd maakt denk ik een enorm verschil, Arlo was 1,5 toen hij door de gedragstherapeut uit het asiel werd gehaald. En ook dat hij in het asiel wel veel omgang heeft gehad met andere honden, hij zat daar in een vrij grote groep en speelde ook veel op de binnenplaats, wat prikkels van buitenaf heeft meegekregen en ook al is hij daar bang gebleven van mensen, hij heeft wel geleerd dat ze eten kwamen brengen, dus zeker niet alleen negatieve associaties.
Hij is qua karakter ook gewoon een wat onzekere hond die snel schrikt, maar die vluchtreactie is er al helemaal uit nu bij hem (hij springt wel op, maar gaat er vervolgens niet meer vandoor) en hij schrikt ook gewoon veel minder vaak. Ik denk zeker dat hij op de juiste plaats een stress- en angstvrij leven kan leiden als huishond en ik hoop heel erg dat dat bij Willem ook gaat lukken in zijn vertrouwde omgeving.

Oh ik dacht dat Arlo nog geen jaar was, gelukkig (blijkbaar) nog jong genoeg maar toch niet meer dat hele plooibare van een echt jong dier. Volgens mij scheelt het ook als ze in een grotere groep (en dus grotere ruimte) zitten, ik had ook het beeld van het asiel waar Tisbee vandaan kwam voor ogen als omstandigheden voor Willem, maar ze zaten/zitten daar allemaal solitair in kennels (of enkel met nestgenoten zoals Willem en Cody). Heel kleine ruimte dus en dus nog minder ervaringen (en dan is al snel alles de grote boze buitenwereld). Ik denk dat zo'n groepshuisvesting zo z'n risico's meebrengt maar zeker voor honden die vanaf pup nooit ergens geweest zijn een betere basis geeft dan een kennel.
Ik hoop dat het gaat lukken om voor Arlo die plek te vinden en dat hij dan inderdaad een angstvrij leven kan leiden! Of dat voor Willem mogelijk is betwijfel ik maar ik blijf er altijd naar streven .

DeDiana schreef:Ja, dat lijkt me ook lastig als het steeds zulke kleine stapjes zijn en dan weer een tijdje stilstaat. Daar kun je inderdaad niet veel anders aan doen dan je erbij neerleggen en aanpassen aan zijn tempo. En jezelf inderdaad voor ogen houden wat er al allemaal beter gaat, welke stapjes hij al heeft gemaakt, zodat je toch in de grote lijn vooral die vooruitgang ziet.

Dat verschil is gelukkig enorm waarbij ik het het belangrijkste vind dat de angstige momenten niet de boventoon voeren en dat is gelukkig al een tijd zo .

kipo schreef:Die twee broers hebben dan uiteindelijk toch nog zo'n geluk gehad.
Ik zou het niet kunnen, omgaan met zoveel angst zo vlak onder het oppervlak en ik begrijp het dan ook prima als Zamunda vertelt dat ze inslapen heeft overwogen.
Maar hoe jullie je weg vinden en zowel Cody als Willem dan toch een redelijk leuk leven kunnen bieden, is fantastisch.

Ik zeg het eerlijk, ik vind het echt best moeilijk op momenten. Maar we hebben voor hem gekozen toen hij hier eenmaal was en we zijn gek op die hond dus we tja, dragen het maar. Maar ik zou er niet nog eens voor kiezen want het is soms echt heel intensief/mentaal zwaar (voor mij dan) dus een volgende keer dat ik zelf op zoek ben of er voor een heel angstige hond opvang of een huisje gezocht wordt zal ik zo'n hond echt overslaan. Hoezeer ik het zo'n hond ook gun en denk dat ik die een fijne plek kan bieden en hoe gek ik ook op Willem ben.
Maar met Willem maken we er het mooiste van wat erin zit en genieten van hem dichtbij als het kan en anders op afstand (met dat mooie lijf van hem).

Zamunda schreef:

DeDiana schreef:Ja, de leeftijd maakt denk ik een enorm verschil, Arlo was 1,5 toen hij door de gedragstherapeut uit het asiel werd gehaald. En ook dat hij in het asiel wel veel omgang heeft gehad met andere honden, hij zat daar in een vrij grote groep en speelde ook veel op de binnenplaats, wat prikkels van buitenaf heeft meegekregen en ook al is hij daar bang gebleven van mensen, hij heeft wel geleerd dat ze eten kwamen brengen, dus zeker niet alleen negatieve associaties.
Hij is qua karakter ook gewoon een wat onzekere hond die snel schrikt, maar die vluchtreactie is er al helemaal uit nu bij hem (hij springt wel op, maar gaat er vervolgens niet meer vandoor) en hij schrikt ook gewoon veel minder vaak. Ik denk zeker dat hij op de juiste plaats een stress- en angstvrij leven kan leiden als huishond en ik hoop heel erg dat dat bij Willem ook gaat lukken in zijn vertrouwde omgeving.

Oh ik dacht dat Arlo nog geen jaar was, gelukkig (blijkbaar) nog jong genoeg maar toch niet meer dat hele plooibare van een echt jong dier. Volgens mij scheelt het ook als ze in een grotere groep (en dus grotere ruimte) zitten, ik had ook het beeld van het asiel waar Tisbee vandaan kwam voor ogen als omstandigheden voor Willem, maar ze zaten/zitten daar allemaal solitair in kennels (of enkel met nestgenoten zoals Willem en Cody). Heel kleine ruimte dus en dus nog minder ervaringen (en dan is al snel alles de grote boze buitenwereld). Ik denk dat zo'n groepshuisvesting zo z'n risico's meebrengt maar zeker voor honden die vanaf pup nooit ergens geweest zijn een betere basis geeft dan een kennel.
Ik hoop dat het gaat lukken om voor Arlo die plek te vinden en dat hij dan inderdaad een angstvrij leven kan leiden! Of dat voor Willem mogelijk is betwijfel ik maar ik blijf er altijd naar streven .

Ja, ik denk ook dat een groepshuisvesting uiteindelijk voor de meeste van zulke honden beter is, als ze inderdaad een beetje goed kunnen gedijen in zo'n groep. Arlo heeft in ieder geval geleerd om met veel verschillende honden om te gaan (en daar wellicht ook wat zelfvertrouwen uitgehaald) en ik denk dat hij nóg onzekerder en banger was geweest als hij al die tijd in z'n eentje of met één andere hond had gezeten. Hij is dol op andere honden, voelt zich veilig in hun nabijheid en is heel speels, ik kan me voorstellen dat dat hem op momenten zijn angsten heeft doen vergeten - dat zie ik hier ook gebeuren. Ik denk dat ze in zo'n groter verblijf ook wat meer mogelijkheden hebben om dingen te onderzoeken en er gewoon wat meer gebeurt, waardoor de honden toch net wat meer gewend zijn.

Zamunda schreef:

DeDiana schreef:Ja, dat lijkt me ook lastig als het steeds zulke kleine stapjes zijn en dan weer een tijdje stilstaat. Daar kun je inderdaad niet veel anders aan doen dan je erbij neerleggen en aanpassen aan zijn tempo. En jezelf inderdaad voor ogen houden wat er al allemaal beter gaat, welke stapjes hij al heeft gemaakt, zodat je toch in de grote lijn vooral die vooruitgang ziet.

Dat verschil is gelukkig enorm waarbij ik het het belangrijkste vind dat de angstige momenten niet de boventoon voeren en dat is gelukkig al een tijd zo .

Dat is toch al heel wat winst - voor jullie allebei

Tamara/Bayko schreef:Ik volg dit topic met heel veel interesse en kan me eigenlijk wel vinden in onderstaande:

kipo schreef:Die twee broers hebben dan uiteindelijk toch nog zo'n geluk gehad.
Ik zou het niet kunnen, omgaan met zoveel angst zo vlak onder het oppervlak en ik begrijp het dan ook prima als Zamunda vertelt dat ze inslapen heeft overwogen.
Maar hoe jullie je weg vinden en zowel Cody als Willem dan toch een redelijk leuk leven kunnen bieden, is fantastisch.

Veel respect voor hoe jullie hiermee omgaan.

We doen wat bij ons past en ik ben heel blij dat Willem zich - ondanks de nog steeds aanwezige flinke angst - zoveel beter voelt dan het eerste jaar hier. Maar voor hem was het misschien veel beter geweest als wij in het begin al besloten hadden dat het toen geen leven voor hem was en hem in hadden laten slapen, dat was wellicht respectvoller naar Willem geweest. Dat besluit hebben we echter niet genomen, misschien omdat hij toen al zo kon genieten hier in de tuin en er nog ruimte was voor verbetering, of het niet genoeg uit kunnen schakelen van ons eigen gevoel in deze kwestie. Hoe dan ook, nu zijn we hier en nu heeft hij wel echt kwaliteit van leven gelukkig en daar komt hopelijk steeds nog iets meer bij.

billy schreef:Dit dus

.

DeDiana schreef:Ja, ik zag er ook zwarte stukken tussen zitten.

En dan niks zeggen ! Maar nu moet het goed zijn, dus kun je echt die eerste twee minuten van de kennismaking zien.

Tamara/Bayko schreef:Idem. Dacht dat het aan mijn PC lag.

Gelukkig zei mijn man er maar wat van .

DeDiana schreef:Ja, ik denk ook dat een groepshuisvesting uiteindelijk voor de meeste van zulke honden beter is, als ze inderdaad een beetje goed kunnen gedijen in zo'n groep. Arlo heeft in ieder geval geleerd om met veel verschillende honden om te gaan (en daar wellicht ook wat zelfvertrouwen uitgehaald) en ik denk dat hij nóg onzekerder en banger was geweest als hij al die tijd in z'n eentje of met één andere hond had gezeten. Hij is dol op andere honden, voelt zich veilig in hun nabijheid en is heel speels, ik kan me voorstellen dat dat hem op momenten zijn angsten heeft doen vergeten - dat zie ik hier ook gebeuren. Ik denk dat ze in zo'n groter verblijf ook wat meer mogelijkheden hebben om dingen te onderzoeken en er gewoon wat meer gebeurt, waardoor de honden toch net wat meer gewend zijn.

Alleen dat al ja! Toch net iets meer stimulatie voor dat ontwikkelende brein.

Het gekke is dat Willem dól is op andere honden (en dan met name pups ), dat bevestigde mij ook in het idee dat hij in een groep gezeten had: die hond kende natuurlijk vooral andere honden en was heel 'honds' . Groot was mijn verbazing toen ik erachter kwam dat ze in kleine kennels zitten en hij altijd alleen met zijn broer had gezeten .
Ik ben met Willem ook een half jaar naar de hondenschool geweest, voornamelijk in de puples en zijn grootste beloning was als ik hem mee mocht nemen naar een pup of later zijn pubervriendinnetje .

Wat is Maddie's achtergrond, is zij het roemeentje? Heb je een topic over haar waar ik het vanaf het begin eens kan lezen? In het vijfde jaar zindelijk geworden ?! Dus toen was ze al vier jaar bij jou? Jeetje...

Maddie is mijn Roemeen ja. Ze heeft niet echt een eigen topic, ik ben daar slecht in
Maddie is met een week of 6 in het staatsasiel gekomen, en rond het jaar naar Red Panda gegaan, een kleiner asiel wat ook herplaatst. Met anderhalf is ze bij ons gekomen, nu is ze bijna 7.
Voor zover ik weet niets raars meegemaakt.
Maar ze is gewoon raar.

Ze is niet angstig, helemaal niet zelfs. Maar ze zit in haar eigen wereldje. Ze zwerft enorm, het is geen weglopen, het is echt zwerven. Dat mag ze uiteraard niet, in de tuin zit ze aan een lijn van 20 meter, op wandeling loopt ze aan de flex.
En nu dus onder de juiste omstandigheden af en toe een kilometer los. Altijd op dezelfde plek, onder dezelfde voorwaarden. En dan kan ik haar terugroepen. Maar op andere plekken niet.

Zindelijk is ze pas geworden nadat Imp helemaal zindelijk was Ik had het niet meer verwacht, eigenlijk. Ik heb dat haar dus niet "geleerd" uiteindelijk kwam het vanzelf.

Ze houdt wel enorm van aandacht, zelfs van vreemden. Een echte connectie gaat ze echter niet aan, ze wil gewoon graag aangehaald worden. Andere honden heeft ze een pesthekel aan.
Ze lijkt op een afstandje een hele gewone normale hond, ze wandelt graag, fietst graag, graaft graag muisjes, ligt graag op de bank, speelt met Fitz en Imp, gewoon, hondendingen.

Maar echt contact, in de zin van iets kunnen leren, dat komt niet tot stand. Niet met hele kleine stapjes, niet met clicker, de lekkerste beloningen, niet niets. Ze zit in een bubbel waar ik niet in kan komen.

Kaajeetje schreef:Ik lees alle verhalen en vind het wel fijn dat er over gediscussieerd wordt. Want ondanks dat we allebei een weg vinden in het leven van Co en Willem, zijn er ongrijpbare, bijzondere problemen. Dingen waarop we beide zeggen; Ja maar waarom doet hij dan wel zo en niet dit....! En zo heb je dan geen antwoord maar een vraag erbij. Maar ondanks de angst en het bijzondere gedrag, hebben we een ontzettend lieve hond die we beide, Ro en ik, niet meer kwijt willen. Hij maakt kleine stapjes, of doet dingetjes waar je als een blije ‘ouder’ foto’s of melding van maakt. Alles is een kadootje. Je hebt een hond die niets wil met commando’s, niet kan leren onder druk en in ons geval op gevoel opgevoed wordt. En dan bedoel ik dat hij past in dit gezin en omgeving. Opgevoed was hij prima, hij had een fijne basis door Manuma. Maar we, vooral ik, leef met hem op gevoel. Op commando zitten kan hij niet, maar als ik vraag om een kusje, zie je die kop mijn kant opdraaien omdat ik het vraag zoals ik altijd doe, en hem altijd een flinke dosis kusjes op zijn kop geef. Daardoor weet ik dat we door gewoontes veel bereiken en dat hij wel degelijk leerbaar is. Ik werk zelf in de psychiatrie en veel te maken met autisme. Nou! Ideaal. Die bejegening, vooral structuur en regelmaat maakt het voor Cody zoveel makkelijker.

Héél herkenbaar, het ongrijpbare, de cadeautjes en dat door het benoemen van wat je doet er toch een link/klik komt.

Kaajeetje schreef:Cody kan in tegenstelling tot Willem los lopen, ook in vreemd gebied. Mensen die hier langer lezen hebben bij Manuma de ontsnappingen van Cody kunnen volgen een paar jaar geleden. Wat ik haar fijn vond om te melden is dat wat Cody eigenlijk doet als hij weg is. Wij hebben een dik jaar een gps gebruikt voor Cody. Hierdoor weten we dat Cody wel wegloopt, maar niet ver. Hij zoekt een plekje, onzichtbaar voor iedereen en zit daar maar. Doordat hij dan niet op commando komt kan dat lastig zijn. Wij zagen hem op onze telefoon en konden hem gaan halen. Inmiddels weet Cody dat hij wil volgen, ons veilig vindt, daardoor is hij bijna altijd in zicht en doet z’n ding. Hij is buiten een blij ei en huppelt als een hertje. Juist door niets te zeggen en hem z’n gang te laten gaan is hij volgzaam en doet hij wat je wilt. Als ik hem juist roep en omdraai, gaat hij ook stilstaan. Dan komt hij echt niet. Ja, soms heb ik geluk als ik me overdreven vrolijk ga gedragen alsof ik hem al voor m’n knieën heb en aan het aaien ben, dan komt hij er huppelend aanrennen. En Shooter! Dat is z’n baken. Als ik Shooter roep en ga aaien komt Cody ook. Die wil dat ook. Daarbij kan Ro sinds kort ook aanlijnen. Dat is echt een vooruitgang. Dat was bij Manuma haar vriend al een probleem, maar is hier inmiddels na een paar jaar ook te doen. Dat geeft ook aan dat hij wel leerbaar is, maar op een tempo van maanden, jaren.

Zo bijzonder hoe Co zich zo vrij voelt buiten, ook op vreemd terrein! En super inderdaad dat jullie middels de GPS gewoon weten dat hij écht altijd in de buurt blijft. En wat een bonus hoe hij aangehuppeld komt als je Shooter roept, dat deed hij bij Manuma ook al (en al heel snel) volgens mij. Ik weet nog wel de foto's van Manuma waarop Co met zo'n blij hoofd op haar af kwam rennen, dan was ik best weleens jaloers . De afgelopen maanden is Willem dat heel af en toe ook naar mij gaan doen, dan zie ik precies die foto's van Manuma met dat blije hoofd van Co voor me en sta ik helemaal te genieten . Voor Willem nieuw gedrag wat ik hopelijk nog vaker mag gaan zien.