Het HondenForum

Ooh Charlie toch! Even een gekke bui

Abel neemt heel veel ruimte tijdens het loslopen. Meestal vind ik dat prima, want hij houdt mij wel in de gaten. En als ik ineens de andere kant op loop, komt hij snel teruggesprint. Maar... er moet niet iets voorbij komen waar achter aan gejaagd kan worden. In gebieden waar wild loopt, roep ik hem heel regelmatig terug om hem bij mij in de buurt te houden. Dat vindt hij nog een leuk spelletje ook, want: jeuj, rennen! Het mogen rennen, is voor hem al een beloning. Ook het rennen naar mij toe.

Op vakantie hadden we een omheinde tuin, heerlijk. We konden fijn de hele dag met de deuren open genieten van het mooie weer. Abel heeft geen enkele keer in zijn hoofd gehaald om te ontsnappen. Tot ik 's ochtends de deur open gooi en er drie reëen in de tuin staan. Die vluchtten natuurlijk direct weg en Abel springt zo over de omheining heen er achteraan! Ik heb altijd een paar seconden nodig om te bedenken wat ik het best kan doen. Ik realiseerde mij dat ik de jachtfluit bij mij had en daar reageert hij goed op. Dus ik snel terug naar binnen om de fluit te halen, ren weer naar buiten, en... zie Abel bij de poort staan omdat hij weer de tuin in wil.

Ik was bang dat hij nu 'ontdekt' zou hebben dat hij de tuin uit kan, maar hij heeft het geen enkele keer meer gedaan. Hij is super nieuwsgierig en gaat graag op avontuur, maar zou niet snel weglopen.

Het is bij hem echt het jachtinstinct waar ik heel alert op moet zijn. Verder mag hij lekker gek doen en rondrennen, dat vindt hij het allerleukst om te doen. Aan mij de taak om daarvoor de meest veilige plekken uit te zoeken.

Wat zou bij Charlie de motivatie (kunnen) zijn om weg te lopen? Ook nieuwsgierigheid? Even om het hoekje willen kijken om te ontdekken wat daar te zien is? Misschien kun je die motivatie inzetten voor de verdere training.

Rebble schreef:

Jackira schreef:Iets meenemen waar ze zo gek op is dat ze er een moord voor doet bij wijze van spreken helpt ook. Voor Jack heb ik een bal met een piepje.

Deze wordt in noodgevallen te voorschijn gehaald. En noodgevallen zijn wanneer hij een bal uit de bek van een andere hond heeft gestolen, wanneer hij naar een andere hond die hem niet op prijs stelt dreigt te gaan, wanneer hij bij groenvoorzieningmannen wil gaan kijken en ik al zie dat er een paar bang zijn, en wanneer ik die kop zie en denk "nog even en hij gaat er vandoor"

Dat heeft ze niet, ze vindt sommige dingen best leuk hoor maar tijdens het wandelen eigenlijk niks. We hebben tijdens de privélessen (die we specifiek hadden om loslopen/hier komen te leren) een aantal lessen besteed aan het ultiem interessant maken van een speeltje maar ze verliest haar interesse heel snel. Het is dus niet gelukt

Gollum schreef:

Rebble schreef:Ze is zo verschrikkelijk snel op die lange poten van d'r. Ik heb m'n man ook gelijk gebeld omdat je op de fiets toch een stuk sneller bent. Maar echt, die boeventronie van d'r!!

Heb jij Rani nu wel nog los? En zo ja, neemt ze de benen niet meer?

Ja, maar alleen op plekken waar het niet veel kwaad kan. Rani gaat gelukkig niet heel ver weg, en ze loopt niet weg om het weglopen zeg maar. Haar redenen kunnen zijn; de kolder in de kop waarbij even goed moet worden gerend; mensenstront in haar neus waardoor even goed moet worden gerold; een fazant. Gelukkig springen/ vliegen de fazanten hier meestal in een boom en kan ik Rani daar ophalen.
Niet zo leuk allemaal maar voor mij geen reden om haar nooit meer los te laten.

Dat kan ik me goed voorstellen hoor, dan zou ik haar ook gewoon loslaten.

Zamunda schreef:Oh die Charlie, die boeventronie zou ik wel frustrerend vinden in zo'n situatie. Achteraf zou ik er waarschijnlijk wel om moeten lachen, maar het is toch wel een lastig puntje.

Nou dat viel wel mee, ik was zelfs wel een beetje trots dat we toch maar bereikt hadden dat ze nog wist dat ik bij haar hoorde in al haar vrijheid en wel op me wachtte Ik ben ook nog demonstratief de andere kant op gelopen en heb heel nonchalant 'deeeze kant' geroepen maar toen rende ze ook weer gewoon verder. Ze is zo'n zachtaardig, bescheiden meisje (want ze is echt een meisje) dat ik dat donderjagen echt toe kan juichen, ik zou het voor ons allebei alleen wel fijn vinden als ze dat op andere momenten doet.
Wat ik wel had (ja, ik dacht echt rare dingen ik bleef oprecht rustig) is dat ik mezelf op dat moment zou willen kunnen zappen en dus vanuit het niks vlak voor haar zou staan om haar even goed op haar falie te geven Dat zou wel helpen denk ik

Dat kan ik me ook wel weer voorstellen ja, maar het laatste stukje (dat je graag even vanuit het niets voor haar zou willen staan om haar op haar falie te geven) is wat ik bedoelde, dat is frustrerend dat je er niet bij kunt. Wat zou ik dan (ook weer) graag een hond zijn die zo makkelijk overal heen rent .