Het HondenForum

teckeltoos schreef: Zolang het om puur en alleen epilepsie gaat en niet om aanvallen door andere oorzaken kan een hond volgens mij goed leven.

Lang niet altijd. De aanvallen zijn vaak een enorme belasting voor lichaam en hersenen.

Mijn Groenendaeler had ook epilepsie en werd behoorlijk angstig van de aanvallen. Hij was sowieso niet hondsociaal, maar na de aanvallen was hij altijd erg van slag, angstig, onzeker en nerveus en dan moest er al hélemaal geen andere hond in de buurt komen. Het duurde zeker een paar dagen voordat hij weer zijn normale zelf was. Hij kreeg wel medicatie en dat hielp in eerste instantie goed, tot na een tijdje de aanvallen er gewoon doorheen gingen. Toen hij elke dag meerdere grote aanvallen had en daardoor veranderde in een angstig hoopje ellende, hebben we hem in laten slapen.
Qua agressie heb ik bij hem dus geen gedragsverandering gezien naar aanleiding van de epilepsie, maar wel qua angst en onzekerheid.

Een aanval komt ook vaak niet onverwachts; de hond voelt hem aankomen en soms zie je dat zelf ook gebeuren.
Bij onze hond zag je een uur van te voren al dat hij wat onzeker begon te kijken, in de verte stond te staren of angstig naar het plafond begon te kijken. Ik kan me voorstellen dat een hond in zo'n toestand agressief kan reageren.
Een vrouw die ik kende voelde de aanvallen ook aankomen en was dan doodsbenauwd omdat het zo'n afschuwelijk gevoel was.
Ik denk wel dat het wisselend is.

Epilepsie aanvallen aan voelen komen is ook afschuwelijk. Ik voel het aankomen en ga dan bewust ook niet weg van huis.
Ik ben na een aanval onwijs moe geprikkeld en kan niets hebben van mijn omgeving. Meeste weten dit gelukkig. Maar als mensen daar geen rekening mee houden kan ik behoorlijk agressief reageren helaas.

Ik denk toch dat je de ene soort aanvallen niet met de andere kunt vergelijken en misschien ook niet die van mensen en honden.
Onze Falco zag ik wel degelijk blijvend veranderen al was er geen sprake van agressie. Maar met die steeds dikker wordende plaat voor zijn kop en als hij een ander karakter had gehad was dat misschien wel die kant op omgeslagen. Die kans heeft hij bij ons niet gekregen omdat we de aanvallen te belastend vonden worden. We hebben nog een korte periode medicatie geprobeerd maar toen we een keer later thuis waren vanwege een file op de weg en hij zijn medicijnen een uur te laat kreeg heeft hij de hele nacht daarna liggen krampen. Rectaal Stesolid geven hielp niet eens meer. Dat was einde verhaal. Ik zou nooit doorklungelen met een jonge hond met hevige primaire epilepsie. Afgezien nog van de hond; wat voor leven heb je zelf dan nog?

Marie-Josée schreef:Ik denk toch dat je de ene soort aanvallen niet met de andere kunt vergelijken en misschien ook niet die van mensen en honden.
Onze Falco zag ik wel degelijk blijvend veranderen al was er geen sprake van agressie. Maar met die steeds dikker wordende plaat voor zijn kop en als hij een ander karakter had gehad was dat misschien wel die kant op omgeslagen. Die kans heeft hij bij ons niet gekregen omdat we de aanvallen te belastend vonden worden. We hebben nog een korte periode medicatie geprobeerd maar toen we een keer later thuis waren vanwege een file op de weg en hij zijn medicijnen een uur te laat kreeg heeft hij de hele nacht daarna liggen krampen. Rectaal Stesolid geven hielp niet eens meer. Dat was einde verhaal. Ik zou nooit doorklungelen met een jonge hond met hevige primaire epilepsie. Afgezien nog van de hond; wat voor leven heb je zelf dan nog?

Mee eens

Marie-Josée schreef:Ik denk toch dat je de ene soort aanvallen niet met de andere kunt vergelijken en misschien ook niet die van mensen en honden.
Onze Falco zag ik wel degelijk blijvend veranderen al was er geen sprake van agressie. Maar met die steeds dikker wordende plaat voor zijn kop en als hij een ander karakter had gehad was dat misschien wel die kant op omgeslagen. Die kans heeft hij bij ons niet gekregen omdat we de aanvallen te belastend vonden worden. We hebben nog een korte periode medicatie geprobeerd maar toen we een keer later thuis waren vanwege een file op de weg en hij zijn medicijnen een uur te laat kreeg heeft hij de hele nacht daarna liggen krampen. Rectaal Stesolid geven hielp niet eens meer. Dat was einde verhaal. Ik zou nooit doorklungelen met een jonge hond met hevige primaire epilepsie. Afgezien nog van de hond; wat voor leven heb je zelf dan nog?

Wij hebben zelf 2 jaar nog aangemodderd met Mika, omdat we dachten dat we onze hond nog konden redden door te sleutelen aan de medicatie. Maar toen zijn kwaliteit van leven steeds minder werd, en hij nog geen eten meer kon binnen houden hebben we hem ook laten gaan.
Moest ik ooit nog een hond hebben met epilepsie, dan zou ik, wetende wat ik nu weet, de knoop veel sneller doorhakken.
Ik zou geen hond meer op medicatie zetten, maar meteen na de eerste aanvallen laten inslapen.
Tenminste als het een jonge hond met primaire epilepsie betreft.

Nog los van wat het voor je hond is, je gaat er zelf kapot aan, de minste beweging en je zit rechtop in bed.
De paniek als je in de file staat (wetende dat dat geheid weer aanvallen opleverde inderdaad) dat is killing voor je zelf.

Ik heb hier ooit met een kerst visite in de woonkamer gehad zitten, en ik lag met de hond in het donker op de slaapkamer op bed, en inderdaad als de stesolid dan niks meer doet om hem uit de aanvallen te krijgen ...afschuwelijk!