Het HondenForum

Je hond is jong. Bijna alle reuen hebben zo'n periode. Net zoals bijna alle jongens/jonge mannen zo'n periode hebben. Op een bepaalde leeftijd zijn hormonen gewoon nergens goed voor behalve stoer doen en geil zijn. Toen ik 15 was, was ik net als jouw reu nu Ik zou ook nu nog niet definitief castreren, veel kans dat het nog beter gaat. Met mijzelf is het ook helemaal goedgekomen.

Lou is met 3 jaar gecastreerd. Eerst was hij vrij onderdanig, maar vriendelijk naar alle honden en hij is een aantal keer aangevallen en gebeten door intacte reuen. Na zijn castratie is hij qua gedrag weinig veranderd, maar andere reuen laten hem meer met rust, wat ik wel fijn vind. Hij heeft nooit op andere honden gereden.

Hij is overigens wel stevig geworden, terwijl ik hem veel minder voer en we lang wandelen. Dat vind ik erg jammer.

Ik ben overigens wel blij dat ik tot latere leeftijd heb gewacht met het castreren. Dan weet je veel beter wat het doet.

Snowdog schreef:Je hond is jong. Bijna alle reuen hebben zo'n periode. Net zoals bijna alle jongens/jonge mannen zo'n periode hebben. Op een bepaalde leeftijd zijn hormonen gewoon nergens goed voor behalve stoer doen en geil zijn. Toen ik 15 was, was ik net als jouw reu nu Ik zou ook nu nog niet definitief castreren, veel kans dat het nog beter gaat. Met mijzelf is het ook helemaal goedgekomen.

Haha nou dat dus. Als ik verhalen hoor van (mannelijke) vrienden, zaten die ook VOL met hormonen en wiste niet wat ze met zichzelf aan moesten. Of juist wel ...

Maar goed. Wij hebben een reu, is nog een pup. Maar ik zou niet 'zomaar' gaan castreren. De teef van mijn schoonouders reageert echt fel op gecastreerde reuen en hoor dan vaak van de eigenaren dat dit regelmatig gebeurt. Wellicht kun je chemisch castreren om hem door de moeilijke maanden te loodsen?

Even een vraagje uit nieuwsgierigheid: een volwassen reu (dus waarvan de hormoonspiegel ongeveer stabiel is) die niet af en toe mag dekken, wordt die niet gefrustreerd? We vergelijken het reuengedrag hier met mensen, maar een volwassen man wordt over het geval geen seks ontzegd, tenzij het een monnik is (en of die niet gefrustreerd zijn...?).

Alfilillo schreef:Even een vraagje uit nieuwsgierigheid: een volwassen reu (dus waarvan de hormoonspiegel ongeveer stabiel is) die niet af en toe mag dekken, wordt die niet gefrustreerd? We vergelijken het reuengedrag hier met mensen, maar een volwassen man wordt over het geval geen seks ontzegd, tenzij het een monnik is (en of die niet gefrustreerd zijn...?).

Die gaan ook niet constant overal overheen.

Hij dealt er maar mee.
De castraten reageren hier sterker op de loopsheid van charlie, dolle boel met iedere dekrijpe dag twee of meer koppelingen.

dagmar88 schreef:

Alfilillo schreef:Even een vraagje uit nieuwsgierigheid: een volwassen reu (dus waarvan de hormoonspiegel ongeveer stabiel is) die niet af en toe mag dekken, wordt die niet gefrustreerd? We vergelijken het reuengedrag hier met mensen, maar een volwassen man wordt over het geval geen seks ontzegd, tenzij het een monnik is (en of die niet gefrustreerd zijn...?).

Die gaan ook niet constant overal overheen.

Hij dealt er maar mee.
De castraten reageren hier sterker op de loopsheid van charlie, dolle boel met iedere dekrijpe dag twee of meer koppelingen.

Nee, hahaha, niet constant en overal, maar toch regelmatig, of op zijn minst af en toe . Bedoel je dat jouw gecastreerde honden nog wel instinct hebben om te dekken?

Alfilillo schreef: Nee, hahaha, niet constant en overal, maar toch regelmatig, of op zijn minst af en toe . Bedoel je dat jouw gecastreerde honden nog wel instinct hebben om te dekken?

Die zijn ook niet meteen gefrustreerd van iedere prikkeling.

Ja, natuurlijk, anders deden ze het niet.

Alfilillo schreef:

dagmar88 schreef:

Alfilillo schreef:Even een vraagje uit nieuwsgierigheid: een volwassen reu (dus waarvan de hormoonspiegel ongeveer stabiel is) die niet af en toe mag dekken, wordt die niet gefrustreerd? We vergelijken het reuengedrag hier met mensen, maar een volwassen man wordt over het geval geen seks ontzegd, tenzij het een monnik is (en of die niet gefrustreerd zijn...?).

Die gaan ook niet constant overal overheen.

Hij dealt er maar mee.
De castraten reageren hier sterker op de loopsheid van charlie, dolle boel met iedere dekrijpe dag twee of meer koppelingen.

Nee, hahaha, niet constant en overal, maar toch regelmatig, of op zijn minst af en toe . Bedoel je dat jouw gecastreerde honden nog wel instinct hebben om te dekken?

Mijn gecastreerde reu dus ook. Die weet ook piekfijn de dekrijpe dagen eruit te pikken. Dan loopt hij ook de hele dag te piepen, te hijgen en de teef te likken. Maar gelukkig is dat alleen op die paar dekrijpe dagen en niet de hele loopsheid.

DeDiana schreef:

Alfilillo schreef:

dagmar88 schreef:

Alfilillo schreef:Even een vraagje uit nieuwsgierigheid: een volwassen reu (dus waarvan de hormoonspiegel ongeveer stabiel is) die niet af en toe mag dekken, wordt die niet gefrustreerd? We vergelijken het reuengedrag hier met mensen, maar een volwassen man wordt over het geval geen seks ontzegd, tenzij het een monnik is (en of die niet gefrustreerd zijn...?).

Die gaan ook niet constant overal overheen.

Hij dealt er maar mee.
De castraten reageren hier sterker op de loopsheid van charlie, dolle boel met iedere dekrijpe dag twee of meer koppelingen.

Nee, hahaha, niet constant en overal, maar toch regelmatig, of op zijn minst af en toe . Bedoel je dat jouw gecastreerde honden nog wel instinct hebben om te dekken?

Mijn gecastreerde reu dus ook. Die weet ook piekfijn de dekrijpe dagen eruit te pikken. Dan loopt hij ook de hele dag te piepen, te hijgen en de teef te likken. Maar gelukkig is dat alleen op die paar dekrijpe dagen en niet de hele loopsheid.

niet heel anders dan mijn ongecastreerde reu dus. Al moet ik zeggen dat hij het deze loopsheid wel wat zwaar had NA de dekrijpe dagen, maar goed, hij is nog jong

Alfilillo schreef:

dagmar88 schreef:

Alfilillo schreef:Even een vraagje uit nieuwsgierigheid: een volwassen reu (dus waarvan de hormoonspiegel ongeveer stabiel is) die niet af en toe mag dekken, wordt die niet gefrustreerd? We vergelijken het reuengedrag hier met mensen, maar een volwassen man wordt over het geval geen seks ontzegd, tenzij het een monnik is (en of die niet gefrustreerd zijn...?).

Die gaan ook niet constant overal overheen.

Hij dealt er maar mee.
De castraten reageren hier sterker op de loopsheid van charlie, dolle boel met iedere dekrijpe dag twee of meer koppelingen.

Nee, hahaha, niet constant en overal, maar toch regelmatig, of op zijn minst af en toe . Bedoel je dat jouw gecastreerde honden nog wel instinct hebben om te dekken?

Had mijn vorige reu ook, die 'dekte' mijn teef op de dekrijpe dagen, ook incl. koppeling. Ik wist niet wat ik meemaakte

Ook mijn huidige reu die gecastreerd is, reageert nog behoorlijk op loopse teefjes.

Het enige lastige van mijn reu met ballen is dat hij nogal een baasje is. Nu heeft een poolhond sowieso een trotse houding, kop opgeheven en staart omhoog gekruld en dan die ballen er nog onder zorgt voor nare reacties van andere (volle) reuen. Het markeren is vervelend maar dat valt eventueel af te leren, ik ben er te lui voor.
Ik vind ongecastreerde reuen echt vele malen mooier, de spieren, de vacht, die kop Niet dat alleen dat telt natuurlijk.

Mijn reu wil nog wel eens rijden op ongecastreerde reuen, wel heel zelden gelukkig. Laatst liep ik een stuk op met iemand toen ze zei dat haar teef net loops was geweest, ze was nu dekrijp dus maar die vrouw had geen idee. Aan mijn reu had ik niets gezien, die hobbelde gewoon zijn eigen weg. Hij likt wel eens plasjes, doet aan klappertanden, heeft een mannelijk geurtje en hij kan wat stoer doen naar andere reuen van zijn leeftijd of jonger. Ik laat die ballen er lekker aan zitten en ik ben blij dat ik heel veel tijd in training heb gestopt op zijn moeilijke leeftijdsfase, van 10 maanden tot 1,5 jaar. Hij is nu (3 jaar) echt een stukje gemakkelijker geworden voor ons.

mijn reu was al gecastreerd toen hij bij mij kwam en ik kan dus niet vergelijken.
Ik vind dat hij prima omgaat met andere honden, reu en teef. Heb niet het idee dat hij niet voor 'vol' wordt aangezien, komt niet in de problemen en wordt niet bereden. Af en toe likt hij plasjes en hij markeert, maar is zeker niet gefrustreerd.
Hij heeft een prachtige vacht, is geen gram te dik, eet prima en is lekker actief.

Dit gezegd hebbende ben ik het met mijn voorgangers eens dat jouw hond nog best kan veranderen en het zonde zo zijn om hem nu al te laten castreren.

Manuma schreef:Het enige lastige van mijn reu met ballen is dat hij nogal een baasje is. Nu heeft een poolhond sowieso een trotse houding, kop opgeheven en staart omhoog gekruld en dan die ballen er nog onder zorgt voor nare reacties van andere (volle) reuen. Het markeren is vervelend maar dat valt eventueel af te leren, ik ben er te lui voor.
Ik vind ongecastreerde reuen echt vele malen mooier, de spieren, de vacht, die kop Niet dat alleen dat telt natuurlijk.

Het is wel belangrijk. Die vacht trouwens ook vind ik, al was het maar voor de hond zelf.
Mijn eerste hond was heel zwaar verwaarloosd en ook een behoorlijk baasje. Hij had daarbij angst agressie en een heel erge voorhuidontsteking.
Na zijn castratie werd hij veel kalmer en beter bereikbaar.
Dat mooie trotse was er wel af, hij werd dik, lui en zijn bespiering ging erg achteruit.
Zeker met een grote hond heeft dat toch gevolgen voor het bewegingsapparaat.
Niko heeft bijvoorbeeld een slechte heup en is niet meer piepjong, maar met goede stevige billen door rechtlijnige beweging heeft hij er nu geen last meer van.
Daarbij moet ik er tegenaan kijken

Django heeft één bal in zijn buik. Hij is bijna twee, behoorlijk het heertje (wat helaas wel vervelend gedrag uitlokt bij minder sociale reuen) en met stevige bananen in zijn oren
Hoort er bij. Jongvolwassen reuen zijn (vaak) wat lastig.
Alleen had mijn vriend de eerste loopsheid bij zijn teef aan het begin gemist, met vijf pups als resultaat.
Ze was te jong en instabiel na veel rondgeschoven te zijn, gelukkig wel allemaal met goede afloop.
Nu met het verzorgen/samenvoegen van zeven honden en verhuizen wilden we Django onvruchtbaar hebben.
Graven naar die bal willen we niet, dus is hij chemisch gecastreerd.
Een paar weken verder straalt hij veel meer rust uit en is beter bereikbaar. Hij is thuis ook veel minder van het grenzen opzoeken en claimen.
Voor nu vinden we het wel handig zo, wat we doen als de suprelorin is uitgewerkt (herhalen of zo laten) hangt af van zijn gedrag, vacht, gewicht en de roedel.
Tegen die tijd is hij volwassener en ondertussen kunnen wij makkelijker met hem aan de slag.

Net als dat lang niet elke gecastreerde reu een dramavacht krijgt, hebben ook lang niet alle castraten veel spierverlies.

Hippo is vrij jong gecastreerd (8mnd) en dat is een spierbundel eerste klas. Hij is vele malen gespierder dan zijn ongecastreerde vader. Zo ken ik wel meer reuen die gecastreerd zijn, maar wel goed in hun bespiering zitten. Ook op hun kop.

In het geval van de TS zou ik de Shiba eerst een chip/chemische castratie geven. Tegen de tijd dat het is uitgewerkt, is er een grote kans dat zijn gedrag al veel minder is. Zo niet, dan kan ze altijd nog castreren.

Tara schreef:

Alfilillo schreef:Even een vraagje uit nieuwsgierigheid: een volwassen reu (dus waarvan de hormoonspiegel ongeveer stabiel is) die niet af en toe mag dekken, wordt die niet gefrustreerd? We vergelijken het reuengedrag hier met mensen, maar een volwassen man wordt over het geval geen seks ontzegd, tenzij het een monnik is (en of die niet gefrustreerd zijn...?).

Welnee. Dat zijn allemaal menselijke interpretaties.
Een hond is daar helemaal niet mee bezig. Vergeet ook niet dat honden afstammen van wolven en bij wolven plant alleen het dominante koppel zich voort, alle andere reuen houden zich maar gewoon lekker gedeisd. Zo gaat dat.

Houden ze zich gedeisd, of zwerven ze solitair rond in de hoop een teef te kunnen ontfutselen en een eigen roedel te stichten?

Ik denk het laatste hoor. Een reu neemt niet zomaar genoegen met minder. Volwassen mannelijke wolven worden de roedel uit geknikkerd als ze praatjes krijgen.


Maar goed, honden zijn geen wolven. Ze zijn eeuwen lang geselecteerd op volgzaamheid en wenselijk gedrag icm mensen. Lang niet iedere reu heeft hogere ambities dan dat. Toch vind ik gecastreerde reuen ronduit prettigere honden in gedrag dan intacte reuen. Als ik weer eens een hond-zonder-baas op sleeptouw heb, is het altijd een intacte reu. En mijn honden hebben er net zo'n hekel aan als ik. Dat hengstige kan ik helemaal niets mee, maar het is dan ook geen toeval dat ik teven heb. De 'negatieve' kanten van teven heb ik tot nu toe met 3 teven in mn curriculum nog niet mee te maken gehad.

Hippo schreef:Net als dat lang niet elke gecastreerde reu een dramavacht krijgt, hebben ook lang niet alle castraten veel spierverlies.

Ruivachten worden dramavachten. Dat is gewoon een gegeven.
De hond van TS is een shiba, dat is een ruivacht én een spitsvacht, daar kun je dubbel je lol op als je castreert.

Paisley schreef:De 'negatieve' kanten van teven heb ik tot nu toe met 3 teven in mn curriculum nog niet mee te maken gehad.

Misschien kom je mijn dochter nog eens tegen, haar stabijteef pakt elke gecastreerde reu die ze tegenkomt.
En dat komt heel wat vaker voor, ik heb er meerdere zo gehad.

Ik hoor dat ook vaak, maar mijn teven hebben gelukkig totaal geen problemen met gecastreerde reuen, integendeel. Zowel Mila als Amy reageren beter op castraten, omdat intacte reuen vaak iets te geïnteresseerd/opdringerig zijn en die worden direct weggesnauwd (behalve wanneer Mila loops is ). Intacte reuen die hard to get spelen, vinden ze meestal wel leuk.
Amoz heeft als gecastreerde reu ook nooit problemen met (intacte) teven. Hij heeft er weinig interesse in, behalve als ze hoogloops zijn en dan behandelen teven hem gewoon als reu en laten zich ook door hem het hof maken.
Hij heeft gelukkig ook helemaal geen slechte vacht gekregen door de castratie en heeft ook totaal niet de neiging om dik te worden.
Zo zie je maar dat het toch bij elke reu weer net wat anders uit kan pakken. Dat maakt het denk ik ook lastig: je weet van tevoren nooit precies hoe het bij jouw reu gaat uitpakken.

Hier altijd gecastreerde reuen gehad en nog nooit meegemaakt dat andere honden daarop wilden rijden. Zal per hond verschillend zijn.

Hier is op Kleine Boris ook nooit gereden (Grote Boris komt niet in contact met vreemde honden). Mijn dames hebben geen voorkeur voor geslacht. Ze willen graag beleefd spelgedrag en heel gelaten worden.

Ik geloof wel dat het voorkomt, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat teven mijn gecastreerde reu niet moesten. Aan de andere kant kom ik heel vaak intacte reuen tegen die agressief zijn tegen andere intacte reuen. En, in iets mindere mate, teven die andere teven niet kunnen luchten of zien. Dit is allemaal heel logisch, want er is concurrentie in het spel, en een gecastreerde reu is een minder gevaarlijke concurrent (of helemaal niet).

Het idee dat andere honden een gecastreerde reu niet voor 'vol' aan zien, vind ik nu een menselijke interpretatie. Misschien staat de geur sommige honden niet aan, dat zou kunnen. Maar dat niet voor 'vol' aan zien, dat doen sommige mensen naar mijn mening.

Hiermee wil ik overigens niet pleiten voor of tegen castratie, want zoals ik al eerder heb gezegd, er kunnen psychische en lichamelijk nadelen aankleven.

Alfilillo schreef: Het idee dat andere honden een gecastreerde reu niet voor 'vol' aan zien, vind ik nu een menselijke interpretatie. Misschien staat de geur sommige honden niet aan, dat zou kunnen. Maar dat niet voor 'vol' aan zien, dat doen sommige mensen naar mijn mening.

Mijn reu neemt castraten in elk geval niet serieus. Vind ik een voordeel trouwens. Hij ziet het ook werkelijk als niks, geen competitie, niet interessant voor hem, hij doet er gewoon niets mee. Soms een snuffel. Behalve als hij de hond goed kent, dan spelen ze soms.
Uma, gecastreerde teef, vindt ook niets van castraten. Loopt ze straal voorbij, hoort bij de teven maar een intacte reu? Liefde.

Marjoleine schreef:

Hippo schreef:Net als dat lang niet elke gecastreerde reu een dramavacht krijgt, hebben ook lang niet alle castraten veel spierverlies.

Ruivachten worden dramavachten. Dat is gewoon een gegeven.
De hond van TS is een shiba, dat is een ruivacht én een spitsvacht, daar kun je dubbel je lol op als je castreert.

Paisley schreef:De 'negatieve' kanten van teven heb ik tot nu toe met 3 teven in mn curriculum nog niet mee te maken gehad.

Misschien kom je mijn dochter nog eens tegen, haar stabijteef pakt elke gecastreerde reu die ze tegenkomt.
En dat komt heel wat vaker voor, ik heb er meerdere zo gehad.

Hoe zit dat eigenlijk bij de keeshond Marjoleine? Ik weet nog niet wat ik met Sem wil doen, momenteel zit hij op de puur hyperseks en daarna zien we wel verder wat training met hem doet.

Tender is trouwens wel geholpen, geen slechtere bespiering gekregen en ook geen dramavacht. Honden doen niet anders tegen hem dan toen hij nog een volle reu was.

Voordat je overgaat tot castratie: http://www.moniquebladder.nl/castratie- ... al-gedrag/

Tara schreef:Ik heb het idee dat TS helemaal niet wil horen dat het misschien niet zo'n goed idee is om nu al voor definitieve castratie te kiezen. Er wordt totaal niet op gereageerd.

Ik zit niet de hele dag te checken of er reactie komt, ik heb nu dus eventjes tijd en wou tijd hebben om te kijken en te reageren ook dus.
Waarom zou ik dat niet willen horen?
Ik veronderstel dat iedereen hier ervaring heeft en stelde daarom de vraag.
Ik vraag me gewoon af waarom daar zo moeilijk over gedaan word. Dan heb ik het niet over de nadelen en voordelen want die zijn er beide en daarom twijfel ik dus, maar ik bedoel dat als ik het internet afzoek over castratie hond je je hond een onwaardig bestaan geeft want volgens sommige neem je zijn ziel zelf weg???
Bij paarden en katten word er niet zo moeilijk over gedaan als bij honden.
Als mijn reu niet seksueel gefrustreerd was zou ik het ook niet overwegen.
Ik vroeg me dus echt af of mensen ervaring hadden met dat hun reu gecastreerd is en bereden werd.

Ik las ook over frustratie van 'niet mogen' in een reactie hierboven.
En dan de uitleg dat wolven ook niet...

Onze huishond is gedomesticeerd en dus geen wolf, voortplanting is een basisbehoefte, die ik dus niet kan vervullen, als dat frustratie oplevert is het niet fijn voor de hond.. En dan vind ik castratie een logisch gevolg eigenlijk ...

Ik wil alleen niet dat zijn sociale contacten er onder leiden. Omdat ik me verdiept heb in castratie heb ik gelezen dat dit kon en wou ervaringen lezen. Elke castraat die ik tot heden persoonlijk ken is een evenwichtige hond.

Een chip of chemische castratie vind ik niet volledig oké. De hond kan er minder of juist heftiger gaan op reageren dan een echte castratie. Het is niet altijd 'de manier' om te zien hoe hij zal reageren (al zullen velen zeggen van wel)
Het is ook niet bekend of dit schadelijk is.
K vind dat goed mocht mijn hond te oud zijn of risicopatient voor narcose en medisch gezien moet gecastreerd worden. Bvb

mirriejj schreef:Hoe zit dat eigenlijk bij de keeshond Marjoleine? Ik weet nog niet wat ik met Sem wil doen, momenteel zit hij op de puur hyperseks en daarna zien we wel verder wat training met hem doet.

Tender is trouwens wel geholpen, geen slechtere bespiering gekregen en ook geen dramavacht. Honden doen niet anders tegen hem dan toen hij nog een volle reu was.

De vacht bedoel je toch?
Kezen hebben een spitsvacht. Dat wordt vrijwel altijd echt drama.
Mijn vroegere buurvrouw had een grauwe kees, castraat, de ondervacht ging er gewoon niet uit. Dubbeldik alles en die hond legde het volledig af in de zomer.
Trimmers hebben echt alles geprobeerd, muurvast zat het. Ze zijn uiteindelijk gaan scheren uit ellende.

Wat voor vacht heeft Tender?

Mockingjay schreef:Onze huishond is gedomesticeerd en dus geen wolf, voortplanting is een basisbehoefte, die ik dus niet kan vervullen, als dat frustratie oplevert is het niet fijn voor de hond.. En dan vind ik castratie een logisch gevolg eigenlijk ...

Ehm, nee. Voortplanten is geen basisbehoefte, dat is vermenselijken.
Voortplanten is een drang die zich voordoet als er loopse teven zijn, anders niet.

Ik wil alleen niet dat zijn sociale contacten er onder leiden. Omdat ik me verdiept heb in castratie heb ik gelezen dat dit kon en wou ervaringen lezen. Elke castraat die ik tot heden persoonlijk ken is een evenwichtige hond.

Dan heb je geluk, want dat gaat lang niet altijd op en zeker niet als je z jong castreert. Laat die hond tocvh eerst volwassen worden!
Nog buiten de vacht, ik garandeer je dat jij daar niet blij van gaat worden, en je hond nog veel minder.

Geef hem gewoon nog een jaar. Die frustratie is geen seksuele frustratie, dat is domweg puberaal gedrag. Hij moet volwassen worden.
Als je hem nu castreert ontzeg je hem dat. Als je zijn welbevinden zo belangrijk vindt zou je hem dat moeten gunnen en geven.
Hormonen ziten er niet alleen voor voortplanting, dat is maar een heel klein deel van hun functie.

Marjoleine schreef: Wat voor vacht heeft Tender?

Border collie Wanneer treedt een castratenvacht eigenlijk op? Kan dat bijvoorbeeld ook nog jaren later komen?

mirriejj schreef:Border collie Wanneer treedt een castratenvacht eigenlijk op? Kan dat bijvoorbeeld ook nog jaren later komen?

Bij Lou ongeveer een half jaar later pas. Gelukkig alleen bij zijn pootjes.

Mockingjay schreef:

Tara schreef:Ik heb het idee dat TS helemaal niet wil horen dat het misschien niet zo'n goed idee is om nu al voor definitieve castratie te kiezen. Er wordt totaal niet op gereageerd.

Ik zit niet de hele dag te checken of er reactie komt, ik heb nu dus eventjes tijd en wou tijd hebben om te kijken en te reageren ook dus.
Waarom zou ik dat niet willen horen?
Ik veronderstel dat iedereen hier ervaring heeft en stelde daarom de vraag.
Ik vraag me gewoon af waarom daar zo moeilijk over gedaan word. Dan heb ik het niet over de nadelen en voordelen want die zijn er beide en daarom twijfel ik dus, maar ik bedoel dat als ik het internet afzoek over castratie hond je je hond een onwaardig bestaan geeft want volgens sommige neem je zijn ziel zelf weg???
Bij paarden en katten word er niet zo moeilijk over gedaan als bij honden.
Als mijn reu niet seksueel gefrustreerd was zou ik het ook niet overwegen.
Ik vroeg me dus echt af of mensen ervaring hadden met dat hun reu gecastreerd is en bereden werd.

Ik las ook over frustratie van 'niet mogen' in een reactie hierboven.
En dan de uitleg dat wolven ook niet...

Onze huishond is gedomesticeerd en dus geen wolf, voortplanting is een basisbehoefte, die ik dus niet kan vervullen, als dat frustratie oplevert is het niet fijn voor de hond.. En dan vind ik castratie een logisch gevolg eigenlijk ...

Ik wil alleen niet dat zijn sociale contacten er onder leiden. Omdat ik me verdiept heb in castratie heb ik gelezen dat dit kon en wou ervaringen lezen. Elke castraat die ik tot heden persoonlijk ken is een evenwichtige hond.

Een chip of chemische castratie vind ik niet volledig oké. De hond kan er minder of juist heftiger gaan op reageren dan een echte castratie. Het is niet altijd 'de manier' om te zien hoe hij zal reageren (al zullen velen zeggen van wel)
Het is ook niet bekend of dit schadelijk is.
K vind dat goed mocht mijn hond te oud zijn of risicopatient voor narcose en medisch gezien moet gecastreerd worden. Bvb

Wij hebben onze hond dus eerst chemisch laten castreren dmv een chip om te zien welke uitwerking dit had en daarna definitief laten castreren.
Het had exact dezelfde uitwerking.

Als ik jou was, zou ik dat dus wel doen, wellicht helpt dat hem nu ook net de lastige periode door en is het daarna niet meer nodig (of wel, maar dan kan het altijd nog definitief).

Ik zou nu ook geen chip doen, ook dat heeft gewoon impact op de hormonale balans van een hond.
Ik durf te wedden dat je hond over een half jaar over dit gedrag heen is.