Het HondenForum

ranetje schreef:Secundair dus volgens de dokter.
Ben benieuwd wat er te vinden is.
Hopelijk geen ernstige hartklachten.

Ik las toevallig van de week over een Border Collie met EIC (exercise induced collapse).
Er was een filmpje bij ...... beetje beklemmend om te zien, maar wel heel duidelijk.

Marjoleine schreef:Wat fijn, dat klinkt goed.
Blij dat ze niet van alles wil doen, maar dat had ik ook niet verwacht. Zo is ze niet.
Ik duim dat er snel iets gevonden wordt.

Marie-Josée schreef:Hier bleken de entingen de trigger. En bij een van de oudere honden speelde ook een probleem in de rug mee.

Heavy schreef:

Shibby schreef:

Marie-Josée schreef:Hier bleken de entingen de trigger. En bij een van de oudere honden speelde ook een probleem in de rug mee.

Als de entingen de trigger zijn dan zou ik denken dat zoiets korte tijd na de enting zou moeten gebeuren, maar dat is dus ook niet.
De eerste aanval is in maart 2014 geweest, een maand voordat hij weer geent zou moeten worden, daarna december 2014, juni 2015 en nu dan december 2 keer en januari 1,5 keer. Hij heeft de cocktail voor het laatst in 2013 gehad, rabies in april 2015 en Weil heeft hij in 2015 nog gehad, maar twijfel heel erg of ik die nu nog moet gaan geven. Daar zijn genoeg voor en nadelen voor te bedenken, dus twijfelen we nog gewoon even door.

Lijkt me ook moeilijk . Aan de ene kant denk je doe maar even niet maar aan de andere kant miet je dan weer water gaan vermijden en volgens mij geniet hij daar wel van .

Heavy schreef:Wordt er ook nog naar de voeding gekeken als trigger?

ranetje schreef:Ik las toevallig van de week over een Border Collie met EIC (exercise induced collapse).
Er was een filmpje bij ...... beetje beklemmend om te zien, maar wel heel duidelijk.

Shibby schreef:

ranetje schreef:Secundair dus volgens de dokter.
Ben benieuwd wat er te vinden is.
Hopelijk geen ernstige hartklachten.

Ik las toevallig van de week over een Border Collie met EIC (exercise induced collapse).
Er was een filmpje bij ...... beetje beklemmend om te zien, maar wel heel duidelijk.

Voor primair is hij hoedanook te oud.
In het verslag staat wel dat het misschien ook nog neurologisch kan zijn, maar dat is toch een beetje koffiedik kijken. Wat ik begreep is dat ook eigenlijk alleen vast te stellen met een scan en dat is geen optie. (vind ik en Lisette is het daar ook mee eens)

Heb op youtube even gezocht en daar idd filmpjes gevonden, maar dat is toch anders. Bij Shib is er geen link te leggen tussen de mate van activiteit en de aanvallen.
Bij hem komen de aanvallen ook heel plots opzetten en zijn het vooral de achterpoten die uitvallen en gaat hij vervolgens op zijn zij naschokken. Dat duurt dan ook niet langer dan 30 tot 45 seconden. Dit was in ieder geval bij de laatste 3 aanvallen zo, bij die daarvoor was het enkel een tijdelijke error in de achterpoten wat zich uitte in zwalken en tegen je aan hangen.

Shibby schreef: Toen ik thuis kwam heb ik even flink zitten janken. Shib heeft nu wel echt de stempel van een oude hond. En natuurlijk weet ik dat wel, hij is 12 tenslotte. Maar die bevestiging doet even flink pijn.

Marjoleine schreef:Ach jee.
Maar goed, hij is een ouwe hond die er wél nog is!

Ik duim dat de boel aanslaat.

Shibby schreef:Vanmorgen de hartecho gehad.
Met het scheren van zijn oksels kreeg Shib eerst weer een aanval. De echoloog geeft ook aan dat het wel duidelijk epilepsie(achtig) is. Lisette bevestigde dit naderhand ook.
Het enige 'voordeel' van die aanval was, dat hij tijdens de echo nog niet helemaal bij was en we die dus zonder echte stress van zijn kant uit hebben kunnen voeren.

De klep bij zijn linkerboezem lekt flink.
Afgelopen weken heeft hij ook enkele keren flink lopen hoesten, dat is gezien de lekkage ook logisch.
Toch is zijn hart nog niet rampzalig en is er van decompensatie nog geen sprake, maar de vraag is hoe lang dat nog gaat duren. Daarom starten we vanavond al met hartmedicatie (vetmedin pimobendan).

We twijfelen nu wel of de trigger voor zijn aanvallen cardiaal of neurologisch is. Cardiaal lijkt gezien zijn hart niet heel waarschijnlijk, maar ook niet onmogelijk. We gaan het dus gewoon proberen met de medicatie in de hoop dat het dan beter gaat.

Lisette geeft ook aan dat als zijn aanvallen zo relatief kort blijven, ze niet aanraadt om anti-epileptica te geven gezien de bijwerkingen en demping die dat met zich meebrengt. Ik kan daar alleen maar in meegaan, Shib moet wel gewoon Shib blijven.

Toen ik thuis kwam heb ik even flink zitten janken. Shib heeft nu wel echt de stempel van een oude hond. En natuurlijk weet ik dat wel, hij is 12 tenslotte. Maar die bevestiging doet even flink pijn.

Shibby schreef:Echt juichen is het misschien nog te vroeg voor

Maaarr....Sinds we 3 weken geleden zijn gestart met de hartmedicatie heeft Shib geen gekke aanvallen meer gehad

En iedere dag 4 plakken leverworst met smeerkaas vindt hij ook niet erg

Beste Lisette,

Eigenlijk wilde ik komende week een hele enthousiaste mail sturen dat Shibby sinds de hartecho van 9-02 en dus de start van de Vetmedin geen aanvallen meer heeft gehad, maar dat is nu toch veranderd.
Afgelopen vrijdag 15-4 heeft hij 's ochtends een hele kleine aanval gehad. Buiten in de tuin over proberen te geven, vervolgens licht neurotisch rondlopen en ineens gaan zitten, verkrampen en gaan liggen. Al met al duurde het misschien 10 seconden voordat hij vanuit liggen weer op mij reageerde en op wilde staan. Vervolgens was er ook gelijk niks meer aan hem te merken.
Deze avond heeft hij weer een aanvalletje gehad. Hij wilde over de bank heen naar mij toe lopen, verkrampt ineens waarop hij 3 seconden later ook gaat liggen. Dan is hij nog een paar seconden 'buiten bereik' en daarna is het allemaal weer oké.

Voor nu zie ik geen reden om gelijk weer een afspraak te maken. De aanvallen zijn (bijna verwaarloosbaar) kort en ik zie geen hersteltijd bij hem. Daarbij geeft een bezoek Shibby ook dusdanig veel stress dat ik dat zo veel mogelijk wil beperken. Mochten de aanvallen ineens dagelijks voor gaan komen of in duur en hevigheid versterken, lijkt het mij wel verstandig om toch weer een afspraak te maken en verder te kijken.
De vraag is dan alleen natuurlijk wat er nog mogelijk is. Anti-epileptica vind ik geen optie zolang de aanvallen zeer kort zijn en de hersteltijd ook relatief kort is.
Gezien de afgelopen periode aanvalsvrij is geweest, lijkt het mij vrij waarschijnlijk dat het hart toch de trigger is. Het zou dus kunnen zijn dat er extra hartmedicatie moet komen. Probleem is alleen dat Shibby de Vetmedin al vrij lastig slikt. Het lukt me nu met 4 plakken leverworst en smeerkaas per dag, maar dat gaat ook moeizaam, in die zin dat hij het allemaal niet zo vertrouwt. Ik ben bang dat als er nog meer medicatie bij komt het helemaal een dwangvoederen wordt 2 maal per dag + de vertrouwensbreuk die dat met zich mee brengt.

Volgens mij kom ik zo ook meer op een bijna ethische kwestie uit en waar ik prioriteiten leg tbv Shibby's kwaliteit van leven. Een vraag waar niemand volgens mij zo een antwoord op heeft.

Ik hou u in ieder geval op de hoogte.

Met vriendelijke groet,

Martine xxx & Shibby

Dees en Maylo schreef:Ik kan je hier helaas niet mee helpen, heb er geen ervaring mee.

Wel ben ik zelf van mening dat als jij vind dat het genoeg is en niet meer leuk voor beide is dat je dan zelf heel goed een besluit kan nemen.

Sterkte ermee!!

Shibby schreef:

Dees en Maylo schreef:Ik kan je hier helaas niet mee helpen, heb er geen ervaring mee.

Wel ben ik zelf van mening dat als jij vind dat het genoeg is en niet meer leuk voor beide is dat je dan zelf heel goed een besluit kan nemen.

Sterkte ermee!!

Ohhh maar op dat punt zijn we nog lang niet gekomen hoor
Hij rent door de bossen als een jonge god, springt vol overgave in iedere modderplas, daagt mij midden in de woonkamer uit tot spel, ontleed piepspeeltjes als de beste en is een volleerd meester in grasrollen. Dat hij daarnaast 80% van de dag ligt te slapen, ja dat doen (oude) honden en dat mag.

Zodra hij het merendeel van die dingen allemaal niet meer doet, gaan we eens rond de tafel zitten en onze verwachtingen naar elkaar uitspreken.

Waar het mij nu meer om gaat is of ik verder moet gaan zoeken en klooien met alle stress die dat voor Shib met zich meebrengt of dat ik moet accepteren dat die aanvalletjes in zekere zin bij hem horen. Hij vind de aanvallen niet leuk, zeker niet, maar dat is voor dat moment. Als de aanval voorbij is, lijkt hij het ook weer vergeten te zijn.

Natuurlijk hebben we een andere situatie zodra de frequentie dusdanig toeneemt naar meerdere keren per dag of wanneer de hevigheid en hersteltijd flink toe gaan nemen, maar dat is nu (nog) niet aan de orde.

Welk gedoe weegt zwaarder; de aanvallen met regelmatig minimale stress of een dierenartsbezoek met een moment megaveel stress en dan misschien een klein pilletje wat hij probleemloos gaat slikken en daarna aanvalvrij is voor wie weet hoelang?

Waarom kan die stomme hond niet gewoon zonder gedoe oud worden en sneven? Scheelt mij een hoop klote vragen en afwegingen

Heavy schreef:Misschien kan de hartmedicatie verhoogd worden zonder een dierenarts bezoek?

Shibby schreef: Waarom kan die stomme hond niet gewoon zonder gedoe oud worden en sneven? Scheelt mij een hoop klote vragen en afwegingen

Shibby schreef:

Dees en Maylo schreef:Ik kan je hier helaas niet mee helpen, heb er geen ervaring mee.

Wel ben ik zelf van mening dat als jij vind dat het genoeg is en niet meer leuk voor beide is dat je dan zelf heel goed een besluit kan nemen.

Sterkte ermee!!

Ohhh maar op dat punt zijn we nog lang niet gekomen hoor
Hij rent door de bossen als een jonge god, springt vol overgave in iedere modderplas, daagt mij midden in de woonkamer uit tot spel, ontleed piepspeeltjes als de beste en is een volleerd meester in grasrollen. Dat hij daarnaast 80% van de dag ligt te slapen, ja dat doen (oude) honden en dat mag.

Zodra hij het merendeel van die dingen allemaal niet meer doet, gaan we eens rond de tafel zitten en onze verwachtingen naar elkaar uitspreken.

Waar het mij nu meer om gaat is of ik verder moet gaan zoeken en klooien met alle stress die dat voor Shib met zich meebrengt of dat ik moet accepteren dat die aanvalletjes in zekere zin bij hem horen. Hij vind de aanvallen niet leuk, zeker niet, maar dat is voor dat moment. Als de aanval voorbij is, lijkt hij het ook weer vergeten te zijn.

Natuurlijk hebben we een andere situatie zodra de frequentie dusdanig toeneemt naar meerdere keren per dag of wanneer de hevigheid en hersteltijd flink toe gaan nemen, maar dat is nu (nog) niet aan de orde.

Welk gedoe weegt zwaarder; de aanvallen met regelmatig minimale stress of een dierenartsbezoek met een moment megaveel stress en dan misschien een klein pilletje wat hij probleemloos gaat slikken en daarna aanvalvrij is voor wie weet hoelang?

Waarom kan die stomme hond niet gewoon zonder gedoe oud worden en sneven? Scheelt mij een hoop klote vragen en afwegingen

Lieske_1977 schreef: Als ik je goed lees, zijn de aanvallen op dit moment niet zodanig dat ze Shibs kwaliteit van leven echt aantasten. Voor nu zou ik dus niet te veel op de zaken vooruitlopen

Vanwaar toch de overweging een dierenarts te bezoeken? Je schrijft dat je geen anti-epileptica voor hem wilt (snap ik), maar ook dat extra hartmedicatie mogelijk helpt maar dat de pillen er nu al moeilijk in gaan. Wat zou een DA dan voor meerwaarde hebben?

Als je Shib toch door de DA wilt laten beoordelen, is een bezoek aan huis dan een optie? Zal waarschijnlijk voor veel minder stress zorgen dan een bezoek aan de praktijk. Of is dat niet mogelijk vanwege evt. onderzoeken die dan nog plaats zouden vinden?

Anke schreef:

Heavy schreef:Misschien kan de hartmedicatie verhoogd worden zonder een dierenarts bezoek?

Vetmedin mag en moet je niet verhogen, dat heeft geen enkele zin. Het is niet zoiets als een pijnstiller.

Izzie_Anneke schreef:

Shibby schreef: Waarom kan die stomme hond niet gewoon zonder gedoe oud worden en sneven? Scheelt mij een hoop klote vragen en afwegingen

Het kreng .
Ik denk dat je, voorlopig in elk geval, wel weet wat je gaat doen. Zolang de aanvallen hanteerbaar zijn verder niet aanklooien. En wat er daarna komt weet niemand dus daar zou ik me nog geen zorgen over maken

Desi&Bibi schreef:Misschien is het geven van pillen een optie met Easypil. Is bij mijn honden die lastig pillen nemen ideaal. Is een soort 'kaugom' die niet plakt en je heel makkelijk om zo'n pil kan kneden. En ze vinden het erg lekker.

Sterkte en succes met het verdere verloop. Moeilijk hoor..

Anke schreef:Hier wordt de Vetmedin trouwens gezien als een snoepje. Hij vindt het heerlijk. De Benakor daarentegen vindt hij verschrikkelijk, en die is zo groot als een halve rijstkorrel en wordt nog zorgvuldig naar buiten gewerkt. Ik weet niet of het mag bij de Vetmedin, maar kun je hem niet vijzelen en dan door yoghurt oid?

Ri@ schreef: Buck heeft dat ook, soms een periode dat hij een keer of drie per week na braken een soort aanvalletje heeft buiten. Altijd buiten want hij eet eerst gras. Langer dan een minuut duurt het niet, hij valt meestal wel om, of als ik op tijd er bij ben hangt hij tegen mij aan. Maar soms gaan er ook maanden voorbij dat hij er geen last van heeft. In het begin heb ik bloedonderzoek laten doen. Maar ik heb begrepen dat dierenarts, gedokter en medicatie pas zin heeft wanneer de aanvallen frequent voorkomen. Ook de medicatie heeft weer bijwerkingen. Buck heeft het vanaf zijn tweede jaar en is nu ruim 13. Hij leeft er prima mee zonder gedokter

Ik zou wel voor onzerzoek naar de d.a. gaan als ik zou merken dat hij er last van heeft, of dat het hem zou beperken of dat de frequentie erg toeneemt.