Het HondenForum

renee-uk schreef:waarom zou je van een hond met issues niet ook heel veel kunnen houden?
waarom wordt bij een hond met issues iedere fout van de nieuwe eigenaar zo zwaar beoordeeld en worden er conclusies getrokken die geheel en al voor eigen rekening zijn?
mensen zijn niet volmaakt, ook niet mensen die een tweede- of meerderehands hond opnemen.
deze mensen hebben geprobeerd deze hond te heropvoeden,
dat is niet gelukt en daarom hebben ze hem dan ook in laten slapen, maar ik zie werkelijk niet in wat er nou zo raar aan is dat ze daar verdriet om hebben

Nop, ik ook niet. Dat mensen er niet emotioneel van worden snap ik nog, ik ook niet namelijk. Maar begrip heb ik er wel voor en vraag me af hoever de mensen hier gaan voor hun fikkie als dat ineens een doorgedraaid loeder blijkt te zijn met ook wel ergens een lieve kant, ongeacht of dit altijd al zo was of niet.

Ondanks dat deze mensen fouten hebben gemaakt hebben ze wel 1000% hun best gedaan lees ik zo, en ja ze hadden ervaring zoals in het verhaal stond maar helaas is ervaring ook niet altijd alles en zijn ze nu weer een ervaring rijker al heeft die niet uitgepakt zoals ze gehoopt hadden.

Bij sommige IM's hier, heb ik echt wel eens een brok in de keel en moet soms een traantje wegpinken. Ondanks dat ik die hond misschien nooit in het echt heb meegemaakt.

En dit verhaal vind ik wel ontroerend, heb het ook helemaal gelezen. Vooral omdat het uit zijn hart geschreven is. En ook de titel "I killed my dog today", zegt genoeg. Geprobeerd, heel veel energie in gestoken, en het is mislukt

Ik vind ook wel dat ze serieuze fouten hebben gemaakt. Er miste hier en daar wat gezond verstand zeg maar.
Maar dan nog is het vreselijk om een fysiek gezonde hond in te laten slapen.
Het zoveelste slachtoffer van de 'als je maar hard genoeg traint komt alles wel goed'

-Saskia- schreef:Ik vind ook wel dat ze serieuze fouten hebben gemaakt. Er miste hier en daar wat gezond verstand zeg maar.
Maar dan nog is het vreselijk om een fysiek gezonde hond in te laten slapen.
Het zoveelste slachtoffer van de 'als je maar hard genoeg traint komt alles wel goed'

En wie is bij jou dan slachtoffer? De hond toch niet? Die is namelijk omringt door liefde ingeslapen. En de mensen zijn ook geen slachtoffer, want die wisten waar ze aan begonnen.

Marion. schreef:En wie is bij jou dan slachtoffer? De hond toch niet? Die is namelijk omringt door liefde ingeslapen. En de mensen zijn ook geen slachtoffer, want die wisten waar ze aan begonnen.

Uit de tekst haal ik niet echt dat ze wisten waar ze aan begonnen. Een extreem hondagressieve hond zet je niet buiten aan een paaltje vast terwijl jij binnen je boodschappen doet. Dan onderschat je toch echt wat je in handen hebt.

-Saskia- schreef:

Marion. schreef:En wie is bij jou dan slachtoffer? De hond toch niet? Die is namelijk omringt door liefde ingeslapen. En de mensen zijn ook geen slachtoffer, want die wisten waar ze aan begonnen.

Uit de tekst haal ik niet echt dat ze wisten waar ze aan begonnen. Een extreem hondagressieve hond zet je niet buiten aan een paaltje vast terwijl jij binnen je boodschappen doet. Dan onderschat je toch echt wat je in handen hebt.

We didn’t see it during the time we owned him. We loved him too much. We believed that we could train the food guarding and toy guarding and dog aggression out of him. I believed it. I had done it before with Moksi.

Klopt, Moksi de hond die een hekel had aan kinderen en die ze ook al zonder toezicht aan een paal bonden. Iets met een ezel en een steen.

Ik kan een heel eind meegaan in het verhaal.
Ik heb ook een hond heropgevoed die mens-agressief was. Gaandeweg meer gehecht geraakt natuurlijk en als dan de 'off with her heads" komen wil je haar in bescherming nemen, het dier kan er ook niets aan doen.
Maar voor mij lag de grens wel bij het eigen gezin. Een aantal 'deskundigen' voorspelden dat ze ons ook wel zou gaan aanvallen, maar ik had er alle vertrouwen in dat dit niet zou gebeuren. Was dat wel zo geweest dan had ik haar beslist ook laten inslapen.
Ik ben best bang aangelegd en bang zijn voor mijn eigen hond, nee dat gaat me te ver.
ik vind dat deze mensen hele grote risico's hebben genomen met hun omgeving en met henzelf. Desondanks kan ik me hun verdriet wel voorstellen.

Overigens is die hersentumor ook iets dat regelmatig voorkomt bij berners, zeker een aantal decennia geleden. Die werden dan ook van het ene op het andere moment vals. Reden waarom er pas zo laat in mijn leven eentje kwam.

Fijn dat het bij die rottweiler wel goed is afgelopen.

-Saskia- schreef:Klopt, Moksi de hond die een hekel had aan kinderen en die ze ook al zonder toezicht aan een paal bonden. Iets met een ezel en een steen.

Er staat nergens in het verhaal dat ze met Moksi diezelfde fout gemaakt hebben dus ben heel benieuwd waar je dat vandaan hebt?

Als ik het verhaal lees komt het op mij over als twee mensen die al eerder een hond met veel gedragsproblemen hebben kunnen managen en dit met deze hond ook wilde proberen. Volgens mij waren ze een heel eind en ging het eigenlijk heel goed maar kreeg Otto toen een soort 'aanvallen' van extreem agressief gedrag. Zonder trigger. Omdat ze dachten dat het met de triggers van buiten te maken hadden, hebben ze die vermeden tot hij ook z'n eigenaar greep. En daarop hebben ze hem in laten slapen.

Of ze het in training en opvoeding goed hebben gedaan: geen idee, ik lees alleen dit verhaal maar. Ze zullen ongetwijfeld fouten hebben gemaakt maar die maken de mensen die zo snoeihard commentaar leveren hier ook. Niemand is onfeilbaar...

Het raakt me verder niet maar ik heb ook niks met dit type honden & ik denk dat dit zowel voor Otto als voor zijn omgeving de beste oplossing is.

I would have killed that dog 2 years ago......

Eilfy schreef:

-Saskia- schreef:Klopt, Moksi de hond die een hekel had aan kinderen en die ze ook al zonder toezicht aan een paal bonden. Iets met een ezel en een steen.

Er staat nergens in het verhaal dat ze met Moksi diezelfde fout gemaakt hebben dus ben heel benieuwd waar je dat vandaan hebt?

Klopt, verkeerd gelezen, sorry. Dan hebben ze Otto dus meer dan eens buiten de winkel gelaten als ik het goed begrijp.
Daar snap ik echt helemaal niets van. Ik vind het moedig dat ze hem een kans hebben gegeven maar ze hebben zichzelf overschat of de hond onderschat.

Eilfy schreef:

-Saskia- schreef:Klopt, Moksi de hond die een hekel had aan kinderen en die ze ook al zonder toezicht aan een paal bonden. Iets met een ezel en een steen.

Er staat nergens in het verhaal dat ze met Moksi diezelfde fout gemaakt hebben dus ben heel benieuwd waar je dat vandaan hebt?

Als ik het verhaal lees komt het op mij over als twee mensen die al eerder een hond met veel gedragsproblemen hebben kunnen managen en dit met deze hond ook wilde proberen. Volgens mij waren ze een heel eind en ging het eigenlijk heel goed maar kreeg Otto toen een soort 'aanvallen' van extreem agressief gedrag. Zonder trigger. Omdat ze dachten dat het met de triggers van buiten te maken hadden, hebben ze die vermeden tot hij ook z'n eigenaar greep. En daarop hebben ze hem in laten slapen.

Of ze het in training en opvoeding goed hebben gedaan: geen idee, ik lees alleen dit verhaal maar. Ze zullen ongetwijfeld fouten hebben gemaakt maar die maken de mensen die zo snoeihard commentaar leveren hier ook. Niemand is onfeilbaar...

Het raakt me verder niet maar ik heb ook niks met dit type honden & ik denk dat dit zowel voor Otto als voor zijn omgeving de beste oplossing is.

Dank je, dit scheelt mij een stuk typewerk.
Ik sta hier ook zo in.

-Saskia- schreef:

Eilfy schreef:

-Saskia- schreef:Klopt, Moksi de hond die een hekel had aan kinderen en die ze ook al zonder toezicht aan een paal bonden. Iets met een ezel en een steen.

Er staat nergens in het verhaal dat ze met Moksi diezelfde fout gemaakt hebben dus ben heel benieuwd waar je dat vandaan hebt?

Klopt, verkeerd gelezen, sorry. Dan hebben ze Otto dus meer dan eens buiten de winkel gelaten als ik het goed begrijp.
Daar snap ik echt helemaal niets van. Ik vind het moedig dat ze hem een kans hebben gegeven maar ze hebben zichzelf overschat of de hond onderschat.

Als ik het verhaal goed lees is dit 1x gebeurt - toen ze niet wisten wat hij met kinderen zou doen. Gelukkig is dit goed afgelopen.

Verder lees ik mensen die niet meer door hadden hoeveel ze aan moesten passen door het gedrag van hun hond, daarin hebben ze het een en ander onderschat. Maar echt bewuste "fouten" en daardoor gevaarlijke situaties lees ik niet terug.

fes/lou schreef:I would have killed that dog 2 years ago......

Een mishandelde pitbull van een jaar afspuiten om hond agressie en voernijd?
Het had niet hun probleem gemaakt mogen worden. Er zijn daar niet genoeg bazen en al helemaal niet voor dat soort honden.
Door hem (meteen bij een gezin) te plaatsen heeft het asiel een hoop verdriet veroorzaakt en een probleemloze hond een plekje onthouden.
Verder lees ik niets waar ik niet ooit aan ben begonnen of nog in huis heb.
Jammer dat ze zo naïef zijn geweest en niet de juiste knoppen hebben gevonden, maar ze hebben in ieder geval hun stinkende best gedaan.

Ja, een agressieve pitbull is nooit een goed idee in de samenleving... Ook niet als hij alleen hondagressief was......
Ik durf regelmatig bijna niet meer met mijn hondjes naar buiten omdat de mensen met stafford, pitbulls en aanverwante artikelen vinden dat hun hond overal los mag, ook op de plekken waar een hond aangelijnd hoort te zijn. Gisteren ben ik nog halverwege omgedraaid omdat er een losliep. Het kan misschien goed gaan, maar voor hetzelfde grijpt dat dier mijn aangelijnde hondjes, en die zijn absoluut geen partij...

Pallas schreef:als je een hond hebt die verknipt is door zijn opvoeding, maar daarna door heel veel tijd en investering 95% beter is, dan is dat een hele prestatie. Bovendien ben je dan zo gek op die hond, door alle energie die je erin hebt gestoken.

Gaat het om trekken aan de lijn, dan prijst iedereen je de hemel in. Ach ja, die 5 procent dat 'ie nog trekt neem je maar voor lief. Moet je zien wat je hebt bereikt!

Maar gaat het om agressie, dan is die 95% verbetering ineens niet meer aan de orde?

Of deze mensen de hond hadden moeten "redden", of ze het risico hadden moeten nemen om hem op te voeden en te trainen, daar gaat het hier niet om. Het gaat erom dat deze man zijn uiterste best heeft gedaan om een probleem op te lossen, waarbij uiteindelijk alleen maar verliezers zijn. En niemand die dat erkent in zijn omgeving, zij zien alleen de agressie, de bijtwonden en de dode hond. Niet de liefde, de moeite die de eigenaar heeft gedaan en de ontzettende verbetering.

Ik denk dat deze man de juiste beslissing heeft genomen, en die wellicht al eerder had kunnen nemen om incidenten te voorkomen. Maar ik denk ook dat deze man zo ontzettend veel heeft geleerd en heeft gehouden van deze hond, dat er geen sprake is van een juiste beslissing.

ik vind het ontzettend dapper dat hij zijn verhaal deelt...

Dit dus - van A tot Z
Dank je wel.... ik had het niet beter kunnen verwoorden

fes/lou schreef:Ja, een agressieve pitbull is nooit een goed idee in de samenleving... Ook niet als hij alleen hondagressief was......
Ik durf regelmatig bijna niet meer met mijn hondjes naar buiten omdat de mensen met stafford, pitbulls en aanverwante artikelen vinden dat hun hond overal los mag, ook op de plekken waar een hond aangelijnd hoort te zijn. Gisteren ben ik nog halverwege omgedraaid omdat er een losliep. Het kan misschien goed gaan, maar voor hetzelfde grijpt dat dier mijn aangelijnde hondjes, en die zijn absoluut geen partij...

Oh sorry, het was me even ontgaan dat dit topic een platform was om algemene persoonlijke frustraties te uiten in plaats van dat het om deze hond ging.

Nou veel mensen gaan boven hun macht en kunnen toch een hond redden wat je al mijlenver ziet aankomen.
In dit geval ook , hoe veel meer signalen moet je nog meer krijgen.
Kom zeg dat is niet naief maar gewoon dom. En dan moet je niet achteraf lopen janken met hele verhalen hoe geweldig je wel bent op internet dat het fout is gegaan.
Als een hond of mens gegrepen en gesloopt of gedood zou zijn door dat beest zou je ook niet zeggen van jahhh ze hebben zo hard hun stinkende best gedaan .

Dit was alleen een illustratie van mijn angst voor honden die hond agressief kunnen zijn.
Deze hond was bewezen hond agressief, dus hoort dan wat mij betreft niet meer in de maatschappij thuis....

mercedes2803 schreef:

Pallas schreef:als je een hond hebt die verknipt is door zijn opvoeding, maar daarna door heel veel tijd en investering 95% beter is, dan is dat een hele prestatie. Bovendien ben je dan zo gek op die hond, door alle energie die je erin hebt gestoken.

Gaat het om trekken aan de lijn, dan prijst iedereen je de hemel in. Ach ja, die 5 procent dat 'ie nog trekt neem je maar voor lief. Moet je zien wat je hebt bereikt!

Maar gaat het om agressie, dan is die 95% verbetering ineens niet meer aan de orde?

Of deze mensen de hond hadden moeten "redden", of ze het risico hadden moeten nemen om hem op te voeden en te trainen, daar gaat het hier niet om. Het gaat erom dat deze man zijn uiterste best heeft gedaan om een probleem op te lossen, waarbij uiteindelijk alleen maar verliezers zijn. En niemand die dat erkent in zijn omgeving, zij zien alleen de agressie, de bijtwonden en de dode hond. Niet de liefde, de moeite die de eigenaar heeft gedaan en de ontzettende verbetering.

Ik denk dat deze man de juiste beslissing heeft genomen, en die wellicht al eerder had kunnen nemen om incidenten te voorkomen. Maar ik denk ook dat deze man zo ontzettend veel heeft geleerd en heeft gehouden van deze hond, dat er geen sprake is van een juiste beslissing.

ik vind het ontzettend dapper dat hij zijn verhaal deelt...

Dit dus - van A tot Z
Dank je wel.... ik had het niet beter kunnen verwoorden

Nou idd.
Dit verwoord ook precies mijn gevoel bij het verhaal.

Overigens heb ik om een wildvreemde Sharpei met agressie problemen ook keihard staan brullen toen die ingeslapen werd door het asiel waar hij zat.
Ik had namelijk voor 50 % "bepaald" dat dat ging gebeuren,
De hond was op ons forum al drie keer in beeld geweest toen hij van hand tot hand ging en elke keer werd het gekker.
In Stad A had hij een muilkorfgebod vanwege het slopen van een ander klein hondje, werd herplaatst in Stad B , ging daar weer mis en ook naar mensen werd hij onbetrouwebaar.
En weer ging hij naar Stad C en ging vanaf daar het asiel in.
Toen hij daar eenmaal zat kwam hij weer onder onze aandacht omdat we de asiel sites afstruinen .

Wij hadden dus een "schat" aan informatie over die hond, verzameld over diverse topics waarin de 'nieuwe' bazen zich kwamen melden en om tips vroegen hoe daar mee om te gaan.
De laatste eigenaar was nog steeds 'lid' en hebben we benaderd maar die zei doodleuk dat ze hem idd niet meer had maar bij iemand anders geplaatst had en DIE zou hem dan wel naar het asiel hebben gebracht zonder haar medeweten...
'Goh...vervelend' was haar reactie... ze had het egwelgeprobeerdheur maar het was niet langer te doen met dukidsinhuishe ?

Oftewel, een hond van nog geen 5 jaar oud, die met wat pech aan zijn 6 e baas zou gaan beginnen..
met een 'carriere' van heb ik jou daar en in twee steden een muilkorfgebod.
Dit alles wisten ze in dat betreffende asiel natuurlijk helemaal nog niet.
WEL hadden ze natuurlijk allang gezien dat het een minkukel en agressieve lijer was dus hij was helemaal nog niet als plaastbaar op de site gezet en ze wilden hem eerst tot rust laten komen en dan laten beoordelen.Hij was vrijwel onbenaderbaar in zijn hok

Ik heb ze s middags gebeld, het hele verhaal gedaan en de topics doorgestuurd naar het emailadres van het asiel.
De dag erop hadden ze teamoverleg met de gedragsdeskundige en zouden ze de mails en het verhaal meenemen.
Ik heb ook aangegeven dat binnen de Sharpei wereld veel mensen wisten wat voor hond het was en hij daar dus zowiezo moeilijk aan een baas zou kunnen komen omdat vrijwel iedreeen al Sharpei's of kinderen had en dat niet aan ging durven.
Aan de telefoon spraken ik en later wij samen samen zijn doodsvonnis al uit, ik vond het vreselijk, maar dit kon eigenlijk echt niet meer...
Hoe zonde ook...
Die hond is niet rot geboren, deze Sharpei had de pecht bij een stel kneuzen van bazen terecht te komen die het van kwaad tot erger lieten gaan...
Bij elke baas kwam hij weg met meer problemen dan hij er kwam...
Vrijwel allemaal van die galerij-flat-bewoners met 2 kinderen en een malthezer die een sjarpij erbij willuh !
Lekker los laten lopen, beetje cursus...tja

Wat geen enkele "baas" voor hem over heeft gehad, wat geen enkele "eigenaar" als zijn of haar verantwoordelijkheid zag en wat niemand 'afgemaakt heeft wat hij begon' heeft het asiel uiteindelijk gedaan voor hem;
hem in laten slapen

Ik had afgesproken de volgende dag te bellen en hoorde toen dus dat hij ingeslapen was..
God, wat was ik daar ziek van en wat ben ik BOOS geweest, ,dagenlang...
Ergens was ik opgelucht...was ik 'blij' dat ik gebeld had, 'blij' dat het gesol afgelopen was voor hem, 'blij' dat ik hem niet een half jaar later op SBS voorbij zou zien komen ,maar ook erg boos dat anderen een hond gesloopt hadden, dat hij niet een veilige haven heeft gehad, dat niemand zijn nek eens echt voor hem uitstak...en daarbij voelde het ook echt kut dat ik deels zijn doodsvonnis getekend had met mijn belletje en mails.

Met elke keer weer de bevestigende verhalen wat een Dombo;s er in Sharpei land rondliepen groeide mijn antipathie naar de gemiddelde Sharpei baas ook maar weer eens extra...
Ik heb het een paar jaar gedaan; dat herplaatsgedoe in de gaten houden en ben nog steeds op de achtergrond aanwezig in die wereld, maar jees, wat krijg je een "afvoerputjes" aan mensen en honden op je bord zeg ! Als je moeilijk kunt relativeren dat er GENOEG andere en wel leuke bazen van honden zijn, zou je gaan denken dat iedereen een zakkenwasser is.

Ik heb dus wel 'wat' met zulk soort verhalen en kan me er wat bij voorstellen.

mercedes2803 schreef:Overigens heb ik om een wildvreemde Sharpei met agressie problemen ook keihard staan brullen toen die ingeslapen werd door het asiel waar hij zat.
Ik had namelijk voor 50 % "bepaald" dat dat ging gebeuren,
De hond was op ons forum al drie keer in beeld geweest toen hij van hand tot hand ging en elke keer werd het gekker.
In Stad A had hij een muilkorfgebod vanwege het slopen van een ander klein hondje, werd herplaatst in Stad B , ging daar weer mis en ook naar mensen werd hij onbetrouwebaar.
En weer ging hij naar Stad C en ging vanaf daar het asiel in.
Toen hij daar eenmaal zat kwam hij weer onder onze aandacht omdat we de asiel sites afstruinen .

Wij hadden dus een "schat" aan informatie over die hond, verzameld over diverse topics waarin de 'nieuwe' bazen zich kwamen melden en om tips vroegen hoe daar mee om te gaan.
De laatste eigenaar was nog steeds 'lid' en hebben we benaderd maar die zei doodleuk dat ze hem idd niet meer had maar bij iemand anders geplaatst had en DIE zou hem dan wel naar het asiel hebben gebracht zonder haar medeweten...
'Goh...vervelend' was haar reactie... ze had het egwelgeprobeerdheur maar het was niet langer te doen met dukidsinhuishe ?

Oftewel, een hond van nog geen 5 jaar oud, die met wat pech aan zijn 6 e baas zou gaan beginnen..
met een 'carriere' van heb ik jou daar en in twee steden een muilkorfgebod.
Dit alles wisten ze in dat betreffende asiel natuurlijk helemaal nog niet.
WEL hadden ze natuurlijk allang gezien dat het een minkukel en agressieve lijer was dus hij was helemaal nog niet als plaastbaar op de site gezet en ze wilden hem eerst tot rust laten komen en dan laten beoordelen.Hij was vrijwel onbenaderbaar in zijn hok

Ik heb ze s middags gebeld, het hele verhaal gedaan en de topics doorgestuurd naar het emailadres van het asiel.
De dag erop hadden ze teamoverleg met de gedragsdeskundige en zouden ze de mails en het verhaal meenemen.
Ik heb ook aangegeven dat binnen de Sharpei wereld veel mensen wisten wat voor hond het was en hij daar dus zowiezo moeilijk aan een baas zou kunnen komen omdat vrijwel iedreeen al Sharpei's of kinderen had en dat niet aan ging durven.
Aan de telefoon spraken ik en later wij samen samen zijn doodsvonnis al uit, ik vond het vreselijk, maar dit kon eigenlijk echt niet meer...
Hoe zonde ook...

Wat geen enkele "baas" voor hem over heeft gehad, wat geen enkele "eigenaar" als zijn of haar verantwoordelijkheid zag en wat niemand 'afgemaakt heeft wat hij begon' heeft het asiel uiteindelijk gedaan voor hem;
hem in laten slapen

Ik had afgesproken de volgende dag te bellen en hoorde toen dus dat hij ingeslapen was..
God, wat was ik daar ziek van en wat ben ik BOOS geweest, ,dagenlang...
Ergens was ik opgelucht...was ik 'blij' dat ik gebeld had, 'blij' dat het gesol afgelopen was voor hem, 'blij' dat ik hem niet een half jaar later op SBS voorbij zou zien komen , maar het voelde ook ronduit kut dat ik deels zijn doodsvonnis getekend had met mijn belletje en mails.

Met elke keer weer de bevestigende verhalen wat een Dombo;s er in Sharpei land rondliepen groeide mijn antipathie naar de gemiddelde Sharpei baas ook maar weer eens extra...
Ik heb het een paar jaar gedaan; dat herplaatsgedoe in de gaten houden en ben nog steeds op de achtergrond aanwezig in die wereld, maar jees, wat krijg je een "afvoerputjes" aan mensen en honden op je bord zeg ! Als je moeilijk kunt relativeren dat er GENOEG andere en wel leuke bazen van honden zijn, zou je gaan denken dat iedereen een zakkenwasser is.

Ik heb dus wel 'wat' met zulk soort verhalen en kan me er wat bij voorstellen.

Duidelijk.
Ik heb ook asielwerk gedaan en huisbezoek geplaatste asieldieren. En dat is moeilijk vol te houden zonder een enorme hekel aan mensen te krijgen. Hoewel je gelukkig ook hele mooie dingen ziet.
Ik vind dat jij het goed gedaan hebt voor die hond. Daar was moed voor nodig!
En jij hebt hem uit die litanie van lijden gehaald.
Mij raakt het ook, gewoon omdat een dier onschuldig is. Het heeft zichzelf niet gemaakt en vraagt niet om zulk geklooi.

bouvierpoedel schreef:Kan er niet mee zitten eigenlijk. Had al moeite met verder lezen dat ze uit bed moesten springen omdat het klotebeest een boos droompje had en ze hem moesten laten weten dat hij veilig was.

Makkelijk hoor. Wat moet je er dan mee? "Niet accepteren" of de befaamde hollewipper?
Deze hond had ik vanwege z'n kracht waarschijnlijk 's nachts in een bench naast bed gedaan.
Zelf doe ik dat nu niet. Tibbe schrikt compleet over de rooie wakker, angstig en agressief, herkent ons niet. Dat is niet zomaar "een boos droompje".
Niet heel handig aangezien ik tig keer op een nacht moet pissen en nu met een griep de longen uit m'n lijf hoest, maar t klotebeest slaapt dus gewoon in bed tegen me aan.
Ik vind dat lichaamscontact en de steun die van Charlie krijgt ontzettend belangrijk voor hem, uitvallen en een hap met dat muizenbekje 3 x per jaar neem ik voor lief.
Meestal is het licht aan doen, tegen hem praten of tegen je aan trekken genoeg en ligt hij 10 seconden later gerustgesteld tegen je aan te pitten.
Hij slaapt in plaats van dat hij driekwart van de nacht krom met z'n kop in een hoekje staat te zenuwen, dus we zullen wel iets goed doen

Nanna schreef:van mij mag een hondagressieve hond best in de maatschappij maar dan wel bij mensen die daar verantwoordelijk mee om kunnen gaan.
Zulke honden bij pappa en mamma in bed nemen en vertroetelen en 'met liefde' en restrictieloos opvoeden is vragen om ellende.
We mogen met zijn allen blij zijn dat het met deze hond niet enorm geëscaleerd is.

Daar ben ik het mee eens Nanna.
Wat mij het meest opviel in het verhaal is dat hij zich pas zo laat realiseerde dat de hond in wezen NOOIT echt ontspannen was. Dat in combinatie met de gedragsproblemen maakt de eigenaars voor mij gevaarlijk naief. Hopelijk kan hij andere mensen met zijn relaas waarschuwen dat ondanks de moeite en liefde die zij erin gestoken hebben, niet alles maakbaar is.

Ik begrijp toch al nooit dat mensen hun hond (van wat voor type dan ook) onbeheerd aan een paaltje durven achterlaten. Ik doe dat zelf maar in 2 omstandigheden: als we op de hondenclub zijn en ik heb een jonge hond (maar dan heb ik er dus wel controle over), en tijdens de gedragstest van de rasvereniging. Geen haar op mijn hoofd die zou overwegen om mijn hond ergens aan te binden, wie weet welke idioot er langs komt die misschien zelfs mijn stabiele sociale honden zou kunnen triggeren (of haar jatten of wat dan ook). Ik wil mijn honden simpelweg niet in zo'n positie brengen. waarom je dat dan met een pitbull wel zou doen is me een volslagen raadsel.

Eilfy schreef:Als ik het verhaal goed lees is dit 1x gebeurt - toen ze niet wisten wat hij met kinderen zou doen. Gelukkig is dit goed afgelopen.

En dan nog een keer toen ie de paal uit de grond trok dacht ik.

Pallas schreef:als je een hond hebt die verknipt is door zijn opvoeding, maar daarna door heel veel tijd en investering 95% beter is, dan is dat een hele prestatie. Bovendien ben je dan zo gek op die hond, door alle energie die je erin hebt gestoken.

Gaat het om trekken aan de lijn, dan prijst iedereen je de hemel in. Ach ja, die 5 procent dat 'ie nog trekt neem je maar voor lief. Moet je zien wat je hebt bereikt!

Maar gaat het om agressie, dan is die 95% verbetering ineens niet meer aan de orde?

Of deze mensen de hond hadden moeten "redden", of ze het risico hadden moeten nemen om hem op te voeden en te trainen, daar gaat het hier niet om. Het gaat erom dat deze man zijn uiterste best heeft gedaan om een probleem op te lossen, waarbij uiteindelijk alleen maar verliezers zijn. En niemand die dat erkent in zijn omgeving, zij zien alleen de agressie, de bijtwonden en de dode hond. Niet de liefde, de moeite die de eigenaar heeft gedaan en de ontzettende verbetering.

Ik denk dat deze man de juiste beslissing heeft genomen, en die wellicht al eerder had kunnen nemen om incidenten te voorkomen. Maar ik denk ook dat deze man zo ontzettend veel heeft geleerd en heeft gehouden van deze hond, dat er geen sprake is van een juiste beslissing.

ik vind het ontzettend dapper dat hij zijn verhaal deelt...

Ondanks die enorme investering waar je grote bewondering voor kunt hebben, blijft die 5% een tijdbom waarvan je niet weet wanneer die afgaat.
Ik zou dan kiezen voor de mensen in mijn omgeving en de andere dieren.
De vergelijking met trekken aan de lijn gaat wat mij betreft niet op.
Dat trekken is niet levensbedreigend, dit soort agressie wel.

De kans is trouwens heel groot dat ik niet eens aan zo'n hond zou beginnen.

Je hebt gelijk dat er uiteindelijk bij deze hond alleen maar verliezers zijn, na een flinke inspanning om het anders te laten zijn.
Dat is wel triest.

Precies Daar refereerde ik al eerder naar Nanna.
Fouten maakt iedereen, maar dit is wel een hele grove fout die ze gewoonweg niet hadden mogen maken,
want ze wisten het en ze lieten hem onbeheerd buiten.

Dat doe ik niet eens met mijn zeer mens- en kindvriendelijke Puchu.

Gos schreef:
Daar ben ik het mee eens Nanna.
Wat mij het meest opviel in het verhaal is dat hij zich pas zo laat realiseerde dat de hond in wezen NOOIT echt ontspannen was. Dat in combinatie met de gedragsproblemen maakt de eigenaars voor mij gevaarlijk naief. Hopelijk kan hij andere mensen met zijn relaas waarschuwen dat ondanks de moeite en liefde die zij erin gestoken hebben, niet alles maakbaar is.

Ik begrijp toch al nooit dat mensen hun hond (van wat voor type dan ook) onbeheerd aan een paaltje durven achterlaten. Ik doe dat zelf maar in 2 omstandigheden: als we op de hondenclub zijn en ik heb een jonge hond (maar dan heb ik er dus wel controle over), en tijdens de gedragstest van de rasvereniging. Geen haar op mijn hoofd die zou overwegen om mijn hond ergens aan te binden, wie weet welke idioot er langs komt die misschien zelfs mijn stabiele sociale honden zou kunnen triggeren (of haar jatten of wat dan ook). Ik wil mijn honden simpelweg niet in zo'n positie brengen. waarom je dat dan met een pitbull wel zou doen is me een volslagen raadsel.

Inderdaad, ik doe het ook echt nooit. Geen idee welke idioot er net loopt, wat ze met m'n hond doen
of wat dan ook.
Gewoon nooit zonder mij erbij buiten huis en tuin.

Mwah, ik las het verhaal en was op een gegeven moment van mening van jeetje.. Dit gaat aflopen met een erg ongeluk waarbij een hond oid is doodgebeten.

"gelukkig" is alleen die vrouw gewond geraakt en niks met dodelijke afloop. Behalve de hond zelf.

Ik komt het niet echt binnen, ik denk meer een opluchting voor de hond ( rust) en uiteindelijk vast ook wel voor de baasjes. Ze hebben de hond als nog een mooie laatste tijd gegeven.

Vind het wel een logisch verhaal, ik zou alleen zo'n hond nooit in huis willen. ( en dan bedoel ik een agressieve hond, niet het ras. ) Ik houd heel erg van honden redden hoor, maar de agressieve laat ik zitten, daar ben ik ook niet geschikt voor.

dagmar88 schreef:

bouvierpoedel schreef:Kan er niet mee zitten eigenlijk. Had al moeite met verder lezen dat ze uit bed moesten springen omdat het klotebeest een boos droompje had en ze hem moesten laten weten dat hij veilig was.

Makkelijk hoor. Wat moet je er dan mee? "Niet accepteren" of de befaamde hollewipper?
Deze hond had ik vanwege z'n kracht waarschijnlijk 's nachts in een bench naast bed gedaan.
Zelf doe ik dat nu niet. Tibbe schrikt compleet over de rooie wakker, angstig en agressief, herkent ons niet. Dat is niet zomaar "een boos droompje".
Niet heel handig aangezien ik tig keer op een nacht moet pissen en nu met een griep de longen uit m'n lijf hoest, maar t klotebeest slaapt dus gewoon in bed tegen me aan.
Ik vind dat lichaamscontact en de steun die van Charlie krijgt ontzettend belangrijk voor hem, uitvallen en een hap met dat muizenbekje 3 x per jaar neem ik voor lief.
Meestal is het licht aan doen, tegen hem praten of tegen je aan trekken genoeg en ligt hij 10 seconden later gerustgesteld tegen je aan te pitten.
Hij slaapt in plaats van dat hij driekwart van de nacht krom met z'n kop in een hoekje staat te zenuwen, dus we zullen wel iets goed doen

Net wat jezelf zegt in e bench of op een kleedje naast het bed.Zit nogal een verschil tussen die hond en je kleine tibbe natuurlijk qua bijtkracht en handelbaar zijn.

dagmar88 schreef:

bouvierpoedel schreef:Kan er niet mee zitten eigenlijk. Had al moeite met verder lezen dat ze uit bed moesten springen omdat het klotebeest een boos droompje had en ze hem moesten laten weten dat hij veilig was.

Makkelijk hoor. Wat moet je er dan mee? "Niet accepteren" of de befaamde hollewipper?
Deze hond had ik vanwege z'n kracht waarschijnlijk 's nachts in een bench naast bed gedaan.
Zelf doe ik dat nu niet. Tibbe schrikt compleet over de rooie wakker, angstig en agressief, herkent ons niet. Dat is niet zomaar "een boos droompje".
Niet heel handig aangezien ik tig keer op een nacht moet pissen en nu met een griep de longen uit m'n lijf hoest, maar t klotebeest slaapt dus gewoon in bed tegen me aan.
Ik vind dat lichaamscontact en de steun die van Charlie krijgt ontzettend belangrijk voor hem, uitvallen en een hap met dat muizenbekje 3 x per jaar neem ik voor lief.
Meestal is het licht aan doen, tegen hem praten of tegen je aan trekken genoeg en ligt hij 10 seconden later gerustgesteld tegen je aan te pitten.
Hij slaapt in plaats van dat hij driekwart van de nacht krom met z'n kop in een hoekje staat te zenuwen, dus we zullen wel iets goed doen

Net wat jezelf zegt in e bench of op een kleedje naast het bed.Zit nogal een verschil tussen die hond en je kleine tibbe natuurlijk qua bijtkracht en handelbaar zijn.