Het HondenForum

Ik denk inderdaad dat ik van mijn kinderen anders houdt dan van m'n honden. Maar ik kan in dezelfde mate in paniek raken als er iets met ze is. En als ik niet weet waar ze zijn. Voor mij werkt het hechten wel hetzelfde maar is het houden van wel anders.

En voor mij is de mate van contact met een hond wat sterker dan met een ander dier, al kun je dat met een kat en konijn ook wel hebben. Als ik een hond aankijk denk ik meestal dat ik weet wat hij wil zeggen. Dat gevoel heb ik bij andere dieren minder sterk want die kan ik minder goed lezen dan een hond.

Mijn honden betekenen heel veel voor me.
Mijn honden betekenden ook heel veel voor ons toen we nog een gezin van 5 personen vormden.
Ging er een dood dan huilden we tranen met tuiten. Man, man wat een ellende en verdriet.
Na een tijdje waren de scherpste kantjes ervan vanaf, gelukkig maar.
Dit in tegenstelling tot mijn broer en schoonzuster wier zoon anderhalf jaar geleden op zijn werk plotseling overleed, hij was net dertig geworden.
Om het nuanceverschil aan te tonen, hun verdriet zie ik nog steeds in hun ogen. Dat verdriet zag ik enkele jaren geleden, toen hun hond overleed, na enkele weken niet meer. En die hond betekende heel veel voor hen.

Marjoleine schreef:

ranetje schreef:Slecht beschreven dus als je dat er als conclusie boven zet.

Dat had beter gekund ja, maar de topictitel is een staaltje journalistiek waar de Telegraaf een puntje aan kan zuigen
Die maakt met name dat mensen in dit topic zo reageren.

De topictitel is natuurlijk bedoeld als plagerij. Hoeveel mensen beweren dat immers

Dartel schreef:Ik vraag me af of dit niet voor alle huisdieren geldt. Is dit voor een hond anders dan voor een kat? Of voor een vogel waar je veel van houd? Of misschien zelfs wel voor een knuffelbeest?

En voor je partner of ouders?

Dat denk ik wel @Dartel, ik durf te wedden dat die niveau's stijgen ongeacht welk beest waar je om geeft je in de ogen kijkt. En waarschijnlijk ook de beesten waar we voorheen niets mee hadden.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat de dieren die ons emotioneel het meest raken de dieren zijn die overduidelijk voor ons hebben gekozen. De dieren die contact met ons maken, en vaak is dat inderdaad door aankijken.

[Sandra] schreef:

Marjoleine schreef:

ranetje schreef:Slecht beschreven dus als je dat er als conclusie boven zet.

Dat had beter gekund ja, maar de topictitel is een staaltje journalistiek waar de Telegraaf een puntje aan kan zuigen
Die maakt met name dat mensen in dit topic zo reageren.

De topictitel is natuurlijk bedoeld als plagerij. Hoeveel mensen beweren dat immers

Ja, dat snap ik, maar het is suggestief en kleurt ook de reacties van de mensen. Lees maar

Bij mij was je er niet mee weggekomen

Zelfde onderzoek

https://www.psychologytoday.com/blog/do ... ve-circuit" onclick="window.open(this.href);return false;

Ik ben benieuwd of ik het knuffelhormoon van Jigzy kan laten testen volgens mij is dat bovengemiddeld.

Marjoleine schreef:

gyanty schreef:Niet echt significant te noemen met maar dertig honden. En uit de laatste zin blijkt wel hoe vertekend het onderzoek is. De hoofdonderzoeker ervaart zijn honden als kinderen, vandaar de gezochte vergelijking. Maar het is puur en alleen valssentiment wekken. Dat we een zelfde hormoonproduceren, zegt nog niks. Als ik van een kind schrik of van een hond of van onbekend geluid, maak ik ook een zelfde hormoon aan.

Dit is zoiets als een niet daadwerkelijk goed wetenschappelijk onderzoek, waar mensen dan mee gaan lopen zwaaien: want het is wetenschappelijk bewezen... jaja haha

Hij heeft het niet over de sentimentele band. Hij heeft het over de hormonale band.
De valse sentimenten-conclusie is geheel voor jouw rekening ben ik bang

Het gaat om een uitspraak van de hoofdonderzoeker. Overigens maakte ik 1 fout in stukje van mezelf. Hij ziet zijn hond als partner(en niet als kind). De indruk die dit stukje wil wekken klopt gewoon niet. Het onderzoek kan overigens iets heel ander bedoelen, maar dit bericht is waar we het mee moeten doen he?

Ik wist dit al. Ik betrap mezelf soms op dat verliefde kijken naar mijn honden wat je bij ouders ook ziet als ze naar hun kleine kinderen kijken. Maar ja, ik mocht dat nooit hardop zeggen.

gyanty schreef: maar dit bericht is waar we het mee moeten doen he?

Hier het volledige "report" uit Science. Overigens niet zomaar een wetenschappelijk tijdschrift btw.

http://www.sciencemag.org/content/348/6232/333.full" onclick="window.open(this.href);return false;

Het zou trouwens niet de eerste keer zijn hoor, dat nu.nl een wetenschappelijk artikel volledig verkeerd interpreteert.

Lothian schreef:Ik ben wel benieuwd wat er met de oxytocinelevels gebeurt van iemand die diep in de ogen van een geliefd konijn kijkt. Of een slang. Of een autoliefhebber die in de koplampen van zijn Bentley kijkt


"Dit is een ongelooflijke bevinding", verklaart onafhankelijk autoexpert R. Hammond op Science Now. "Het suggereert dat autofabrikanten het systeem hebben gehackt waarmee mensen zich aan elkaar binden."

Het zou leuk zijn om dat onderzoek inderdaad dan ook te doen met andere huisdieren en geliefde objecten

kooi schreef: Wat je voelt voor je dieren en wat je voelt voor je kinderen heeft zeker raakvlakken, maar ook grote verschillen.
Het grootste verschil is dat ik in tijden van hongersterfte mijn dieren aan mijn kinderen zal opvoeren en andersom niet.

Oh echt?

Wolfsblut schreef:Mijn honden betekenen heel veel voor me.
Mijn honden betekenden ook heel veel voor ons toen we nog een gezin van 5 personen vormden.
Ging er een dood dan huilden we tranen met tuiten. Man, man wat een ellende en verdriet.
Na een tijdje waren de scherpste kantjes ervan vanaf, gelukkig maar.
Dit in tegenstelling tot mijn broer en schoonzuster wier zoon anderhalf jaar geleden op zijn werk plotseling overleed, hij was net dertig geworden.
Om het nuanceverschil aan te tonen, hun verdriet zie ik nog steeds in hun ogen. Dat verdriet zag ik enkele jaren geleden, toen hun hond overleed, na enkele weken niet meer. En die hond betekende heel veel voor hen.

Precies dit.
De afgelopen 17 jaar ben ik 4 honden verloren. Afschuwelijk, maar daar leer je (relatief snel) mee te leven.
Maar als ik m'n kinderen zou verliezen, zou ik een wrak zijn. Daar moet je toch niet aan denken!
Daar kom je nooit echt overheen.

En qua knuffelen....ik ben niet zo'n dierenknuffelaar, mensen ook niet trouwens. Ik heb moeite met lichamelijk contact.
Toch ben ik dol op mijn honden en zij op mij. En ben ik ook enorm aan ze gehecht.

Eigenlijk is Bronco de eerste hond die ik regelmatig even aai. Waarom, geen idee.
Het viel mijn man ook al op. Hij vertelde de hond maar even dat hij een zeer uitzonderlijke positie had.

gyanty schreef:Het gaat om een uitspraak van de hoofdonderzoeker. Overigens maakte ik 1 fout in stukje van mezelf. Hij ziet zijn hond als partner(en niet als kind). De indruk die dit stukje wil wekken klopt gewoon niet. Het onderzoek kan overigens iets heel ander bedoelen, maar dit bericht is waar we het mee moeten doen he?

Het is een quote buiten het onderzoek. Beetje jammer inderdaad dat dat misbruikt wordt.

In science staat het allemaal wat beter.

iones schreef:Ik wist dit al. Ik betrap mezelf soms op dat verliefde kijken naar mijn honden wat je bij ouders ook ziet als ze naar hun kleine kinderen kijken. Maar ja, ik mocht dat nooit hardop zeggen.

Maar jij hebt en wilt dan ook geen kinderen. Dát is het grote verschil. Tót die tijd zul je dat verschil ook niet zien en waarschijnlijk ook niet willen (en kunnen) zien en of voelen.

Ik durf te wedden dat kinderen ook oxytocine aanmaken als ze met hun geliefde knuffelbeer spelen. Het gaat niet om de hond, het kind of de knuffel waarmee je speelt, maar de waarde die je er zelf aan hecht.

Ik vind het een beetje een wezeloos onderzoek, net als zoveel 'wetenschappelijke' onderzoeken. Heel veel dingen die we al lang weten moeten nog onder wetenschappelijke condities worden getest. Dat doen ze dan, maar eigenlijk is het allemaal weinig nieuws.

Paisley schreef:Ik durf te wedden dat kinderen ook oxytocine aanmaken als ze met hun geliefde knuffelbeer spelen. Het gaat niet om de hond, het kind of de knuffel waarmee je speelt, maar de waarde die je er zelf aan hecht.

Ik vind het een beetje een wezeloos onderzoek, net als zoveel 'wetenschappelijke' onderzoeken. Heel veel dingen die we al lang weten moeten nog onder wetenschappelijke condities worden getest. Dat doen ze dan, maar eigenlijk is het allemaal weinig nieuws.

Als je zegt dat je honden als een soort van kinderen voor je zijn, dan maken mensen er van alles van wat er niet is, en halen er van alles bij wat ook niet is.
Zoals `het zijn honden en geen mensen`. Ja en, dat weet ik ook wel! Als het hetzelfde was geweest, had ik misschien wél kinderen gewild. Dat is niet het geval, ik wil alleen honden.

En ook `vermenselijken` wordt er bijgehaald en dat soort dingen. Dat is larie.
Want honden zijn en blijven honden voor mij omdat ik honden juist zo leuk vind om wat ze zijn.

En ik zeg niet dat het hetzelfde is als kinderen.
Gelukkig niet! Stel je voor dat het gevoel voor je hond net zo ver ging als voor een kind, en je hond gaat dood.... Waar blijf je dan? Dat is niet te doen.

Paisley schreef:Ik durf te wedden dat kinderen ook oxytocine aanmaken als ze met hun geliefde knuffelbeer spelen. Het gaat niet om de hond, het kind of de knuffel waarmee je speelt, maar de waarde die je er zelf aan hecht.

Ik vind het een beetje een wezeloos onderzoek, net als zoveel 'wetenschappelijke' onderzoeken. Heel veel dingen die we al lang weten moeten nog onder wetenschappelijke condities worden getest. Dat doen ze dan, maar eigenlijk is het allemaal weinig nieuws.

Wat er interessant aan is, is dat die honden fysiek hetzelfde reageren.
Maar het is denk ik vooral interessant voor nerds in dat vakgebied.

Voor honden is het toch niet anders? Wij zijn als familie voor ze, nog sterker dan andersom omdat honden een roedel nodig hebben om te overleven en afhankelijk zijn van ons. Oxytocine zogrt voor die binding.

Paisley schreef:Voor honden is het toch niet anders? Wij zijn als familie voor ze, nog sterker dan andersom omdat honden een roedel nodig hebben om te overleven en afhankelijk zijn van ons. Oxytocine zogrt voor die binding.

Mensen zijn ook roedeldieren .

Cleva schreef:Er staat helemaal niet dat de hechting even sterk is. Het proces van hechten gaat lichamelijk gezien hetzelfde.

QFT.

Paisley schreef:Ik durf te wedden dat kinderen ook oxytocine aanmaken als ze met hun geliefde knuffelbeer spelen. Het gaat niet om de hond, het kind of de knuffel waarmee je speelt, maar de waarde die je er zelf aan hecht.

Ik vind het een beetje een wezeloos onderzoek, net als zoveel 'wetenschappelijke' onderzoeken. Heel veel dingen die we al lang weten moeten nog onder wetenschappelijke condities worden getest. Dat doen ze dan, maar eigenlijk is het allemaal weinig nieuws.

Wat is er precies zo wezenloos aan dit onderzoek? En wat wist jij dan al allemaal al over de uitomsten van dit onderzoek voordat het werd gepresenteerd?

Lin-C schreef:Ik heb nu een kind en een hond en ik kan er heel kort over zijn: Niet hetzelfde, niet vergelijkbaar. Sorry. Nee. Hoe gek ik ook op mijn hond ben, het haalt het nooit bij mijn kind.

Dat wordt ook nergens in het onderzoek beweerd of zelfs maar gesuggereerd.

bouvierpoedel schreef:

Paisley schreef:Voor honden is het toch niet anders? Wij zijn als familie voor ze, nog sterker dan andersom omdat honden een roedel nodig hebben om te overleven en afhankelijk zijn van ons. Oxytocine zogrt voor die binding.

Mensen zijn ook roedeldieren .

Maar ik overleef het wel zonder mijn hond. Denk ik

Paisley schreef:

bouvierpoedel schreef:

Paisley schreef:Voor honden is het toch niet anders? Wij zijn als familie voor ze, nog sterker dan andersom omdat honden een roedel nodig hebben om te overleven en afhankelijk zijn van ons. Oxytocine zogrt voor die binding.

Mensen zijn ook roedeldieren .

Maar ik overleef het wel zonder mijn hond. Denk ik

Die hond ook wel zonder jou.

bouvierpoedel schreef:

Paisley schreef:

bouvierpoedel schreef:

Paisley schreef:Voor honden is het toch niet anders? Wij zijn als familie voor ze, nog sterker dan andersom omdat honden een roedel nodig hebben om te overleven en afhankelijk zijn van ons. Oxytocine zogrt voor die binding.

Mensen zijn ook roedeldieren .

Maar ik overleef het wel zonder mijn hond. Denk ik

Die hond ook wel zonder jou.

Niet aan mijn hond vertellen.

Lin-C schreef:Nee. Hoe gek ik ook op mijn hond ben, het haalt het nooit bij mijn kind.

En is dat speciaal voor een hond dat het niet haalt bij een kind, geldt dat ook bij gevoel dat je voor andere mensen hebt, dat het niet vergelijkbaar is bij je kind? Of voel je net zo veel en net zo heftig voor de andere mensen in je leven als voor je kind, dat je dit speciaal voor een hond moet benoemen dat het minder is?

Nou gezien de topic titel zijn de buurvrouw, tandarts, krantenloper en oma even geen vergelijkingsmateriaal.

Het bijzondere aan de uitkomst van dit onderzoek is dat honden ook oxytocine aanmaken en er daardoor een wederkerige band onstaat tussen baas en hond.
Een wolf maakt geen oxytocine aan, al zit je uren in zijn ogente turen (wat hij niet zal tolereren).
Die wederkerigheid is juist zo bijzonder.