Moderator: moderatorteam
Dat gevoel heb ik bij andere dieren minder sterk want die kan ik minder goed lezen dan een hond.
De topictitel is natuurlijk bedoeld als plagerij. Hoeveel mensen beweren dat immersMarjoleine schreef:Dat had beter gekund ja, maar de topictitel is een staaltje journalistiek waar de Telegraaf een puntje aan kan zuigenranetje schreef:Slecht beschreven dus als je dat er als conclusie boven zet.
Die maakt met name dat mensen in dit topic zo reageren.
Dat denk ik wel @Dartel, ik durf te wedden dat die niveau's stijgen ongeacht welk beest waar je om geeft je in de ogen kijkt. En waarschijnlijk ook de beesten waar we voorheen niets mee hadden.Dartel schreef:Ik vraag me af of dit niet voor alle huisdieren geldt. Is dit voor een hond anders dan voor een kat? Of voor een vogel waar je veel van houd? Of misschien zelfs wel voor een knuffelbeest?
En voor je partner of ouders?
Ja, dat snap ik, maar het is suggestief en kleurt ook de reacties van de mensen. Lees maar[Sandra] schreef:De topictitel is natuurlijk bedoeld als plagerij. Hoeveel mensen beweren dat immersMarjoleine schreef:Dat had beter gekund ja, maar de topictitel is een staaltje journalistiek waar de Telegraaf een puntje aan kan zuigenranetje schreef:Slecht beschreven dus als je dat er als conclusie boven zet.
Die maakt met name dat mensen in dit topic zo reageren.
volgens mij is dat bovengemiddeld.
Marjoleine schreef:Hij heeft het niet over de sentimentele band. Hij heeft het over de hormonale band.gyanty schreef:Niet echt significant te noemen met maar dertig honden. En uit de laatste zin blijkt wel hoe vertekend het onderzoek is. De hoofdonderzoeker ervaart zijn honden als kinderen, vandaar de gezochte vergelijking. Maar het is puur en alleen valssentiment wekken. Dat we een zelfde hormoonproduceren, zegt nog niks. Als ik van een kind schrik of van een hond of van onbekend geluid, maak ik ook een zelfde hormoon aan.
Dit is zoiets als een niet daadwerkelijk goed wetenschappelijk onderzoek, waar mensen dan mee gaan lopen zwaaien: want het is wetenschappelijk bewezen... jaja haha
De valse sentimenten-conclusie is geheel voor jouw rekening ben ik bang
Hier het volledige "report" uit Science. Overigens niet zomaar een wetenschappelijk tijdschrift btw.gyanty schreef: maar dit bericht is waar we het mee moeten doen he?
Het zou leuk zijn om dat onderzoek inderdaad dan ook te doen met andere huisdieren en geliefde objectenLothian schreef:Ik ben wel benieuwd wat er met de oxytocinelevels gebeurt van iemand die diep in de ogen van een geliefd konijn kijkt. Of een slang. Of een autoliefhebber die in de koplampen van zijn Bentley kijkt
"Dit is een ongelooflijke bevinding", verklaart onafhankelijk autoexpert R. Hammond op Science Now. "Het suggereert dat autofabrikanten het systeem hebben gehackt waarmee mensen zich aan elkaar binden."
Oh echt?kooi schreef: Wat je voelt voor je dieren en wat je voelt voor je kinderen heeft zeker raakvlakken, maar ook grote verschillen.
Het grootste verschil is dat ik in tijden van hongersterfte mijn dieren aan mijn kinderen zal opvoeren en andersom niet.
Precies dit.Wolfsblut schreef:Mijn honden betekenen heel veel voor me.
Mijn honden betekenden ook heel veel voor ons toen we nog een gezin van 5 personen vormden.
Ging er een dood dan huilden we tranen met tuiten. Man, man wat een ellende en verdriet.
Na een tijdje waren de scherpste kantjes ervan vanaf, gelukkig maar.
Dit in tegenstelling tot mijn broer en schoonzuster wier zoon anderhalf jaar geleden op zijn werk plotseling overleed, hij was net dertig geworden.
Om het nuanceverschil aan te tonen, hun verdriet zie ik nog steeds in hun ogen. Dat verdriet zag ik enkele jaren geleden, toen hun hond overleed, na enkele weken niet meer. En die hond betekende heel veel voor hen.
Het is een quote buiten het onderzoek. Beetje jammer inderdaad dat dat misbruikt wordt.gyanty schreef:Het gaat om een uitspraak van de hoofdonderzoeker. Overigens maakte ik 1 fout in stukje van mezelf. Hij ziet zijn hond als partner(en niet als kind). De indruk die dit stukje wil wekken klopt gewoon niet. Het onderzoek kan overigens iets heel ander bedoelen, maar dit bericht is waar we het mee moeten doen he?
iones schreef:Ik wist dit al. Ik betrap mezelf soms op dat verliefde kijken naar mijn honden wat je bij ouders ook ziet als ze naar hun kleine kinderen kijken. Maar ja, ik mocht dat nooit hardop zeggen.
Paisley schreef:Ik durf te wedden dat kinderen ook oxytocine aanmaken als ze met hun geliefde knuffelbeer spelen. Het gaat niet om de hond, het kind of de knuffel waarmee je speelt, maar de waarde die je er zelf aan hecht.
Ik vind het een beetje een wezeloos onderzoek, net als zoveel 'wetenschappelijke' onderzoeken. Heel veel dingen die we al lang weten moeten nog onder wetenschappelijke condities worden getest. Dat doen ze dan, maar eigenlijk is het allemaal weinig nieuws.
Wat er interessant aan is, is dat die honden fysiek hetzelfde reageren.Paisley schreef:Ik durf te wedden dat kinderen ook oxytocine aanmaken als ze met hun geliefde knuffelbeer spelen. Het gaat niet om de hond, het kind of de knuffel waarmee je speelt, maar de waarde die je er zelf aan hecht.
Ik vind het een beetje een wezeloos onderzoek, net als zoveel 'wetenschappelijke' onderzoeken. Heel veel dingen die we al lang weten moeten nog onder wetenschappelijke condities worden getest. Dat doen ze dan, maar eigenlijk is het allemaal weinig nieuws.
Mensen zijn ook roedeldieren .Paisley schreef:Voor honden is het toch niet anders? Wij zijn als familie voor ze, nog sterker dan andersom omdat honden een roedel nodig hebben om te overleven en afhankelijk zijn van ons. Oxytocine zogrt voor die binding.
QFT.Cleva schreef:Er staat helemaal niet dat de hechting even sterk is. Het proces van hechten gaat lichamelijk gezien hetzelfde.
Wat is er precies zo wezenloos aan dit onderzoek? En wat wist jij dan al allemaal al over de uitomsten van dit onderzoek voordat het werd gepresenteerd?Paisley schreef:Ik durf te wedden dat kinderen ook oxytocine aanmaken als ze met hun geliefde knuffelbeer spelen. Het gaat niet om de hond, het kind of de knuffel waarmee je speelt, maar de waarde die je er zelf aan hecht.
Ik vind het een beetje een wezeloos onderzoek, net als zoveel 'wetenschappelijke' onderzoeken. Heel veel dingen die we al lang weten moeten nog onder wetenschappelijke condities worden getest. Dat doen ze dan, maar eigenlijk is het allemaal weinig nieuws.
Dat wordt ook nergens in het onderzoek beweerd of zelfs maar gesuggereerd.Lin-C schreef:Ik heb nu een kind en een hond en ik kan er heel kort over zijn: Niet hetzelfde, niet vergelijkbaar. Sorry. Nee. Hoe gek ik ook op mijn hond ben, het haalt het nooit bij mijn kind.
Maar ik overleef het wel zonder mijn hond. Denk ikbouvierpoedel schreef:Mensen zijn ook roedeldieren .Paisley schreef:Voor honden is het toch niet anders? Wij zijn als familie voor ze, nog sterker dan andersom omdat honden een roedel nodig hebben om te overleven en afhankelijk zijn van ons. Oxytocine zogrt voor die binding.
Die hond ook wel zonder jou.Paisley schreef:Maar ik overleef het wel zonder mijn hond. Denk ikbouvierpoedel schreef:Mensen zijn ook roedeldieren .Paisley schreef:Voor honden is het toch niet anders? Wij zijn als familie voor ze, nog sterker dan andersom omdat honden een roedel nodig hebben om te overleven en afhankelijk zijn van ons. Oxytocine zogrt voor die binding.
bouvierpoedel schreef:Die hond ook wel zonder jou.Paisley schreef:Maar ik overleef het wel zonder mijn hond. Denk ikbouvierpoedel schreef:Mensen zijn ook roedeldieren .Paisley schreef:Voor honden is het toch niet anders? Wij zijn als familie voor ze, nog sterker dan andersom omdat honden een roedel nodig hebben om te overleven en afhankelijk zijn van ons. Oxytocine zogrt voor die binding.
Niet aan mijn hond vertellen. En is dat speciaal voor een hond dat het niet haalt bij een kind, geldt dat ook bij gevoel dat je voor andere mensen hebt, dat het niet vergelijkbaar is bij je kind? Of voel je net zo veel en net zo heftig voor de andere mensen in je leven als voor je kind, dat je dit speciaal voor een hond moet benoemen dat het minder is?Lin-C schreef:Nee. Hoe gek ik ook op mijn hond ben, het haalt het nooit bij mijn kind.
