Het HondenForum

Wat voor Joann de doorslag heeft gegeven is dat we aan het stoeien waren met Elmo (bekvechten) en ze per ongeluk haar handje tussen de tanden van elmo kreeg. En ze dus echt de tanden voelde. Waarop ik dus aan haar kon uitleggen dat honden met hun bek en tanden corrigeren. En dat dat niet zo zacht is als wat elmo nu met zijn bek deed. Kwam luid en duidelijk over.

Ik had tot de kleuterleeftijd echt 0.0 inlevingsvermogen met dieren.
Besefte pas dat ze gevoel hadden toen ik in de kat had geknipt en die tot mijn verbazing bleek te bloeden.

Toen ik als gastouder werkte liet ik het kindje (1,5) dus niet alleen met de hond, ook al was dat beest braaf en hoogbejaard.
Hij ging in de box met de deuren open als ik kookte of naar het toilet ging, boven op z'n kamertje met het ophangen van de was.

dagmar88 schreef:Ik had tot de kleuterleeftijd echt 0.0 inlevingsvermogen met dieren.
Besefte pas dat ze gevoel hadden toen ik in de kat had geknipt en die tot mijn verbazing bleek te bloeden.

Toen ik als gastouder werkte liet ik het kindje (1,5) dus niet alleen met de hond, ook al was dat beest braaf en hoogbejaard.
Hij ging in de box met de deuren open als ik kookte of naar het toilet ging, boven op z'n kamertje met het ophangen van de was.

Dat bedoel ik. Mijn hond doet geen vlieg kwaad hoor als een kindje 'normaal' doet. Maar ik sta niet voor haar in wanneer er in haar oren geknipt zou worden
Daarom zou ik zo'n jong kindje ook liever in een box stoppen als ik er even niet bij ben.

ranetje schreef:

iones schreef:Het is een kwestie van vertrouwen in TWEE.
Je hebt niet alleen vertrouwen nodig in je hond, dat die je kind niet zal bijten, maar ook in je kind, dat die de hond niet pijn zal doen, tenminste niet opzettelijk.

Voor mij geldt gewoon niet of dat nou opzettelijk is of niet.

Een klein kind heeft doorgaans nog geen idee wat pijn doet en wat niet.
Dat moeten ze leren.
En daarvoor moet je er bij zijn.

Klopt wel. Maar niet alle kinderen zijn even ondernemend. Maar inderdaad blijft er het risico van wat zo´n kind kan uitvreten. En dán komt er vervolgens nog een derde aspect bij kijken, namelijk het relativeringsvermogen van de vader of moeder. Mocht zo´n hond namelijk van zich afhappen, is zo iemand dan in staat om in te zien dat de hond feitelijk geen schuld heeft, ipv hysterisch te worden en de hond weg te doen of zelfs ter euthanasie aanbieden.

Want ik vind dat mensen tegenwoordig veelal hysterisch zijn als het om kinderen gaat. Alle risico moet worden uitgesloten. Helaas is dat onmogelijk en dat kan niet goed worden geaccepteerd.

Nu ben ik geen moeder, dus kan niet helemaal oordelen. Maar wanneer mijn nichtjes hier slapen, zijn zij niet alleen met de honden.

Waarom niet? Stel voor dat het kindje valt en op de hond valt en de hond doet vanuit schrik "hap", dan zou ik mijzelf nooit vergeven als ik daar niet bij was. Een bijtincident hoeft geen agressie te zijn, het kan ook een schrik moment zijn of een lullige miscommunicatie. Het blijven dieren en ik geloof niet dat ik daar ooit makkelijk in zou zijn. Natuurlijk kan er altijd een ongelukje gebeuren en sluit je niks uit, maar een jong kind die niet weerbaar genoeg is nog, zou in zo'n situatie nooit alleen moeten zijn. Maar dat vind ik

Hier 2 honden, Boomer van 9,5 jaar en Juma van net 1,5 jaar.
Elyna is bijna 5 en opgegroeid met Boomer, Juma hebben we nu een half jaar ongeveer.
Boomer moest tot hij ruim 3,5 jaar was, niets van kinderen hebben. Hij ging ze uit de weg en als hij niet weg kon en ze kwamen aan hem, hapte hij in de lucht. Inmiddels doe je hem geen groter plezier dan midden op een schoolplein staan als de school uitgaat...

Juma is een veel grotere kindervriend dan Boomer en toch laat ik eerder Boomer even alleen met Elyna dan Juma.
Nu scheelt het dat ze met Boomer opgegroeid is en hij voor haar tot het meubilair behoort, maar Juma is zo ontzettend dol op kinderen, dat ze het ook steeds opzoekt. Elyna wil dat niet altijd en duwt dan weg, waarop Juma denkt dat het spelen is en aangezien Juma graag speelt met haar bek, is dat niet altijd leuk.
Juma heeft Elyna nog nooit beschadigt, maar dat is natuurlijk ook helemaal niet iets waar ik op ga zitten wachten. Elyna speelt graag met Juma en Boomer, maar dat mag alleen als ik toekijk en dan nog kap ik het vaak af. Juma wordt er veel te druk van en dan is het niet leuk meer. Toch vinden ze het allebei geweldig met elkaar, het klinkt nu negatiever geloof ik dan hoe het is.

Elyna heeft als net-kruipend-kind weleens haar (halve) tand in Boomers poot gezet. Ik bleef ze uit elkaar halen met in mijn achterhoofd 'hond en kind moeten elkaar met rust laten'. Ze bleven elkaar opzoeken en toen ik het liet gaan, probeerde ze dus of ze wat kon met die poot, die zo tegen haar aangeduwd werd. Boomer reageerde erg verbaasd, rook even of hij misschien een scheet had gelaten en gaf haar vervolgens een lik.
Een andere keer klom ze op een kast en viel daaraf, bovenop Boomer die in zijn mand lag te slapen en zich rot schrok. Zijn reactie was een lik, mijn reactie was boos worden op Elyna, want ze wist dat ze niet op de kast mocht klimmen.

Boomer is naar mijn idee fair in zijn reacties. Juma is nog te onstuimig, maar dat komt ook wel goed.

iones schreef: Want ik vind dat mensen tegenwoordig veelal hysterisch zijn als het om kinderen gaat. Alle risico moet worden uitgesloten. Helaas is dat onmogelijk en dat kan niet goed worden geaccepteerd.

Inderdaad, goed gezegd. Voor sommige kinderen zit een beetje hard worden er niet meer bij.
Ik zie het ook om me heen bij de kinderen van mijn nestgenootjes. Die worden in gouden kooitjes opgegroeid. Wij zijn altijd met beestjes opgegroeid en leerden ons aanpassen aan de dieren die niet zelden een gebruiksaanwijzing hadden en ons hier en daar een schram opleverde. Bij bezoek was altijd vaste waarschuwing "Pas op voor de Yorkshire, die bijt"
Nu wordt er al een heel poeha om gemaakt wanneer een goedbedoeld hondenlikje in het gezichtje terecht komt. Stel ze worden er ziek van

Maar goed, ik heb makkelijk praten, ik heb geen kinderen. Ik zie bij mijn nestgenootjes dat ze veel onverdraagzamer naar dieren zijn geworden sinds ze kinderen hebben. Blijkbaar hoort het er een beetje bij.

Paisley schreef:

iones schreef: Want ik vind dat mensen tegenwoordig veelal hysterisch zijn als het om kinderen gaat. Alle risico moet worden uitgesloten. Helaas is dat onmogelijk en dat kan niet goed worden geaccepteerd.

Inderdaad, goed gezegd. Voor sommige kinderen zit een beetje hard worden er niet meer bij.
Ik zie het ook om me heen bij de kinderen van mijn nestgenootjes. Die worden in gouden kooitjes opgegroeid. Wij zijn altijd met beestjes opgegroeid en leerden ons aanpassen aan de dieren die niet zelden een gebruiksaanwijzing hadden en ons hier en daar een schram opleverde. Bij bezoek was altijd vaste waarschuwing "Pas op voor de Yorkshire, die bijt"
Nu wordt er al een heel poeha om gemaakt wanneer een goedbedoeld hondenlikje in het gezichtje terecht komt. Stel ze worden er ziek van

Maar goed, ik heb makkelijk praten, ik heb geen kinderen. Ik zie bij mijn nestgenootjes dat ze veel onverdraagzamer naar dieren zijn geworden sinds ze kinderen hebben. Blijkbaar hoort het er een beetje bij.

ja tis goed met je
ligt aan de geschiedenis en de situatie
toen een kitten mijn zoontje die alleen maar langs kroop krabde en net zijn oog miste was ik boos. heel kinderachtig, op dat kitten. heb niks gedaan want het was niet van mij. ja, zoontje bij me gehouden wel.
zag daarna dat het zoontje van de vrouw des huizes het beest lomp vastgrabbelde en dat mocht allemaal... maar noch naar dat jong, noch naar de hypere hond die het kitten achterna zat, noch naar het kitten werd omgekeken. ja dan snap ik best dat het dier in de stress schiet maar baal dan wel dat mijn kind daar dan zo'n vette schram over zijn gezichtje moet krijgen. twas niet zo dat hij het uitlokte plus dat je ze vanaf 2/2,5 pas echt wat kan leren qua inlevingsvermogen en dat snappen ze gewoon niet.
en als men zegt: de hond bijt en ik heb klein grut bij me en de hond wordt niet weggehouden of de kat of wat dan ook dan ga ik weer. ken verdorie ook mensen met een hond die is stiknerveus ja laat dan maar hoor. ik word er gek van als zo'n beest in een hoek in elkaar gekrompen zit met zijn bovenlip opgetrokken terwijl mijn kinderen gewoon rustig binnenkomen. dan moet je als eigenaar ook wijzer zijn of niet dan?

en mijn buurmeisje vroeger kroop als kleine baby (heb er nu ook eentje van die leeftijd die kan je echt niks uitleggen die ziet niet eens dat een trap geen gewone vloer is) bij hun herder de mand in. wat ze gedaan heeft weet niemand er was niemand bij maar ze loopt nog met de littekens op haar gezicht en het jonge beest kreeg een spuit. pas zag ik buurman met een bouviermix ofzo kon hem zowat niet houden grote rammelende ketting om de nek... wat een vertoning dat zegt dan weer genoeg over wat ze ervan geleerd hebben

en mijn buurmeisje vroeger kroop als kleine baby (heb er nu ook eentje van die leeftijd die kan je echt niks uitleggen die ziet niet eens dat een trap geen gewone vloer is) bij hun herder de mand in. wat ze gedaan heeft weet niemand er was niemand bij maar ze loopt nog met de littekens op haar gezicht en het jonge beest kreeg een spuit.

Dat dus.
Dit soort voorbeelden heb ik er al meer van. Je kunt ze 100 % met elkaar vertrouwen en als dat kind de hond gebruikt als spelden kussen, zonder te piepen, is het een geweldige hond en het kind een beetje dom maar ach, "het is een kind". Als de hond bij de 28ste speld hapt blijft het kind een beetje dom maar ach "het is een kind". Helaas niet meer zo'n mooi kindje maar dat was de schuld van de hond "en die hebben we natuurlijk in laten slapen". En was het niet omdat het een klote hond is dan toch omdat het kindje anders toch die angst blijft houden c.q. "steeds geconfronteerd word met het traumatische gebeuren".

En stomme ongelukken gebeuren. Een ex-collega van mij, echt geen domme en met honden ervaring. Geeft de hond van haar vrienden een kusje (doet dit al 6 jaar vrijwel dagelijks) maar houd 1 x haar evenwicht niet en valt voorover en heeft jaren, tot in Zwitserland aan toe, bij plastisch chirurgen gelopen om haar neus gereconstrueerd te krijgen.

iones schreef:
Want ik vind dat mensen tegenwoordig veelal hysterisch zijn als het om kinderen gaat. Alle risico moet worden uitgesloten. Helaas is dat onmogelijk en dat kan niet goed worden geaccepteerd.

en als hier een topic staat dat er weer een kind gebeten is dan zijn die ouders zeker weer onverantwoord bezig...
het is niet goed of het deugt niet...

Ik liet ze niet alleen, om de voorbeelden hierboven genoemd. Jonge kinderen en een hond zonder toezicht bij elkaar laten, vind ik link.

Corneliana schreef:
ja tis goed met je
ligt aan de geschiedenis en de situatie
toen een kitten mijn zoontje die alleen maar langs kroop krabde en net zijn oog miste was ik boos. heel kinderachtig, op dat kitten. heb niks gedaan want het was niet van mij. ja, zoontje bij me gehouden wel.
zag daarna dat het zoontje van de vrouw des huizes het beest lomp vastgrabbelde en dat mocht allemaal... maar noch naar dat jong, noch naar de hypere hond die het kitten achterna zat, noch naar het kitten werd omgekeken. ja dan snap ik best dat het dier in de stress schiet maar baal dan wel dat mijn kind daar dan zo'n vette schram over zijn gezichtje moet krijgen. twas niet zo dat hij het uitlokte plus dat je ze vanaf 2/2,5 pas echt wat kan leren qua inlevingsvermogen en dat snappen ze gewoon niet.
en als men zegt: de hond bijt en ik heb klein grut bij me en de hond wordt niet weggehouden of de kat of wat dan ook dan ga ik weer. ken verdorie ook mensen met een hond die is stiknerveus ja laat dan maar hoor. ik word er gek van als zo'n beest in een hoek in elkaar gekrompen zit met zijn bovenlip opgetrokken terwijl mijn kinderen gewoon rustig binnenkomen. dan moet je als eigenaar ook wijzer zijn of niet dan?

en mijn buurmeisje vroeger kroop als kleine baby (heb er nu ook eentje van die leeftijd die kan je echt niks uitleggen die ziet niet eens dat een trap geen gewone vloer is) bij hun herder de mand in. wat ze gedaan heeft weet niemand er was niemand bij maar ze loopt nog met de littekens op haar gezicht en het jonge beest kreeg een spuit. pas zag ik buurman met een bouviermix ofzo kon hem zowat niet houden grote rammelende ketting om de nek... wat een vertoning dat zegt dan weer genoeg over wat ze ervan geleerd hebben

Er is een verschil tussen corrigeren en corrigeren.
De kat die jouw zoontje krabte was niet eerlijk, maar kon er niets aan doen dat hij een brok wantrouwen was geworden naar kinderen toe. Mensen waren hier verantwoordelijk voor, maar zo is het altijd.

Ik vind dat alles in proporties kan. Veel mensen vinden dat de hond gelijk weg moet als hij een keer van zich af hapt. Er is dan helemaal nog niets aan de hand maar ze blazen het ontzettend op. Ik vind het helemaal niet erg als een kind een keertje gebeten wordt zolang hij er niets aan overhoudt.

Bij mijn dierenarts zit nu een hele leuke kruising hollandse schapendoes van een jaar oud. Moest ook weg. Voor eigen mensen, incl eigen kinderen is hij lief en betrouwbaar. Maar vriendjes en vriendinnetjes kunnen hun akelige tengels niet bij zich houden een moeten persé die hond aaien en dan bijt hij. En daarom moest hij weg.
Bij ons thuis vroeger precies hetzelfde met onze poedel. Heeft ook wel eens een vriendinnetje gebeten. Maar mijn moeder deed die hond daarom niet weg! Kom op zeg, hysterisch gedoe allemaal.

Gimmick schreef:

iones schreef:
Want ik vind dat mensen tegenwoordig veelal hysterisch zijn als het om kinderen gaat. Alle risico moet worden uitgesloten. Helaas is dat onmogelijk en dat kan niet goed worden geaccepteerd.

en als hier een topic staat dat er weer een kind gebeten is dan zijn die ouders zeker weer onverantwoord bezig...
het is niet goed of het deugt niet...

Meestal zijn de ouders verantwoordelijk ja. Maar als ze dat erkennen en inzien dat de fout bij hén ligt, vind ik het nog wat anders dan dat de hond de schuld krijgt en daarom weg moet.

iones schreef: Er is een verschil tussen corrigeren en corrigeren.
De kat die jouw zoontje krabte was niet eerlijk, maar kon er niets aan doen dat hij een brok wantrouwen was geworden naar kinderen toe. Mensen waren hier verantwoordelijk voor, maar zo is het altijd.

Ik vind dat alles in proporties kan. Veel mensen vinden dat de hond gelijk weg moet als hij een keer van zich af hapt. Er is dan helemaal nog niets aan de hand maar ze blazen het ontzettend op. Ik vind het helemaal niet erg als een kind een keertje gebeten wordt zolang hij er niets aan overhoudt.

Bij mijn dierenarts zit nu een hele leuke kruising hollandse schapendoes van een jaar oud. Moest ook weg. Voor eigen mensen, incl eigen kinderen is hij lief en betrouwbaar. Maar vriendjes en vriendinnetjes kunnen hun akelige tengels niet bij zich houden een moeten persé die hond aaien en dan bijt hij. En daarom moest hij weg.
Bij ons thuis vroeger precies hetzelfde met onze poedel. Heeft ook wel eens een vriendinnetje gebeten. Maar mijn moeder deed die hond daarom niet weg! Kom op zeg, hysterisch gedoe allemaal.

die redenatie snap ik wel. ik zou het dan gewoon aangeven idd niet aaien dat wil hij niet dan hapt hij.
maar zoals Sky die gaf ze niet eens de kans om binnen te komen maar vloog ze aan.
dat gaat dan net te ver.

Gimmick schreef:

iones schreef:
Want ik vind dat mensen tegenwoordig veelal hysterisch zijn als het om kinderen gaat. Alle risico moet worden uitgesloten. Helaas is dat onmogelijk en dat kan niet goed worden geaccepteerd.

en als hier een topic staat dat er weer een kind gebeten is dan zijn die ouders zeker weer onverantwoord bezig...
het is niet goed of het deugt niet...

is zo maar een hapje of schrammetje komt niet in het nieuws als een kind aan flarden gebeten is mogen ze van mij een kind en huisdierverbod hebben. sommige ouders zijn ook te makkelijk. neuh.. traphekje niet nodig joh. gordels? autostoeltje? hadde ze vroeguh ook niet! kind niet in de kennel... aah joh hij doet niks hoor... lache toch... enz
heel irritant dat soort mensen.

Ik doe het ook. En ik heb vreselijk gevaarlijke herders.
Deed er vroeger ook nog pakwerk mee.
Ik vraag mij serieus af wie er nou serieus constant de hond 'even' weg doet voor 2 tellen wc gang. Of om even snel iets boven te pakken. Ik dus niet. Blijf bezig.

Corneliana schreef:
die redenatie snap ik wel. ik zou het dan gewoon aangeven idd niet aaien dat wil hij niet dan hapt hij.
maar zoals Sky die gaf ze niet eens de kans om binnen te komen maar vloog ze aan.
dat gaat dan net te ver.

Dat was buiten proportioneel. En dat is niet eerlijk. En ook dieren kunnen eerlijk zijn of vals.

Ik denk dat duidelijke regels stellen het allerbelangrijkste is.. en dat geldt voor de hond en het kind, maar vooral ook voor jezelf en de rest van het gezin. Mitch en Guus gaan heel goed samen met mijn nichtje van 3, maar daar hebben we dan gedeeltelijk ook zelf voor gezorgd. Mitch kan heel onstuimig en enthousiast zijn in zijn gedrag als er mensen binnen komen, toen mijn nichtje de eerste keer (als pasgeboren baby) bij ons kwam hebben we haar op tafel gezet en de honden mochten rustig (rustig!!) aan haar snuffelen. Zodra ze wat lomper werden, moesten ze terug en mochten er weer bij als ze normaal konden doen. Toen mijn nichtje wat ouder was en begon te kruipen is het een tijdje wat lastiger geweest, in die tijd hebben we de honden niet direct bij haar gelaten. Ik was vooral bang dat Mitch haar een keer omver zou lopen dus moest hij op zijn kussen liggen of naar een andere kamer als mijn nichtje op de grond lag. Hoe ik dat zou doen als ik zelf ooit kinderen mag hebben, geen idee.. Misschien een gedeelte van de kamer afzetten ofzo?

Het kussen is verboden terrein voor mijn nichtje als de honden daar liggen en dat weet ze heel goed. Als ze de honden van achter benaderd of als ze de honden wil passeren op een smaller stukje, moet ze zeggen 'Mitch, aan de kant' zodat de honden weten dat er ze aan komt. De honden krijgen niets (niets!!) eetbaars wat van mijn nichtje is.

Nu mijn nichtje 3 jaar oud is en de regels goed kent, is ze echt wel eens even alleen met de honden in de woonkamer als wij in de keuken zijn, maar nog steeds wordt hier op gelet. Voordeel is gewoon dat ze respect heeft voor de honden en daar ben ik enorm blij mee. De vrouw van mijn broer is heel bang voor honden, nog steeds komt ze niet bij ons binnen als de honden los lopen en wij niet in zicht zijn. Toen mijn nichtje geboren werd, heeft ze me gevraagd of ik haar wilde begeleiden met de honden omdat ze niet wilde dat haar dochtertje haar angst zou overnemen. Daar heb ik echt heel veel respect voor, om met zo'n angst voor honden toch vertrouwen te hebben in ons.