Het HondenForum

Liever een week te vroeg dan een uur te laat... sterkte met je beslissing....

Marjoleine schreef:Houd altijd voor ogen dat je beter een week te vroeg kunt zijn dan een dag te laat.
Die dag teveel, dat vergeef je jezelf nooit meer.

Hier sluit ik me bij aan.

En dit gedichtje schoot me te binnen (gevonden op internet)


Als twee bruine ogen je vragen,
help me want ik voel me niet fijn.
mag je dan, omdat je voelt dit is het einde, egoïstisch zijn?

als je van de dierenarts hoort,
dit komt nooit meer goed,
en hij krijgt steeds meer pijn.
mag je dan, omdat je hem niet kunt missen, egoïstisch zijn?

als twee trouwe ogen zich sluiten voorgoed, en je zonder hem naar huis moet.
met een halsband in je hand, en je hart vol pijn.
dan probeer je jezelf te overtuigen,
ik mocht niet egoïstisch zijn.

al die tijd met zen tweetjes,
elke dag was het een feest.
en in al die jaren is hij zelf niet 1 keer egoïstisch geweest.

Heel veel sterkte

Wat een ontroerend gedichtje Longfields. Heel veel sterkte Cinda.

Deze in het Engels vind ik zelf beter dan de Nederlandse, even een link want ik krijg hem niet gekopieerd: http://www.animalliberationfront.com/Sa ... IGoNow.htm

Er is op internet een pdf te vinden over wanneer in laten slapen. Ik zal zo meteen even een linkje zoeken. Juist die valkuil van af en toe een goede dag wordt daarin ook besproken. Heel veel sterkte!

Gevonden: *klik*
Edit: linkje liep dood, betere link geplaatst

Heel veel sterkte bij deze moeilijke beslissing.

vorige week maandag hebben we onze Gisée op 13-jarige leeftijd in laten slapen. De dag ervoor liep ze nog vrolijk een uur mee over de hei, snuffelde her en der, speelde wat met onze jongste hond en genoot overduidelijk. Ik wist op dat moment als, dat het haar laatste wandeling zou zijn. De tumor, waarvan we al een tijdje wisten dat ze die had, was naar buiten doorgebroken en daardoor was een vieze, lekkende en riekende wond ontstaan. Gisée had daar weinig last van, ook al heb ik haar voor alle zekerheid wel op een flinke dosis Tramadol gezet, maar voor mij was het duidelijk, dat we afscheid moesten gaan nemen, voor ze wel last zou gaan krijgen van haar "probleem" , zoals pijn, infectie, etc. Gisée is een dag later thuis in haar eigen mand, al Rodi-worst etend ingeslapen en we hadden haar niet op een mooiere manier of op een beter tijdstip kunnen laten gaan. We missen haar ontzettend en er zijn heel wat tranen gevloeid, maar er is ook het gevoel dat het zo het allerbeste was voor haar.

Sterkte met je beslissing....................wacht alsjeblieft niet te lang

Mariette heel veel sterkte met het verlies van Gisee (jeetje wat een verhaal)
En dank jullie wel voor jullie mooie gedichten en ook zeker de link! Die ga ik heel goed doorlezen!
Fijn jullie zo met mij meedenken daar heb ik zeker veel aan.
Gisteren en vandaag lijkt Pepe redelijke dagen te hebben met niet al te veel pijn.
Maar het kan zo weer anders zijn. Ik hou het scherp in de gaten en als de pijn er te veel door gaat komen (wat helaas op sommige dagen ook al zo is) dan laat ik hem zeker gaan. Want mijn egoïsme om hem te houden mag zeker niet voorop staan.! En hier waak ik voor. Veel dank <3

Onze Ginny* kreeg in januari 2x een pijnaanval, de 2e was dusdanig ernstig dat ze gilde van de pijn en niet meer wilde (kon?) bewegen, alleen haar ogen en staart bewogen nog. Ondanks vele onderzoeken en behandelingen zijn we er nooit achter gekomen wat het is geweest.

Het is een zware tijd geweest, maar mbv een hoge dosis prednison knapte ze weer wat op, ze werd helaas niet meer de oude. Wel heb ik haar toen beloofd 'dit nooit meer'. In juli moesten we weer starten met de Prednison (we waren net 5 weken gestopt) omdat we voortekenen zagen van een nieuwe pijnaanval. In augustus kreeg ze een zware alvleesklier- en leverontsteking waarvoor ze een heel hoge dosis Tramadol kreeg. Op 21 augustus kreeg ze in volle zwaarte weer een pijnaanval, hij kwam dwars door de Tramadol heen.

Ik had haar beloofd dat ze dat traject niet nogmaals hoefde te doorlopen, heb van mijn hart een steen gemaakt en haar dezelfde avond nog in laten slapen.

Voor mijn gevoel keihard en een dag later had ik het idee dat ik misschien beter nog even had kunnen wachten, misschien was ze toch nog wel opgeknapt? Nu, maanden later, doet het me nog steeds veel verdriet maar dan met name omdat ik besef dat ze waarschijnlijk 7 maanden met heel erge pijn heeft rondgelopen. Uiteraard besef ik me ook dat we hebben gedaan wat we konden. Het niet hebben van een diagnose maakte het zo mogelijk nog moeilijker, misschien was het wel behandelbaar, hebben we niet goed genoeg gezocht? Maar aan de andere kant was voor ons de keuze ook wel duidelijk, we wilden haar sowieso geen zware operaties, chemotherapie of andere belastende ingrepen laten ondergaan. Als prednison, antibiotica en pijnstilling dan niet werken zijn er geen opties meer.

Heel veel sterkte en wijsheid! En natuurlijk een dikke knuffel voor Pepe.

Fotogravinnetje schreef:Gevonden: *klik*
Edit: linkje liep dood, betere link geplaatst

interessant, goed dat hier eens wat over op paier gezet is

Nog een tip: als je je hond thuis wil laten inslapen houd dan goed rekening met de agenda van je favoriete d.a.
De mijne kon dus pas na twee dagen. Anders moet je alsnog naar de kliniek komen of bij een d.a. terecht komen die niet je eerste keuze is.
Ik heb mijn berner toen zowat in coma gehouden met de tramadol...

Maar bij een kat van mij, werd het lijden zo hevig dat ik geen andere keuze had dan hem in een mandje hijsen en door de stress van het naar de praktijk gaan heen leiden en dat is niet prettig.

Telgter Toller schreef:vorige week maandag hebben we onze Gisée op 13-jarige leeftijd in laten slapen. De dag ervoor liep ze nog vrolijk een uur mee over de hei, snuffelde her en der, speelde wat met onze jongste hond en genoot overduidelijk. Ik wist op dat moment als, dat het haar laatste wandeling zou zijn. De tumor, waarvan we al een tijdje wisten dat ze die had, was naar buiten doorgebroken en daardoor was een vieze, lekkende en riekende wond ontstaan. Gisée had daar weinig last van, ook al heb ik haar voor alle zekerheid wel op een flinke dosis Tramadol gezet, maar voor mij was het duidelijk, dat we afscheid moesten gaan nemen, voor ze wel last zou gaan krijgen van haar "probleem" , zoals pijn, infectie, etc. Gisée is een dag later thuis in haar eigen mand, al Rodi-worst etend ingeslapen en we hadden haar niet op een mooiere manier of op een beter tijdstip kunnen laten gaan. We missen haar ontzettend en er zijn heel wat tranen gevloeid, maar er is ook het gevoel dat het zo het allerbeste was voor haar.

Sterkte met je beslissing....................wacht alsjeblieft niet te lang

Heel veel sterkte met het verlies van Gisée. Mooie leeftijd, en een mooi einde na een ongetwijfeld mooi leven.

En heel herkenbaar. Mijn 13-jarige allerbeste geweldigste hond van de hele wereld liep ook nog vrolijk zijn laatste rondje en heeft nog enthousiast de DA begroet die hem kwam laten inslapen. Ik had ook nog wel een week of een maand of drie maanden kunnen wachten tot het 'te erg' werd, maar je moet niet wachten tot het lijden wordt. Soms is het gewoon mooi geweest, en dan moet je liefde voor die hond niet misbruiken als excuus voor een te laat en akelig einde.

Heel erg veel sterkte gewenst, dit zijn zulke rot dingen.

Herken het volledig, hond loopt nog, heeft nog goede dagen, wil nog eten etc.
Bij ons was de keus wel heel duidelijk, beter worden kon ze niet meer, het zou steeds slechter met haar gaan, moeten we haar dat dan aan doen omdat wij haar niet kunnen missen. Zal ze blijer zijn als ze nog een maand had geleefd? Denk het niet, dan was het lijden geworden.
Het was bij onze hond een keiharde beslissing, ze was nog jong, maar tegenover haar wel eerlijk. Maar zo verrekte moeilijk.

Wat een verhalen zeg heel veel sterkte met het verlies van jullie hondjes..jeetje is toch allemaal wat he! Ik vind de link ook heel erg interessant! Ik denk dat veel mensen daar baat bij kunnen hebben. Ik ben het wel tig keer aan het lezen. Ik heb de prednison verhoogt daar reageert hij gek genoeg redelijk op maar ik zeg redelijk hoor het gaat op en af! (en kan zo weer veranderen!) Goede dagen slechtere dagen. Ik ga aankomende week even aankijken en dan een beslissing maken en ook zeker met behulp van die link die ik gekregen heb super fijn...... maar ook zeker jullie reacties.! Ik voel me enorm gesteund nogmaals mijn dank daarvoor. Voor mij is het wel duidelijk dat hier de behandeling stopt voor Pepe. Dit laat ik nu rusten en ik blijf zeer waakzaam. Mocht het te erg worden dan is het genoeg geweest en geef ik hem rust...... En Femmel ik zal Pepe die knuffel geven van je dankjewel !

Schrijf anders elke dag eens op hoe het gaat, is het echt de hele dag goed of een uurtje, veel mensen die een week terug kijken zien alleen de goede dingen nog. Wat natuurlijk heel positief kijken is
Maar kan het totale beeld nog wel eens vertroebelen.

Lieve mensen,

Ik heb mijn lieve Pepe in laten slapen.... de pijn zette te veel door vandaag.
Het was verschrikkelijk..... mijn dochtertje van 5 was er ook kapot van.
Ik dank jullie nogmaals voor jullie steun! Ik heb er veel aan gehad.
Mijn lieve Pepe rust zacht

Heel veel sterkte met het verlies

Sterkte met het verwerken van dit verlies

Altijd zo verdrietig, maar voor het beestje het beste. Sterkte!

Heel veel sterkte met het moeten missen van Pepe.

Veel sterkte

Heel veel sterkte

Heel veel sterkte met het gemis

Sterkte..
Rust zacht Pepe

Heel veel sterkte.

veel sterkte

Het is zo moeilijk om die beslissing te maken, maar je hebt het beste voor Pepe gekozen. Heel veel sterkte gewenst.

Een eerlijke maar zo moeilijke beslissing.
Sterkte.

Je hebt vast de juiste beslissing genomen.
Doet wel zeer
Sterkte