Het HondenForum

Ik denk dat ik het niet zou kunnen. Daarom wordt er hier met niets gefokt. Ja vroeger, met muizen, maar ook daar zaten af en toe van die karaktertjes bij waarvan ik het intens jámmer vond dat ik ze op gegeven moment aan de slangen op moest voeren

Ik begin er gewoon niet meer aan. Beide opvangers zijn blijven plakken en had met de kittens "geluk" dat er maar één levensvatbaar was.
Een vriend van me heeft ze alle vijf gehouden, vrees dat dat bij mij anders ook zo was gegaan
Toen Pjotr op proef ging vond ik alles best tot ze wegreden. Ja maar, ze nemen zomaar mijn hond mee

Ik vind het ontzettend kak, niet om de pups in het nest zelf, dan zijn ze echt wel toe aan andere baasjes, maar de weken erna en het contact wat 'verwaterd' en je dus niet meer zo veel updates krijgt/ziet omdat het nieuwe er ook vanaf is (wat ik versta)
Ik trek het mij te veel aan, ik ga ook niet meer fokken want ik vind het best moeilijk.

Ook 1 van de redenen dat ik niet veel dekkingen ga toestaan van mijn reu, ik trek me die pups ook aan.

Pupkoper zijn vind ik toch net iets makkelijker, ik weet immers dat ik goed ben voor mijn beesten en ze niets tekort komen.
door scha en schande leert men zeker

Tara schreef: En als je kritisch bent geweest en leuke pupkopers hebt gekocht,

Ik zou het denk ik niet kunnen die pupjes af staan.
Daar zou ik wekenlang ziek van zijn.

Tara schreef:En als je kritisch bent geweest en leuke pupkopers hebt gekocht, dan is het wel even sippen en slikken, maar het is ook wel echt heel erg leuk om te zien hoe blij je mensen maakt en om dan later alle blije verhalen te horen.

Dat is ook wel weer waar ja.

En over dat pupje dat je langer aangehouden hebt: wat kruipen ze toch snel (en diep) in je hart.

Lemuria schreef:Ik denk dat ik het niet zou kunnen. Daarom wordt er hier met niets gefokt. Ja vroeger, met muizen, maar ook daar zaten af en toe van die karaktertjes bij waarvan ik het intens jámmer vond dat ik ze op gegeven moment aan de slangen op moest voeren

Euh.... Nou ja, je weet in ieder geval waar ze gebleven zijn .

dagmar88 schreef:Ik begin er gewoon niet meer aan. Beide opvangers zijn blijven plakken en had met de kittens "geluk" dat er maar één levensvatbaar was.
Een vriend van me heeft ze alle vijf gehouden, vrees dat dat bij mij anders ook zo was gegaan
Toen Pjotr op proef ging vond ik alles best tot ze wegreden. Ja maar, ze nemen zomaar mijn hond mee

Hahaha, ja jij bent er (ook) niet echt geschikt voor hè ?

maart schreef:Ik trek het mij te veel aan, ik ga ook niet meer fokken want ik vind het best moeilijk.

Ook 1 van de redenen dat ik niet veel dekkingen ga toestaan van mijn reu, ik trek me die pups ook aan.

Ik geloof dat ik dat ook zou hebben.

Ik heb genoten van de pups, heb gejankt toen ze weg gingen en toen er 1 herplaatst moest worden een aantal maanden terug heb ik nachten niet geslapen van het schuldgevoel. Ik vind het puur genieten om ze terug te zien, maar niet te vaak. Dan ga ik me teveel aantrekken.

De eerste en de laatste pup die weggaan, die zijn het moeilijkst.
Het is ook heel ontroerend te zien hoe dolblij de nieuwe eigenaars zijn. Staat daar zo'n beer van een vent van 2 meter met een babydekentje in zijn armen waar pup helemaal in verdwijnt te huilen van geluk
Willemijn kijkt ook altijd de auto met pup helemaal na, dat is moeilijk. Maar de roedel is altijd wel weer erg blij als ze weer "onder elkaar" zijn en zelf vind ik het ook wel weer prettig dat de huiskamer weer van ons is en je ' smorgens niet meer door zo'n dijk van een poepwalm heen hoeft.
Een pup langer houden door omstandigheden ben ik ook geen voorstander van, je hecht je er dan toch teveel aan.
Hier ook wel pupkopers na 6 weken nog geweigerd, geen goed gevoel bij.
En tegenwoordig maken de pupkopers een gesloten fb pag aan, waar eigenlijk alle nestleden en wij als fokker wel lid van worden. Erg leuk en nuttig.

Ik heb nu bijna een week mijn twee oppas pupjes en ik weet nu al niet hoe ik ze af moet gaan geven over een paar weken...
En ik heb ze niet eens zelf gefokt ik word een hopeloze fokker straks!

Ik heb nu bijna een week mijn twee oppas pupjes en ik weet nu al niet hoe ik ze af moet gaan geven over een paar weken...
En ik heb ze niet eens zelf gefokt ik word een hopeloze fokker straks!

Als ik zie hoe Iza na 8 jaar nog steeds op Sonja reageerd zou ik helemaal gek worden, zo zielig. Sonja is helemaal de geweldigste persoon op aarde. Ze ruikt en hoort haar op km afstand al en is dan niet meer te houden.
Zou der geloof ik ook niet zo goed in zijn dat afscheid en als je dan zo muts als Iza erbij hebt zitten, breekt mijn hart

vreselijk!!! daarom fokken wij geen honden meer, ook omdat ik vind dat er teveel staffords zijn, en ik geen mensen goed genoeg kan vinden voor mijn honden.
Wij deden een hele strenge selectie en vaak nacontrole, en nog werd ik vaak tegen t zere been geschopt.
Heb honden terug gehaald en uit asiels geplukt......Nooit meer voor ons! we zijn bezig vanaf 1996 met stafford en pitbulls en daarbij horende nestjes, Maar vind in deze tijd nog maar een normaal persoon die met een type vechthond kan omgaan op verantwoordelijke manier.
Mijn hondjes zijn vol drive en zijn geen show gefokt gerichte staffords, ik vind dat er weinig plek meer is voor dit type hond in dit dicht bevolkte landje (ook Belgie al is dat minder extreem nog dan NL qua staffords)

Bij mijn moeder woont een dame en die fokt nesten met van alles!
Eerst had ze een staff gekocht bij een broodfok fabriek, die had ze voor dr 2de jaar al vol laten proppen met pups, die ze niet kwijt raakte, is ze zelfs met een bordje op dr rug over de markt gaan lopen, met pups te koop echt gebeurd!

En wijzigde de advertentie op MP naar BULLY.....verkoopt blijkbaar beter dan gewoon Stafford, uiteindelijk heeft ze ze gegeven voor een kleine prijs aan de dierenwinkel....

NU keek ik op MP en tot mijn verbazing adverteert ze WEER! nu met kruising chiwawa's......450 euro per stuk, geen test niks......moedeloos word je ervan, wat kan je ertegen doen?????
Dierenpolitie doet niks,want de dieren zien er niet verwaarloost uit....worden alleen uitgemolken

Jankend, jankend en nog eens jankend. Ik ben niet geschikt Ik begon al 2 weken van ten voren te huilen. En toen bleven er nog 2

Zamunda schreef:

Lemuria schreef:Ik denk dat ik het niet zou kunnen. Daarom wordt er hier met niets gefokt. Ja vroeger, met muizen, maar ook daar zaten af en toe van die karaktertjes bij waarvan ik het intens jámmer vond dat ik ze op gegeven moment aan de slangen op moest voeren

Euh.... Nou ja, je weet in ieder geval waar ze gebleven zijn .

Zat ik af en toe verliefd naar m'n slang te staren...ah Fluffy toch....Hoop dat het je goed gaat daar binnen

Tot nu toe heb ik beesten wel behoorlijk kunnen afstaan. Een paard, 2 konijnen (uiteindelijk maar 1, want die ander lag dood in het hok) en een cavia (maar die ging naar mijn oma). Ik verwacht bij het fokken ook geen problemen.

Hier sta ik niks meer af, alleen als de geleende tijd erop zit :'(

Na 8 weken smeek ik de eigenaren nog net niet ze op te komen halen

Tot een week of 6 is het goed te doen maar daarna worden het hypermonsters die veel meer nodig hebben dan dat ik 7 of 9 pups tegelijk kan geven.

En dan heb ik het nog niet eens over de poep en plas die overal zit als je net wakker wordt.

Nee 1 of 2 die achter blijven Is leuk maar meer ook echt niet

Rinne Roos schreef: Staat daar zo'n beer van een vent van 2 meter met een babydekentje in zijn armen waar pup helemaal in verdwijnt te huilen van geluk

Ik weet niet hoe ik dat poppetje met hartjes moet maken met mijn telefoon, maar dat dus.

Ik vind het behoorlijk lastig om de pups die ik 8 weken de hele tijd om me heen heb gehad te laten gaan, hoewel het ook wel weer zijn voordelen heeft om je huis weer voor jezelf te hebben en niet iedere ochtend de deur naar de woonkamer open te doen met geen idee wat voor chaos je dan weer aan zou treffen. Ik heb ook nog geen pup uitgezwaaid zonder nadien een traantje te laten.
Ik ben wel in de gelukkige omstandigheid dat ik veel van de door mij gefokte honden nog af en toe tot regelmatig terug zie, dus echt kwijtraken doe je ze niet.

Zelf heb ik wel gemerkt dat ik naarmate ik meer nestjes gefokt had (heb er in totaal 5 gefokt), ik het loslaten van de pups en alles wat daarmee samenhing wat beter los kon laten, maar helemaal loslaten lukt mij absoluut niet. Terwijl ik zeker niet het gevoel heb dat de honden iets tekort komen of verkeerd zitten.

Nu ik niet meer fok merk ik dat ik de stress die de selectie van de pupkopers, de dracht en bevalling, de eerste 8 weken van de pups en het daarna overgeven van mijn verantwoordelijkheid aan de nieuwe eigenaren met zich meebracht, niet echt mis.

Ik zou om die reden zelf geen nestje willen hebben, misschien is dat onbewust ook een van de redenen waarom we altijd voor een reu kiezen.
Als onze katjes vroeger naar een nieuwe eigenaar gingen sloot ik me al op mijn kamer op
En om die reden hou ik dus ook altijd goed contact met de fokker en er staan er dus een paar al jaren op ons vriendenlijstje, gewoon omdat zij hebben bijgedragen aan mijn geluk Er is maar een fokker geweest waar dat niet bij lukte, die gaf zelden antwoord op mailtjes en al helemaal niet op vragen. Maar het was eigenlijk een hobby geweest van haar overleden man dus misschien stond ze er zelf anders in. De pups waren overdag vaak alleen bleek achteraf en de socialisatie rammelde ook. De pup was al 10 weken toen we hem gingen ophalen en sommige dingen zijn nooit meer helemaal goedgekomen.

het is soms wel net als met mensen, met de één heb je meer dan met de ander. Het is altijd zo, dat je met één of een paar pups meer hebt dan met de ander. Bij degenen waar ik een grotere klik mee had, heb ik wel eens een traantje gelaten bij het afscheid. Als in de dagen en weken daarna dan de foto's en berichtjes binnenkomen van de nieuwe baasjes over hun pup, kan ik daar ook weer ontzettend van genieten en trots op ze zijn. Natuurlijk zou ik graag met alle baasjes en pups in contact blijven, maar dat kan je nou eenmaal niet afdwingen. Sommigen verlies je gewoon uit het oog en dan moet je er maar op vertrouwen dat het goed gaat en dat ze me weten te vinden als dat nodig is. Zo werd ik vorig jaar zomer gebeld door mensen die een reu hadden uit mijn eerste nest, toen 8 jaar geleden. Na het uitvliegen had ik in het eerste jaar 1 of 2 keer iets van hen gehoord en daarna nooit meer. Nu moest de hond herplaatst worden, vanwege toenemende ernstige allergie van een kind. Gelukkig wisten de eigenaars zich te herinneren, dat ze in dit geval met mij contact op moesten nemen en ik was dan ook ontzettend blij dat ze me belden. Ik zou het vreselijk vinden, als een hond van "mij" op Marktplaats zou belanden of in het asiel. Om 12.30 uur hoorde ik dat de hond een nieuw thuis zocht en ik heb de baasjes beloofd dat ik gelijk al mijn radartjes aan het werk zou zetten. Nog dezelfde avond was er een nieuw plekje voor de hond gevonden, waar hij nu inmiddels al 1,5 woont en een geweldig tweede thuis heeft gevonden.

Tara schreef: Maar eerlijk is eerlijk: met sommige pupkopers klikt het gewoon nét iets beter dan met andere, en dan verloopt dat contact eigenlijk als vanzelf.

en zo denk ik er ook over. Overigens is Facebook in dit geval wel een toevoeging, want sinds ik daar een pagina heb voor Telgter Spreng Tollers, heb ik met meer mensen weer contact. Blijkbaar is het makkelijke om even op FB te reageren en een foto te plaatsen, dan even een mailtje te sturen.

Met face book en fora kun je heel makkelijk up- dates blijven geven van je hond zonder direct de fokker van je hond te blijven spammen

ik heb nu een nest van 8 tollers van bijna 8 weken en ik kan de dag niet afwachten voor de eerste vertrekt wat een druk stel. je merkt echt dat ze er aan toe zijn dat ze weg mogen. zelfs hun moeder wordt ze zat.
natuurlijk zal ik ze missen maar dat gaat ook weer over. ik organiseer rond hun eerste verjaard een wandeling voor het hele nest en dan zie ik ze ook allemaal. ook ik heb een facebookpagina voor de puppykopers.
het contact verwaterd en ook dat is normaal. ik zou het wel leuk vinden om jaarlijks een foto te krijgen van de hond gewoon om te kijken hoe deze is uitgegroeid.
ellen

Ik ben al heel snel gestopt met updates over mijn honden.
De ene fokker reageerde dan nog net wel een beetje lauw
De andere fokker reageerde gewoon niet op foto's e.d.
En dan ben ik er snel klaar mee.

Een fokker (van mijn laatste teckel, Gregor) was loei enthousiast.
Ze had een heel plakboek van elke pup apart.
Als je bericht stuurde over het halen van een diploma of zo wilde ze daar altijd een kopie van voor in het plakboek.
Ik denk dat zij van Gregor meer in haar plakboek had dan ik in de envelop waar zijn stamboom en diploma's in zaten

Dan is het ook leuk om wat contact te houden.
Niet te veel/vaak, maar wel leuk.

Ik heb zelf nooit gefokt mede omdat ik niet zou weten hoe de nieuwe baasjes te selecteren.
En ik weet niet of ik ze dan wel kwijt zou willen raken.
Hoewel ......................... dat nest waar Rana in zat
Denk dat zij ontzettend blij waren toen de pups met hun nieuwe baas vertrokken

Het moment dat pups weg gaan vind ik altijd wel lastig, moet ik even slikken en bij de speciaaltjes wordt het altijd wel even huilen. Maar pupkopers komen hier minimaal twee keer voordat ze een pup mee mogen nemen en ons gevoel moet goed zijn, anders gaat er niets mee. Dus ik heb er altijd wel vertrouwen in dat het goed komt er als ik dan zie hoe blij mensen zijn als ze eindelijk hun pup op mogen halen, is dat wel heel mooi.
We hebben nog contact met al onze pupkopers en dat vind ik hartstikke leuk. Met de één wat meer dan de ander, maar van allemaal krijgt ik regelmatig updates en foto's. En als ik dan zie hoe geweldig ze het doen en hoe dol ze allemaal op de honden zijn, denk ik: daar doe ik het voor.

Toch wel veel mensen die er flink moeite mee hebben of zouden hebben om 'hun' pups los te laten.

Ik kan me zo voorstellen dat je reden om te fokken ook uit kan maken voor het gevoel naar de pups. Als je het echt voor jezelf doet omdat je, zoals Kimmie, heel graag een pup van een bepaalde kruising wil voel je je misschien al sneller/meer gebonden en verantwoordelijk voor alle pups, dan als je het doet omdat je met jouw teef iets aan 'het ras' wilt bijdragen. Bij de eerste reden zou je bij wijze van spreken het liefst een nestgrootte hebben van één (en is elke extra pup er enkel gekomen omdat jíj zo graag die ene wilde) en bij de tweede reden wil je er misschien wel eentje aanhouden, maar zijn de andere pups toch echt op de wereld gekomen om die bijdrage aan het ras te leveren.

@meetjewrc: het lijkt me een verstandige beslissing. Wel ontzettend zonde dat een goede, verstandige fokker stopt en er alleen maar meer flutfokkers bij komen .

@Valerie: jij hebt dus één keer een nestje gefokt als ik het zo lees? En dat was eens maar nooit weer?

Cleva schreef:Ik zou er dus van alles bij voelen maar ik loop niet zo snel vast op dat soort dingen. Bij herplaatsen trouwens hetzelfde. Ik ben dol op Hein maar als er iets gebeurt waardoor ik hem niet meer goed kan verzorgen gaat hij natuurlijk weg (naar opa en oma of vrienden trouwens maar stel dat hij écht helemaal weg moest) dan gebeurt dat en dat vind ik dat heel erg jammer maar omdat het dan gewoon moet heb ik er denk ik ook vrij snel wel weer vrede mee.
Ik zou er veel meer last van hebben als ik dingen doe die niet echt moeten. Dat ik het mezelf dan kwalijk neem maar waarom zou je het jezelf kwalijk nemen als pups met een blije, goede baas het leven in gaan? Ik vind dat juist heel mooi.

Ja, ik vrees dat ik dat wel zou hebben, dat vastlopen. Alhoewel ik het bij de katten niet had . Ruim tien jaar terug een aanloopkatje, hoogdrachtig. Moedertje gingen we houden en voor de kittens zouden we een huisje zoeken. Alle katjes zijn bij bekenden terecht gekomen (maakt het ook wel makkelijker denk ik) en ik heb dat eigenlijk wel goed los kunnen laten. Ik denk echter dat er voor mij een verschil in zit dat ík niet verantwoordelijk was voor de komst van die kittens: poes was al drachtig toen ze kwam en ik heb er gewoon goed voor gezorgd. Als ik een oepsnest zou hebben bij een hond zou ik het denk ik ook makkelijker vinden om de pups los te laten dan wanneer ik, zoals Kimmie, bewust een nest zou fokken omdat ík daar zo graag een pup uit wil .

Cleva schreef:Mezelf kennende zouden er ook pups tussen zitten waarbij ik op de oprit nog even zwaai en dan heel tevreden "Nou....de mazzel, hoor, achterlijke vouwfiets." mompel.

Whahaha . Wat heb je dat toch weer geweldig geschreven .

Inge O schreef:in iets andere bewoordingen gedacht dan maar ja, dat heb ik ook, er zijn pups die me weinig of niks doen en waar dat aan ligt weet ik nog steeds niet want het heeft er niks mee te maken dat het geen leuke honden zouden worden.

Op zich normaal denk ik. Ik ben wel benieuwd of je dat gevoel altijd houdt bij de betreffende puppen, dus ook als je ze later als volwassen honden terugziet?

Suuz! schreef:Na 8 weken smeek ik de eigenaren nog net niet ze op te komen halen

Tot een week of 6 is het goed te doen maar daarna worden het hypermonsters die veel meer nodig hebben dan dat ik 7 of 9 pups tegelijk kan geven.

En dan heb ik het nog niet eens over de poep en plas die overal zit als je net wakker wordt.

Nee 1 of 2 die achter blijven Is leuk maar meer ook echt niet

Ja, dat geloof ik wel, dat zou ik zelf vast ook hebben. Maar toch betwijfel ik of dat voor mij genoeg zou zijn om ze goed los te kunnen laten, het zou er in ieder geval wel goed bij helpen .

Lemuria schreef:

Zamunda schreef:

Lemuria schreef:Ik denk dat ik het niet zou kunnen. Daarom wordt er hier met niets gefokt. Ja vroeger, met muizen, maar ook daar zaten af en toe van die karaktertjes bij waarvan ik het intens jámmer vond dat ik ze op gegeven moment aan de slangen op moest voeren

Euh.... Nou ja, je weet in ieder geval waar ze gebleven zijn .

Zat ik af en toe verliefd naar m'n slang te staren...ah Fluffy toch....Hoop dat het je goed gaat daar binnen

Ja, Fluffy had toch maar mooi een warm en knus huisje gevonden .

Ik vind pups niet zo leuk dus zou ze met veel plezier meegeven als ze 8 weken zijn. En 1 houden natuurlijk want ik zou zelf nooit fokken als ik zelf geen pup wilde hebben uit die combinatie. Fokken om het fokken en om daarna alle pups te verkopen zou ik dus nooit doen. Al die ellende voor wat centjes. Bedankt maar niet hier haha.

laeken schreef:Ik vind pups niet zo leuk dus zou ze met veel plezier meegeven als ze 8 weken zijn. En 1 houden natuurlijk want ik zou zelf nooit fokken als ik zelf geen pup wilde hebben uit die combinatie. Fokken om het fokken en om daarna alle pups te verkopen zou ik dus nooit doen. Al die ellende voor wat centjes. Bedankt maar niet hier haha.

Hmm, daar zeg je wat . Ik ben ook niet zo'n puppenmens volgens mij. Maar dat is gissen, heb er nog nooit één gehad.

Mij lijkt het hebben van 8 pups een dramatische traumatische ervaring. Mijn God wat een gedoe. Geweldig om naar te kijken. Dat wel. Maar als ze al poepend, plassend, keffend en knagende door mijn woonkamer gaan heb ik er snel genoeg van denk ik. Mezelf aan meer dan 1 pup hechten zou ik ook domweg niet doen.