Het HondenForum

reuen die met teven opgroeien vind ik vaak sowieso veel relaxter rond loopsheden. Dat ze op de hoogtijdagen interesse hebben is natuurlijk geen schande, maar 3 weken lang is niet zo effectief.

sbientje schreef:reuen die met teven opgroeien vind ik vaak sowieso veel relaxter rond loopsheden. Dat ze op de hoogtijdagen interesse hebben is natuurlijk geen schande, maar 3 weken lang is niet zo effectief.

Charlie hoeft anders geen luier meer om met Tibbe hier. Daar zie ik twee weken vooraf al aan dat ze loops gaat worden en vanaf het begin is het niets anders dan vozen, muts wassen, contacliggen.
Niko moet ze niets van hebben, maar haar balloze minnaartje

Nu ik een balloos heertje heb, moet ik toegeven dat ik dat wel makkelijk vind. Niet overal plasjes doen, bij elk graspolletje snuffelen en (loopse) teven zijn alleen interessant om mee te spelen. Het loopt ook wel gemakkelijk zonder je druk te hoeven maken of de hond die op je af komt reu of teef is. Nu weet ik niet of dat gewoon in zn karakter zit of dat t komt door zn gebrek aan ballen, waarschijnlijk een beetje van beide. Maar hij laat zich zeker niet als voetveeg behandelen. Wie een grote mond heeft kan die ook terugkrijgen.

Nou mijn balloos mannetje had ik liever met ballen gehad hij is super onderdanig een beetje te, maar ja ik kan hem natuurlijk alleen zonder misschien was hij voordat ook al zo

Zou je zelf je ballen eraf willen ?
Ik denk van niet.

cloris schreef:Ik ben niet zo van het castreren, heb zelfs 3 hengsten lopen... nog nooit een reu gecastreerd behalve voor iets anders dan een medische oorzaak. Napoleon is ook nog steeds reu maar die gaat gecastreerd worden. En dan gaat het niet eens voor ons gemak hoor want ach liever niet maar de hormonen zitten het dier zo overduidelijk in de weg, hij eet niet (hooguit 3x per week) hij heeft totaal geen rust, 1 zenuwenbom. Met hem werken is niet te doen daardoor en speuren vindt hij geweldig maar hij weet met zichzelf geen raad dus hebben we toen een chemische castratie overwogen en zo'n chip laten plaatsen. Daar is hij zo enorm van opgeknapt niet normaal. Hij heeft meer rust, eet normaal en is bereikbaar. Je ziet hem opknappen. In dit geval hebben wij besloten dat castreren nog niet zo'n slecht besluit is.

Om dezelfde redenen heeft Xavi dus ook een chip gekregen.
Ik vind het heel dubbel. Ik hou niet van castratie, want die ballen en de hormonen horen er nou eenmaal bij en maken ze ook tot wie ze zijn. Kan ik daar niet mee om gaan, tsja dan ligt dat ook aan mij, wat ook wel als falen naar je hond voelt.
Maar ik heb liever een blije hond huis dan een nerveuze stesskip.

Cleva schreef: Maar ondertussen vind ik het toch zo'n zegen dat Hein door zijn vorige eigenaren met 6 maanden ontdaan is. Wat een heerlijk ongecompliceerd eunuchje!
Niets geen gemier of het andere hondje een jongetje of een meisje is. Het is een ander hondje en dus altijd fijn.
Hij wordt dik waar je bij staat als je niet oppast, hij heeft te weinig spiertjes voor een jonge terriertje dat zich dagelijks uitslooft en zijn plukvacht plukt niet goed maar dat is allemaal niets naast zijn ongecompliceerde wezentje.

Vind het nogal een aanname te veronderstellen dat zijn ongecompliceerdheid sec is toe te schrijven aan zijn balloosheid

Ik vind het aan de ene kant best jammer dat Ras, zo vermoed ik, al vroeg gecastreerd is maar aan de andere kant ook best gemakkelijk.
Hij wordt niet besprongen door andere reuen, is behoorlijk tolerant naar intacte reuen énnn hij hoeft niet zo nodig iedere 2 meter te markeren.
Quint heb ik hier al vaker beschreven, hij is intact en iedere hond daar moet en zal hij op af, iedere 2 meter is er wel een plekje te vinden wat persé gemarkeerd moet worden en dan loopt hij er niet rustig op af maar neemt dan vaak een stormloop.
In hoeverre dat dan een kwestie van opvoeding is dat is dan weer een ander punt.

Heavy schreef:Mijn gecastreerde reu plast nog steeds overal tegen aan en snuffelt nog steeds erg veel .

Dit doen mijn geholpen teef en reu

twinkeltje schreef:

Heavy schreef:Mijn gecastreerde reu plast nog steeds overal tegen aan en snuffelt nog steeds erg veel .

Dit doen mijn geholpen teef en reu

En mijn open teven ook

Marjoleine schreef:

twinkeltje schreef:

Heavy schreef:Mijn gecastreerde reu plast nog steeds overal tegen aan en snuffelt nog steeds erg veel .

Dit doen mijn geholpen teef en reu

En mijn open teven ook

Ja denk ook niet dat het verschil maakt op dat gebied

*Ellen* schreef:Zou je zelf je ballen eraf willen ?
Ik denk van niet.

zou voor veel mannen helend werken haha

Ik was ook erg tegen castratie bij reuen eigenlijk en wilde Loki alleen maar laten castreren als het medisch noodzakelijk was. Sowieso ben ik meer een tevenmens geweest en had met reuen eigenlijk geen ervaring.

Wij merkten dat Loki erg last had van zijn hormonen en hierdoor ook best wel een gifkikker was naar andere reuen toe. Met de chip eerst was hij goed te bereiken en ook naar reuen toe ging het veel beter, veel relaxter. Tja en toen hebben we er toch voor gekozen hem te laten castreren. Ik moet zeggen dat hij veel relaxter is nu en ook naar reuen, behalve kleine reuen daar moet ik hem vandaan halen.

Cleva schreef: Maar ondertussen vind ik het toch zo'n zegen dat Hein door zijn vorige eigenaren met 6 maanden ontdaan is. Wat een heerlijk ongecompliceerd eunuchje!
Niets geen gemier of het andere hondje een jongetje of een meisje is. Het is een ander hondje en dus altijd fijn.
Hij wordt dik waar je bij staat als je niet oppast, hij heeft te weinig spiertjes voor een jonge terriertje dat zich dagelijks uitslooft en zijn plukvacht plukt niet goed maar dat is allemaal niets naast zijn ongecompliceerde wezentje.

Ik zit ook een beetje te twijfelen of alle voordelen komen omdat Hein gecastreerd is?
Het kan hoor, ik zeg niet dat het niet zo is, maar het kan ook van nature een gemakkelijker ventje zijn.
Die zijn zelfs onder terriers ook te vinden

Mijn ruwharige teckels (reuen) waren niet gecastreerd.
De vacht van de laatste was niet zo gemakkelijk te plukken.
De eerste jaren lukte het nog wel maar op een gegeven moment is hij zelfs helemaal niet meer geplukt maar met de effileerschaar netjes gemaakt omdat het hem echt ontzettend pijn begon te doen dat plukken.
Nooit een echt rijpe vacht.
En steeds weer rauwe plekken op de huid na het plukken.

De een had meer last van zijn hormonen dan de ander, maar ze waren alle drie wel bestuurbaar, ook in de tijden van de "heerlijke luchten".
Alleen een loopse hond in huis (bij de laatste teckel, alleen niet lang) was een beetje te veel.

Voor mij is vooral het beeld van een loopse teef en reu(en) in huis een schrikbeeld door die ervaring.
Ik zou daar dan ook niet snel voor kiezen.
Ik heb idioot genoeg wel altijd veel meer problemen met het castreren van een reu dan van een teef
Waarschijnlijk vanwege het uiterlijk.

ranetje schreef:

Cleva schreef: Maar ondertussen vind ik het toch zo'n zegen dat Hein door zijn vorige eigenaren met 6 maanden ontdaan is. Wat een heerlijk ongecompliceerd eunuchje!
Niets geen gemier of het andere hondje een jongetje of een meisje is. Het is een ander hondje en dus altijd fijn.
Hij wordt dik waar je bij staat als je niet oppast, hij heeft te weinig spiertjes voor een jonge terriertje dat zich dagelijks uitslooft en zijn plukvacht plukt niet goed maar dat is allemaal niets naast zijn ongecompliceerde wezentje.

Ik zit ook een beetje te twijfelen of alle voordelen komen omdat Hein gecastreerd is?
Het kan hoor, ik zeg niet dat het niet zo is, maar het kan ook van nature een gemakkelijker ventje zijn.
Die zijn zelfs onder terriers ook te vinden

Mijn ruwharige teckels (reuen) waren niet gecastreerd.
De vacht van de laatste was niet zo gemakkelijk te plukken.
De eerste jaren lukte het nog wel maar op een gegeven moment is hij zelfs helemaal niet meer geplukt maar met de effileerschaar netjes gemaakt omdat het hem echt ontzettend pijn begon te doen dat plukken.
Nooit een echt rijpe vacht.
En steeds weer rauwe plekken op de huid na het plukken.

De een had meer last van zijn hormonen dan de ander, maar ze waren alle drie wel bestuurbaar, ook in de tijden van de "heerlijke luchten".
Alleen een loopse hond in huis (bij de laatste teckel, alleen niet lang) was een beetje te veel.

Voor mij is vooral het beeld van een loopse teef en reu(en) in huis een schrikbeeld door die ervaring.
Ik zou daar dan ook niet snel voor kiezen.
Ik heb idioot genoeg wel altijd veel meer problemen met het castreren van een reu dan van een teef
Waarschijnlijk vanwege het uiterlijk.

ik vind reu/teef altijd wel een leuk koppeltje, maar aangezien Pom ook nog helemaal intact is komt er hier als er eentje bijkomt ook een teef bij. Nou is dat met labradors geen enorm risico, anders zou ik het wellicht anders oplossen

Mijn ongecastreerde reu is ook heel relaxed en sociaal. Ik heb er echt geen last van, en hij ook niet. Dat is mijn afweging. Die ballen gaan eraf als dat voor hem beter is. Dus een hond die zichzelf in de weg zit vanwege de hormonen, die laat ik castreren. Maar ik heb het nog nooit meegemaakt. Ik vraag me soms wel eens af of het niet heel afhankelijk is van hoe de eigenaar er mee omgaat. Er zijn heus gevallen waarbij de hond écht last heeft van zijn hormonen hoor, maar ik zie dat soort gevallen ook heel vaak bij dezelfde eigenaar. Is er dan geen aanpassing mogelijk in die basis?

Wij hebben tot Mojo kwam alleen nog maar teven gehad, hij is onze eerste reu. Ik hoop en doe er al het mogelijke aan om hem intact te laten, maar mocht hij dusdanig lang en heftig van de rel raken door loopse teven in de buurt, dan weet ik nog niet of dat zo zou blijven.

Ik hoop dat hij gewoon net zo relaxed blijft als hij tot nu toe is, maar dat zegt natuurlijk nog niet zo veel. De tijd zal het leren.

Ik heb allerlei jong gecastreerde opvangers in huis gehad en ik heb ook gemerkt dat het met name in hond-hondcontacten vaak erg makkelijk is, zeker bijvoorbeeld in vergelijking met mijn intacte Groenendaelerreu die niet dol was op andere reuen.
Maar ik had ook één opvanger die onzeker was en ik denk dat voor hem de castratie op jonge leeftijd dat alleen maar erger heeft gemaakt. Bij het gezin waar hij uiteindelijk terecht is gekomen, kreeg hij dan ook wat issues met andere honden tijdens het wandelen (uitvallen, angstagressie). Je weet het natuurlijk nooit zeker, maar het zou kunnen dat dit anders was geweest als hij niet gecastreerd was.
Maar daarnaast had ik ook bijvoorbeeld Peertje, die pas gecastreerd is toen hij bij mij was en al ruim twee was. Die is ook hartstikke makkelijk, sociaal en conflictvermijdend met andere reuen. Het is dus ook gewoon een deel karakter.

*Ellen* schreef:Zou je zelf je ballen eraf willen ?
Ik denk van niet.

Zou het nodig zijn bij sommige mannen?
Ik denk van wel.

On topic, mijn vorige reutje is 19 geworden met ballen en nooit een moment castratie overwogen. Rakker heb ik wel laten castreren want bij hem vond ik het wel nodig. Het weglopen was meteen over net als het gillen/niet eten als er een loopse teef in een kilometer omtrek was. Hij was toen vijf dus allang uitgegroeid.

Ik heb Boef opgehaald toen hij al gecastreerd was, geen idee op welke leeftijd. Maar ik ben blij dat ik de keuze niet hoefde te maken.
Ben ook heel blij hoe makkelijk hij met alle honden omgaat, met loopse teven misschien 1 x snuffelt maar daarna doet alsof het gewoon weer een normale dag is. Hij heeft een hele makkelijke vacht en is breed en gespierd.

Ik zou zelf niet standaard op een maand of 8 castreren, maar wel kijken naar hoe de hond is en als ik denk dat castratie een oplossing is kan dat zeker iets zijn wat ik wel doe.

edit: ooh en hij is eerder te dun dan te dik! krijg er met moeite spek op.

Corneliana schreef:

*Ellen* schreef:Zou je zelf je ballen eraf willen ?
Ik denk van niet.

zou voor veel mannen helend werken haha

Ach ik zou dan wel graag willen dat als iemand dan mijn ballen eraf had laten snijden dat er een baasje voor mij was die van mij bleef houden. ondanks mijn vermeende gebrek aan mannelijkheid.

Ik heb er nooit serieus aan gedacht om Boyke te castreren Hij is een echte reu en een echte terriër en 'dus' niet altijd leuk naar andere intacte reuen, maar dat wist ik van te voren. Het is prima te doen om dit in goede banen te leiden. Het wordt nu hij ouder wordt ook weer milder allemaal, wat best prettig is natuurlijk. Maar voor mij was en is hij zoals hij is, met ballen
Als de dames hoogloops zijn, gaat hij uit logeren voor onze en zijn rust en ter voorkoming van ongelukjes, want hij wil wel heel graag
De teefjes laat ik ook niet castreren als het niet noodzakelijk is. Mensen zijn vaak heel verbaasd als ze horen dat je ongecastreerde honden hebt. Vreemd vind ik dat.
Het is overigens wel heel erg des forums dat men hier zo kritisch is over castreren. Op andere kanalen is het meer gebruikelijk om standaard te castreren. Erg jammer dat deze mensen vaak geen enkel argument aannemen of willen horen tegen castratie.

Hier twee volwassen intacte reuen die gemakkelijk zijn met andere honden, geen groene, gele en witte ( ) druppels lekken waar iedereen het altijd over heeft, geen last hebben van loopse teven in de buurt en zelfs andere intacte reuen in hun huis tolereren.
Jazeker, ze bestaan echt nog!

Zonder gekkigheid, ik snap best dat in sommige gevallen castratie beter is, maar denk dat het lang niet altijd op gaat dat gecastreerde reuen gemakkelijker zijn dan intacte. Ken genoeg voorbeelden van reuen die prima te handelen waren toen ze intact waren, en na castratie begonnen met uitvallen aan de riem of moeizamer in contact met andere reuen.
Hier wordt in ieder geval niks gecastreerd zonder medische noodzaak.

Maeve schreef:Dus een hond die zichzelf in de weg zit vanwege de hormonen, die laat ik castreren. Maar ik heb het nog nooit meegemaakt. Ik vraag me soms wel eens af of het niet heel afhankelijk is van hoe de eigenaar er mee omgaat. Er zijn heus gevallen waarbij de hond écht last heeft van zijn hormonen hoor, maar ik zie dat soort gevallen ook heel vaak bij dezelfde eigenaar.

Nou, ik voel me best aangesproken. Ik beschouw mezelf als een goede en ervaren baas die áltijd honden intact heeft gehouden en daar nooit problemen mee heeft gehad. Tot ik Skadi kreeg, die zichzelf ENORM in de weg zat met haar hormonen. En nog heb ik drie jaar getwijfeld (want waarom snijden in een gezonde hond?).
En weet je wat? Die hond is er enorm van opgeknapt, mijn angst van nóg feller worden kwam niet uit, en ik zou het zó weer doen.

Het ligt aan de baas is heel gemakkelijk te roepen. En ja, vaak is het nog waar ook. Maar soms ook niet. Zullen we dat even helder houden?

Miranda schreef:

Maeve schreef:Dus een hond die zichzelf in de weg zit vanwege de hormonen, die laat ik castreren. Maar ik heb het nog nooit meegemaakt. Ik vraag me soms wel eens af of het niet heel afhankelijk is van hoe de eigenaar er mee omgaat. Er zijn heus gevallen waarbij de hond écht last heeft van zijn hormonen hoor, maar ik zie dat soort gevallen ook heel vaak bij dezelfde eigenaar.

Nou, ik voel me best aangesproken. Ik beschouw mezelf als een goede en ervaren baas die áltijd honden intact heeft gehouden en daar nooit problemen mee heeft gehad. Tot ik Skadi kreeg, die zichzelf ENORM in de weg zat met haar hormonen. En nog heb ik drie jaar getwijfeld (want waarom snijden in een gezonde hond?).
En weet je wat? Die hond is er enorm van opgeknapt, mijn angst van nóg feller worden kwam niet uit, en ik zou het zó weer doen.

Het ligt aan de baas is heel gemakkelijk te roepen. En ja, vaak is het nog waar ook. Maar soms ook niet. Zullen we dat even helder houden?

Dan hoef je je toch niet aangesproken te voelen? Zoals ik al zei: ze zullen er gerust zijn, honden die echt last hebben van de aanwezigheid van hun hormonen. Dat is hier namelijk ook de afweging, dus ik ontken helemaal niet dat dat kan. Maar het wordt in mijn ogen ook te vaak geroepen terwijl er aan de opvoeding ook nog wel het één en ander te behalen is. En dan wordt de eerste reu gecastreerd "omdat hij nou eenmaal zo'n lastig karakter heeft", reu twee zou vele malen socialer zijn, maar ook die wordt na verloop van tijd toch gecastreerd omdat het zo'n etter is naar andere honden (of er vandoor gaat bij loopse teven, of te veel markeert etc). Dat zijn de situaties waarbij ik me afvraag hoeveel invloed de eigenaar zelf heeft. Afvragen dus, ik roep helemaal niets. En als jij aangeeft dat dit de eerste hond is die je liet castreren snap ik ook niet waarom je je aangesproken zou voelen

Ik ga Csiva ook laten castreren. Wilde haar intact houden maar in de periode dat ze schijnzwanger is is ze toch net wat anders. Ze lijkt wat afgemat in al haar emoties en dat werkt door in het werken. En in het spelen. Luca snapt er niks van dat ze vanaf de loopsheid 10 weken lang niet spelen wil. Nu is t weer klaar en ze zijn weer best friends

Miranda schreef:

Maeve schreef:Dus een hond die zichzelf in de weg zit vanwege de hormonen, die laat ik castreren. Maar ik heb het nog nooit meegemaakt. Ik vraag me soms wel eens af of het niet heel afhankelijk is van hoe de eigenaar er mee omgaat. Er zijn heus gevallen waarbij de hond écht last heeft van zijn hormonen hoor, maar ik zie dat soort gevallen ook heel vaak bij dezelfde eigenaar.

Nou, ik voel me best aangesproken. Ik beschouw mezelf als een goede en ervaren baas die áltijd honden intact heeft gehouden en daar nooit problemen mee heeft gehad. Tot ik Skadi kreeg, die zichzelf ENORM in de weg zat met haar hormonen. En nog heb ik drie jaar getwijfeld (want waarom snijden in een gezonde hond?).
En weet je wat? Die hond is er enorm van opgeknapt, mijn angst van nóg feller worden kwam niet uit, en ik zou het zó weer doen.

Het ligt aan de baas is heel gemakkelijk te roepen. En ja, vaak is het nog waar ook. Maar soms ook niet. Zullen we dat even helder houden?

Waarom? Ik heb ongeveer hetzelfde gepost als Maeve, en kan niet voor haar spreken, maar ik ( en ik denk zij ook ) bedoel daar meer mensen mee die maar wat roepen.
Omdat het ze zo verteld is, niet beter weten, niet verder kijken en informeren.Hond is lastig dus castreren, want dat lost alles op.
Daar val jij toch heel niet onder.

Maeve schreef: snap ik ook niet waarom je je aangesproken zou voelen

Omdat je behoorlijk stellig was met weinig nuance
Ik weet wel dat je het zo niet bedoelde, maar zo kwam het wel over.

Miranda schreef:

Maeve schreef:Dus een hond die zichzelf in de weg zit vanwege de hormonen, die laat ik castreren. Maar ik heb het nog nooit meegemaakt. Ik vraag me soms wel eens af of het niet heel afhankelijk is van hoe de eigenaar er mee omgaat. Er zijn heus gevallen waarbij de hond écht last heeft van zijn hormonen hoor, maar ik zie dat soort gevallen ook heel vaak bij dezelfde eigenaar.

Nou, ik voel me best aangesproken. Ik beschouw mezelf als een goede en ervaren baas die áltijd honden intact heeft gehouden en daar nooit problemen mee heeft gehad. Tot ik Skadi kreeg, die zichzelf ENORM in de weg zat met haar hormonen. En nog heb ik drie jaar getwijfeld (want waarom snijden in een gezonde hond?).
En weet je wat? Die hond is er enorm van opgeknapt, mijn angst van nóg feller worden kwam niet uit, en ik zou het zó weer doen.

Het ligt aan de baas is heel gemakkelijk te roepen. En ja, vaak is het nog waar ook. Maar soms ook niet. Zullen we dat even helder houden?

Hier precies zo Miranda maar ik ga me dan ook niet aangesproken voelen

Hylos schreef:

cloris schreef:Ik ben niet zo van het castreren, heb zelfs 3 hengsten lopen... nog nooit een reu gecastreerd behalve voor iets anders dan een medische oorzaak. Napoleon is ook nog steeds reu maar die gaat gecastreerd worden. En dan gaat het niet eens voor ons gemak hoor want ach liever niet maar de hormonen zitten het dier zo overduidelijk in de weg, hij eet niet (hooguit 3x per week) hij heeft totaal geen rust, 1 zenuwenbom. Met hem werken is niet te doen daardoor en speuren vindt hij geweldig maar hij weet met zichzelf geen raad dus hebben we toen een chemische castratie overwogen en zo'n chip laten plaatsen. Daar is hij zo enorm van opgeknapt niet normaal. Hij heeft meer rust, eet normaal en is bereikbaar. Je ziet hem opknappen. In dit geval hebben wij besloten dat castreren nog niet zo'n slecht besluit is.

Om dezelfde redenen heeft Xavi dus ook een chip gekregen.
Ik vind het heel dubbel. Ik hou niet van castratie, want die ballen en de hormonen horen er nou eenmaal bij en maken ze ook tot wie ze zijn. Kan ik daar niet mee om gaan, tsja dan ligt dat ook aan mij, wat ook wel als falen naar je hond voelt.
Maar ik heb liever een blije hond huis dan een nerveuze stesskip.

Dat bedoel ik;)