Castratie, ja, nee, meningen?

[Veronique & Kyra]

Is inderdaad heel persoonlijk.

Zelf laat ik niet zomaar alles castreren, heb toch 2 teven dus scheiden is niet aan de orde hier.
Met het loopszijn ansich geen problemen mee, dat is maar een paar weken per jaar. Alleen als een hond dusdanig veel last krijgt van de loopsheid gaat direct het mes erin. Kyra was zo'n dramageval, echt, dat wil je nooit weer. Haar hebben we dus na de eerste loopsheid laten helpen.

Sari zal vooralsnog niet geholpen worden, die had overal vrij weinig last van.

[nathalie]

Ik was altijd tegen, maar toen ik heb gezien hoeveel leuker pasha werd na haar castratie en met een leven zonder hormonaal gedoe, ben ik voor. Bij een langharige hond zou ik het minder makkelijk doen.

[duitse herder]

Ik was altijd tegen, maar toen ik heb gezien hoeveel leuker pasha werd na haar castratie en met een leven zonder hormonaal gedoe, ben ik voor. Bij een langharige hond zou ik het minder makkelijk doen.

Zo denk ik er ook over, zie toch meer voordelen dan nadelen. Noah is stabieler geworden, makkelijker. Minder wisselingen in karakter, ze zit nu steeds op 1 lijn. Enige kleine nadeel is dat ze nu meer verhaart dan voorheen, wel is haar welhaar (fokfout) na castratie juist weg
En die dooddoener "ik laat niet in een gezonde hond snijden". Liever in een gezonde dan eentje die BMO heeft. En dat lees ik toch behoorlijk veel hier op het forum.
Mal, jij hebt nu 1 voorbeeld van hoe het niet moet en beroept je steeds daarop. Maar er zijn ook honden die er wel baat bij hebben. Ik heb nu 3 gecastreerde teven (2 met 5 jaar en eentje met 1 jaar) gehad. Nanni is erg veranderd qua karakter, alleen weet ik niet of dat kom doordat ze van huis is veranderd of door haar hormonen. Zij werd wel sneller dik maar ach, is dik zijn echt zo een probleem? Ik zie zat dikke honden lachend oud worden, dat verbaasd mij Noah en Tuana zijn weinig veranderd. Beide zijn juist stabieler geworden, minder wisselend. En heel raar maar sinds castratie kunnen zij beter met elkaar overweg dan ervoor. Beide zijn goed op gewicht te houden, Noah is zelfs stabieler daarin. Voor loopsheid 28 kilo en tijdens loopsheid 32 kilo. En nu gemiddeld 29 kilo, zoals het hoort

[malinois]

Ik was altijd tegen, maar toen ik heb gezien hoeveel leuker pasha werd na haar castratie en met een leven zonder hormonaal gedoe, ben ik voor. Bij een langharige hond zou ik het minder makkelijk doen.

Zo denk ik er ook over, zie toch meer voordelen dan nadelen. Noah is stabieler geworden, makkelijker. Minder wisselingen in karakter, ze zit nu steeds op 1 lijn. Enige kleine nadeel is dat ze nu meer verhaart dan voorheen, wel is haar welhaar (fokfout) na castratie juist weg
En die dooddoener "ik laat niet in een gezonde hond snijden". Liever in een gezonde dan eentje die BMO heeft. En dat lees ik toch behoorlijk veel hier op het forum.
Mal, jij hebt nu 1 voorbeeld van hoe het niet moet en beroept je steeds daarop. Maar er zijn ook honden die er wel baat bij hebben. Ik heb nu 3 gecastreerde teven (2 met 5 jaar en eentje met 1 jaar) gehad. Nanni is erg veranderd qua karakter, alleen weet ik niet of dat kom doordat ze van huis is veranderd of door haar hormonen. Zij werd wel sneller dik maar ach, is dik zijn echt zo een probleem? Ik zie zat dikke honden lachend oud worden, dat verbaasd mij Noah en Tuana zijn weinig veranderd. Beide zijn juist stabieler geworden, minder wisselend. En heel raar maar sinds castratie kunnen zij beter met elkaar overweg dan ervoor. Beide zijn goed op gewicht te houden, Noah is zelfs stabieler daarin. Voor loopsheid 28 kilo en tijdens loopsheid 32 kilo. En nu gemiddeld 29 kilo, zoals het hoort

Ja natuurlijk beroep ik daarop t was een en al ellende voor de hond. En dat wil ik niet meer... mag toch lijkt me? Ik heb een intacte teef van 12 en dat gaat uitstekend, ik ga dus niet snijden in een gezonde hond.

[ellen en de birmanen]

alsof iedere niet gesteriliseerde teef een BMO krijgt. dan nog, dan heb je ook nog de mogelijkheid om je hond te laten steriliseren.
als het medisch gezien niet noodzakelijk is steriliseer ik liever niet. mijn golden teef werd niet te genieten na de sterilisatie, uitvallen naar iedere hond, een vacht waar niet meer door te komen was. en waar overlijd ze aan? aan een milttumor ipv een mammatumor. omdat milttumoren vaker bij gesteriliseerde teven voorkomt.
ellen

[duitse herder]

Maar kijk je ook verder dan alleen je eigen voorbeeld? Neem aan dat Dusty niet de enige gecastreerde teef is die je van dichtbij hebt meegemaakt
Wel is het soms lastig in te schatten met castratie qua verandering in het gedrag. De meeste die ik ken worden na de 1e loopsheid gecastreerd, dan zijn ze nog niet volwassen. Dan weet je nooit of het karakter komt door castratie of dat die teef gewoon zo is.

[chrico]

Ik heb er hier 1 die redelijk vers van de pers zijn ballen kwijt is. Ik weet wel weer waarom ik de houding had van als het niet nodig is dan is het niet nodig en mag alles blijven zoals het is.
Voordelen die ik bemerk is dat hij net iets minder noten op zijn zang heeft. Niet veel want hij is wat tja om in mensentaal te spreken, achterbakser geworden . Hij daagt nu soms uit zonder dat je echt doorheb dat hij dat doet. Voorheen was hij daar heel open in.

Nadelen: hij word dik van lucht. Zo een sportief lijf als hij had, nu zie je echt dat hij geholpen is. Zijn vacht begint nu weer een beetje bij te komen maar dat was een drama. Hij gooide alles af, leek uiteindelijk wel geschoren. Een nog groter nadeel is dat reuen proberen te komen snuffen en aan blijven houden, langer dan voorheen.

[malinois]

Maar kijk je ook verder dan alleen je eigen voorbeeld? Neem aan dat Dusty niet de enige gecastreerde teef is die je van dichtbij hebt meegemaakt
Wel is het soms lastig in te schatten met castratie qua verandering in het gedrag. De meeste die ik ken worden na de 1e loopsheid gecastreerd, dan zijn ze nog niet volwassen. Dan weet je nooit of het karakter komt door castratie of dat die teef gewoon zo is.

Nou van dichtbij dus in de zin van kennen weinig idd want in de africhting zie je zo goed als geen gecastreerde dieren....

[Sita]

Mijn ervaring is dat een teef na castratie stabieler wordt in gedrag. Geen schommelingen meer, maar altijd dezelfde reactie. Dat is makkelijker te begeleiden dan dat jojo gedrag.

Sita is na haar 3e loopsheid gecastreerd en geen last van dik worden. Qua gedrag heerlijk stabiel, totaal geen spijt van.

Ze is met de standaard manier gecastreerd en de volgende dag vond ze dat er al niets meer aan de hand was. Wond was ook zo dicht. Ik zie wat dat betreft dan ook geen voordelen aan laproscopisch castreren.

[lieke]

Hangt een karakterwisseling niet wat af van het ras?
Ik weet het niet hoor, maar ik heb in mijn leven diverse gecastreerde collieteven gehad (zo even uit mijn hoofd een stuk of 5) en stuk voor stuk heb ik echt geen karakterveranderingen meegemaakt.
Nou ja, bij een aantal die daarvoor niet al te stabiel (lees: schijtlijsters) waren en na hun castratie een stuk stabieler waren. Bij degenen die al stabiel waren, veranderde er helemaal niets.
Wat het dik worden betreft: ook daar heb ik weinig last van gehad. Iets verminderd met de hoeveelheid voer en verder niets.
Het enige, in mijn ogen zéér grote, nadeel was de vacht. Van een volle vacht veranderden ze allemaal zonder uitzondering in ontplofte haarballen op pootjes. Rui die niet of zeer moeilijk op gang kwam en de ondervacht die gewoonweg niet meer normaal werd. In één geval zelfs zo erg dat ik de hond op leeftijd niet meer zonder pijn kon onderhouden en dus moest kortwieken.
Mensen met collies raad ik altijd aan om heel, heel goed na te denken voor ze het mes in hun hond laten zetten omdat het bijna niet meer te onderhouden is.

[malinois]

Mijn ervaring is dat een teef na castratie stabieler wordt in gedrag. Geen schommelingen meer, maar altijd dezelfde reactie. Dat is makkelijker te begeleiden dan dat jojo gedrag.

Hier valt dan weer niks stabieler te worden... Xena is enorm stabiel en ja ze is wat mokkig als ze loops moet worden ...mag dat?! De mannen zijn ook weleens mokkig en ook dusty destijds de gecastreerde teef.
Jojos heb ik dus ook nooit gehad bij mn intacte honden

[ranetje]

Je gaat toch niet in een gezonde hond lopen snijden?

Tevens zitten er een berg nadelen aan het castreren vast.

http://diepresse.com/home/meinung/wissk ... darstellen

Ja, maar er zijn genoeg redenen te bedenken waarom castratie misschien nog niet zo'n verkeerde keus zou zijn.
Ik ben er echt niet voor, maar als mijn hond zo lang hormonaal in disbalans zou zijn, dan zou ik het misschien ook nog wel overwegen hoor.
Alles goed en wel, maar het moet allemaal wel voor alle partijen leuk blijven.

Voor alle partijen leuk
Opspelende hormonen bij teef of reu NOT... tuurlijk
Opgave hoor, eens per 8 maanden

Hangt er van af wat er buiten die eens in de 8 maanden gebeurt.

Mijn teef was elke 3 maanden loops.
Dat begon een paar weken voor de loopsheid met onrust en onbereikbaarheid en na de loopsheid enorm schijnzwager en ook onrust en onbereikbaarheid.
Uiteindelijk was ze tussen de loopsheden 1 week echt goed.
Dan houdt het voor mij op hoor, niets leuks aan.
Na de castratie een stabiele teef zonder problemen

[lieke]

Je gaat toch niet in een gezonde hond lopen snijden?

Tevens zitten er een berg nadelen aan het castreren vast.

http://diepresse.com/home/meinung/wissk ... darstellen

Ja, maar er zijn genoeg redenen te bedenken waarom castratie misschien nog niet zo'n verkeerde keus zou zijn.
Ik ben er echt niet voor, maar als mijn hond zo lang hormonaal in disbalans zou zijn, dan zou ik het misschien ook nog wel overwegen hoor.
Alles goed en wel, maar het moet allemaal wel voor alle partijen leuk blijven.

Voor alle partijen leuk
Opspelende hormonen bij teef of reu NOT... tuurlijk
Opgave hoor, eens per 8 maanden

Hangt er van af wat er buiten die eens in de 8 maanden gebeurt.

Mijn teef was elke 3 maanden loops.
Dat begon een paar weken voor de loopsheid met onrust en onbereikbaarheid en na de loopsheid enorm schijnzwager en ook onrust en onbereikbaarheid.
Uiteindelijk was ze tussen de loopsheden 1 week echt goed.
Dan houdt het voor mij op hoor, niets leuks aan.
Na de castratie een stabiele teef zonder problemen

Ik heb Lyndie om precies dezelfde reden laten castreren. Nou was zij maar eens in de 8 maanden loops, maar 2 maanden ervoor en 2 maanden erna was ze vreselijk apatisch, at niet, speelde niet en werd dan ook nog schijnzwanger.
Na de zoveelste loopsheid woog ze nog maar 17 kilo en heb ik de knoop doorgehakt en haar laten helpen. Binnen een week had ik mijn vrolijk Fransje weer terug en werd ze ook nog stabieler qua karakter.
Op de vacht na, heb ik er echt geen spijt van.
Van Kyra vind ik het nog steeds erg maar zij had een gesloten baarmoederontsteking en liever een ontplofte Kyra dan een dooie Kyra.

[crutz]

Hier 2 castraten gehad (Bonnie is inmiddels vertrokken naar een jager) maar beide geen vachtproblemen (mechel en ruwhaar DJT), geen gewichtsproblemen en geen karakter (ergere, Bonnie kon al alleen maar met reuen) problemen. Beide tijdens of kort na de loopsheid gecastreerd.

[Tiny]

Mijn teef was elke 3 maanden loops.
Dat begon een paar weken voor de loopsheid met onrust en onbereikbaarheid en na de loopsheid enorm schijnzwager en ook onrust en onbereikbaarheid.
Uiteindelijk was ze tussen de loopsheden 1 week echt goed.
Dan houdt het voor mij op hoor, niets leuks aan.
Na de castratie een stabiele teef zonder problemen

Beetje mijn verhaal dus Ook om de 3 maanden loops en daarna schijnzwanger. Akira is echt maar dan ook echt niet leuk tijdens die periode. Ze is wel bereikbaar maar is nogal licht ontvlambaar, vooral tegen teven. Ik kan er wel mee handelen maar voor haar is het niet leuk, en toch kan ik die knoop niet doorhakken om haar te laten castreren Ik ga mij even inlezen voor die chip, kijken wat dat doet met haar karakter als deze erin zit.

Ik lees eigenlijk alleen dat ze die chip bij reuen gebruiken

[lieke]

Ik weet het niet hoor, maar ik heb in mijn leven diverse gecastreerde collieteven gehad (zo even uit mijn hoofd een stuk of 5) en
Het enige, in mijn ogen zéér grote, nadeel was de vacht. Van een volle vacht veranderden ze allemaal zonder uitzondering in ontplofte haarballen op pootjes.

Is meteen de reden dat ik Glenn alleen bij medische urgentie zou laten castreren. Hij heeft zo'n mooie, glanzende en makkelijke vacht. En ook de reden dat ik nooit een Collietééf zal hebben. Want ik wil geen intacte teven.
Mijn vorige castraatteven (en castraatreu) zijn overigens altijd slank en gezond iezig oud geworden Ik heb nooit last ondervonden van die castraties in karakteropzicht, integendeel.

Nou, bij castratie verandert de vacht niet in lelijk en dof, hoor.
Alleen maar in ontploft. Maar glanzend en mooi bleven mijn meiden wel.
Maar ik geef toe, het is en blijft een verschrikking. Lyndie is in het voorjaar half in de rui gegaan. Kostte me ongeveer een maand lang drie tot vier keer in de week een uur of twee ontwollen.
Nu is ze voor de andere helft aan het ruien. Ben dus al een week bezig om haar elke avond een uurtje te ontwollen. 't Is al zo erg dat als ik de trimtafel neerzet zij probeert 'm op haar tenen sluipend naar de gang te peren.
En er is al weer bijna een halve vuilniszak haar af en ik ben nét op de helft.

Heeft er nog iemand wol nodig voor een trui of drie?

[ranetje]

Voor alle partijen leuk
Opspelende hormonen bij teef of reu NOT... tuurlijk
Opgave hoor, eens per 8 maanden

Hangt er van af wat er buiten die eens in de 8 maanden gebeurt.

Mijn teef was elke 3 maanden loops.
Dat begon een paar weken voor de loopsheid met onrust en onbereikbaarheid en na de loopsheid enorm schijnzwager en ook onrust en onbereikbaarheid.
Uiteindelijk was ze tussen de loopsheden 1 week echt goed.
Dan houdt het voor mij op hoor, niets leuks aan.
Na de castratie een stabiele teef zonder problemen

Ik heb Lyndie om precies dezelfde reden laten castreren. Nou was zij maar eens in de 8 maanden loops, maar 2 maanden ervoor en 2 maanden erna was ze vreselijk apatisch, at niet, speelde niet en werd dan ook nog schijnzwanger.
Na de zoveelste loopsheid woog ze nog maar 17 kilo en heb ik de knoop doorgehakt en haar laten helpen. Binnen een week had ik mijn vrolijk Fransje weer terug en werd ze ook nog stabieler qua karakter.
Op de vacht na, heb ik er echt geen spijt van.
Van Kyra vind ik het nog steeds erg maar zij had een gesloten baarmoederontsteking en liever een ontplofte Kyra dan een dooie Kyra.

Kijk dat is wat ik bedoelde met "hangt er van af water buiten die eens in de 8 maanden gebeurt"

Groot gelijk Lieke dat je tot castratie hebt besloten.
Alleen idd wel jammer van die vachten bij de collies.

[kipo]

Nou, bij castratie verandert de vacht niet in lelijk en dof, hoor.
Alleen maar in ontploft. Maar glanzend en mooi bleven mijn meiden wel.
Maar ik geef toe, het is en blijft een verschrikking. Lyndie is in het voorjaar half in de rui gegaan. Kostte me ongeveer een maand lang drie tot vier keer in de week een uur of twee ontwollen.
Nu is ze voor de andere helft aan het ruien. Ben dus al een week bezig om haar elke avond een uurtje te ontwollen. 't Is al zo erg dat als ik de trimtafel neerzet zij probeert 'm op haar tenen sluipend naar de gang te peren.
En er is al weer bijna een halve vuilniszak haar af en ik ben nét op de helft.

Heeft er nog iemand wol nodig voor een trui of drie?

Kruimel is aan het leren spinnen, misschien kan zij er wat mee

Ik ben niet tegen castreren, hoeft van mij ook niet klakkeloos te gebeuren, maar bij veel teven vallen die nadelen best mee. En die artikelen waar staat dat de kans op kanker van dit en dat en weet ik wat niet allemaal zo enorm verhoogd is, al die artikelen vergeten, heel handig, om daar getallen aan te hangen.
Het enige waar ik bij Suske wel even over na zou denken, is hoe de relatie tussen Suske en Belle is en of Suske in het algemeen een felle tante is of niet.

[lieke]

Groot gelijk Lieke dat je tot castratie hebt besloten.
Alleen idd wel jammer van die vachten bij de collies.

Ach, ik kan ze altijd nog knippen, hè?

[Suske]

Ik ben niet tegen castreren, hoeft van mij ook niet klakkeloos te gebeuren, maar bij veel teven vallen die nadelen best mee. En die artikelen waar staat dat de kans op kanker van dit en dat en weet ik wat niet allemaal zo enorm verhoogd is, al die artikelen vergeten, heel handig, om daar getallen aan te hangen.
Het enige waar ik bij Suske wel even over na zou denken, is hoe de relatie tussen Suske en Belle is en of Suske in het algemeen een felle tante is of niet.

Dank voor alle ervaringen en meningen!

Ik pik deze er even uit.
Suske en Belle gaan prima samen, speelkameraadjes
Suske is sowieso al een felle tante maar in de aanloop naar en tijdens de loopsheid is het nog een tikkeltje erger
Alles en iedereen moet uitgekafferd worden.
Alleen Belle mag alles wat anders ook altijd mag.

[kipo]

Dat felle kan een tikkie erger worden, het valt meestal wel mee, maar je kunt net die ene hebben, die niet meevalt. De relatie Belle-Suske klinkt stabiel genoeg, dat zal dan waarschijnlijk ook wel meevallen, maar ook daar, je zult maar net die ene hebben...
Ik zou zelf toch eens contact zoeken met een da die ervaring heeft met de suprelorin bij teven, dan heb je nog niks onomkeerbaars gedaan.

[v. 't Brabantse Bont]

Bij Senna kon ik er eigenlijk niet om heen. Voor haar was het er verademing. Senna was iedere 5,5 maand loops. In de aanloop werd ze al bitcheriger en dan de loopsheid zelf. Vervolgens had ze onwijs veel last van schijndracht en dat ging nog wel tot 3 mnd na d'r loopsheid door. Ik had dus 1 maand per half jaar een vrolijke hond die geen last had van d'r hormonen. Met de schijndracht ging ze janken, piepen (heeeeeele dagen), slecht eten (werd graatmager, viel meestal 2 kilo af en was al nooit vol), melkgift, depressief (terwijl we altijd veel met haar doen) en in de laatste schijndrachten zelfs angstig.
Meteen na de castratie hadden we een vrolijke Senna. Zo blij hebben we haar nooit daarvoor gezien.

Haar vacht is wel echt lelijk geworden en ook al is dat ondergeschikt aan hoe ze zich voelt: het blijft echt eeuwig zonde...

[ranetje]

Groot gelijk Lieke dat je tot castratie hebt besloten.
Alleen idd wel jammer van die vachten bij de collies.

Ach, ik kan ze altijd nog knippen, hè?

Dat kan inderdaad ook nog

[Neeltje]

Mijn mening is ja, doen.

Omdat?

Zelfde redenen als hierboven aangegeven in de eerste berichten.

[Suske]

Mijn mening is ja, doen.

Omdat?

Zelfde redenen als hierboven aangegeven in de eerste berichten.

En hoe zie jij eventuele karakterverandering?

[Badu]

Mijn mening is ja, doen.

Omdat?

Zelfde redenen als hierboven aangegeven in de eerste berichten.

Dan, waarom niet ?
Een jaar na castratie is de stofwisseling zodanig van de leg dat je het gaat zien. Bespiering neemt af, eetlust neemt toe, hond wordt slomer... Langzaam maar zichtbaar. Vacht wordt een drama.
Proces is onomkeerbaar & tast ook intern één & ander aan. Is niks moeilijks aan, logisch ook.

Uiteindelijk slof je jaren met een hond door het bos waar alle energie uit verdwenen is. Als dat je doel is, is het prima natuurlijk

Nou ja, daarom niet dus

& nu niet allemaal met van die anekdotische dingetjes gaan komen zoals, Tops jaagt nog op knijnen. Tuurlijk, maar als ze haar eierstokken nog gehad had, had zij ze ook gevangen

[Marco88]

Als de voordelen niet enorm opwegen tegenover de nadelen, zou ik het niet doen.

[kipo]

Dan, waarom niet ?
Een jaar na castratie is de stofwisseling zodanig van de leg dat je het gaat zien. Bespiering neemt af, eetlust neemt toe, hond wordt slomer... Langzaam maar zichtbaar. Vacht wordt een drama.
Proces is onomkeerbaar & tast ook intern één & ander aan. Is niks moeilijks aan, logisch ook.

Uiteindelijk slof je jaren met een hond door het bos waar alle energie uit verdwenen is. Als dat je doel is, is het prima natuurlijk

Nou ja, daarom niet dus

& nu niet allemaal met van die anekdotische dingetjes gaan komen zoals, Tops jaagt nog op knijnen. Tuurlijk, maar als ze haar eierstokken nog gehad had, had zij ze ook gevangen

Wat een overdreven voorstelling. Ik ken meer dan genoeg gecastreerde teven waar lang niet alle energie uit verdwenen is. Bovendien vergeet je voor het gemak even dat die hormonale toestanden vaak ook cysten op de eierstokken veroorzaken die zelf weer hormonen gaan produceren waardoor het hormonale circus een eigen leven gaat leiden. Voortdurend onder invloed staan van een te hoog gehalte aan oestrogeen is al helemaal niet gezond.
Een pittige mechelteef verandert heus niet in een slome zoutzak en hoe die een dramavacht moet krijgen zie ik ook al niet.

[Suske]

Mijn mening is ja, doen.

Omdat?

Zelfde redenen als hierboven aangegeven in de eerste berichten.

Dan, waarom niet ?
Een jaar na castratie is de stofwisseling zodanig van de leg dat je het gaat zien. Bespiering neemt af, eetlust neemt toe, hond wordt slomer... Langzaam maar zichtbaar. Vacht wordt een drama.
Proces is onomkeerbaar & tast ook intern één & ander aan. Is niks moeilijks aan, logisch ook.

Uiteindelijk slof je jaren met een hond door het bos waar alle energie uit verdwenen is. Als dat je doel is, is het prima natuurlijk

Nou ja, daarom niet dus

& nu niet allemaal met van die anekdotische dingetjes gaan komen zoals, Tops jaagt nog op knijnen. Tuurlijk, maar als ze haar eierstokken nog gehad had, had zij ze ook gevangen

Daarom vraag ik ook naar meningen/ervaringen.
De meeste honden die ik dagelijks tegenkom zijn rond hun eerste jaar gecastreerd, reu zowel als teef.
Belle ook vrijwel direct na haar eerste loopsheid.
Suske is bijna drie en ik heb bewust nog niks gedaan.
Vraag me wel af in hoeverre de periode dat ze nog pittiger is dan gewoonlijk voor haar, ja hoe zeg je dat, leuk is?

[ranetje]

Dan, waarom niet ?
Een jaar na castratie is de stofwisseling zodanig van de leg dat je het gaat zien. Bespiering neemt af, eetlust neemt toe, hond wordt slomer... Langzaam maar zichtbaar. Vacht wordt een drama.
Proces is onomkeerbaar & tast ook intern één & ander aan. Is niks moeilijks aan, logisch ook.

Uiteindelijk slof je jaren met een hond door het bos waar alle energie uit verdwenen is. Als dat je doel is, is het prima natuurlijk

Nou ja, daarom niet dus

& nu niet allemaal met van die anekdotische dingetjes gaan komen zoals, Tops jaagt nog op knijnen. Tuurlijk, maar als ze haar eierstokken nog gehad had, had zij ze ook gevangen

Het hangt van het soort vacht af of dat een drama wordt.
Of ze sloom worden is ook voor een behoorlijk deel afhankelijk van wat je met de hond doet.

Toegenomen eetlust heb ik hier niet gezien.
Iets dikker geworden ja, gelukkig wel, anders was ze een vachtje met rammelende botjes gebleven.

Een humeur om op te schieten en zeer wisselend, tegenover nu een gelijkmatig humeur en ruimschoots voldoende activiteit waar we dan ook wat mee kunnen.
Bevalt mij prima

Het verschilt zeker per hond, maar ik zie toch wel heel veel zeer actieve gecastreerde teven om me heen.

Je kunt het niet terugdraaien als het tegenvalt, dat is absoluut waar