Het HondenForum

Marion. schreef:

alm@ schreef:

Marion. schreef: Ik lekker wel
Zelfs alleen met commando's

Ik heb dan ook geen jachthonden. Ze willen wel volgaarne voor me werken en een dode haas naar me brengen voor het avondeten. Maar ik, ondankbaar kreng, sla dat altijd af.

Nou hoor zelfs een dode haas wordt mij niet aangeboden, die vreet mijn kreng zelf op

Barf-honden natuurlijk. Je.eigen schuld hoor!

Het zijn kvv-ers. Maar dat kan al genoeg zijn natuurlijk

Mijn retriever jaagt niet, maar die vilt.. Als ie de kans krijgt En die loopt dus altijd op het pad he. Uit zichzelf gaat ie nooit de bossen in, alleen achter wild aan als dat voor hem oversteekt...

Anthira is ook wel een superbraverd hoor, ik heb denk ik ook wel geluk gehad met haar. Maar ze mag de struiken niet in. Ik heb haar van kleins af aan daar al uit gehouden. En dat zit er blijkbaar zo goed in dat zelfs reeën haar er niet vanaf krijgen

Die van mij kan ik bij me houden als het om reeen gaat.
Hier thuis zijn ze geiten gewend en daar vinden ze verder niets aan. reeen lijken in hun ogen een beetje op geiten. Net zoals dat fazanten op kippen lijken en daar zijn ze ook aan gewend.

Maar ze gaan verder gewoon van de paden af. En dat vind ik wel zo fijn. Want zo poepen ze wat meer in de struiken i.p.v. op de paden en dat vind ik wel zo fris.

Pakdebal schreef:

Jeffy schreef:is voor mij wel bewezen vandaag. Ik was lekker in de regen aan het wandelen met de hondjes door het losloopbos, toen er plots twee reeën voor ons het pad overstaken. Anthira ging er wel even achteraan, maar toen ze de struiken indoken bleef ze netjes op het pad naar ze kijken Ze ging er volgens mij ook alleen maar achteraan omdat ze in een jolige bui was door de regen en de plassen
Maar het is voor mij bewijs dat het slim was om Anthira te leren op de paden te blijven! Ze is ook zo'n braverd

gelukkig zijn herders niet van de categorie " jachthonden " , anders was je ze wel even kwijt geweest , en de reeen hadden een shock gehad

Lul niet. Mijn jachthond zou nog niet eens opkijken.

Knappe Anthira! Grappig dat ze dat ook op zulke momenten nakomt!

Tara schreef:Ik zie en hoor hier in het bos trouwens wel vaker dan eens honden achter wild aanjakkeren, en opmerkelijk genoeg zijn dat eigenlijk nooit jachthonden. Meestal zijn het herder(kruisingen).

Pdb zegt dat die dat niet doen.
Dus is het zo

Nanna schreef:Als je trouwens zeker wilt weten met vlees thuis te komen moet je op jacht met poolhonden. Zij beheersen dat métier tot in de puntjes
Ik zet iedere dag mijn geld eerder op een Husky dan op een Duitse staande, wat dat aangaat.

Ik heb toch meer aan mijn ouders Duitse Staande dan aan Ravi. Die luilak is er na 10 meter rennen wel weer klaar mee en als hij iets vangt dan gaat het meteen naar binnen, niks mee naar huis .

Tara schreef:

Suske schreef:

Tara schreef:Ik zie en hoor hier in het bos trouwens wel vaker dan eens honden achter wild aanjakkeren, en opmerkelijk genoeg zijn dat eigenlijk nooit jachthonden. Meestal zijn het herder(kruisingen).

Pdb zegt dat die dat niet doen.
Dus is het zo

Tja...

Pakdebal schreef:
de ultieme jachthond ( dan wel aangelijnd )

Daar valt natuurlijk weinig tegenin te brengen.

Tara schreef: Maar Alma, is jouw Nee dan niet onverbiddelijk Nee?
Mijn honden vinden het enig om te hetzen, opportunist dat ze zijn.
Maar ik train wel van kleins af aan op nee, en ze weten ook drómmels goed dat ik het niet wil hebben.
Als ik niet oplet en niks zeg, dan gaan ze er wel achteraan, maar als ik al zie dat ze aanstalten maken is een brul voldoende om ze op andere gedachten te brengen.
En het is nou niet echt dat ze weinig passie hebben, integendeel: ze hebben het zo ongeveer uitgevonden!

Edit: het komt misschien wat verwijtend over, zo is het helemaal niet bedoeld.
Maar ik zou toch verwachten dat herders die goed onder appel staan op gewoon NEE wel terug te houden zouden zijn.

Zo vat ik het ook niet op hoor. Ik had ze niet als pup maar dat is geen excuus natuurlijk. Normaal is nee ook nee maar ik heb het over de situatie dat als ik in een verlaten gebied loop er in een nanoseconde een haas wegschiet. Ik krijg niet dan eens de kans om iets te zeggen want ze zijn dan al weg aan de andere kant: even laten jakkeren, fluiten en ze komen meteen terug Als ik het op tijd zie, is het geen probleem Reina heeft trouwens een enorm jachtinstinkt, nog niet eerder zo erg meegemaakt.
Teckelmansje is weer een ander verhaal. Super gehoorzaam, ik kan niet anders zeggen, doet beslist niet voor de herders onder totdat hij, als ik even niet oplet, een spoortje in z'n neus krijgt. Dan kan ik gillen, krijsen, roepen wat ik wil maar als ik verder niks doe is ie binnen afzienbare tijd een stipje aan de horizon

Inge O schreef:

LongFields schreef:Handig! Hoe heb je dat precies aangeleerd, ben wel benieuwd.

ik ben jeffy niet maar hier zijn ze het ook allemaal geleerd dus ik mag ook antwoorden : gewoon, hen van pup af aan superconsequent terugroepen als ze van het pad af gaan en ze belonen als ze er terug op komen of erop blijven.

toen relax zo'n 5 maand was was ze al zo 'padproof' dat het arme ding zelfs op de paden bleef toen haar zusjes suus en jara (waar we gingen mee wandelen) door de heide buitelden.

en vandaag heb ik ook weer gezien waarom ik het aanleer : ze (nu ja, relax denk ik) hebben hier vandaag op het erf een kerngezonde haas gevangen die de uitgang van het erf niet meer kon vinden.
zouden ze die haas met z'n allen in het veld hebben gespot (gesteld dat ze in een veld mochten lopen dus) dan kon ik 6 adrenaline-jagende honden echt niet terugroepen hoor.

Dat laatste heb ik hier met 2 of 3 honden wel eens gehad. Mijn volgende hond wil ik dus écht leren niet van de paden af te gaan. Hopelijk krijg ik dat wel voor elkaar met 1 of 2 oudere honden die dat niet van jongs af aan geleerd hebben.
Bedankt voor je uitleg!

Suske schreef:

Pakdebal schreef: gelukkig zijn herders niet van de categorie " jachthonden " , anders was je ze wel even kwijt geweest , en de reeen hadden een shock gehad

Best geestig; zeg je eens wat aardigs over herders, praat je poep

Ik denk dat ze hier uitstekend overleven zonder mij... ze weten zich prima te voorzien van voedsel.
Alleen Xena zal wat te langzaam zijn maar die laat de heren wel het eten verzorgen om ze vervolgens weg te jagen

Inge O schreef:

LongFields schreef: Dat laatste heb ik hier met 2 of 3 honden wel eens gehad.

dan maakt het inderdaad een groot verschil of ze die haas spotten terwijl ze op het pad zijn of door het veld struinen hoor . ze zijn zo gewend om op het pad te moeten blijven dat ze toch net die fractie zullen twijfelen voor ze gaan en net tijdens dat momentje zijn ze nog bereikbaar voor appèl .

Het is het proberen in ieder geval meer dan waard vind ik.

Ik heb het mijn honden ook altijd aangeleerd en dat ging eigenlijk vrij snel en eenvoudig.
Ze gaan wel net naast het pad zitten om hun behoeftes te doen, maar dan meteen weer terug.
Net zo goed als dat ze in m'n tuin op het gras en paden mogen komen, maar absoluut niet in de borders. Ook dat was ze prima aan te leren.

Nu hadden m'n dogachtigen 0,0 jachtinstinct, maar mijn Akita wel.
En zoals Inge als schreef, ook bij haar scheelde het feit dat ze op het pad liep.
Dan had ik er net wel genoeg appel op om haar te stoppen achter het wild aan te gaan.
Op de vlakte kon ik dat vrolijk vergeten, dan was ze weg voor ik ook maar iets kon roepen.

Bronco loopt nooit los, dus voor hem is het niet aan de orde.

Groetjes Gretha

Inge O schreef:

LongFields schreef:Handig! Hoe heb je dat precies aangeleerd, ben wel benieuwd.

ik ben jeffy niet maar hier zijn ze het ook allemaal geleerd dus ik mag ook antwoorden : gewoon, hen van pup af aan superconsequent terugroepen als ze van het pad af gaan en ze belonen als ze er terug op komen of erop blijven.

toen relax zo'n 5 maand was was ze al zo 'padproof' dat het arme ding zelfs op de paden bleef toen haar zusjes suus en jara (waar we gingen mee wandelen) door de heide buitelden.

en vandaag heb ik ook weer gezien waarom ik het aanleer : ze (nu ja, relax denk ik) hebben hier vandaag op het erf een kerngezonde haas gevangen die de uitgang van het erf niet meer kon vinden.
zouden ze die haas met z'n allen in het veld hebben gespot (gesteld dat ze in een veld mochten lopen dus) dan kon ik 6 adrenaline-jagende honden echt niet terugroepen hoor.

Ik heb het ook een beetje van jou overgenomen. Kilian was een soepkip wat wild betreft, die ging echt niet bij mij weg. Anthira ook niet echt, maar toen we haar als pup kregen had ik wel zoiets van: Laten we haar maar lekker op de paden lopen, er lopen hier best vaak reeën in het bos. En ik wil niet dat ze jaagt.
Ze is nog net niet zo goed als Relax, ze wil nog wel eens achter andere honden aangaan als die van de paden afgaan.

Hier zie je geen dieren eigenlijk, helegaar niks. Nou ja, eenden en zwanen wel, en een verdwaalde gans misschien. Heel soms een blauwe reiger. En konijnen in Zaandam, daar gaan ze wel achteraan maar niet met veel passie. Dus ik heb eigenlijk niet eens een goed beeld van het jachtinstinct van mijn honden, zo vaak komen ze geen beesten tegen. Ze blijven bij ons in de buurt en we lopen altijd op de paden. Dus ja, dan lopen zij ook op de paden. Alleen als we de bal gooien, rennen ze eraf. Ik heb echt stadshondjes, geloof ik, ze zijn de rechte stoepen gewend.

Shelly heeft volgens mij toch wel veel husky in de mix, dat merk ik aan kleine dingen. Ik denk ook herder en border collie. Die laatste heeft volgens mij de meeste invloed op haar jachtinstinct, mijn konijnen leven in rennetjes van ijzerdraad waar ze zó doorheen kan, als ze zou willen. Dat deed Ronja al met tien weken zo gepassioneerd dat ik de konijnen elders moest neerzetten om ongelukken te voorkomen. Shelly kan ook los met mijn konijnen, met wat begeleiding. Dus dat is best gek eigenlijk, vind ik, zo weinig jachtinstinct met toch wel heel wat genen waar dat wel bij aanwezig is.

Maar misschien heeft het ook te maken met de mate van gehoorzaamheid van een hond, Shelly is erg gehoorzaam en als ik hard brul, stopt ze waar ze staat. Ook als ze achter een konijn aan wil. Alleen tegen katten in de wijk is ze aangelijnd vaak stomvervelend. Toch zal ze ze niks doen, dat weet ik omdat het wel eens tot een confrontatie is gekomen met een brutale kat, en Shelly droop piepend af.

Vind ik wel fijn eigenlijk, dat ze niet zulke jagers zijn. Maar veel maakt dat niet uit in de stad. We willen binnenkort weer eens naar een bos, kijken of we daar nog wat tegenkomen, maar ik denk dat het wel mee zal vallen.

Volgens mij is het wel of niet op het pad lopen ook een beetje hondafhankelijk. 2 van mij lopen eigenlijk altijd op het pad, heb ik ze niet aangeleerd Of, niet opzettelijk. En eentje loopt uhh rent altijd net naast het pad. Maar uit zicht mogen mn honden niet. Nooit.

Fiz, als je hier zou wandelen kom je reeën, soms een vos en konijnen tegen. Aantal roofvogels, aalscholvers en schildpadden die in het wild leven. Ze zijn ooit gedumpt in Zuigerplasbos en ze handhaven zich uitstekend in het wild.
En Pepper is allesbehalve stadshondje die trekt erop uit van de wandelpaden af.

Tara schreef:

alm@ schreef:Normaal is nee ook nee maar ik heb het over de situatie dat als ik in een verlaten gebied loop er in een nanoseconde een haas wegschiet. Ik krijg niet dan eens de kans om iets te zeggen want ze zijn dan al weg aan de andere kant: even laten jakkeren, fluiten en ze komen meteen terug Als ik het op tijd zie, is het geen probleem

Ah kijk, dat maakt dan het verschil.
Die van mij weten maar al te goed dat ik het niet wil hebben, en die kan ik dus goed afroepen en terugroepen.
Maar al ze eenmaal in die hetze zitten, dan is er geen roepen meer aan. Dan moeten ze echt zelf op het keerpunt van "Nee, dat gaat hem niet worden" bedenken dat het kansloos is, en dan komen ze ook terstond weer terug.
Het zijn natuurlijk wel staande honden, dus hun eerste reflex is verstrakken. Dat geeft me dan weer net de tijd om te reageren.
Het blijft hoe dan ook altijd een kwestie van je hond lezen en vooruit blijven kijken.
Misschien laten jouw honden zich ook wat makkelijker verrassen dan die van mij, omdat die van mij er zelf al wat actiever naar op zoek zijn.
Zij hebben dat wild al láng gespot du moment dat het voor ze langs schiet, omdat ik ze al heb zien tekenen heb ik in 99 van de 100 keer al ingegrepen. Klinkt dat logisch?

Dat klinkt zeker logisch. Die van mij verstrakken niet of nauwelijks waarneembaar en zijn ook niet actief op zoek. In de situatie waar ik het over had, spuit de adrenaline hun oren uit en handelen ze er ook naar. Bij de tekkel zie ik het wel. De neus gaat even in de lucht, dan is het neus en staart naar beneden en de beentjes gaan roffelen. In die tussentijd heb ik hem alweer bij me. Moest ik ook even achter komen

Tara schreef:Ik vind dat wel mooi hoor, gisteren stond ik even met een van de honden ergens te wachten toen ineens die neus richting een stapel bladeren ging.
Dan weet ik al vrij zeker dat daar een egeltje ligt te slapen, en ik heb uiteraard tegen haar gezegd dat dat egeltje daar ook voorál lekker mocht blijven slapen.
Maar met goed opgeleide staande honden kom je er pas écht achter hoeveel wild er zich overal schuilhoudt.

En dat is dan inderdaad het verschil. Als Reina tijdens het avondrondje aan de lijn tijdens het snuffelen op een egel stuit gaat ze de egel acuut uitkafferen. De andere 2 boeit het totaal niet. Ik woon aan de rand van de duinen. Het wordt langzaam weer winter dus straks racen de reeën weer door de straat en gaan de vossen aan de scharrel in de tuinen ik heb wel eens in de sneeuw op laarzen geskied om een dolle Reina vast te houden terwijl de herten aan alle kanten in volle galop passeerden

Machie schreef:Volgens mij is het wel of niet op het pad lopen ook een beetje hondafhankelijk. 2 van mij lopen eigenlijk altijd op het pad, heb ik ze niet aangeleerd Of, niet opzettelijk. En eentje loopt uhh rent altijd net naast het pad. Maar uit zicht mogen mn honden niet. Nooit.

hier ook niet.. Ik wil trouwens ook dat Pom gewoon in de buurt blijft. In vergelijking met veel andere mensen met honden die ik zie, nemen hun honden veel meer ruimte. Pom doet dat uit zichzelf al niet echt (tenzij ze wat ontwaart, dan wil ze wel wat verder weg) en ik wil het ook niet hebben. Dan kan ik ook niet meer goed anticiperen namelijk, en dat is toch nog wel nodig Ze mag overigens best van het pad af maar niet te ver. Wildsporen heeft ze weinig interesse in, er zit hier volgens mij best wel wild maar ze heeft nog nooit wat gespot..

edit - in de buurt is zeg maar zo max. 20 meter ofzo, soms iets verder als ze achterblijft en ik vast doorloop

alm@ schreef:: ik heb wel eens in de sneeuw op laarzen geskied om een dolle Reina vast te houden terwijl de herten aan alle kanten in volle galop passeerden

Ik moet zeggen dat ik laatst echt ontzettend trots was op Skadi

We gingen naar een stuk waar ik altijd met de bal gooi, dus dan staat ze al strak van de adrenaline. Echt helemaal hyper. Cayuga, die blije eikel, fokt haar altijd nog wat extra op door er omheen te rennen en tegen haar op te beuken.
Goed. Dus we gaan de auto uit, en ze rennen nog net niet krijsend over het pad naar waar we willen zijn. Uitermate opgefokt. Schiet er ineens een konijn echt pál voor hun poten uit de struiken weg over het pad.

Uh-oh....

Op het moment dat ik dat konijn zie schieten zie ik Skadi verstrakken en ik bulder zo streng als ik kan "NeeN!". En ze láát hem gewoon gaan!
Sodeknetter, mevrouw is echt een eind gekomen, zeg. Ik was zó verschrikkelijk trots!
Ook op Cayuga trouwens, die ook wel wil jagen. Maar die is een heel stuk minder fanatiek. Hij doet gewoon wat Skadi doet, ipv zijn instinct volgen.

Goed. Ik hád vroeger dus een jagende herder die binnen een nanoseconde weg was

Pepper en Lucy schreef:Fiz, als je hier zou wandelen kom je reeën, soms een vos en konijnen tegen. Aantal roofvogels, aalscholvers en schildpadden die in het wild leven. Ze zijn ooit gedumpt in Zuigerplasbos en ze handhaven zich uitstekend in het wild.
En Pepper is allesbehalve stadshondje die trekt erop uit van de wandelpaden af.

O dat weet ik, ik bedoelde dat het wel mee zal vallen met hun reactie op wild. Ik ben wel benieuwd. Shelly heeft wel een keer een gewonde gans bij de vleugel gevat en er een paar rondjes mee gedanst. Maar dat was nogal belachelijk als het gaat om een dier doden natuurlijk, dan gaan ze natuurlijk voor de nek meteen. Ik hoorde haar meer denken: whhheeeeeee, lekker zwieren. De gans vloog ook weer weg daarna. Ik was iets te ver om haar fysiek tegen te houden en het was wel een verleiding, ik denk omdat ie gewond was en gewoon bleef zitten. Ze draafde eerst, tot ze zag dat hij niet wegvloog en toen ging ze sprinten. Dus toen reageerde ze niet op mijn 'NEE!'.

Maar goed, ik wist wel dat ze niet veel schade zou kunnen maken. Die slaat nog geen deuk in een pak boter namelijk. Ze kan ook worstelen met mijn jongste kat, dat ziet eruit als american wrestling, want ze acteert dat ze de kat laat winnen bijvoorbeeld, laat zich dramatisch achterover vallen enzo, haha. Mijn kat vliegt dan echt op haar kop af en klauwt haar klauwen in haar snuit en oren, en bijt ook echt keihard in haar neus, snuit en oren. Soms hangt ze gewoon in haar wang en ze bijt haar niet eens terug, ze schudt alleen haar kop, hahaha. Ze weet dus precies wat pijn doet, ze weet namelijk dat de kat niet meer wil spelen als ze wint, of als ze haar pijn doet. Happen naar de pootjes is nog haar grootste wangedrag eigenlijk als het om andere dieren gaat, en ze wil ze ook wel drijven of achterna rennen.

Maar de moordlust, die zit er gewoon niet in. Dat is wel een hele verandering met mijn vorige hond, die het liefst al mijn andere huisdieren had opgevroten. Is haar ook wel eens bijna gelukt ook. Maar nu maak ik me iig niet erg druk om het wild als ik een bos inloop met ze. Die komen er sowieso levend vanaf, ze gaan er hoogstens achteraan omdat honden het leuk vinden om ergens achteraan te rennen. Voor hen is the thrill of the chase de reden om interesse te hebben voor snel rennende dieren, maar niet het doden ervan. Maar goed, we wonen ook niet in het bos, dus erg veel ervaring heb ik er ook niet mee. Veel dieren hebben ze vast nog nooit gezien.

Tara schreef:Mijn beste hond apporteert egels. Volgens mij wonen er bij ons in het park een stuk of twee, en om de haverklap vist ze ze weer ergens vandaan. Staat ze weer met zo'n speldenkussen voor je neus. "Kijkes vrouw, wat ik heb gevonden!"
Gelukkig is ze heel zacht in de bek, dus ik pak ze aan en stop ze weer ergens onder de bladeren zodat ze verder kunnen slapen.
Ik vind egeltjes leuk.

Mijn Tara deed dat ook. Er zaten er best veel in het park waar we altijd liepen, en ze wist ze altijd weer op te sporen.

Nou, mijn jachthonden gaan voor de show 30 meter achter de herten aan maar bedenken dan telkens weer dat die toch wel heul groot zijn

Konijnen hebben we hier amper. Veel te nat.
Waar die vossen hier van leven is me een raadsel, geen langoor te bekennen.

Ik heb voor mezelf de lat niet zo hoog gelegd. Mijn honden raak ik kwijt bij overstekende konijnen en ander wild, ze komen wel altijd weer terug.
Als ik absoluut niet wil dat ze ergens achter aan gaan is daar een lijn voor. Want ik kan hard bulderen wat ik wil, maar dan sta ik daar toch mooi tegen de bossages te bulderen, mijn schatjes horen en zien niets anders dan het wild.
Pas du moment dat die blinde vlek weg is heb ik weer invloed en luisteren ze eigenlijk ook wel direct en staan ze weer naast me.

Fizgig schreef:

Pepper en Lucy schreef:Fiz, als je hier zou wandelen kom je reeën, soms een vos en konijnen tegen. Aantal roofvogels, aalscholvers en schildpadden die in het wild leven. Ze zijn ooit gedumpt in Zuigerplasbos en ze handhaven zich uitstekend in het wild.
En Pepper is allesbehalve stadshondje die trekt erop uit van de wandelpaden af.

O dat weet ik, ik bedoelde dat het wel mee zal vallen met hun reactie op wild. Ik ben wel benieuwd. Shelly heeft wel een keer een gewonde gans bij de vleugel gevat en er een paar rondjes mee gedanst. Maar dat was nogal belachelijk als het gaat om een dier doden natuurlijk, dan gaan ze natuurlijk voor de nek meteen. Ik hoorde haar meer denken: whhheeeeeee, lekker zwieren. De gans vloog ook weer weg daarna. Ik was iets te ver om haar fysiek tegen te houden en het was wel een verleiding, ik denk omdat ie gewond was en gewoon bleef zitten. Ze draafde eerst, tot ze zag dat hij niet wegvloog en toen ging ze sprinten. Dus toen reageerde ze niet op mijn 'NEE!'.

Maar goed, ik wist wel dat ze niet veel schade zou kunnen maken. Die slaat nog geen deuk in een pak boter namelijk. Ze kan ook worstelen met mijn jongste kat, dat ziet eruit als american wrestling, want ze acteert dat ze de kat laat winnen bijvoorbeeld, laat zich dramatisch achterover vallen enzo, haha. Mijn kat vliegt dan echt op haar kop af en klauwt haar klauwen in haar snuit en oren, en bijt ook echt keihard in haar neus, snuit en oren. Soms hangt ze gewoon in haar wang en ze bijt haar niet eens terug, ze schudt alleen haar kop, hahaha. Ze weet dus precies wat pijn doet, ze weet namelijk dat de kat niet meer wil spelen als ze wint, of als ze haar pijn doet. Happen naar de pootjes is nog haar grootste wangedrag eigenlijk als het om andere dieren gaat, en ze wil ze ook wel drijven of achterna rennen.

Maar de moordlust, die zit er gewoon niet in. Dat is wel een hele verandering met mijn vorige hond, die het liefst al mijn andere huisdieren had opgevroten. Is haar ook wel eens bijna gelukt ook. Maar nu maak ik me iig niet erg druk om het wild als ik een bos inloop met ze. Die komen er sowieso levend vanaf, ze gaan er hoogstens achteraan omdat honden het leuk vinden om ergens achteraan te rennen. Voor hen is the thrill of the chase de reden om interesse te hebben voor snel rennende dieren, maar niet het doden ervan. Maar goed, we wonen ook niet in het bos, dus erg veel ervaring heb ik er ook niet mee. Veel dieren hebben ze vast nog nooit gezien.

Bij die van mij is het geen gehoor als hij reeën ziet dan moet hij met hun mee rennen.
Bij hem kan je heel erg goed het verschil horen aan het soort blafje wat hij dan produceert of hij vogels ziet of een ree. Bij een vogel in de bomen is meer aanblaffen zoals een hond die een pakwerker uit het verstek blaft. En bij het zien van een ree zit een fluittoon erin.

Maar in deze periode mag hij helemaal niet meer los.

Lief schreef:Ik heb voor mezelf de lat niet zo hoog gelegd. Mijn honden raak ik kwijt bij overstekende konijnen en ander wild, ze komen wel altijd weer terug.
Als ik absoluut niet wil dat ze ergens achter aan gaan is daar een lijn voor. Want ik kan hard bulderen wat ik wil, maar dan sta ik daar toch mooi tegen de bossages te bulderen, mijn schatjes horen en zien niets anders dan het wild.
Pas du moment dat die blinde vlek weg is heb ik weer invloed en luisteren ze eigenlijk ook wel direct en staan ze weer naast me.

Hier gaat het precies zo en ik kan fluiten wat ik wil.
En vooral op het allerlaatste moment dat is helemaal het einde dat iedereen op hem kan staan wachten voordat meneertje weer eens komt zich melden.

Pas heeft hij helemaal bont gemaakt ik kon fluiten en roepen wat ik wil en vervolgens nog eens keer het hele rondje weer fietsen. Stond meneertje op de parkeerplaats te wachten waar we gestart zijn. Pas toen mij weer zag kwam hij naar me toe gerend.

Goed hoor.
Nu ze ouder is weet ik niet wat ze zou doen maar toen ze een maand of tien was ging ze wel achter een konijn aan, maar toen ik haar riep kwam ze ook meteen.
Eigenlijk loopt Djiny altijd op de paden behalve al ze moeten plassen of poepen dat doet ze nooit op het pad maar in de bladeren ver naast het pad.

Inge O schreef:

Machie schreef:Volgens mij is het wel of niet op het pad lopen ook een beetje hondafhankelijk. 2 van mij lopen eigenlijk altijd op het pad, heb ik ze niet aangeleerd Of, niet opzettelijk. En eentje loopt uhh rent altijd net naast het pad. Maar uit zicht mogen mn honden niet. Nooit.

hondafhankelijk? ja, als het gaat om wat ze wel of niet uit zichzelf doen maar hier gaat het om je hond aanleren om op het pad te blijven, daar is weinig hondafhankelijks aan.

en ik lees hier overal dat de hond niet uit het zicht mag maar dat is natuurlijk een mensenbegrip en geen regel die voor een hond te vatten is. je zal er dan toch altijd strak moeten op letten als je jagers hebt in wildgebied en als ze gaan voor je het gezien hebt ben je de pineut.

nou ja, of het begrip "niet uit het zicht"te snappen is voor een hond, dat is 1 ding, maar mijn honden ( de meeste dan ) heb ik wel geleerd dat ze op mij moeten letten, zijn ze met van alles bezig, behalve met waar ik ben, dan verstop ik me en tot nu toe, vond geen enkele hond dat leuk en resulteerde in, dat ze mij echt wel in de gaten houden, dus dat ze mij kunnen zien, en als ze mij kunnen zien, kan ik hun ook zien.

nou gaan mijn honden weleens uit het zicht hoor, het zijn echt geen robotjes en ik weet dat ik ze ook vrij makkelijk weer terug heb, dit kan en mag ook alleen maar op bepaalde plekken, en ik heb echt wel wat jagertjes, maar tot nu toe, vinden ze het wel erg belangrijk dat "mama" dan wel in de buurt is, ze verkiezen mij dan toch wel vaak voor een knijn, ree of wat dan ook. ( nou ben ik natuurlijk ook een godin voor ze, snap ik wel )

ik bind trouwens de kat niet op het spek hoor, echt plekken of tijden waarop het wild je om je oren vliegt, lopen ze aan de flex. bennie gek natuurlijk