Het HondenForum

Hier een ongecastreerde reu. Dat hou ik het liefst ook zo, behalve als het (medisch) noodzakelijk is.

Een gecastreerde teef en geen spijt. Heerlijk stabiel hondje aan over gehouden. Geen last meer van schijnzwanger en wisselingen in karakter. Ze eet nog steeds als een bootwerker en zit geen grammetje te veel op.

Als hier weer een teef zou komen, zou die ook gecastreerd worden. Zelfde als Nanna eigenlijk, bij teven geen probleem om te laten doen, bij reuen op de een of andere manier wel. Ook geen last van beide heren dat ze nog intact zijn.

Lin-C schreef:

semmyboy schreef:Ik castreer mijn hond niet.
Daar heb ik mijn eigen reden voor. Ik heb geen zin in verdere discussie daarover. Als je de echte reden wilt weten stuur je maar een prive berichtje!

Moeten we nu allemaal smeken of je het PLIIIIESSSS wilt zeggen?

nope, gewoon negeren. dit soort berichtjes vragen om aandacht en als die niet komt dan komt het verhaal vanzelf

twee gecastreerde teven hier, geen spijt van , ik vind het een verademing, niets meer gescheiden houden tijdens loopsigheid, geen wisselende humeuren hier tijdens en na de loopsheid, geen schijnzwangerschappen meer.
en ook geen te dikke honden met rare vachten overigens
en Jenson is ook gecastreerd, eerst 2x chemisch laten doen om te kijken of het, waarvoor ik het wilde doen, ook daadwerkelijk zou helpen, en dat deed het, dus toen is hij onder het mes gegaan. Nog geen moment spijt van gehad ook, hij is nu wel minder bespierd maar daar was het mij ook om te doen, hij had namelijk zijn schouderblad verbrijzeld en hij was mega bespierd, de spieren hechten aan dat schouderblad en het deed hem vreselijk zeer, een hond levenslang onder de zware pijnstillers of minder beweging geven vond ik geen optie, hij moet ook zijn energie kwijt kunnen. Meneer is weer vrolijk en heeft geen pijnstillers nodig

Nee hoor. Geen spijt. Het is wel lastiger Bruno op gewicht te houden en die staat nu dus ook op dieet. Maar hij is wel een hele actieve hond dus ik maak me er niet zo druk om.

Ik heb nooit spijt van bewuste beslissingen, die maak ik niet zomaar, daar denk ik een tijdje over na. Zou toch een mooie boel worden als je dat niet zeker weet want je kunt het niet meer terugdraaien. Bruno is wat milder, heeft geen hormonale neigingen meer die iedereen in de weg zitten. En Shelly is geen bitch ervan geworden, ik wist dat dat bijna onmogelijk zou zijn want die is gewoon erg zachtaardig.

De vachten zijn hetzelfde gebleven, Shelly heeft een enkellagige, halflange vacht, zoals de meeste herderachtigen, volgens mij. En Bruno heeft een plukvacht, die we tegenwoordig scheren. Helemaal geen verandering daarin. De bespiering aan de achterpoten is prima bij Bruno, wel verminderd, maar hij had van die enorme drumsticks, daar kon best een beetje vanaf. Nu heeft ie nog bonken van spieren daar. Ik vind hem eerlijk gezegd zo iets mooier, ik vond die drumstick dijen zo vlezig, ofzo. Ik ben niet van de bodybuilders. Daar maakte ik me wel wat zorgen over, maar dat was niet terecht. Hij kan nog net zo hard sprinten als voor de castratie.

Hij heeft ook nog steeds pit, het is geen sukkelige castraat. Shelly is ook een sportief hondje. Ze zijn allebei gek op apporteren en dat is natuurlijk wel een manier om hun gewicht te kunnen beïnvloeden dus daar maken we nu ook gebruik van. Als ik minder sportieve honden had gehad, waren ze waarschijnlijk nu al veel te dik want ik ben nu eenmaal een verwenner. Daar heb ik gewoon mazzel mee. Nu heeft alleen Bruno wat overgewicht.

Ik voer gewoon even wat minder nu, we hebben even de kvv van het menu geschrapt. Omdat ze daar wel een hele kom achter elkaar van leegeten en van brokken niet. Dus dat is wel handig. Ik merk wel dat Shelly wat meer in huis gaat scharrelen, op zoek naar lekkers. Maar dan eet ze maar wat konijnenkeutels, hahaha. Ze mag ook wel een kilo of 2 kwijt, Shelly, dan is ze wat slanker rondom de taille waarschijnlijk.

Bruno had ook altijd voorhuidsontsteking en hij at vaak niet, dagen achter elkaar, vanwege verliefdheidjes waarschijnlijk. Dat is ook over en dat vind ik wel fijn, ik kan niet goed tegen een niet-etende hond, ik maak me dan zorgen terwijl er niks aan de hand is. Maar de daadwerkelijke reden van Bruno's castratie was dat hij Shelly maar bleef berijden, elke avond, en daar ruzie door ontstond. Ik had wel een keuken en een gang om ze te scheiden maar ik vind dat helemaal niks. De ene hond gezellig bij je en de andere hond in de keuken. En bovendien hielp dat dus niet, als ze weer samen waren, begon ie meteen weer. Ik zat op een gegeven moment met de handen in het haar, omdat we er geen oplossing voor konden vinden behalve wegsluiten. En hij deed het echt elke avond, weken achter elkaar. Dus ja, hij heeft echt zijn ballen verloren aan de liefde, hahaha. Hij bereed trouwens alleen Shelly, die al gecastreerd was toen. Bij vreemde teven heeft hij nog nooit zelfs maar een poging gedaan.

En Shelly heb ik laten castreren ten eerste omdat ik niet wil dat ze ooit zwanger raakt en ook omdat ik loopsheden totaal niet zag zitten. En de BMO's. Ik las dat één op de vier teven in haar leven te maken krijgt met een BMO. Ze gaan er niet altijd dood aan natuurlijk maar ik vind dat echt vreselijk, zo'n relatief grote kans. En dus is ze ook gedeeltelijk gecastreerd om BMO's te voorkomen, ja. Ik heb niet zulke zenuwen van staal dat ik dat af wil gaan wachten. Stel dat ze er eentje krijgt op hogere leeftijd, zit je weer met het narcose dilemma. Ik ken een hondje die er bijna aan is gestorven en dat maakt toch wel indruk, een vriendinnetje van Shelly. Die waren echt net op tijd. En met Ronja's dood heb ik wel genoeg traumatisch sterven meegemaakt, ik wil echt geen jonge hond meer zien sterven. Dus ja, dan speelt angst wel een rol. Maar zeker geen spijt ervan want Shelly is een prima uitgegroeide hond, ze is geestelijk ook volwassen geworden en eigenlijk helemaal geen negatieve bij-effecten.

We zullen zien, of ze op latere leeftijd nog incontinent worden. Geen idee hoe groot de kans daarop is. Maar als dat niet zo is, kan ik zeggen dat alleen overgewicht een negatief gevolg van de castratie was. En daar zijn we nu mee bezig. Ik keek teveel naar de kilo's en niet naar de lijven. Hun gewicht is al meer dan een jaar hetzelfde, 26 en 52 kilo. Bruno kwam alleen 3 kilo aan toen hij lijnrust had maar dat is er weer af. Maar als ze gecastreerd zijn, kunnen ze spierweefsel in vet om gaan zetten. Daar had ik geen rekening mee gehouden. Dus dat is wel een aandachtspuntje, niet naar de kilo's kijken maar naar hoe ze eruit zien.

Hier twee testeronbommetjes van reuen. Ongecastreerd dus. Alleen met loopsheid gaan ze wat meer snuffelen en Beukje heeft soms problemen met andere dominante reuen, verder niks. Ik zou dus nooit zomaar gaan castreren, alleen als het echt moet vanwege ernstige gedragsproblemen of gezondheidsproblemen.

Nee, mijn beide teven zijn intakt. En als er geen medische redenen zijn laat ik ze ook niet castreren.
Mijn vorige honden moesten om medische redenen worden gecastreerd worden, bij mijn terrier waren er geen problemen.
De andere hadden wel degelijk problemen met hun vacht en schildklier, de ene is door de vorige eigenaren gecastreerd en de andere dame moest omdat het niet goed ging, vergane pups en de de baarmoeder was ook vreselijk aangetast, zij is ook incontinent geworden.

Ja en nee... dusty moest gecastreerd worden omdat ze elke loopsheid doodziek werd, letterlijk.
Dus ja ze was niet meer ziek, nee ze kreeg veel andere ellende: incontinentie, ze werd dik van lucht, vacht was een ramp tot scheren aan toe...
Nee hoor hier worden geen honden gecastreerd zonder medische reden.
Geen haar op mn hoofd

Ik heb een gecastreerde reu, teef en 1 van mijn katten ook, de andere (nog) niet.
De honden vanuit de stichting, die waren het al voor ik ze adopteerde. De poes omdat zij niet uit haar krolsheid kwam en dit geen doen was voor haar (en mij).
Mijn kitten is nog intact en zonder (medische) reden blijft ze dat ook.

bouvierpoedel schreef:En probeer daar maar eens tegenin te lullen , een DA heeft bij de meeste toch gelijk en anders zijn ze retebang voor het kankerverhaaltje wat de meeste DA's afspelen.

Nou heel eerlijk, toen ik paar maanden geleden bij mijn da was (invaller en dus niet mijn normale da) bleef die dus ook doorzagen dat ik met 6 maanden MOEST castreren. Ik ben redelijk pissig geworden want zelfs nadat ik aangaf dit niet zomaar te willen doen bleef de da doorgaan.
Ik kan heel goed begrijpen dat als je je (nog) niet met het vraagstuk hebt beziggehouden (wat de gemiddelde eigenaar niet doet), je dusdanig richting castratie wordt geduwd op die manier.

Terwijl ik vroeger nogal neutraal stond t.o.v. de ingreep, ben ik er nu tegen tenzij om medische redenen.

Van de twee asielhonden die wij als castraten adopteerden, werd het een gevecht tegen de bierkaai om het gewicht op peil te houden. Met het ouder worden verergde dit nog. Minder voeren resulteerde in fanatiek op zoek gaan naar al wat eetbaar was.

Ook de bespiering & de vachtstructuur veranderde.

Bij mij was het geen keuze, maar medische redenen. Bij de eerste loopsheid raakte de baarmoeder en tepels plots ontstoken en zat ik met spoed bij de DA om alles eruit te halen.

Wij hebben onze Gimmick laten steriliseren omdat ze zo`n last van haar schijnzwangerschap had en dus ook van de hormoon schommelingen. Nu heb ik een heerlijk stabiel hondje wat haarzelf minder in de weg zit.
Gentle laten we niet steriliseren vanwege de vacht (ruwhaar) en vanwege haar angstige gedrag waarvan ik bang ben dat het erger wordt zodra ik haar laat steriliseren.
Zij gaat uit logeren 3 weekjes bij mijn ouders als ze loops is. Mijn ouders vinden het gezellig dat ze er is en ik heb geen geklooi in huis met een intacte reu en een loopse teef
Timber heeft zijn ballen ook nog steeds hangen dit is ook op advies van de dierenarts zo gebleven hij was nogal onzeker en de kans dat de onzekerheid toe zou nemen was ook aanwezig.

En qua fokken heb ik totaal geen ambities omdat ik de gebreken van mijn honden ook zie en dus weet dat ondanks dat ik complimenten krijg over hoe prachtig mijn teckeltje ook is ik er nooit een nest mee zou fokken.
Qua uiterlijk is het een prachtig teefje echter qua gedrag niet en de kans dat dit geerfd wordt wil ik niet nemen.

Nee, geen spijt van de castratie van mijn Ambul, meneer was rond zijn eerste jaar niet *gezellig * meer naar reuen, fixeerde, borstelde en hij was thuis heel erg druk omdat hij geen rust meer kon vinden door de loopse teven in de buurt. Ik ben blij dat ik net op tijd was , een week na zijn castratie had ik mijn lieve vrolijke Patchy weer terug, die met alle honden los kan lopen geen reuen meer fixeert en *gewoon* luistert. Hij is nu bijna 4 jaar , loopt elke dag los in bos en op het strand , als er een reu op hem afkomt die *lelijk* doet komt hij naar mij en kijkt me verbaast aan zo van : ik wilde alleen maar spelen en loopt dan rustig met me mee... O en daar ben ik heeel blij mee. (misschien had ik toch een paar rietjes zaad moeten laten aftappen , grinnik, van deze brave klapkaak . om zijn uiterlijk en karakter als verbetering ?? van het ras nee hoor geintje)

hier 4 teven (de jongste is 12 weken) en 1 reu, alles intact
ik ga ze niet castreren zonder medische oorzaak
de reden waarom ik het zelfs bij Zena (asielhond) nooit heb laten doen, ondanks haar schijndrachten, is puur omdat ze hier alle 5 (Guapa en Kita nog niet zo, maar dat is wel de bedoeling) gewoon samen leven en Darko (reu) niet echt met gecastreerde teven kan als 1 van de andere loops is, dan zou ik ze alle 4 moeten castreren en dat wil ik niet

sbientje schreef:

Neeltje schreef:Nee, hier geen spijt van het castreren van mijn teven. Maar ik heb dit dan ook bewust gedaan en niet omdat de DA dat zei. Fokken met honden laat ik liever aan anderen over. Dat is niet iets dat je zo maar doet. En ja, mijn nieuwe teef wordt ook zo snel mogelijk gecastreerd na haar eerste loopsheid.

het is toch niet OF castreren, OF fokken?

Nee, natuurlijk niet. Had daar beter een nieuwe alinea kunnen beginnen.

Ik ben blij dat ik het heb gedaan al is ze nu lek en heeft ze een lastige vacht.
Ze was 4 en had een acute baarmoeder ontsteking is toch met spoed nachts geopereerd het was kantje bordt

Ik vind het nog steeds jammer dat mijn 3 teven gecastreerd zijn. Kyra moest vanwege een gesloten baarmoederontsteking, Lyndie heb ik zelf voor gekozen omdat zij de helft van het jaar diepongelukkig in een hoekje zat en niet meer wilde eten en Bonnie is van een stichting en die kwam gecastreerd bij me.

De vacht van mijn colliedames is verschrikkelijk geworden. Voor hen en voor mij om te onderhouden (heb ook net besloten om de oudste permanent kort te zetten). En qua loopsheid zijn mijn collies altijd supermakkelijk geweest dus daar hoefde ik het niet voor te doen.

Wat betreft dik zijn: daar hebben ze geen last van, al let ik wel goed op de hoeveelheden die ze eten en incontinent zijn ze gelukkig ook (nog) niet.

Ik ben overigens geen voor- en geen tegenstander van het castreren van honden. Soms is het handiger voor de hond en soms is het handiger voor de baas om het wel te doen. En soms is het voor beiden niet nodig.
Wel vind ik dat de voor- en nadelen van castratie eerlijk moeten worden uitgelegd door da's. En die moeten niet bij de eerste pupcontrole al gelijk vragen 'wanneer de áfspraak voor de castratie van de hond kan worden gemaakt.' Allemaal onder het motto dat het beter is voor de hond, minder kans op kanker, blabla.
Zonder daarbij de nadelen te benoemen.

Eeb heb ik laten castreren toen ze 6 was, en daar heb ik geen enkele spijt van. Ik had haar toen een halfjaar, ze had bij haar vorige baasje 4 nesten gehad.
Merk geen enkel verschil kwa vacht en activiteit. Wel is, ik denk door de castratie, haar buikje weer behoorlijk strak geworden en heeft ze de tepeltjes van een puppy.
Over een kleine maand wordt ze 12.

Jamie heb ik laten castreren puur uit praktisch oogpunt een paar maanden voor Yara zou komen.
Met Yara (stamboom schapendoes, Jamie is een kruising) wordt, als alles goed is enzo, in de toekomst mogelijk een nestje gefokt en daarbij heb ik geen mogelijkheid om te scheiden. Zijn vacht heeft er niet onder geleden (is nu ruim anderhalf jaar geleden) en qua gewicht moeten we hem soms wel meer voeren dan voor de castratie om op gewicht te blijven. Hij is wat makkelijker geworden naar andere reuen.

Nanna schreef:

lieke schreef:De vacht van mijn colliedames is verschrikkelijk geworden.

Ik zal er ook álles aan doen om te voorkomen dat Glenn ooit gecastreerd moet worden. Zo'n Colliecastratenvacht lijkt me rampzalig in het onderhoud. Nu volstaat vijf minuten borstelen per dag.
Lieke, tip: neem na deze collies aan amerikaans type en niet meer zo'n engelse plofkip. Echt, qua vachtonderhoud gaat er een wereld voor je open

Weet ik. Ik heb, niet-gecastreerde, Amerikaanse Gina gehad, weet je nog?
En toch, als ik, in de toekomst, weer een Kyra vind als herplaatser, neem ik haar meteen. Want die vacht is verschrikkelijk, dat geef ik grif toe, maar qua karakter is zij een lot uit de loterij.

Barça is afgelopen zomer gecastreerd. Ik heb er alles aan gedaan zodat dit niet hoefde te gebeuren maar er was gewoonweg geen andere oplossing. Nu gaat het goed met hem, behalve zijn vact. Wat een doffe ellende!

Barça begon met twee jaar behoorlijke eetproblemen te vertonen. Eerst reageer je niet, dan weer wel. Toen eetoplustwekkende tabletten wat niet hielp en waar ik snel mee ben gestopt. Tja, dan kom je uiteindelijk uit op dwangvoeren. Hij was al zo mager dat het gewoon eng was. En echt, niets hielp afdoende om hem weer regelamtig te laten eten. Ik heb hem een week moeten dwangvoeren want anders kon hij de operatie niet aan.

Eenmaal geholpen kwam hij weer normaal op gewicht en loopse teefjes doen hem niet zoveel meer. Niet meer zoveel dat hij zijn eten ervoor laat staan. Hij eet weer normaal en dat is ons heel veel waard. Dus ja, Barça is geholpen en nee, ik heb daar geen spijt van.


Behalve zijn vacht! Hoe krijg ik dat goed zodat ik het ook kan onderhouden?

Izzy is intact en dat blijft zo tenzij er een medische reden voor is om haar te laten castreren. Ik heb wél getwijfeld, zij had ook heel veel last van haar loopsheden. Weken/maanden ervoor, tijdens en erna had ze er last van en was ze eindelijk 'normaal' begon het feest weer van voor af aan. En net toen ik ging informeren bij dierenartsen over hoe en wat had ze bij haar volgende loopsheid nergens last van. Dus toch niet gedaan en nog een loopsheid afgewacht, ook weer nergens last van. Toen dus besloten haar niet te castreren.

nee ik heb nooit spijt gehad van mijn gecastreerde teven.
had nav alles wat ik hier gelezen heb wel besloten om niet meer te castreren, maar toen kwam er een epidemie van baarmoederonstekingen op oudere leeftijd langs en ben ik toch weer van gedachten veranderd.
mijn reuen laat ik niet castreren behalve als daar een dringende medische noodzaak voor zou zijn, maar dat heb ik tot nu toe met drie reuen nog niet meegemaakt.

eigenlijk ben ik meer een reuen- dan een tevenmens, maar ik zal het toch min of meer gedwongen bij teven blijven houden in de toekomst.
ik heb herplaatsers en die worden hier standaard gecastreerd.
aangezien ik geen gecastreerde reu wil en ik onder het castreren niet uitkom blijft me niks anders over dan een teef te kiezen.

rita is zo te zien al heel jong gecastreerd en dat vind ik dan wel weer heel sneu.
haar vulva is piepklein en haar tepels kun je nauwelijks vinden.
daar zou ik zelf dan weer niet voor kiezen, laat ze eerst maar uitgroeien voordat het mes erin gaat.

Bij Ben nooit aan gedacht hem te laten castreren, hij is juist mooi slank, en mogelijkheid tot scheiden was er vroeger.
Wel heeft Osa toen nog op hoge leeftijd een BMO gehad, dat liever niet meer. Apple wilde ik nog niet laten castreren omdat
ik toch de optie van een nestje open wilde houden. Dat kan nu niet meer, dus ik zit wel te denken om haar te castreren.
Al heb ik geen idee wat die vacht gaat doen, en niet in de laatste plaats haar karakter. Het is een best apart dametje die wel redelijk hormoongestuurd is.
Dus wat daar uitkomt na castratie, geen idee

Luna is geholpen na 2x loops te zijn geweest met enorme schijnzwangerschappen en tepelontstekingen.
Nooit spijt van gehad.

De mannen zijn allebei intact en zullen dat ook blijven als zich geen medische problemen voordoen.
Ik ben zelf geen voorstander van snijden in gezonde honden.

Heb nooit een geholpen teef gehad dus daar kan ik niet over meepraten. Wel altijd gecastreerde reuen en daar nooit spijt van gehad. Vind het wel makkelijk.

Toen ik met Phoebe als pupje voor de eerste keer bij de d.a. kwam voor haar 2e enting, werd er meteen gevraagd wanneer ik haar ging laten 'helpen'. Was haast een beetje verbijsterd, was nog maar een baby! Ben uiteindelijk om die reden ook weg gegaan bij deze d.a. omdat bij elk bezoekje er op werd gehamerd. Ook nadat ik had verteld dat ik mij er in verdiept had, mij bewust was van de voor- en nadelen maar ik het voorlopig niet liet doen. Hij werd zelfs een beetje pissig op mij!

Phoebe is uiteindelijk wel gecastreerd toen ze 3, bijna 4 jaar was. Dit omdat toen duidelijk is geworden dat ze lekkende hartklepjes heeft ( het bekende cavalierprobleem ). Risico's van operaties, bijv. bij een baarmoederontsteking, worden dan groter. Nu heb je niet altijd in de hand wanneer er operaties moeten plaatsvinden maar in dit geval kon ik dan een operatie terwijl ze ziek zou zijn van een baarmoederontsteking wel uitsluiten.

Was wel erg bang dat ze een dikke ontplofte cavalier zou worden maar ik heb haar verzekerd dat ik dan nog van haar zou houden! Gelukkig is dat allemaal heel erg meegevallen, ze is niet dikker geworden en haar vacht is ook niet ontploft. Het enigste wat je aan haar vacht merkt is dat het haar op haar wangetjes is gaan groeien. Ze kreeg een soort walrus snor! Niet erg charmant, dus die knip ik bij.

Qua gedrag werd ze wat pittiger, wat niet verkeerd voor haar was. Ben wel blij dat ze toch een aantal loopsheden heeft meegemaakt, naar mijn idee heeft dat bijgedragen aan haar 'volwassen' worden.

Zou bij een volgende hond dus hetzelfde doen. Niet direct castreren maar mocht het nodig zijn voor het welzijn/gezondheid van mijn hond dan natuurlijk wel. Vond de loopsheden nooit zo erg. Nu ze het niet meer is, is het ook wel weer lekker makkelijk. Ze was dan nl. niet welkom in het pension en/of dagopvang en bij de hondenschool.

Kruimel53 schreef: Ik heb een gecastreerde DH-reu gehad, medische noodzaak (opspelende binnenbal). Als het niet nodig was geweest was hij niet gecastreerd, hij was een keurige heer.

Deze snap ik nooit zo. Je kan toch evengoed alleen de binnenbal laten verwijderen?

Mowgli is geholpen omdat ze na iedere loopsheid schijnzwanger werd en dan zeer agressief op mijn andere hond reageerde. Ik heb er geen spijt van gehad, ze heeft melkkliertumoren gehad deze bleken goedaardig, wat als ze niet geholpen was heel anders had kunnen aflopen.

Balou is niet geholpen, de da raad wel aan dit te laten doen (chemische castratie) in de hoop dat hij iets rustiger word. Ook is hij de laatste tijd zeer vervelend naar andere reuen die hier op hun beurt op reageren. Ik houd het in mijn achterhoofd maar heb het voor nu op de lange baan geschoven, ik ontloop de reuen wel.

Geen spijt hier.
Mies was al gecastreerd maar ik geloof dat ik een teef sowieso zou laten castreren. Voor mij wegen de (risico's) op nadelen niet op tegen de voordelen van geen risico op een BMO.

Diem is met 3 jaar gecastreerd en ik heb geen spijt. Wel ontzettend lang over nagedacht en geaarzeld want ik ben zelf van mening dat een reu in principe het beste met ballen door het leven kan.
Echter, Diem heeft ontzettend gevoelige darmen. Naast voedselintoleranties/allergieën zag ik dat hormonen een heel slechte invloed hadden. Hoe meer (loopse) teven of gecastreerde reuen plasjes hij rook, hoe meer diarree.
Hij is nu van maximaal 1 dag p/wk een stevige drol naar maximaal 1 dag p/wk diarree gegaan. Hij is netjes op gewicht ipv mager en z'n vacht is juist beter geworden. Ook slaat hij nu geen maaltijd meer over en is het galbraken wat hij meerdere keren per week had ook volledig over. Dus nee, absoluut geen spijt hier
Dat hij ook iets gemoedelijker is geworden, niet meer aan 'droog'rijden doet, ik geen puspiemels meer hoef te poetsen en hij minder patst naar reuen en geilt op teven is makkelijker, maar is niet de doorslaggevende reden geweest.