Het HondenForum

Marion. schreef:Ik vind het helemaal niet aandoenlijk. Ik vind er geen reet aan

Van de week een paar leuke wandelingen van een collega gekregen, en die ben ik nu aan het inscannen. Maar dat gaat hem niet meer worden. Niet meer met Saar en Miep in elk geval. Saar doet het verder nog prima, en is nog heel veel te blij, maar de tumor bij haar teentje slinkt niet. En vanochtend (tuindeur was gewoon open) heeft Miep gewoon middenin de kamer gepiest. Seniel aan het worden?

Bah, niks leuk. Helemaal geen aandoenlijke oudjes, tijd moet gewoon stil kunnen worden gezet toen ze 3 en 5 waren ofzo

Ik begrijp je helemaal en ondanks dat ik Mika ook aandoenlijk vind met zijn grijze snor vind ik het nog veel meer verdrietig.

Ik hoor Saar nu heel hard gillen (krijsend keffen). Toch zeker een km hier vandaan. Dat is ook nieuw. Wil ze dat Miep gaat spelen ofzo. Beslist niet een hond die vanavond een genadespuit moet, maar wel eentje die oud wordt

Ik ken het gevoel wel. Toen Mats 11 was vond ik haar niet oud, toen ze 13 was ineens wel. Niet beseft of in willen zien dat ze natuurlijk met 11 jaar ook al oud werd. Pas toen er een jonge hond bij kwam besefte ik dat ze echt oud was, en oud betekent doodgaan en dat wil je niet...

Inge O schreef:ik vind oudjes ook zeer aandoenlijk maar dat neemt natuurlijk niet weg dat ik heel vaak een steek in mijn hart krijg als ik mijn ouwetjes zie, wetend dat het afscheid nadert. ook het feit dat hun karakter verandert vind ik aan de ene kant heel lief en aan de andere kant mis ik dan hun 'vroegere zelf'.

Ja, dit dus.

Mijn Dixie wordt oud (ze is van mei 2000). Haar karakter veranderd niet echt eigenlijk, maar haar oude lijf krijgt moeite met haar jonge geest. Dat valt niet mee Dixie heeft nooit grenzen gekend en kent deze nu nog niet. Een gevaar voor zichzelf....
Wel ben ik vreselijk blij dat ze zou oud is, mijn vorige honden zijn allemaal voor de 10 jaar overleden. Nu heb ik er twee boven de 10 en daar kan ik ook wel van genieten. Gelukkig lopen Dixie en Wiske (januari 2002) nog rustig een uur of 3 mee zonder daar problemen mee te hebben.

Ik vind de oudjes ondanks hun mankementen wel aandoenlijk.
Ik geniet als ik ze zie rennen en springen ook al is het maar een minuut alsof ze weer jong zijn en zo op hun eigen manier mee doen.
Ik geniet van dat koppie wat vervolgens tegen mijn been duwt terwijl de jongelingen door spelen en we samen toe kijken.
Ja het doet ook zeer te bedenken dat het einde nabij is, maar dat maakt dat ik juist veel meer geniet en stil sta bij de kleine dingetjes die we samen doen die me anders amper opvielen.

Mijn berner gedraagt zich met haar ruim 8 jaar net zo oud als mijn vorige met 12 jaar....dat is toch wel even wennen.
En om op zondagochtend 7 uur mijn bed uit gezeurd te worden vind ik ook geen pretje.
Verder slaapt ze eigenlijk 80 % van haar tijd, maar ze ziet er wel heel aandoenlijk uit, ze heeft die ouwe bernerblik, die raakt me.
Maar als ze haar best doet, krijgt ze me nog wel omver...

kooi schreef:Mijn berner gedraagt zich met haar ruim 8 jaar net zo oud als mijn vorige met 12 jaar....dat is toch wel even wennen.
En om op zondagochtend 7 uur mijn bed uit gezeurd te worden vind ik ook geen pretje.
Verder slaapt ze eigenlijk 80 % van haar tijd, maar ze ziet er wel heel aandoenlijk uit, ze heeft die ouwe bernerblik, die raakt me.
Maar als ze haar best doet, krijgt ze me nog wel omver...

En Saar heeft dus geen oude Golden-blik. Alles werkt nog. Alleen dat nare bultje, die werkt ook

renee-uk schreef:ik wou dat ik nog een jaartje van mijn ouwe wijffie had kunnen genieten en ik zou er ik weet niet wat voor over gehad hebben als jan de kans had gehad een ouwetje te worden

ik zou er maar van genieten zo lang het nog kan marion, jij hebt ze in elk geval nog!

idem, Marion. Ik zou er wat voor over gehad hebben om de eerste grijze haren aan de snuit van Rinne Roos gezien te hebben.
Aftakelen gebeurt nu eenmaal.
Maar het is oneindig triest als je zo'n aftakeling met een jonge hond meemaakt in een waanzinnig korte periode.
Dan staat je wereld echt helemaal stil, geen tijd om aan het idee te wennen of het is al zo ver.

Maar goed, je hebt zelf ook twee honden verloren op jonge leeftijd, dus de leegte en de impact die het op je heeft ken je ook wel.

Rinne Roos schreef:

renee-uk schreef:ik wou dat ik nog een jaartje van mijn ouwe wijffie had kunnen genieten en ik zou er ik weet niet wat voor over gehad hebben als jan de kans had gehad een ouwetje te worden

ik zou er maar van genieten zo lang het nog kan marion, jij hebt ze in elk geval nog!

idem, Marion. Ik zou er wat voor over gehad hebben om de eerste grijze haren aan de snuit van Rinne Roos gezien te hebben.
Aftakelen gebeurt nu eenmaal.
Maar het is oneindig triest als je zo'n aftakeling met een jonge hond meemaakt in een waanzinnig korte periode.
Dan staat je wereld echt helemaal stil, geen tijd om aan het idee te wennen of het is al zo ver.

Maar goed, je hebt zelf ook twee honden verloren op jonge leeftijd, dus de leegte en de impact die het op je heeft ken je ook wel.

Nee. De dood van Sam en Boy is hier niet mee te vergelijken. Toen viel er ook niets te beslissen. Nu wel. En nu moet ik het bel#ng van de hond voor de mijne zetten. En ik hoop dat ik dat kan. Denk het wel.

Ik snap denk ik wel wat je bedoelt. Je wilt ze niet missen en dat gaat nu toch dichterbij komen dan een paar jaar geleden. Ik ben nog zo in shock van het overlijden van mijn hondje maandag. De dierenarts had deze zomer nog "beloofd" dat ze wel een jaar of 16 zou kunnen worden en nu ligt ze (nog net 9 jaar) al dood en wel begraven in onze tuin. Gelukkig leven honden bij de dag en beseffen ze dat niet. Maar ik moet er niet aan denken om weer afscheid van een hond te moeten nemen. Geef je ouwetjes maar een knuffel van mij:)

kitty schreef:

Inge O schreef:ik vind oudjes ook zeer aandoenlijk maar dat neemt natuurlijk niet weg dat ik heel vaak een steek in mijn hart krijg als ik mijn ouwetjes zie, wetend dat het afscheid nadert. ook het feit dat hun karakter verandert vind ik aan de ene kant heel lief en aan de andere kant mis ik dan hun 'vroegere zelf'.

Ja, dit dus.

Mijn Dixie wordt oud (ze is van mei 2000). Haar karakter veranderd niet echt eigenlijk, maar haar oude lijf krijgt moeite met haar jonge geest. Dat valt niet mee Dixie heeft nooit grenzen gekend en kent deze nu nog niet. Een gevaar voor zichzelf....
Wel ben ik vreselijk blij dat ze zou oud is, mijn vorige honden zijn allemaal voor de 10 jaar overleden. Nu heb ik er twee boven de 10 en daar kan ik ook wel van genieten. Gelukkig lopen Dixie en Wiske (januari 2002) nog rustig een uur of 3 mee zonder daar problemen mee te hebben.

Ik was van de week bij Carlian en het viel me op dat Dayka (voor de rest dat is de nest zus van Dixie van kitty) ook ineens zo oud word. Maar goed. Ze zijn ook niet meer jong. Maar t valt wel steeds meer op...

Ik denk nog altijd terug aan Freekie met een big smile, de laatste 2 jaar blind, en dat vertrouwen
Soms stond hij in een hoek van de kamer en dan kwam ik hem halen en dan had hij zoiets van ohhhhh was je daar ik vind oudjes ontzettend lief en je weet dat de tijd gaat komen dat het niet meer gaat, maar voor het zover is kan ik intens van ze genieten , met al hun ongemakjes en rare dingetjes

Ik kan oudjes zeker wel aandoenlijk vinden. Maar het is niet leuk om ze te zien aftakelen.
Daar kan je nog ver in aanpassen, en dat is prima zolang het nog leuk is. Maar snap de openingspost ook wel.

Cleva schreef:

Dee schreef:Ik kan oudjes zeker wel aandoenlijk vinden. Maar het is niet leuk om ze te zien aftakelen.

Ik vind dat niet zo erg. Het hoort erbij.

Ja het hoort erbij, en ik pas me daar waar het nog redelijk is nog met liefde aan.
Maar het is niet leuk om te zien als ze minder kunnen. Net als bij mensen die je lief hebt. Als die aftakelen is het ook niet leuk.
Maar tot op zekere hoogte, waar er nog genoten kan worden, ga je er nog graag in mee qua aanpassen. Dan maar niet die lange wandeling die ik wil.

Ik vond het ook niet zo erg, ik kon echt genieten van Max zijn oude dag, ik vond hem wel echt aandoenlijk.
Hij werd ook een soort ondeugend alsof hij zoiets had van "ik krijg toch niet meer op mijn kop, dus..." en deed vervolgens dingen die hij in zijn jongere jaren nooit gedaan had ( bijv. eten van de salontafel pikken ) En gelijk had hij, want ik moest er wel om lachen.
Ik ben er samen met hem langzaam naartoe gegroeid.

Het lijkt me veel erger als een hond plotseling doodgaat, zonder die periode dat je weet dat het er aan gaat komen.

Toen Barat met elf maanden volkomen onverwachts stierf, vond ik dat vele malen erger dan toen Xitan en Senna gingen. Ze hadden allebei hun leven geleefd en ik was heel erg dankbaar dat ik ze af heb mogen zien takelen. Ik vond het aandoenlijk om te zien hoe mild ze werden en hoe ze toch hun plekje in de roedel behielden. Xitan was altijd de baas, op zijn eigen relaxte en eerlijke manier en dat is hij gebleven tot zijn dood, heel mooi vond ik dat.

Inge O schreef:ik vind oudjes ook zeer aandoenlijk maar dat neemt natuurlijk niet weg dat ik heel vaak een steek in mijn hart krijg als ik mijn ouwetjes zie, wetend dat het afscheid nadert. ook het feit dat hun karakter verandert vind ik aan de ene kant heel lief en aan de andere kant mis ik dan hun 'vroegere zelf'.

zo zie ik het ook. Sommige worden statig als altijd oud, sommige takelen mentaal zo af dat ik ze een schim van zichzelf vind worden en daar heb ik wel moeite mee Op mijn werk zie je het bij oude honden, sommige blijven gewoon hunzelf alleen dan in het oud. En sommige zijn de weg kwijt, terwijl altijd felle donders waren.

Van m'n oudje Desi heb ik erg genoten, maar had ook een heimwee gevoel omdat ik me realiseerde dat er niet zoveel jaren meer bij zouden komen. Maar het was heerlijk om te zien hoe ze genoot van overal aan snuffelen, beetje in een eigen wereldje leefde en dan ineens af en toe tijdens de wandeling mij aankijken. Heel tevreden en met blije oogjes. Het hoefde voor mij geen lange afstand te zijn want de wandeling was voor haar. De rest stuiterde dan wel heen en weer omdat die veel harder liepen maar kwamen ook steeds weer naar ons terug rennen. Heerlijk.

Nu heb ik 4 honden, 3 van 11 en eentje bijna 11. Aan de ene kant is het heel handig want ze gaan redelijk gelijk op met oud worden en mankeren op Beer na niet echt iets, aan de andere kant hebben we straks vier tegelijk of in een relatief korte tijd ziek en/of overleden. En wil er geen hond bij nu. Omdat 4 genoeg is maar ook omdat ik geen jonge hond een roedel wil laten verstoren die al 11 jaar bij elkaar is. Ik kan lezen en schrijven met ze, opvoedingsproblemen zijn er helemaal niet meer, en omgaan met de verschillende karaktertjes gaat vanzelfsprekend en zonder veel moeite.

Alleen dat ziek worden en inslapen zie ik zo tegenop. Maar ja hoort erbij en ze verdienen dat ik dat zorgvuldig en goed laat verlopen.

Ik vind mij Esperanza erg aandoenlijk.. ik heb haar geadopteerd toen ze al zeker 10 was en nu hebben we haar al 1,5 jaar en ja ze wordt steeds een stukje minder, is wat incontinent, heeft wat staart, hoort slecht of juist selectief dat kan ook maar ze komt er mooi mee weg haha.. ach ik laat haar maar lekker genieten en alles op het gemakkie.. ze vind het niet fijn om niet in ons eigen huis te zijn dus zolang ze er nog is zit er geen vakantie of weekendje weg meer in want dat vind ik sneu.. maar ach.. dat heb ik er wel voor over.

Ben overigens wel heel erg blij dat ik Bowie nog heb, een jonge, fitte en gezonde hond die graag wandelt en fietst en andere actieve dingen doet, dus met haar kan ik wandelen, fietsen en noem maar op zolang ik wil en Esperanza blijft dan thuis bij mijn vriend als hij er is en anders komt er iemand even hier oppassen.

De combi van oudje en jongere hond vind ik persoonlijk wel heel erg fijn omdat je dan toch actief kan blijven en dat is juist 1 van de redenen dat ik honden heb, lekker wandelen, en een dag wat korter is prima en 2 ook nog wel maar lekker 3 uur op pad is ook wel heel erg fijn.

Ja, ik vind het ook echt aandoenlijk, een oud hondje.
Mijn Franse Bulldog Gina mankeerde tot op de leeftijd van 12 jaar nooit iets.
Vanaf 12 jaar begon ze allerlei ouderdomskwaaltjes te vertonen. Ze had daardoor veel verzorging nodig. Vond het totaal niet erg om op deze manier er voor haar te zijn. Toen de kwaaltjes een dusdanige vorm aannamen dat het voor Gina niet meer prettig was heb ik haar laten gaan.......

Nanna schreef:

jacq1970 schreef: De combi van oudje en jongere hond vind ik persoonlijk wel heel erg fijn omdat je dan toch actief kan blijven en dat is juist 1 van de redenen dat ik honden heb, lekker wandelen, en een dag wat korter is prima en 2 ook nog wel maar lekker 3 uur op pad is ook wel heel erg fijn.

Jup, dat heb ik ook. Simone wil niet altijd mee (ze mag van mij kiezen) en die blijft dan lekker thuis met een penfftaafje op de bank moeken En met de rest trek ik er op uit. Zo kom ik toch aan mijn meters, de jongere honden ook en Simone mag heerlijk oud wief zijn.

Hihi, nou hier is Mieppie maar al te blij dat Saar niet meer zo ver hoeft. Wordt het luie ding tenminste niet zo moe

Vanochtend op de trap heb ik volgens mij een stuk van de tumor opgeraapt
Homp van 1 x 1,5 cm ofzo. D'r teentje ziet er nu nog naarder uit. Maar qua lopen wilde ze gewoon weer een redelijk verre ronde. Dat doen we dan voor tSarin. Voordeel van oudere honden is wel dat iedere auto stopt totdat wij zijn overgestoken hahaha.

Ik heb daar eigenlijk nooit moeite mee gehad. Het is zoals het is, met een bejaarde ga je ook niet meer kilometers door de stad slenteren.
Dat getrut heeft wel wat, iets aandoenlijks. Alhoewel Ben ook al weer 10 is, maar nog niet onder aandoenlijk valt buiten in de zin van traag of lusteloos.
Wel de dag erna als ze dan stijf zijn als je wat meer hebt gedaan, dat vind ik wel rot om te zien.
Al heb ik dat met Apple nu ook, en dan is het toch nog wel een stukje rotter om dat bij een jonge hond te zien.

Ik vind oudjes ook aandoenlijk.
Maar toen Cas aan de lijn alleen nog maar sjokte vond
ik er niks aandoenlijks aan.
Dat was niet de hond die hij was.
Als de tennisballen tevoorschijn kwamem won de adrenaline het.
Maar hij viel steeds vaker om, omdat de kracht uit zijn lichaam verdween.

Sterkte Marion, je weet het wanneer het tijd is.

Nanna schreef:Ik vind oudjes altijd wel aandoenlijk hoor Simone is er ook zo eentje, dertien jaar oud maar nog steeds bijna 4 uur meelopen rondom de Noordsvaarder
Pas als leven lijden gaat worden vind ik het niet meer aandoenlijk. Maar dan staan we dus ook al bij de dierenarts.

eens. ik vind het wel een bepaalde charme hebben die oudjes

M@scha schreef:

Nanna schreef:Ik vind oudjes altijd wel aandoenlijk hoor Simone is er ook zo eentje, dertien jaar oud maar nog steeds bijna 4 uur meelopen rondom de Noordsvaarder
Pas als leven lijden gaat worden vind ik het niet meer aandoenlijk. Maar dan staan we dus ook al bij de dierenarts.

eens. ik vind het wel een bepaalde charme hebben die oudjes

Ach.... toch nog een topic gevonden die over iets anders ging dan najagen?

Marion. schreef:

M@scha schreef:

Nanna schreef:Ik vind oudjes altijd wel aandoenlijk hoor Simone is er ook zo eentje, dertien jaar oud maar nog steeds bijna 4 uur meelopen rondom de Noordsvaarder
Pas als leven lijden gaat worden vind ik het niet meer aandoenlijk. Maar dan staan we dus ook al bij de dierenarts.

eens. ik vind het wel een bepaalde charme hebben die oudjes

Ach.... toch nog een topic gevonden die over iets anders ging dan najagen?

ach viel het jou ook al op!

Ik vind ouwe honden wel aandoenlijk, zolang ze maar niet van mezelf zijn. Hoewel ook mijn eigen hond aandoenlijke trekjes krijgt naarmate ze ouder wordt.
Bij mijn eigen hond sta ik soms ineens stil bij het feit dat ze niet onsterfelijk is, dat we de meeste jaren samen al achter de rug hebben en dat vind ik verre van leuk
Maar gelukkig is ze nog goed gezond en lekker fit, dus die gaat gewoon nog jaren mee Ik heb haar verplicht minstens 16 te worden
Ik snap je gevoel wel heel goed.

Suske schreef:Ik vind oudjes ook aandoenlijk.
Maar toen Cas aan de lijn alleen nog maar sjokte vond
ik er niks aandoenlijks aan.
Dat was niet de hond die hij was.
Als de tennisballen tevoorschijn kwamem won de adrenaline het.
Maar hij viel steeds vaker om, omdat de kracht uit zijn lichaam verdween.

Sterkte Marion, je weet het wanneer het tijd is.

Ik hoop het, ik hoop het.

Bij Saar zijn het geen tennisballen, maar is het het lopen wat haar de zin van het leven geeft. Vanochtend dus ook weer een eind gesjouwd/gesjokt. En het gaat moeizaam, maar ze geniet er nog zo van. "Nee vrouwtje, niks weer linksom, we gaan gewoon rechtsom naar het grote veld".

En de rest van de dag heeft ze een beetje gekeuteld in de tuin, hebben we heel veel geknuffeld, en ligt ze nu lekker onder de trap op haar eigenste plekje te ronken. Zo komen we de dag wel door. Maar ze wordt geen 14 denk ik

Marion. schreef:

Suske schreef:Ik vind oudjes ook aandoenlijk.
Maar toen Cas aan de lijn alleen nog maar sjokte vond
ik er niks aandoenlijks aan.
Dat was niet de hond die hij was.
Als de tennisballen tevoorschijn kwamem won de adrenaline het.
Maar hij viel steeds vaker om, omdat de kracht uit zijn lichaam verdween.

Sterkte Marion, je weet het wanneer het tijd is.

Ik hoop het, ik hoop het.

Bij Saar zijn het geen tennisballen, maar is het het lopen wat haar de zin van het leven geeft. Vanochtend dus ook weer een eind gesjouwd/gesjokt. En het gaat moeizaam, maar ze geniet er nog zo van. "Nee vrouwtje, niks weer linksom, we gaan gewoon rechtsom naar het grote veld".

En de rest van de dag heeft ze een beetje gekeuteld in de tuin, hebben we heel veel geknuffeld, en ligt ze nu lekker onder de trap op haar eigenste plekje te ronken. Zo komen we de dag wel door. Maar ze wordt geen 14 denk ik

Elke dag is er een.
Ik heb maanden getwijfeld, wel niet wel niet.
Anabolen injectie, man Cas ging weer als de brandweer.
Duurde een paar dagen, toen zakte hij weer terug.
En wist ik het.
En nog heeft het me bijna twee jaar gekost om er echt vrede mee te hebben.
Maar Saar doet het nog wel ff hoor

Geniet er maar van Marion, het kan zo opeens over zijn. Odin had de avond ervoor nog met zijn bot lopen smijten (die moet Ivan dan proberen af te pakken). Wij hadden toen zoiets van "kijk hem eens in zijn tweede jeugd komen" de volgende dag was het 's middags opeens over . Ja natuurlijk hij werd steeds slechter, hij liep steeds strammer en wat moeizamer en de rondjes werden korter. Hij kon soms zo maar stoppen, van even uitrusten. Hij was een heerlijke oude rotzak en je weet dat het niet lang meer duurt.
Ja ik vind ze wel aandoenlijk, die oude knarren.
Alleen ik mis Odin verschrikkelijk