Het HondenForum

Wat iedereen al schreef, je kunt jouw verdriet en dat van je vrouw met niemand anders vergelijken. Het is voor iedereen verschillend. Maar hoeveel verdriet je ook hebt, het leven gaat door. Ik denk dat voor de meesten helpt, afleiding. Misschien is dit de tijd voor haar om inderdaad met de andere hond een betere band op te bouwen, iets leuks met haar/hem gaan doen?

Ik heb vorig jaar ook plotseling mijn hond moeten laten gaan. Ze was 1,5 jaar oud en zei toen ik, ik doe het niet meer, begin er niet aan. Maar na een paar weken, heb ik toch de fokker weer gebeld, dat ik graag voor een puppy in aanmerking zou willen komen bij een volgend nestje, en zie het resultaat in mijn onderschrift. Voor mijzelf heb ik toen gezegd dat ik een jaartje wilde wachten, om alles even een plekje te geven, maar dat is voor iedereen anders.

Wat verdrietig dat jullie hondje is overleden Sowieso heel veel sterkte gewenst voor jullie allebei.

Niet alle mensen snappen het verdriet, heel veel mensen denken 'het was maar een hond'. Voor ons hondengekken was het ook een
maatje, een vriend door dik en dun, soms zelfs de reden om op te staan 's ochtends.
Er zit één heel groot nadeel aan een hond en dat is dat ze veel korter leven dan wij en dat je dus dat vreselijk verdriet
meemaakt van je hond verliezen.
Ik heb 3 honden verloren, 1 op een hele keurige leeftijd waar ik wel verdriet om had uiteraard, maar wat ik wel goed kon accepteren.
Toen een pupje van 4 maanden die door een ongeluk is overleden... en ja inderdaad, depressief is het goede woord voor de periode
daarna. Maar weet je, ook uit een depressie kom je weer. Wij hebben na 8 weken weer een 'nieuwe' pup genomen en de pijn is
nog net zo groot, maar er is óók weer wat leuks in je leven, een klein krummeltje wat afhankelijk van je is en waarvoor je dus wel
door moet gaan.
Mijn laatste hond was ernstig ziek en hebben we in moeten laten slapen op 5,5 jarige leeftijd en ook dat was weer echt vreselijk.
Nu 7 jaar later kan ik er nog om huilen.

Dit is iets waar iedere hondenliefhebber tegenaan loopt en mee om moet zien te gaan.
Ik had op een bepaald moment ook zoiets van 'dit wil ik nooit meer meemaken, dan maar geen hond meer'. Totdat ik me bedacht
dat ik mezelf dan ook heel veel plezier en liefde ontnam.
Het spreekwoord 'beter te hebben liefgehad en verloren dan nooit te hebben liefgehad' kwam bij mij op en bleek voor mij wel
verhelderend te zijn, ook al weet ik dat ik een volgende keer weer helemaal stuk zal zijn.

Ik wens jullie heel veel sterkte Geef je vrouw wat tijd, praat met haar en misschien dat zij ook over een tijdje zal zien dat
er in haar hart plek genoeg is voor meerdere honden, ieder met zijn of haar eigen plekje.

miko schreef:Dit was haar eerste hondje, en ze zegt nu ook haar laatste....ze wil geen andere....

Het is heel menselijk om dit enorme verdriet te willen vermijden in de toekomst.
Maar ze ontneemt zichzelf dan óók de vreugde, de liefde, de band die je voelt. En dat is gewoon doodzonde.

Toen ik 3,5 jaar geleden de hond waar ik het in een eerdere reactie over had kwijtraakte, ben ik als een GEK op zoek gegaan naar een nieuwe mechelse herder. Ik was echt ongezond obsessief.
Mijn man zei toen, heel terecht, dat ik haar wou vervangen en dat dát niet eerlijk zou zijn naar een hond. Want élke mechelaar zou het afgelegd hebben tegen die ene speciale die ik verloren was.
Ik reageerde dus precies andersom als je vrouw.
Het zijn allebei reacties die voortkomen uit de verschrikkelijke pijn van als het nog vers is.

Een paar weken later liep ik trouwens toevallig (ik was niet eens op zoek) tegen een witte herderpup op. En die maakte het leven weer beter. De band die ik met haar heb is anders, maar ik houd enorm veel van haar en mijn honden verrijken mijn leven absoluut.

Sluit me verder aan bij de voorgangers, dat verdriet verwerken voor ieder weer anders is. Ik denk dat het ontzettend kan ingrijpen in je leven, als je je hond verliest. Heel veel sterkte voor jullie beide.

Jouw vrouw zit gewoon in een rouw, zoals mensen in de rouw zitten wanneer ze een dierbare verliezen. Alleen rouwt iedereen anders. En ja, sommige mensen (en ook dieren) kunnen verzanden in een depressie, soms zelfs verzwelgen in het verdriet (wat overigens niet goed is) en anderen kunnen er ogenschijnlijk weer beter mee om gaan.

Ik heb al aardig wat honden verloren en als ik het weer zo zie gebeuren bij iemand zakt de moed me in de schoenen bij wat me nog te wachten staat. Als je het verdriet om een hond van een ander ziet, zie je je eigen verdriet weer terug.
Alles laait weer op alsof het nog vers is. Ik kan er nu als het gebeurt beter mee omgaan, dat wel. De eerste keer (bij Beatle) werd ik ziek. De tweede keer bij Bessie droomde ik iedere nacht dat ik haar zocht. Bij Polle ging het weer beter, maar niemand heeft mij gezien hoe ik was toen ik haar in haar graf legde en het zand erop gooide en de volgende dag de roos er op plantte. Want ik wil niet dat iemand mij dan ziet. Joy was een fel verdriet van ongeloof en ontzetting (is op eenjarige leeftijd verdronken). En ze was echt een van mijn lievelingen, veel interactie, veel spelen met haar. Dat mis ik nog.Laatst met de fijne wandeling dacht ik er weer aan dat ze daar graag bij geweest zou zijn. Maar dat doet nu niet meer zo'n pijn als in het begin..

En gisteren bij de dierenarts geweest met Peppie, een van mijn jack russels.
Ze is soms benauwd, kan niet meer goed meekomen met wandelen. Ze had niet zo'n goed hart, maar nu was het in korte tijd nog eens veel slechter geworden.
Ze heeft vochtafdrijvers gekregen en ik let scherp op haar, of ik verschil zie. De achteruitgang zal ik denk ik niet tegen kunnen houden. Ik was best van slag bij de dierenarts.
Maar ik denk dat we nog wel respijt hebben gekregen. Mogelijk blijft ze nog een tijd stabiel. Daar hoop ik maar op.

Ik geloof bij het verlies van een hond in afleiding, in de vorm van een andere hond. Maar we hebben er nu 4 en dat is twee te veel. Dus dat gaat hier voorlopig echt nog niet gebeuren.

Wat betreft "ik wil geen andere hond meer, ik wil dit nooit meer meemaken", dat is een veelgehoorde uitspraak in deze situatie. Ik heb dat destijds ook gezegd de eerste keer dat ik mijn hond verloor. En nu nog steeds als het gebeurt denk ik wel eens "dat ga ik niet trekken".

maar tegenover het verdriet staat zoveel vreugde. Je moet je vrouw eens vragen of ze de tijd met haar hondje had willen missen. Ze zal antwoorden met "nee".
Maar dat is dus wat ze zichzelf nu zal ontzeggen wanneer ze niet meer aan een hond begint.