Het HondenForum

Tjee eng. Misschien toch iets van epilepsie, denk ik dan. Is ie wel bereikbaar of reageert ie niet als je roept? Het doet me wel ergens aan denken maar kan er nu niet opkomen. Ik denk wel aan iets neurologisch maar het is wel een heel vreemd soort aanval.

Ik kijk vaak naar mysterie diagnosis en er was een keer een vrouw die zo'n soort aanvallen kreeg, ze verstarde, kon niet meer bewegen en haar benen zakten onder haar weg. En toen kon ze even alleen maar omhoog kijken met de nek gestrekt, ze kreeg haar kin niet naar beneden. Het duurde maar heel even, zo'n aanval maar was doodeng. Het bleek om een hele zeldzame aandoening te gaan waarvan ik de naam ben vergeten. Ik dacht een vorm van een auto-immuun aandoening waarbij de eigen lichaamscellen per ongeluk worden aangezien als vijanden en worden vernietigd.

Maar misschien is er een simpelere verklaring voor hoor. Zou hij op dat moment pijn ervaren, denk je, ziet het eruit of ie ongemak ervaart of dat ie even in een soort trance is?

Ik zei eerder misschien een tekenziekte maar dan zou hij die klachten aanhoudend moeten hebben, lijkt mij, dus dat lijkt me niet de oorzaak. Laat hem maar goed nakijken, zou ik zeggen, hartstikke eng, lijkt me. Sterkte bij de dierenarts, ik hoop dat ze iets vinden.

Dierenarts heeft bloed afgenomen, om een aantal dingen uit te sluiten (lever, nieren, ...) maar hij vermoedt dat het toch om epilepsie gaat. Indien epilepsie is er de mogelijkheid om te starten met medicatie, maar hij raadde toch aan om daar nog mee te wachten.

Morgenmiddag mag ik bellen voor de bloeduitslag. Als daar niks uitkomt, afwachten dus, in hoeverre hij blijft aanvallen krijgen en hoe vaak die dan voorkomen. Als de frequentie stijgt (er zaten nu twee maanden tussen), dan de optie medicatie toch in overweging nemen.

Voorlopig maar de bloeduitslag afwachten.

Bah. Ik weet niet eens waar ik op moet hopen.

miemot schreef:Dierenarts heeft bloed afgenomen, om een aantal dingen uit te sluiten (lever, nieren, ...) maar hij vermoedt dat het toch om epilepsie gaat. Indien epilepsie is er de mogelijkheid om te starten met medicatie, maar hij raadde toch aan om daar nog mee te wachten.

Morgenmiddag mag ik bellen voor de bloeduitslag. Als daar niks uitkomt, afwachten dus, in hoeverre hij blijft aanvallen krijgen en hoe vaak die dan voorkomen. Als de frequentie stijgt (er zaten nu twee maanden tussen), dan de optie medicatie toch in overweging nemen.

Voorlopig maar de bloeduitslag afwachten.

Bah. Ik weet niet eens waar ik op moet hopen.

Ik zou daar zeker even mee wachten, ik heb Xito nou op medicatie daarvoor staan maar ben blij dat de andere DA dat zsm wil afbouwen (hij denkt nl. dat het bij hem niet op epilepsie gaat en ik ook niet (staat topic in medisch).
Hier krijgt ie de laagst mogelijke dosis voor zijn gewicht maar hij is nog steeds heel onstabiel op zijn poten... en dat is volgens hem volledig te wijten aan de medicatie. Gelukkig mogen we vanaf morgen al gaan afbouwen van hem.

mijn middenslag poedel had epilepsie, maar ook niet heel veel toevallen en die is zonder medicatie 13 geworden.
ik zou zeker proberen of je zonder kunt.

Inderdaad maar even afwachten met de medicatie, mijn Sam heeft ook al jaren epilepsie aanvallen maar kan het tot nu toe ook best zonder medicatie af. Sterkte!

miemot schreef:Dierenarts heeft bloed afgenomen, om een aantal dingen uit te sluiten (lever, nieren, ...) maar hij vermoedt dat het toch om epilepsie gaat. Indien epilepsie is er de mogelijkheid om te starten met medicatie, maar hij raadde toch aan om daar nog mee te wachten.

Morgenmiddag mag ik bellen voor de bloeduitslag. Als daar niks uitkomt, afwachten dus, in hoeverre hij blijft aanvallen krijgen en hoe vaak die dan voorkomen. Als de frequentie stijgt (er zaten nu twee maanden tussen), dan de optie medicatie toch in overweging nemen.

Voorlopig maar de bloeduitslag afwachten.

Bah. Ik weet niet eens waar ik op moet hopen.

Er zit twee maanden tussen deze twee enkelvoudige "aanvallen".
Dat is inderdaad een reden om nog niet te beginnen aan medicatie.
Als er niet meer dan een maand tussen zit of er zijn meerdere aanvallen achter elkaar (cluster) is medicatie wel aangewezen.

Als er een vermoeden is van epilepsie zou ik (in jouw geval ) eerst laten onderzoeken door een specialist in Merelbeke (dokter Bathi.)
Van wat ik heb begrepen is dat de specialist op dat gebied.

Wordt er ook onderzocht op glucose en schildklier?

Het hangt volgens mij idd af van de frequentie en ernst van de aanvallen. Dus nu is het afwachten of het nog eens gebeurt. Of idd naar een specialist. Wel vreemde aanvallen vind ik het hoor, maar ik herken het beeld ook niet echt ergens anders van. Ik heb zelf ooit wel een soort hypo meegemaakt, dat denk ik tenminste. Ik had toen weinig gegeten en ging door mijn knietjes. En toen lukte het gewoon eventjes echt niet meer om op te staan. Toen heeft mijn vriend me wat limonade gegeven en toen kon ik weer opstaan, heel raar voelde ik me, draaierig en licht in de kop. Ik had zelf al het idee dat het door een laag suiker kon komen toen maar het was wel heel gek. Je hebt ook aandoeningen waarbij de suiker ineens heel ver zakt, misschien idd een idee om dat na te laten kijken. Maar dan zou je wel meer symptomen moeten zijn, eigenlijk.

Misschien kom je er niet eens achter wat het is. Niet alle aandoeningen die er zijn, zijn ook ontdekt he. Net als bij Xito vind ik dit geen heel duidelijk geval van een insult. Toch is het wel mogelijk, weet ik. Alleen zou ik het dan ook liever wat zekerder weten voor je medicatie start. En het zou ook kunnen dat dat niet nodig is omdat de aanvallen niet zo frequent voorkomen. Ik hoop dat ie het niet nog eens mee hoeft te maken want het was natuurlijk wel eng voor hem.

ranetje schreef:

miemot schreef:Dierenarts heeft bloed afgenomen, om een aantal dingen uit te sluiten (lever, nieren, ...) maar hij vermoedt dat het toch om epilepsie gaat. Indien epilepsie is er de mogelijkheid om te starten met medicatie, maar hij raadde toch aan om daar nog mee te wachten.

Morgenmiddag mag ik bellen voor de bloeduitslag. Als daar niks uitkomt, afwachten dus, in hoeverre hij blijft aanvallen krijgen en hoe vaak die dan voorkomen. Als de frequentie stijgt (er zaten nu twee maanden tussen), dan de optie medicatie toch in overweging nemen.

Voorlopig maar de bloeduitslag afwachten.

Bah. Ik weet niet eens waar ik op moet hopen.

Er zit twee maanden tussen deze twee enkelvoudige "aanvallen".
Dat is inderdaad een reden om nog niet te beginnen aan medicatie.
Als er niet meer dan een maand tussen zit of er zijn meerdere aanvallen achter elkaar (cluster) is medicatie wel aangewezen.

Als er een vermoeden is van epilepsie zou ik (in jouw geval ) eerst laten onderzoeken door een specialist in Merelbeke (dokter Bathi.)
Van wat ik heb begrepen is dat de specialist op dat gebied.

Wordt er ook onderzocht op glucose en schildklier?

Die naam noteer ik alvast. Bedankt!

Wat ze juist gaan onderzoeken in het bloed weet ik niet, lever en nieren heeft hij zeker gezegd en hij sprak ook over een eventuele tumor, maar die kans achtte hij klein.
Ik ga ervan uit dat hij weet wat hij doet, heb alleen nog maar goeie ervaringen met de man, maar ik vraag het zeker na. Of glucose en schildklier onderzocht worden bedoel ik.

miemot schreef:

ranetje schreef:

miemot schreef:Dierenarts heeft bloed afgenomen, om een aantal dingen uit te sluiten (lever, nieren, ...) maar hij vermoedt dat het toch om epilepsie gaat. Indien epilepsie is er de mogelijkheid om te starten met medicatie, maar hij raadde toch aan om daar nog mee te wachten.

Morgenmiddag mag ik bellen voor de bloeduitslag. Als daar niks uitkomt, afwachten dus, in hoeverre hij blijft aanvallen krijgen en hoe vaak die dan voorkomen. Als de frequentie stijgt (er zaten nu twee maanden tussen), dan de optie medicatie toch in overweging nemen.

Voorlopig maar de bloeduitslag afwachten.

Bah. Ik weet niet eens waar ik op moet hopen.

Er zit twee maanden tussen deze twee enkelvoudige "aanvallen".
Dat is inderdaad een reden om nog niet te beginnen aan medicatie.
Als er niet meer dan een maand tussen zit of er zijn meerdere aanvallen achter elkaar (cluster) is medicatie wel aangewezen.

Als er een vermoeden is van epilepsie zou ik (in jouw geval ) eerst laten onderzoeken door een specialist in Merelbeke (dokter Bathi.)
Van wat ik heb begrepen is dat de specialist op dat gebied.

Wordt er ook onderzocht op glucose en schildklier?

Die naam noteer ik alvast. Bedankt!

Wat ze juist gaan onderzoeken in het bloed weet ik niet, lever en nieren heeft hij zeker gezegd en hij sprak ook over een eventuele tumor, maar die kans achtte hij klein.
Ik ga ervan uit dat hij weet wat hij doet, heb alleen nog maar goeie ervaringen met de man, maar ik vraag het zeker na. Of glucose en schildklier onderzocht worden bedoel ik.

Je hoeft in België geen verwijzing van je DA te hebben als je naar die specialist toe zou willen gaan.
Als je het samen eens kunt worden is dat natuurlijk wel prettiger

Gewone DA's zijn prima artsen, maar voor specialistische ziektes zoals epilepsie zoek ik graag een deskundige op die zich daar helemaal op toe heeft gelegd.

Ja, dat lijkt me ook heel logisch en dat ga ik doen ook, als er geen andere oorzaak uit de bloeduitslagen komt. Zoals ik mijn dierenarts ken, gaat hij daar voor de volle honderd procent mee akkoord gaan overigens.

Ik heb er geen verstand van maar duim dat het niets ernstigs is!

miemot schreef:Ja, dat lijkt me ook heel logisch en dat ga ik doen ook, als er geen andere oorzaak uit de bloeduitslagen komt. Zoals ik mijn dierenarts ken, gaat hij daar voor de volle honderd procent mee akkoord gaan overigens.

Dierenarts aan de telefoon gehad intussen. Alle bloedwaarden zijn perfect in orde, incl schildklier en suiker. Hij is er dus quasi zeker van dat het om epilepsie gaat. Dokter Bathi kent hij blijkbaar, krijgt regelmatig les van haar vertelde hij. Hij vond het een goed idee om naar haar te gaan, gezien Guus nog vrij jong is, maar hij vond het voorlopig nog niet nodig. Hij stelde voor om wat af te wachten, kijken hoe vaak de aanvallen gaan/blijven komen. Als de frequentie blijft zoals ze nu is (en dan spreken we van eens om de twee/drie maanden) en als ze zich ook op dezelfde manier blijven manifesteren (dus geen stuipen, niet clusteren), dan is behandelen met medicatie niet echt aangewezen zegt hij. Hij raadde me aan om pas verder te kijken als hij om de twee, drie weken aanvallen doet.

Ik heb de neiging om hiermee in te stemmen, het klinkt allemaal best wel logisch. Voorlopig dan toch. Vermoed dat ik er wel eens anders zou over zou kunnen gaan denken als hij inderdaad vaker aanvallen gaat doen... Ik weet niet of ik hem dit bijvoorbeeld elke maand wil zien doormaken. Je kan zo weinig doen op dat moment hè.

Ja je kan weinig doen op zo'n moment.
Ik zou medicatie regelen als hij meer dan een keer per maand/5 weken een dergelijke aanval krijgt.

Hoe oud is Guus nu?

Is Guus een Heidewachtel? In elk geval de fokker ook even inlichten over de verschijnselen en vermoedens

Hij is zes geworden in februari. Toch nog jong he... Hoewel ook niet piep meer natuurlijk...
Zelf lijkt hij nergens last van te hebben gelukkig. Ook gisteren gaf hij geen vermoeide indruk of zo. Is zijn eigen vrolijke zelf.
Ik betrap mezelf er wel op dat ik hem constant in de gaten heb. Op zoek naar tekenen dat er iets mis is...
We zijn overigens wel opgelucht dat het 'maar' dat is...

Rosita Compagner schreef:Is Guus een Heidewachtel? In elk geval de fokker ook even inlichten over de verschijnselen en vermoedens

Dat is al gebeurd. Weliswaar viavia. Ik heb geen band meer met dat manspersoon.
Helaas zijn er drie nesten uit deze combinatie

miemot schreef:Hij is zes geworden in februari. Toch nog jong he... Hoewel ook niet piep meer natuurlijk...
Zelf lijkt hij nergens last van te hebben gelukkig. Ook gisteren gaf hij geen vermoeide indruk of zo. Is zijn eigen vrolijke zelf.
Ik betrap mezelf er wel op dat ik hem constant in de gaten heb. Op zoek naar tekenen dat er iets mis is...
We zijn overigens wel opgelucht dat het 'maar' dat is...

komt allemaal goed, er zijn , net als bij mensen, goede medicijnen er tegen , veel honden hebben daar last van .

Klinkt wel logisch eigenlijk. Het is wel naar om te zien natuurlijk, dat snap ik. Het vervelende met epilepsie is dat er eigenlijk geen medicijn is die ervoor kan zorgen dat ze nooit meer een aanval krijgen. Er is natuurlijk medicatie maar die geeft geen garanties. Bij mensen met epilepsie zie je ook wel dat mensen even goed nog insulten krijgen ondanks de medicatie. En ook medicatie om een insult te doen stoppen, werkt niet altijd. Het is heel jammer maar met medicatie alleen kun je insulten niet ten alle tijde voorkomen. Dus ik snap wel dat artsen terughoudend zijn met het geven van medicatie want het helpt ook maar tot zover. Stress voorkomen helpt wel, schijnt, dat kan ervoor zorgen dat de frequentie afneemt.

Het vorige insult was toch al een tijd geleden? Het kan ook zijn dat er nu weer een tijd tussen zit natuurlijk. Het is een nogal ongrijpbare aandoening die kan opdoemen en ook weer kan verdwijnen, zonder dat je weet waarom. Ik hoop dat de insulten helemaal wegblijven voor jullie.

Ik denk trouwens dat ik als ze zo'n insult heeft, even bij haar zou gaan zitten. Het zou kunnen dat ze even geen evenwicht heeft bijvoorbeeld en dan is het wel prettig als je ergens tegenaan kunt leunen. En dat geeft ook emotionele steun. Het zou best kunnen dat ze het snel weer vergeten is trouwens, omdat het waarschijnlijk om epilepsie gaat. Alleen zie je vaak dat ze dan de hele dag nog moe zijn en de dagen erna soms ook. Sterkte ermee iig, ik hoop dat medicatie nooit nodig zal blijken.

Over epilepsie en mensen kun je me niks leren, pak. Ik werk er dagelijks mee.

Overigens. Zo onschuldig is het nu ook weer niet. We hebben vorig jaar een jonge kerel, in de fleur van zijn leven nog, verloren. In een aanval gebleven...

Edit: bovenstaande is een reactie op pdb, niet op jou Fizgig.
Je bent een schat overigens

O sorry, ik zie nu dat Guus een hij is natuurlijk, my bad.

miemot schreef:

Rosita Compagner schreef:Is Guus een Heidewachtel? In elk geval de fokker ook even inlichten over de verschijnselen en vermoedens

Dat is al gebeurd. Weliswaar viavia. Ik heb geen band meer met dat manspersoon.
Helaas zijn er drie nesten uit deze combinatie

De fokker bericht geven (en de rasvereniging?) is natuurlijk van belang.

Gezien de leeftijd waarop het is ontstaan zal het naar alle waarschijnlijkheid geen primaire (erfelijke) epilepsie zijn.
Dat komt doorgaans echt wel eerder tot uiting.
De onderliggende oorzaak is niet gevonden en dan kan je niet anders dan behandelen alsof het primaire epilepsie is, maar dat wil niet meteen zeggen dat het dat ook ìs.

Fizgig schreef:. Bij mensen met epilepsie zie je ook wel dat mensen even goed nog insulten krijgen ondanks de medicatie. En ook medicatie om een insult te doen stoppen, werkt niet altijd. .

iemand in mijn hockeyteam had medicijnen , en dat werkte prima , ze mocht niet autorijden , dat was het enig vervelende

Pakdebal schreef:

Fizgig schreef:. Bij mensen met epilepsie zie je ook wel dat mensen even goed nog insulten krijgen ondanks de medicatie. En ook medicatie om een insult te doen stoppen, werkt niet altijd. .

iemand in mijn hockeyteam had medicijnen , en dat werkte prima , ze mocht niet autorijden , dat was het enig vervelende

Lees je ook wat ik geschreven heb?

Pakdebal schreef:

Fizgig schreef:. Bij mensen met epilepsie zie je ook wel dat mensen even goed nog insulten krijgen ondanks de medicatie. En ook medicatie om een insult te doen stoppen, werkt niet altijd. .

iemand in mijn hockeyteam had medicijnen , en dat werkte prima , ze mocht niet autorijden , dat was het enig vervelende

Waarom denk je dat ze geen auto mocht rijden? Heb je wel eens aan haar gevraagd of ze nog wel eens een insult had? Dat komt omdat epilepsie niet te genezen is met medicatie, helaas. Je kunt het wel wat beïnvloeden ermee en als je geluk hebt en geen zware epilepsie patiënt bent, heb je zelfs nooit meer een insult. Maar er zijn geen garanties. En daarom krijgen mensen met epilepsie niet zomaar hun rijbewijs. Je kunt altijd een insult krijgen namelijk, ook als je medicatie gebruikt.

Ik heb voor een aantal mensen gezorgd met hele zware epilepsie. Die kregen veel zware medicatie en sommige moest toch nog de hele dag met een veiligheidshelm op lopen. Omdat ze zó om kunnen vallen. Het heette vroeger niet voor niets de vallende ziekte he. En dan ligt je dakpannetje open dus daarom droegen die de hele dag door een helm. Dat kan ook nog. Het is een hele nare ziekte en er zijn heel veel verschillende soorten insulten, echt tientallen. Dus nee, medicatie is geen wondermiddel in deze, helaas.

miemot schreef:Over epilepsie en mensen kun je me niks leren, pak. Ik werk er dagelijks mee.

Overigens. Zo onschuldig is het nu ook weer niet. We hebben vorig jaar een jonge kerel, in de fleur van zijn leven nog, verloren. In een aanval gebleven...

Edit: bovenstaande is een reactie op pdb, niet op jou Fizgig.
Je bent een schat overigens

O ik wou net zeggen, ik wist niet dat je met mensen met epilepsie werkte, haha, dan hoef ik ook niks uit te leggen natuurlijk.

miemot schreef: Lees je ook wat ik geschreven heb?

Bauke had ook soms een epileptische aanval , dan verstijfde hij heel erg en kwamen er verkrampte spasmen in zijn poten .
ik bleef dan bij hem zitten , en aaide hem enorm rustgevend
zijn pupillen waren wel wat vergroot , maar hij was wel helemaal bij .

volgens mij was dat elke keer als ik die tekenband om deed , ( vergif in zijn nek dacht ik ) maar volgens de dierenarts was het wel degelijk epilepsie ,
ik moest ook tellen wanneer , voor eventuele medicijnen , maar het waren er te weinig , dus geen medicijnen

de dierenarts legde mij toen uit, dat zelfs het verkrampen van een staart al een " epileptisch aanval " zou kunnen zijn .
dus je ziet het niet altijd , bedoelde hij , bij dieren , zoals je ziet bij mensen .

Bij mensen valt het ook niet altijd op hoor. Een starende blik en heel even niet bereikbaar zijn bijvoorbeeld. Een absence noemen we dat. Daartegenover staan dan hele zware aanvallen met zuurstofgebrek als gevolg. Daartussenin is alles mogelijk en ik vermoed dat dat bij honden net zo is.

miemot schreef:Bij mensen valt het ook niet altijd op hoor. Een starende blik en heel even niet bereikbaar zijn bijvoorbeeld. Een absence noemen we dat. Daartegenover staan dan hele zware aanvallen met zuurstofgebrek als gevolg. Daartussenin is alles mogelijk en ik vermoed dat dat bij honden net zo is.

ook bij katten . dus helemaal alleen sta je er niet voor, want het blijkt meer voor te komen , dan men denkt, bij dieren .

het duurde bij Bauke zo'n 3 minuten , maar leek wel eeuwen . !. De tijd opnemen is ook belangrijk voor een dierenarts ( zei hij zelf .)

Klopt, mijn kat met diabetes krijgt epileptische insulten als zijn suiker te laag daalt. En dan gaat ie in rondjes lopen en kan daar niet meer mee ophouden. Het is erger dan het klinkt want het kan uren doorgaan. Ik heb één keer meegemaakt dat het de hele dag doorging. Toen ie eruit kwam, waren we allebei uitgeput. Want ik moest hem continue opsluiten, anders viel ie van de trap of ergens tegenaan. En hem proberen te voeren.

Nu heeft ie al een tijd geen insult meer gehad maar laatst had ie een hypo en toen viel ie gewoon om ineens. Dus ik schrok me wild. Ik moest namelijk, om zijn suiker weer omhoog te brengen, hem voeren terwijl hij rondjes liep. Dus ik hield dat bakje eten voor zijn snuit en hij at terwijl hij rondjes liep, echt waar. We konden zo samen het circus in, haha. Maar dat was echt vreselijk, zeker ook omdat het zo lang duurde voor hij eruit kwam, als zijn suiker weer goed was, duurde het nog even voor het stopte. Echt heel naar.

Maar deze keer geen rondjes lopen, ik heb hem eten gegeven en na het eten is ie de hele dag heel draaierig geweest. Hij was net een dronken zeeman, maar ik hoefde hem gelukkig niet op te sluiten. Ik deed dat toen in het toilet, daar kon ik namelijk ook in. Als ik hem in een bench zou zetten, zou ik hem niet kunnen helpen namelijk. Dus zaten we uren op de wc samen!

Hij heeft best wat insulten gehad, maar nu is dat al anderhalf jaar geleden, de laatste. Ik hoop heel erg dat het zo blijft, maar met epilepsie heb je helaas nooit garanties. Goed zijn suiker controleren, is het enige wat ik kan doen maar aangezien hij pancreatitis heeft, zijn zijn suikers nogal onvoorspelbaar. En soms moet ik hem wel vaak prikken, in zijn oor, dat is ook niet fijn. Ik kan dus ook echt niet langer weg dan een paar uur hier. Wil ik ook niet hoor want dan zou ik me zorgen gaan maken. Als zijn suiker niet goed is, gaat ie ook ander vreemd gedrag vertonen dus dan ben ik liever in de buurt.

Het is de kans dat ie het weer krijgt die zorgt dat je je altijd zorgen blijft maken. En idd, je kunt maar weinig doen om de aanval te doen stoppen, heel frustrerend. Bij mijn kat kwam het echt door zijn suiker dus ja, dan is suiker of voedsel geven de enige remedie. Ik wreef ook honing op zijn tandvlees terwijl hij rondjes liep, je probeert gewoon alles om het te doen stoppen.