Het HondenForum

Ik heb altijd een voorkeur gehad voor het bullras vanwege het uiterlijk, en het is uiteindelijk een amerikaanse geworden omdat ik graag een grote kortharige hond wilde die goed alleen kan zijn, goed met kinderen overweg kan en niet te druk... maar zeker niet te rustig is.

Nou met Paco heb ik de ideale match, hij is lief naar mens en dier, houd wel van een wandeling waar hij zich lekker kan uitleven maar kan ook zijn plekkie opzoeken en ruim zijn rust daar nemen.

Kan erg goed met de kinderen overweg en is erg gehoorzaam. Het is een beestje met een pittig karakter die erg aanhankelijk is.

En... voor mij heel belangrijk, ik ben allergisch voor veel langharige rassen maar bij Paco heb ik nergens last van.

Ik heb m'n droomhond gevonden

Ik zocht een werklustige, baasgerichte hond zonder al te veel jachtpassie. Eentje die sociaal zou zijn naar mens en dier en gezond in elkaar zat.
Dat werd na vruchteloos asielhonden te hebben bezocht uiteindelijk de border collie en dat was een schot in de roos.
Mijn herplaatser erna werd ook een border collie en de twee kruisingen daarna kwamen vanzelf op mijn pad.
Alle vier verschillend maar even geweldig

Eerlijk?
Omdat ze achter in een hoekje in een stal zat en me aankeek maar tegelijkertijd probeerde onzichtbaar te zijn. En toen ik haar "even mocht vasthouden want eigenlijk wilde de boer haar zelf houden" was daar een diepe zucht en viel ze binnen 5 minuten in slaap.
het had net zo goed een ander ras kunnen zijn.. ik heb thuis ook pas goed gezien hoe ze er uit zag eigenijk.. het enige wat ik je opweg naar huis kon vertellen was dat ze grote bruine ogen had met iets van blauw en een wit vlekje ertussen.

dagmar88 schreef:

Jaap* schreef:De Duitse Staande is iets vanuit de historie van mijn familie.
Vroeger hadden mijn jagende voorvaderen nooit geld voor een "echte" jachthond, en toen die er wel kwam moest het een duitse staande zijn, en dat is heel lang zo gebleven. Ze heetten allemaal WarDy (weer je). Het jagen is gestopt bij mijn vader, maar de voorliefde voor typisch (continentaal-)staande honden is altijd gebleven.
Felix (DSK x Drent) had eigenlijk ook WarDy moeten heten, maar ik vond het zo sneu voor hem om z'n naam af te pakken

Mijn opa heeft al een halve eeuw stront chagrijnige border collie kruisingen uit het asiel, die allemaal Karra heten...

als hij er maar blij mee is

Na alleen maar kruisingen en bastaarden wou ik ook wel eens een rashond meemaken Na 12 jaar een hond- en mensagressieve hond te hebben gehad moest het dit keer een super sociale zijn. De golden dus Omdat ik bij de golden toch wel wat pit miste werd de volgende hond een poedel

Meer motivatie zit er niet achter

Wij hadden 2 rassen in ons hoofd.
De japanse akita en de duitse herder.
Uit eindelijk gekozen voor de duitse herder.
In de familie altijd duitse herders gehad.
Duitse herders zijn even wat makkelijker dan de akita vonden wij.
Zowel het uiterlijk als innelijk spraken ons aan.
Van te voren heel veel uitgezocht over de duitse herder.
Boeken, internet, folders enz.
En we werden steeds enthousiaster!
Het is leuk om wat met je hond te doen, trainen en lekkere lange wandelingen maken elke dag.
Nu we een duitse herder hebben, zijn we erg blij met de keuze!
We hebben een lieve hond, die graag wilt werken, maar ook lekker rustig is.
Het is een ongelovelijke schat!
De mensen die hier in de buurt wonen en sem een beetje kennen vinden hem ook geweldig!
Meestal wilt hun hondje niet spelen met een herder, maar wel met sem.
Das echt leuk om mee te maken!
Al vind ik vele honden rassen leuk! (Rottweiler, doggen en mollossers, dobermans, leonbergers,akita's)
Zal ik toch altijd voor de duitse herder kiezen, ze passen gewoon erg goed bij mij!

Ik zocht een eigenwijze, mens- en hondvriendelijke hond. Moest heel groot zijn en liefst een beetje waaks. In eerste instantie een Sint Bernard, maar toen meneer Muk en ik voor het eerst een Newfoundlander tegenkwamen, waren wij gelijk verkocht. Heerlijk eigenwijs en lekker sociaal.

In de toekomst zal er ongetwijfeld nog weleens een ander ras komen, maar de Newf blijft onze grote liefde. Zolang de hond groot is, niet jaagt, eigenwijs is en sociaal maakt het ras of de kruising niet zoveel uit.

We zochten een klein ras met herderskarakter: het op samenwerking gerichte karakter van de herder staat ons (mijn moeder een mij) nou eenmaal aan. Binnen de herders heb ik meer met de gevoelige types binnen die richting (collie) dan met de stevige karakters (mechelaar), mijn moeder vindt beiden leuk.

Vanwege de grootte (het was erg lastig om om de collie heen te stofzuigen vroeger) keken we naar kleine rassen zoals corgi en sheltie, waarbij we qua karakter vooral op de sheltie vielen, maar vanwege de castratenvacht van onze collie Pepper (1980-1995) de vacht eigenlijk niet aandurfden in combinatie met mijn moeders RSI. Pas na veel gesprekken op shows raakten we voldoende overtuigd van hoe makkelijk de vacht van ongeholpen shelties te onderhouden is en hebben we een reservering geplaatst voor het nestje waar Salina uit komt. En éénmaal een sheltie... volgt er vaak een tweede

Ik ben heel tevreden over het gekozen ras: ze werken graag, maar nemen ook genoegen met zo af en toe een paar daagjes (sneeuw-)rust. Door actief te zoeken naar een niet te eenkennige lijn kunnen zowel mijn moeder als ik genieten van deze honden, ook al wonen we niet in dezelfde stad.

ik wou graag een hondje wat graag bij me zou willen zijn. een klein hondje dus maar er moest wel wat in zitten.
ook wou ik graag een hondje een beter leven geven.
zo kwam ik uit bij de spaanse Luni. ze is een heerlijk knuffelhondje, maar houdt ook van rennen en spelen.

manou is blijven hangen, ze was een opvanghond uit roemenie. Mijn vriend bromde tegen mij dat
deze NIET zou blijven wat er ook gebeurde. het moment dat hij haar in z'n armen hield was hij verkocht. haha.

en Ginger heb ik zelf meegenomen uit het asiel in Spanje. ze lag in een hoekje en wou en kon niet meer.
mijn hart ging zo uit naar haar. ze is nu een gelukkig oudje.

ik heb ook het gevoel dat ze mij uitgekozen hebben in plaats van ik hen.

Omdat mijn ex ooit thuis een half jaartje een Sharpei had gehad en hij daar niet allergisch voor was (geen ondervacht)
Verder had hij nul hondenkennis en ervaring en was (en is) geen fan van honden groter dan een stabij
Hij is immens lief en goed voor zijn eigen tuig, Rimpel en Muis, kent ze ook goed en herkent HUN hondengedrag ook prima, maar verder vind hij andere honden niks

Dus was de keus snel gemaakt toen we naar honden keken
Ik heb me vervolgens wat ingelezen en gedaan op de Pei, we zijn een middag op visite geweest bij mensen met 5 Sharpei's waar geen pups waren omdat ik gewoon een fair verhaal wilde zonder pups om me heen
En tja...ik vond ze eigenlijk ook wel erg leuk
En nog steeds....
Ze hebben mijn hart best wel gestolen, vooral mijn eigen, maar ik begin er nooit meer aan

Muis is een tweedehands/kans hontie wat later kwam en ik heb altijd gebruld dat er hier geen terrier in mijn huis komt en ook was ik nooit onvertogen van van beagles en wat heb ik hier?
Een kruising Beagle met Hussel...
En is ze leuk?
MEER dan leuk
Ik zou zo 5 Muisjes in mijn huis willen

Ik was op zoek naar een Engelse bulldog. Nadat ik wat bekomen was van de prijzen van pups vond ik een oepsnestje op marktplaats: kruising Engelse bulldog x maltezer. Daaruit komt Otto. In zijn karakter zie ik veel van de Engelse bulldog terug, de humor, volhardendheid, eigenwijs en heel sociaal naar mens en dier. Hij heeft alleen lang haar

En ja, die poedels zijn uit de lucht komen vallen.

Van jongs af aan eigenlijk altijd wel de duitse herder een machtige hond gevonden. Ook wel de mechel trouwens. Maar zag ik een duitse herder dan . Ben niet met honden opgegroeid, mijn oom had er 1 maar die woonde niet hier in de buurt dus die zag ik 1 á 2 keer per jaar. En was niet persé de makkelijkste en de liefste om het zo maar zachtjes uit te drukken. Als kind gingen we vaak naar een camping waar opa een stacaravan had. Daar was ook vaak een duitse herder waar ik een enorme klik mee had. Dagen was ik met hem op pad. Ook weer niet te makkelijkste, maar ik kon er mee lezen en schrijven. Nooit nagedacht over een hond omdat ik alleen ben en fulltime werk. Tot Finn dus op mijn pad kwam. Ook weer een hond waarvan op het moment ik de hond zag van alles met hem kon doen en over de vloer mee lag te ravotten.
Toen hij werd verkocht vond ik dat best moeilijk, maar toen na 2 maanden de vraag kwam of ik hem nog wilde heb ik een weekje nagedacht en toen beslist dat hij gewoon mijn eerste hond moest worden.
Tot op de dag van vandaag geen spijt van. Bluf kwam ongeveer een half jaar later in beeld, en na ongeveer een jaar denk ik is zij ook bij me komen wonen.
Het samen erop uit met de baas, en het baasgerichte van dit ras staan mij zo aan. Geen allemans vrienden, maar wie goed doet, goed ontmoet typen. Heb er in ieder geval 2 heerlijke honden aan, niet altijd even makkelijk, dat zéker niet, maar als ze weten waar ze aan toen zijn dan heb je er gouden honden aan.

Wat leuk, al die verhalen.

Ik was eigenlijk helemaal niet van plan om ooit een hond te nemen, ben niet echt een dierenmens. Maar onze jongste was zo vreselijk gek met dieren dat het onderwerp 'hond' met enige regelmaat op de agenda kwam te staan. Pas toen hij 13 jaar was, zag ik het een beetje zitten, ik kreeg het toen wat rustiger en mijn conditie begon wat te verbeteren. Want je weet het, geef de kinderen een hond en mams mag er voor opdraaien.

Een vriendin zou ons advies geven. Aangezien het onze eerste hond zou worden en ik niet zo'n liefhebber ben van huishouden moest het een hond worden met een makkelijk karakter en vacht die niet tot weinig verhaart. Wij gingen eigenlijk vooral voor uiterlijk (een herder sprak ons het meest aan) maar dat werd ons ten strengste afgeraden, we moesten voor karakter gaan. Toen kreeg een familielid van haar een nestje Lagotto's en ze dacht dat dat misschien wel wat voor ons was. Nu schijnt het dat je Lagotto's en Lagotto's hebt maar dit nestje zou qua karakter zeker geschikt moeten zijn voor beginners. Maar geen van ons vond het een leuke hond om te zien dus we wilden verder zoeken. Maar hoe vaker ik naar foto's van Lagotto's keek en hoe meer ik over het ras las, hoe leuker ik ze ging vinden. Dus op een gegeven moment heb ik gezegd dat het deze hond werd of geen hond. Dat maakte de keuze een stuk makkelijker, haha. En het leuke is dat iedereen al heel snel helemaal verliefd op haar was en het de leukste hond van de wereld vindt.

En nu, 2 jaar verder, is Bo niet meer uit ons leven weg te denken. Het is echt een geweldige hond en ik heb geen moment spijt gehad. Ze is slim, baasgericht, luistert goed, buiten lekker actief, binnen rustig (op speelmomenten na). Gelukkig is er ook nog een minpuntje: Ze heeft een paar vervelende ervaringen gehad met andere honden en daardoor is ze een tikje onzeker richting andere honden geworden en het is niet altijd gezegd dat ze met een andere hond overweg kan. Niet dat ze gaat vechten maar ze ontwijkt ze een beetje en als die andere honden ondanks haar signalen opdringerig zijn kan ze stevig snauwen. Ze speelt ook niet zo vaak met andere honden. Dit is voor ons beide een mooi leerpunt geworden en momenteel zie ik haar met sprongen vooruit gaan. Ik heb haar het laatste half jaar een stuk zekerder zien worden en de laatste maand gaat ze ook wat meer met anderen honden spelen. Echt leuk om te zien!

Op die 2 jaar terugkijkend vind ik dat ze heel veel aan mijn leven heeft toegevoegd. Je gaat samen een leerproces door, waardoor ik bijvoorbeeld veel zekerder ben geworden. Maar je doet ook veel nieuwe contacten op, je wereld wordt een stuk groter. Om nog maar niet te spreken over de structuur die een hond aan je leven geeft. Niet zozeer dat alles op vaste tijden gaat (integendeel) maar je komt toch in een zeker ritme terecht. En last but not least de verplichte lichaamsbeweging en de buitenlucht. Het is één van de beste beslissingen in mijn leven geweest om een hond te nemen. Want ja, we deden het voor de kinderen maar intussen is Bo echt mijn hond geworden.

Mijn allereerste bulletje kwam met mijn toenmalige husband mee, husband is allang uit mijn leven, de bulletjes zijn gebleven. (rijmt)

Ik wilde graag een hond die bij kinderen en andere honden/dieren kon, wilde wandelen en met ons mee gaan in auto ed, geen pup, redelijk rustig in huis, niet te klein, die we alle drie leuk vonden en uit het asiel kwam. Dat is Fendi geworden een amerikaanse, super lieve hond, bescheiden, weinig gewend, maar staat wel open voor alles. Bij een asiel hond weet je vaak het verleden niet/nauwelijks en moet je bekijken hoe het bij jou thuis werkt. Gelukkig gaat het heel goed en ontwikkeld ze zich heel positief bij ons.
Graag willen we er tzt nog een bij, zal ook weer een herplaatser worden met bovenstaande eisen.

Omdat ik door Ben, de familie hond, er wel achter ben gekomen dat ik gehoorzaamheid buiten erg waardeer en dat een hond dus ook lekker los kan en sociaal is. Moest wel nog pit inzitten. En omdat een wat kleiner hondje toch makkelijkermee te nemen is, is het een mini-herder, cq corgi geworden.

Via een omweg
Na jarenlang honden van buren uitgelaten te hebben (DH, DS etc.) mocht ik eindelijk zelf een hond van mijn ouders.. dat werd Dusty, een kruising Keeshond x Foxterrier uit de Particulier (de papieren versie van MP). We gingen kijken en er werd direct gezegd wacht maar ik schop haar wel ff onder bank vandaan Want daar lag ze dus te rillen... Dus ik kwaad en zei dat ik niet meer ging betalen als hij dat zou doen, toen mocht ik bij hoge uitzondering wachten tot ze er zelf heel voorzichtig onderuit kwam en naar me toe kwam kruipen (geloof dat ik ruim een half uur op de grond voor de bank heb gezeten). Ze kroop voorzichtig op schoot en kromp in elkaar als de eigenaresse wat zei... Mijn vader heeft het geld op tafel gegooid en we hebben haar natuurlijk meegenomen. Hoe het ook zou gaan die hond zou daar in ieder geval niet blijven dat was 1 ding wat duidelijk was). Het was een schat van een hond overigens, wel altijd een beetje bang gebleven voor bepaalde type mensen maar verder heel sociaal zowel tegen mens en dier. Toen ik mijn man (nu ex) leerde kennen had die altijd een dobermann gehad. Ik had Dusty meegenomen toen ik getrouwd was en toen kwam Boy dus, een dober. Eerst mee geshowd en daarna ging hij er mee de africhting in. Ik liep er maar een beetje bij te kijken en wilde dat na een jaar aangezien te hebben toch zelf ook een hond om mee te trainen. De dober ging het niet worden, lieve en sociale hond maar teveel gezondheidsproblemen en het karakter paste toch beter mijn mn ex dan bij mij. De DH is er altijd in blijven zitten maar aangezien ik toch met grote vrezen vreesde voor de algehele gezondheid heb ik gekozen voor de mechelaar. Baasgericht, sociaal en niet zo gevoelig voor HD als de DH. Dat werd Xena dus, een geweldige hond, had geen betere eerste sporthondje kunnen krijgen... sociaal, enorm veel drive en drift en gewoon geweldig leuk. Vanaf dat moment werd mij ook duidelijk dat dit het ras was waar ik een zwak voor heb... En daarna kwamen de andere mechelaars natuurlijk...

Voor de kinderen wilde ik graag een hond maar omdat ik zelf angst voor honden heb heb ik daar lang over nagedacht en met welke hond ik het aan zou durven. Maanden gezocht via MP naar een geschikt nestje in de buurt zodat ik er zelf snel heen kon en uiteindelijk Pip gevonden. De karakter beschrijvingen van zowel de vader als de moeder klonken me als muziek in de oren. Wat ik ook fijn vond was dat ik zowel de vader als de moeder kon ontmoeten en zelfs een 2 jaar oudere broer. Alle drie waren ze lief en vriendelijk. De puppies zagen er prima uit en ik was de eerste kijker dus kon uitzoeken, ik koos het kleinste en rustigste teefje. Het "ras" is dus puur toeval, eigenlijk wilde ik een kleinere hond.
We hebben haar nu 2,5 maand dus het is wat vroeg om echt te kunnen oordelen maar tot nu toe is het echt wat ik er van hoopte. Ze is extreem rustig in huis, mits goed uitgelaten, luistert goed, kan leuk spelen met de kinderen etc. Ik ben blij dat ze vooral het uiterlijk van haar moeder heeft maar de circushondgenen van haar vader zien we ook goed terug. We waren helemaal niet uit op een circusartiest maar vooral de kinderen vinden het prachtig dat ze uit zichzelf meters op haar achterpoten loopt. Maar verstoppertje in het bos vindt ze ook een feest. Ik weet niet of het geluk is of toch het gevolg van een bewuste zoektocht dat ze zo goed bij ons past. Mocht er ooit een volgende hond komen zou ik het denk ik weer zo aanpakken. Uiterlijk vind ik van ondergeschikt belang.

Onze eerste hond: Bas de terrier, kregen we van mijn opa die naar een verzorgingstehuis moest. Toen mijn oudste zus uit huis ging, ging de hele familie mee om een hond in het asiel uit te zoeken. Aanvankelijk viel mijn zus voor een beardie, maar die werd door de eigenaar gelukkig opgehaald. Ik had mijn oog laten vallen op een oude Schotse Collie voor haar. En die ging met haar mee naar huis. Ik ging in het asiel werken. En voor Winnie werd onze familie gecontact. Er was een zwaar verwaarloosde collie binnengebracht. Dat is vast iest wat familie ...... wil weten. En zo ben ik haar diezelfde dag nog gaan ophalen en hebben we eerst geprobeerd of het met Bas kon en haar dus gehouden. Bij alle collies die binnenkwamen in het asiel werd er contact met ons opgenomen. Zo kwam mijn andere zus ook eerst met een oude verwaarloosde schotse collie thuis. Ook in opvang kwamen er bij mij nog Hecate (oud, blind, doof en baarmoederonsteking en ging gelukkig nog naar de eigenaar) en Massia (samen afgestaan met Santos). Santos is dus bij mijn ouders gekomen. Ik zelf had dol graag Massia ook willen houden, maar mijn vriend was toen nog niet klaar voor een tweede hond (wij hadden Kay al)

Hoe ik uiteindelijk de overstap van schotse collie naar border collie maakte. Ik was op zoek naar een iets meer werkwillende hond dan de schotten die wij hadden en had mij ingeschreven op de wachtlijst bij een korthaar fokker. Echter kwam ik een foto van Kay tegen op internet en was verliefd. Na veel zeuren, ging mijn vriend ook overstag. Ik had nooit gedacht dat wij op een border collie uit zouden komen. Ik had eigenlijk gedacht dat een border te veel voor ons zou zijn. Maar het is een match in heaven en zo hadden wij ons afgelopen jaar ook ingeschreven voor een tweede. Helaas ging het nest niet door en ben ik na een speurtocht op herplaatser Norah uitgekomen. Voor dit moment zijn het wereldhonden voor ons, maar zit zeker niet aan het ras vast. Dus wie weet wat er over 20 jaar hier rond loopt!

En wat ik dan best weer grappig vind is dat van de 3 gezusters, we allemaal inmiddels dus zo verschillende honden hebben. Mijn oudste zus kwam na de schotse collie met een duitse herder uit het asiel thuis (en nu verkocht aan het ras en heeft inmiddels haar tweede duitse herder) en mijn andere zus kwam na de schotse collie met een amerikaans bulldog thuis. Het kan raar gaan soms. We hebben een gevarieerd zootje honden in de familie zo!

Volgens mij bestaat er al zo'n topic Afijn....

DD omdat ik grote honden het leukst vond, en graag een actievere hond wilde dan de sint bernards die ik van huis uit gewend was. Ik denk niet dat er veel rassen zijn die een slechtere keuze waren geweest Dus de 2e moest iets totaal anders worden.Wat ik dan wel precies wilde was me nog niet helemaal duidelijk. Ik heb alles gelezen wat er te lezen viel, ben veel actief geweest op diverse fora, en zo uiteindelijk bij de herders terechtgekomen. Ik wilde een hond met een grotere will to please, die inteligenter was, kleiner, zelfstandiger, moediger, harder, feller, minder gericht op andere mensen en minder behoefte aan contact met andere honden. Dat is aaaardig gelukt In eerste instantie had ik mijn pijlen gericht op een Duitser, maar vanwege de gezondheidsproblemen uiteindelijk gaan twijfelen. Helemaal omdat ik ook iets wilde gaan doen met mn nieuwe hond toch van een duitser af gezien. En zodoende bij de hond terechtgekomen waarvan ik altijd zei dat ze zo lullek waren; een HH Kende Selena een beetje via een ander forum, dus haar maar eens een bericht gestuurd. Totaal niet met de intentie een pup van haar te nemen, maar was eigenlijk gewoon nieuwsgierig. Nou dat liep dus iets anders... Een paar weken later kwam het leukste pupje uit het nest (wat ze destijds ook toevallig hadden liggen) terug en had ik opeens een xHH in huis Nooit spijt van gehad overigens, ze is precies wat ik zocht. En inmiddels vind ik ze trouwens nog prachtig ook.

We wilden samen al lang een hond, maar dat ging niet in ons eerste huis, dus we hadden de tijd om te zoeken. Vriendlief wilde graag een kleine hond (was jackrussels gewent) en ik een grote (was middelmaatjes gewent). Onze eis was sociaal naar mens en dier en ook voor kinderen. Ik wilde geen terriër en geen krulstaarten en vriendlief wilde geen lang haar. Door regelmatig hondenboeken door te bladeren op de grand basset griffon vendeen uitgekomen. Grote hond op korte pootjes en daarmee perfect qua formaat. De oren en de aandoenlijke uitstraling hebben de doorslag gegeven! Dus op zoek naar een GBGV in het echt! Toen zijn we naar een show geweest waar er een paar zaten, maar we hadden eigenlijk meteen door dat de fokker die we daar zagen het voor ons niet ging worden. De honden bleven ons wel aanspreken dus gingen we verder op zoek. En toen kwamen we bij Suuz terrecht! Toen met 3 GBGVs, waarvan Lune en Pompidou ons meteen kwamen knuffelen en Lune op mijn schoot kroop en haar poten in mijn nek legde... Ik was helemaal verkocht!!! We hebben een goed gesprek gehad en ook over de nadelen van het ras. De nadelen (niet goed los kunnen lopen ivm groot jachtinstinct) heeft ons tot nu toe nog niet tegengestaan. Ja ze luistert niet perfect buiten en dat zal als ze ouder wordt nog erger worden, maar we zijn zo verliefd op onze lekkere knuffelkont, bankhanger, knuffelkont, speelmaatje, knuffelkont, wandelmaatje, knuffelkont, heerlijke ogen om in weg te smelten, knuffelkont, genietend van binnen trucjes te oefenen, knuffelkont Ik kan niet wachten tot er een dochter van haar bij ons rondloopt!!!

Als er ooit een derde hond komt, zou ik wel voor een hond willen gaan die iets meer baasgericht is en iets minder jachtpassie heeft. Wat dat moet worden weet ik niet, maar ik ben heel tevreden met Vedette en wat we hadden gehoopt dat het ras zou inhouden.

Ik kom uit een fokkersgezin. Mijn pa fokte mechelaars, dus de herders zitten in mijn bloed.
Ik hou van die baasgerichte, makkelijk te trainen honden.
Maar ik vond de duitse herder veel mooier om te zien, en minder druk als de mechelaar, daarbij vond ik langharen mooier dan kortharen dus is het een oudduitse herder geworden.

De eerste chihuahua is gekomen als verjaardagscadeautje voor mijn dochter, en de tweede kwam als speelkameraadje voor de eerste.

Mijn herder is er intussen niet meer, en de volgende hond word weer een herder, maar nu een schotse.

de sbt heb ik gekozen omdat mijn man er toen al een had en ik spontaan verliefd werd op het ras
omdat het een lekker stevige hond is , die energique is en met veel humor alles doet
de sbt kan ontzettend goed met kinderen en mensen en dat vind ik het aller belangrijkste in een hond
het formaat is ideaal, niet boven mijn salontafeltje uit en toch een flinke hond
omdat ze enorm van trekspelletjes houden en ik vind ze mooi

Nee, ik vond rottweilers eng, jeetje wat kan een mens vooroordelen hebben.
Mijn man wilde zo vreselijk graag een rottie, ook als waakhond, nou dat was een vergissing niks waken, alleen een heerlijke knuffel.
Soms nog wat lomp, maar goed met 11 maanden is dat nog niet over, dat komt wel.

Ik heb van huis uit verschillende rassen meegemaakt. Toen ik 8 jaar geleden mijn eerste eigen hondje uitzocht kwam op marktplaats een nestje kleine keeshonden tegen en was ik verkocht, dit ging eigenlijk puur om het schattige uiterlijk (naïef). Al met al ben ik er achter gekomen dat een keeshond erg goed bij mij past. Toen we er een jaar geleden voor kozen om een tweede hond te nemen waren onze eisen: een hond die niet jaagt, sociaal naar mens en dier is, redelijk wat beweging nodig heeft, los kan lopen en goed luistert. We zijn toen toch weer bij de keeshond uitgekomen. We wilde wel een grotere variant en hebben bij verschillende fokkers gekeken en toen we een goede fokker gevonden hadden is loek, een grijze keeshond, bij ons komen wonen sinds oktober 2012. Hij past goed bij ons en het hij heeft alles wat wij in een hond zoeken, ook het formaat past beter bij ons dan de kleine variant. Grote kans dat de volgende honden ook een keeshond zullen zijn, al weet je het nooit zeker natuurlijk .

Ik ben opgegroeid met een labrador, dat was ook echt mijn hond. Mijn vriend met Duitse herders. Samen hebben we lang gewacht wegens niet veel thuis etc met de aanschaf van een door ons beide geliefde hond. We konden het niet eens worden, ik zag al voor me dat ik met een herder moest lopen die alleen naar hem wilde luisteren en hij vond die lompe labradors het ook niet helemaal.
We waren het wel eens over de maat hond en zwaar onder de indruk van de poolhonden, de stevige Malamute voorop. Maar na enig inlezen in het karakter zagen we dat ook niet zitten.
Maar toen kwam Misty, ze moest weg bij haar baas, mijn schoonzus, die zich duidelijk niet had ingelezen in de hond. We zouden het een maandje proberen..,enfin nu hebben we er dus twee.

Voor monky (am.staff) had ik gekozen omdat ik een probleem had met mensen, straatvrees, winkelvrees etc, ik wilde een hond die niet heel sociaal was naar honden omdat ik geen behoefte had aan menselijk contact wanneer dat hun uit kwam. Daarnaast wilde ik wel een actieve hond zodat ik buiten kwam, een hond voor mezelf en niet voor andere. Monky was ook een bloedbak voor mensen, een stuk verkeerd gefokt en een heel gevoelig voor mijn gekke dingen. Met honden had hij helemaal geen probleem trouwens, maar hij hield met zijn uiterlijk wel gezellige klets mensen op afstand, tot ze hem leerde kennen

Amy (am.staff) kwam omdat ik geen ander ras leuk vond op dat moment, Amy is sociaal naar mensen en honden en dat zie je ook aan haar, mensen zijn nog nooit op afstand gebleven voor haar. Was ook niet echt meer nodig want ik was verandert en vond kletsen met mensen steeds leuker

Iza (peludo) ik zocht een gezond ras aangezien monky & Amy dat niet zijn/waren, een ras wat niet veel voor kwam. Actief, sociaal maar toch terughoudend. Een probleemloos ras, die niet op alles af gaat maar toch sociaal is, naast staffords een heerlijke hond

Sara (golden) was het lievelings ras van mijn ex, en kwam op mijn pad ex fokteef.
En rio tja ik heb een gigantische bloedhekel aan rottweilers niet mijn keus dus. Mijn ex heeft hem 'gered' en hij is mijn (na monky) beste vriendje geworden, mijn absoluute nr 2. Hij is 10 keer zo erg als monky was kwa karakter, mijn eerste hond met hondagressie. En dat is nou net niet wat ik zocht of wil ben ik na 12 jaar honden achter whaha

Ik ben verandert mijn keuze in honden ook, staffords zijn nog steeds mijn nr 1 ras maar om hele andere redenen als vroeger. Maar of er ooit nog 1 komt weet ik niet, mijn volgende hond wordt een leuke sociale herplaatser waarschijnlijk, pups zijn al helemaal niet mijn ding

de staffordshire bull terrier zal alijd mijn nummer 1 ras blijven , geweldige honden zijn het
maar ivm de allergie van mijn jongste zoon zit dat hier er niet meer in helaas

ik ben me nu vooral aan het inlezen op nakies, en hoe meer ik lees hoe leuker is ze vind, ben eerlijk gezegd een klein beetje hoop verliefd geworden op de AHT

dus de volgende hond die hier in ons gezin komt is een AHT, laat mijn zoon daar ook niet op reageren, heb een volwassen teef en een pup dagje in huis gehad om te testen, het was echt in een woord GEWELDIG

haha toevallig vanmiddag dit filmpje op FB tegengekomen... nou daarom dus een mechelaar een geweldig ras:

Ik heb gekozen voor het ras Siberische Husky omdat ik een jongen ben die graag dingen wil ondernemen en doen.
Ik hou van wandelen en eigenwijze beestjes nou ik kan je vertellen husky is eigenwijs en eigenzinnig maar wel super sociaal.

Ben graag lekker buiten en daar heb ik nu genoeg redenen voor om lang te gaan wandelen en als hij 1 jaar is te gaan beginnen met steppen/fietsen.

Dus genoeg uitdagingingen in dit ras.

Verder heb ik voor dit ras gekozen omdat dit al mij droomhond si vanaf jongst af aan.