Het HondenForum

Cleva schreef:

Rami schreef:

Cleva schreef:Gewoon doen!

Ja. Eigenlijk wel. Of nee, gewoon wel.
Dank.

Gewoon wel. Gewoon wél. Wel!

Hein is Dapper. Dapper is Hein. Hein is ook Hein, hoor. Heus wel. Maar ook Dapper.

Dat zag ik meteen.
Dus promoveerde hij binnen een seconde van opvanger naar blijver. Omdat hij terwijl hij Hein is Dapper is. Happer. Deiner.

Waar had ik het eigenlijk over?

Oh ja, dat je sommige dingen eigenlijk niet kunt missen maar toch kwijtraakt en als je ze dan kunt vervangen dat je dat dan moet doen want kostbaar.

Gatver wat herkenbaar.. ik heb dat wel eens uit proberen te leggen aan iemand maar dat lukte niet maar hierboven staat het! dat is precies wat ik altijd zeg over Napoleon en Fangio.
Nap kwam op mijn pad, ik was niet op zoek..

Sas schreef:en nou moet ik ook huilen.

Heel herkenbaar allemaal.

cloris schreef:

Cleva schreef:

Rami schreef:

Cleva schreef:Gewoon doen!

Ja. Eigenlijk wel. Of nee, gewoon wel.
Dank.

Gewoon wel. Gewoon wél. Wel!

Hein is Dapper. Dapper is Hein. Hein is ook Hein, hoor. Heus wel. Maar ook Dapper.

Dat zag ik meteen.
Dus promoveerde hij binnen een seconde van opvanger naar blijver. Omdat hij terwijl hij Hein is Dapper is. Happer. Deiner.

Waar had ik het eigenlijk over?

Oh ja, dat je sommige dingen eigenlijk niet kunt missen maar toch kwijtraakt en als je ze dan kunt vervangen dat je dat dan moet doen want kostbaar.

Gatver wat herkenbaar.. ik heb dat wel eens uit proberen te leggen aan iemand maar dat lukte niet maar hierboven staat het! dat is precies wat ik altijd zeg over Napoleon en Fangio.
Nap kwam op mijn pad, ik was niet op zoek..

Als ik denk aan de foto's die je plaatste van Fangio en nu Napoleon begrijp ik het heel goed.

Wat een prachtige, veelzeggende foto.....

cloris schreef:

Cleva schreef:

Rami schreef:

Cleva schreef:Gewoon doen!

Ja. Eigenlijk wel. Of nee, gewoon wel.
Dank.

Gewoon wel. Gewoon wél. Wel!

Hein is Dapper. Dapper is Hein. Hein is ook Hein, hoor. Heus wel. Maar ook Dapper.

Dat zag ik meteen.
Dus promoveerde hij binnen een seconde van opvanger naar blijver. Omdat hij terwijl hij Hein is Dapper is. Happer. Deiner.

Waar had ik het eigenlijk over?

Oh ja, dat je sommige dingen eigenlijk niet kunt missen maar toch kwijtraakt en als je ze dan kunt vervangen dat je dat dan moet doen want kostbaar.

Gatver wat herkenbaar.. ik heb dat wel eens uit proberen te leggen aan iemand maar dat lukte niet maar hierboven staat het! dat is precies wat ik altijd zeg over Napoleon en Fangio.
Nap kwam op mijn pad, ik was niet op zoek..

Precies zo hier. Ik was ook niet op zoek, helemaal niet. En toen was daar dat kleine opdondertje, dat in helemaal niets op een Stabij lijkt . Maar ze is net zo gek, net zo lief, net zo raar en apart en ze geniet net zo overduidelijk van haar leventje als Barat deed. Je zou bijna denken dat hij terug is gekomen om zijn leven af te maken.

Rami schreef:

fenneke schreef:begrijp je zo goed

in mijn geval blijft het, het scherpe gaat er af maar ....het blijft


ook al vind ik dat zelf soms oneerlijk tegenover buster

Ik snap precies wat je bedoelt. Ik houd enorm veel van Silka. Ze is zo bescheiden, zo lief. Ze heeft zo veel bevestiging nodig, en dat wil ik haar, met alle liefde van de wereld, zo graag allemaal geven.
En Sam die zich zo thuis voelt bij ons. Een hondje naar mijn hart. Trouw, lief, vrolijk.
Maar toen ik die oude golden vanochtend zag. Die blik. Pff...

Dat heb ik nog steeds ( na 2 jaar ) met Max-of Bentelookalikes.
Ondanks dat ik natuurlijk ook zielsveel van Kiki hou en stapelgek op haar ben blijven de honden van toen een apart plekje in mijn hart houden.En ooit zal dat ook voor Kiki gaan gelden.

Wat een mooie foto. En ook hier begrijp ik het precies, Bunker is nog geen jaar geleden overleden, Tank nog geen week geleden en op het moment huil ik regelmatig heel even om beide honden, zo anders allebei maar ik mis ze verschrikkelijk ook al lopen er hier nog 3 rond. Hier komen ze meestal op mijn pad maar ik hoop dat er voorlopig niets op mijn pad komt, ik vind 3 honden wel even meer dan genoeg zeker waarvan er 2 nog kleuter zijn

Ik kan (gelukkig) nog niet meepraten over dit soort dingen, maar wil iedereen die het nodig heeft even een knuffel geven Ik moet er niet aan denken dat mijn once in a lifetime hond weg is..

Rami,
Ik begrijp het gemis, juist die ene hond.
Alle anderen zijn heel leuk en lief, maar juist die ene mis je.
Wij hebben nu twee honden maar daarvoor hadden we een Duitse staande draadhaar, niet de makkelijkste hond.
Wij hebben er veel tijd in moeten steken maar het was een wereldhond, zo vreselijk trouw en een heel mooi karakter.
soms hebben we hem verwenst omdat hij zoveel streken had, nu mis ik het.
Mijn zoon en ik hebben hem toen hij 15 jaar was uit een eigen gegraven kuil moeten uit spitten, omdat hij er zelf niet meer uit kon, hij had die wel zelf gegraven, nu kunnen we daarom lachen na vijf jaar, wat een geweldige hond.
Ik geniet nu ook van de twee die we hebben maar kan met weemoed terug denken .
Ik wens je veel sterkte en ooit kom je weer zo een hond tegen.

Heel erg bedankt voor alle lieve, begrijpende berichten. Ik vind het wel moeilijk soms, want er zijn zo veel lieve, leuke honden. En twee van die wereldhonden wonen ook nog eens bij mij! Eigenlijk kan ik mijn geluk niet op. Maar dat er ooit in je leven een hond was, die zo onder je huid zit of heeft gezeten.
Ik wil daar niet al te sentimenteel over doen, probeer het alleen te begrijpen, verklaren. Waarom ik van één zo'n blik van zo'n oude dibbes, die lijkt op mijn lieve Bill, helemaal van mijn stuk ben.

Mijd deze topics meestal; het raakt, die in memoriums en het is gedaan berichten.
Snap dat wel, wat je zegt over Bill, heb zoiets met Biet.
Toch deed het me goed Kiefer te ontmoeten, een BM met eenzelfde energie, alive and kicking.
En heb ik plezier in Layla, compleet andere energie en een ander type hond.
Wordt wel weer een BM, zodra er een pup kan komen.
Geen tweede Biet uiteraard, maar een .... (naam weet ik nog niet).
En dan is het ook goed.

Rami schreef: Ooit, ooit, wil ik weer zo'n gouden vriend aan mijn zijde. Tot die tijd moet ik het doen met de herinneringen.

weet precies hoe je je voelt. Had ook ooit zo'n hond...maar heb haar terug in Hazel.
De ogen, de blik, haar gedrag, eigen alles, alles hoe mijn Donna was terug in dat kleine pluizige bolletje.
Tussentijds andere honden gehad, waren lief enzo, maar de band die ik had en nu weer heb had ik er niet mee.
Maar de herinneringen blijven ondanks dat ik m'n maatje weer heb gevonden

gewoon even een knuffel voor iedereen die zijn/haar hond zo mist

Nogmaals dank voor de fijne reacties!

Inge O schreef:

Rami schreef: En ik ben er ook blij mee, maar soms overvalt het gemis me zo . Zoals nu...

ik ga misschien iets heel raars zeggen maar weet je wat nog erger is dan dat pijnlijke gemis? dat je je vroegere maatje niet meer voelt, ruikt, hoort en beleeft in je verbeelding omdat je herinnering tever weg zit .
dat heb ik al een poos met spook, de hond van mijn leven. maar ik 'weet' dat alleen nog maar, ik voél het niet meer en dat vind ik haast nog triester .

maar ik begrijp je pijnlijke gemis natuurlijk heel, heel goed .

Dat vind ik niet raar hoor, Inge. Dat gaat inderdaad zo als iemand (mens of dier) al weer heel lang 'weg' is. Wat heeft een mens toch eigenlijk een raar geheugen...
Nu weet ik nog hoe Bill rook, hoe zijn vacht voelde, alle soorten blafjes die hij had, zijn geknor als hij me uit bed duwde. Raar om te bedenken dat dat ooit ook weg is.

Biet schreef:Mijd deze topics meestal; het raakt, die in memoriums en het is gedaan berichten.
Snap dat wel, wat je zegt over Bill, heb zoiets met Biet.
Toch deed het me goed Kiefer te ontmoeten, een BM met eenzelfde energie, alive and kicking.
En heb ik plezier in Layla, compleet andere energie en een ander type hond.
Wordt wel weer een BM, zodra er een pup kan komen.
Geen tweede Biet uiteraard, maar een .... (naam weet ik nog niet).
En dan is het ook goed.

Dat begrijp ik wel. Nadat Bill gestorven was, dacht ik: nooit meer een golden retriever (of look-a-like), want wil niet vergelijken met Bill. Maar het bloed kruipt... blijkbaar.
En natuurlijk komt er bij jou geen tweede Biet. Maar wel fijn dat er weer een BM komt!

Moeilijk hoor..........ik heb ongeveer hetzelfde met onze vorige wolfhond......nooit weer komt er zo een weer als deze.......dat zat wel zo diep! Ik heb nog nooit zo veel en zo lang verdriet van een hond gehad (alhoewel ik van alle honden zielsveel hield)
Soms hoop je inderdaad om weer eens zo'n zelfde hond te ontmoeten. Maar ik ben bang dat dit nooit zal gebeuren........mijn hond was uniek, jouw hond was uniek.........ik koester mijn foto's en herinneringen aan hem! Maar het doet nog regelmatig pijn als ik aan hem denk....

PS: Ik denk dat je niet naar een Golden zoals Bill moet gaan "zoeken".......je zult hem nooit vinden. iedere hond is weer een individu op zichzelf waar je weer van kan gaan houden. Maar hij zal nooit weer "Bill" worden".......sterkte!

Rami schreef:Heel erg bedankt voor alle lieve, begrijpende berichten. Ik vind het wel moeilijk soms, want er zijn zo veel lieve, leuke honden. En twee van die wereldhonden wonen ook nog eens bij mij! Eigenlijk kan ik mijn geluk niet op. Maar dat er ooit in je leven een hond was, die zo onder je huid zit of heeft gezeten.
Ik wil daar niet al te sentimenteel over doen, probeer het alleen te begrijpen, verklaren. Waarom ik van één zo'n blik van zo'n oude dibbes, die lijkt op mijn lieve Bill, helemaal van mijn stuk ben.

Weet je.... ik heb het alleen al van jouw berichtjes over Bill. En dan hèbben wij Sara gewoon nog. Saar zit net zoals Bill bij jou, gewoon in elke cel van mijn lijf verweven. Lezen, schrijven, praten, discussieren, elkaar gewoon liefhebben...weten wat we aan elkaar hebben. Dat is mijn relatie met Saar. En Miep heb ik net zo lief hoor, maar die fliedert en fladdert rond in mijn lijf. Dat is mijn gekke puppedup. Dat is het babietje waar ik voor moet zorgen.

Die maakt me aan het schaterlachen door haar streken, en Saar maakt me gewoon warm om het hart. En Saar is Sara. En ik ben verschrikkelijk bang voor de dag dat ik haar moet laten gaan, ik ben bang dat ik het niet kan. En ik kan al helemaal niet meis voor de laatste keer meenemen naar het strand. Ik denk dat ik de hele dag alleen maar kan huilen.

Ik neem dus jouw grote voorbeeld voor mijn ogen. Saar is volgens mij een soort van Billy, met dezelfde ogen. En wat jij kunt, kan ik ook.

Maar o, wat kan ik begrijpen hoe groot het gemis is

Inge O schreef:
ik ga misschien iets heel raars zeggen maar weet je wat nog erger is dan dat pijnlijke gemis? dat je je vroegere maatje niet meer voelt, ruikt, hoort en beleeft in je verbeelding omdat je herinnering tever weg zit .
dat heb ik al een poos met spook, de hond van mijn leven. maar ik 'weet' dat alleen nog maar, ik voél het niet meer en dat vind ik haast nog triester .

Ach lieverd toch
Bij mij is het bijna 3 en 2 jaar geleden dus nog redelijk vers maar ik moet er niet aan denken dat ook die tijd gaat komen. Er zijn momenten dat ik van beide even aan het plukje haar voel en ruik, gewoon omdat ik ze mis en ze dan heel dichtbij wil hebben.

Ik begrijp je zo goed.

Ook ik, nee niet ik wij, het hele gezin was gek op Gipsy ze was zo speciaal, lief, doerak, knuffel en troostbrenger. Ze moest omdat ze lichamelijk zwak was zoveel doorstaan, maar ze bleef de goedzak die ze was, ondanks al haar ongemakken was ze nooit humeurig.
En ineens totaal onverwacht nog geen twee jaar oud was het over, was ze er plotseling niet meer. Het gemis deed lichamelijk pijn, er was een leegte ontstaan die niet was op te vullen.
Nu acht jaar later denk ik nog regelmatig aan haar, onze gouden hond, zij zit zeker onder mijn huid, in mijn hart.

Toch heeft ook Mowgli haar speciale plekje onder mijn huid verovert, ik moet er dan ook niet aan denken dat zij er ook op een dag niet meer zal zijn.

Natuurlijk mis ik Gogo die nog geen jaar oud was toen hij omkwam bij een ongeluk en Gizmo die nog geen jaar dood is ook heel erg.

Je woorden zijn heel herkenbaar.
Soms ineens komt het gemis weer van Devlin hier ineens ook weer heel hard binnen.
Wat ik niet zou willen doen om haar terug te krijgen, al is het maar een uurtje

Ik ben dol op mijn blije meisje Vinou maar Devlin en ik... dat zat héél diep

freskin schreef:Moeilijk hoor..........ik heb ongeveer hetzelfde met onze vorige wolfhond......nooit weer komt er zo een weer als deze.......dat zat wel zo diep! Ik heb nog nooit zo veel en zo lang verdriet van een hond gehad (alhoewel ik van alle honden zielsveel hield)
Soms hoop je inderdaad om weer eens zo'n zelfde hond te ontmoeten. Maar ik ben bang dat dit nooit zal gebeuren........mijn hond was uniek, jouw hond was uniek.........ik koester mijn foto's en herinneringen aan hem! Maar het doet nog regelmatig pijn als ik aan hem denk....

PS: Ik denk dat je niet naar een Golden zoals Bill moet gaan "zoeken".......je zult hem nooit vinden. iedere hond is weer een individu op zichzelf waar je weer van kan gaan houden. Maar hij zal nooit weer "Bill" worden".......sterkte!

Ja, dat is waarschijnlijk zo. Maar ik herkende wel 'iets' in de blik van die oude Golden. Misschien moet ik in de 'oude Golden opvang' of zo iets...

Marion. schreef: Weet je.... ik heb het alleen al van jouw berichtjes over Bill. En dan hèbben wij Sara gewoon nog. Saar zit net zoals Bill bij jou, gewoon in elke cel van mijn lijf verweven. Lezen, schrijven, praten, discussieren, elkaar gewoon liefhebben...weten wat we aan elkaar hebben. Dat is mijn relatie met Saar. En Miep heb ik net zo lief hoor, maar die fliedert en fladdert rond in mijn lijf. Dat is mijn gekke puppedup. Dat is het babietje waar ik voor moet zorgen.
Die maakt me aan het schaterlachen door haar streken, en Saar maakt me gewoon warm om het hart. En Saar is Sara. En ik ben verschrikkelijk bang voor de dag dat ik haar moet laten gaan, ik ben bang dat ik het niet kan. En ik kan al helemaal niet meis voor de laatste keer meenemen naar het strand. Ik denk dat ik de hele dag alleen maar kan huilen.

Ik neem dus jouw grote voorbeeld voor mijn ogen. Saar is volgens mij een soort van Billy, met dezelfde ogen. En wat jij kunt, kan ik ook.

Maar o, wat kan ik begrijpen hoe groot het gemis is

Bedankt voor je lieve woorden, Marion. En ja, Saar is als Bill.
En weet je, als je ziet dat jouw lieverd echt niet meer kan, nog wel wil, maar eigenlijk is elke stap te veel, en beter worden kan ook niet, dan ga je die dag naar het strand. Dan stop je haar/hem vol gehaktballen en dan is het op het eind van die dag over.
Ik heb tranen met tuiten gehuild (en nog) maar ik ben echt heel blij en dankbaar met die laatste, intense dag.
Ik vind het een voorrecht dat het zo kon. Dat mijn hond niet plotseling uit het leven is weg gerukt (nou ja, dat hoef ik jou niet te vertellen) maar dat het heel bewust was. Dat ik hem onnodige pijn en ongemakken heb kunnen besparen.
Maar Saar gaat nog jaren mee hoor, wat ik je brom!

Antonetta schreef: Nu acht jaar later denk ik nog regelmatig aan haar, onze gouden hond, zij zit zeker onder mijn huid, in mijn hart.

En dat is toch heel mooi. Ik hoop dat het bij mij ook zo zal zijn.

Frederique schreef:Je woorden zijn heel herkenbaar.
Soms ineens komt het gemis weer van Devlin hier ineens ook weer heel hard binnen.
Wat ik niet zou willen doen om haar terug te krijgen, al is het maar een uurtje

Ik ben dol op mijn blije meisje Vinou maar Devlin en ik... dat zat héél diep

Ach Frederique...
Dat uurtje, ja. daar zou ik ook wat voor over hebben.

Herkenbaar Irmelin wat je beschrijft,ik heb dat gevoel nu ook nog vaak over Orson.
Fila's zie je weinig dus een look a like kom ik niet tegen maar het missen is er soms nog wel.
Op vakantie's ofzo ,of als we ergens lopen waar hij het altijd naar zijn zin had.
Dan steekt het even en denk ik terug aan wat geweest is.

Ooit komt er voor jou vast weer zo'n geweldig maatje op je pad ,en als dat zo is zul je het direct weten en de kans grijpen.

Rami schreef:Ik hoop het zo. Voor een deel zijn ze ook weer op mijn pad gekomen, lieve, fijne honden. Silka die er al was natuurlijk, maar ook Sam. Maar toch, toch... is er dat gemis.
Ik begrijp het zelf ook niet helemaal. Want ik houd echt van zoveel honden. Maar Bill... Het is niet uit te leggen. Denk ik.

Wow, dit stukje had ik kunnen schrijven! Bij mij was het Djenko, mijn Hollandse herder. Mijn soulmate, hij was alles voor mij en ik voor hem, hij en ik waren één. Hij is er nu al twee jaar niet meer maar ik kan nog steeds m'n tranen niet bedwingen als ik aan hem denk. Hij is ook veel te vroeg gegaan, was pas 7,5 jaar.
Ook ik heb nu fantastische honden. Noa, mijn doggenmeisje die al bijna 9 jaar bij mij is en Borr, mijn geweldige knuffel- en kroelkerel. Maar Djenko.... inderdaad, het is gewoon niet uit te leggen.

Djenko

Rami schreef:

Suske schreef:Het slijt.
Langzaam, dat wel.
Zat gisteren zomaar om niks weer te huilen om Cas.
Sterkte

Ach, dat kan ik me zo goed voorstellen.
Wat is dat toch, dat sommige honden zich zo in je hart nestelen...

Weet je, het gekke is dat Suske eigenlijk heel veel leuker, blijer, vrolijker,
ongecompliceerder, onbevreesder, noem maar op is dan die ouwe trouwe Cas.
Zij is mijn schaduw, mijn vrolijke blije ei, pittig en nog meer pittig.
Hij was eigenlijk alles dat Suske niet is.
Maar hij had ons meer nodig dan zij denk ik nu.
Misschien is dat het.

ik kan het zo goed begrijpen (ik zou bijna zeggen helaas) en ik wil nog steeds niets anders dan mijn Ameno, het kan niet, dat weet ik, er zijn zat leuke honden, dat weet ik ook, maar het is niet hetzelfde.

Dikke knuffel dan maar, ik kan alleen maar hopen dat je ooit weer een echte Bill treft, want als dat lukt, lukt een echte Ameno misschien ook ooit weer