Het HondenForum

Brokken bevatten koolhydraten.

Marjoleine schreef:Brokken bevatten koolhydraten.

brood en pasta ook, maar of die nou complex zijn

Fizgig schreef:

dagmar88 schreef:

Fizgig schreef:

Demi schreef:Er is iemand hier op het forum, uiteraard weet ik natuurlijk even niet zo snel meer wie, die er een boek over geschreven heeft.
Ik ben 4 Rottweilers verloren aan kanker. Nierkanker, botkanker en leverkanker

Wat vreselijk voor je zeg. Dat is dan rasgebonden zou je zeggen, maar allemaal verschillende soorten kanker vind ik dan weer gek.

Dat is misschien een idee om te lezen als er een boek over is. Ik had dat nog niet bedacht, kan even zoeken.

Wat een vreemde conclusie.
Bij mij zijn ook 3 van de 4 honden aan kanker dood gegaan. Darmkanker, kanker aan de lip en lymfeklierkanker.
Toevallig ook een schnauzer met teenkanker, al was dat niet de reden van inslapen.
Allemaal volstrekt verschillende rassen/kruisingen.

En wat betreft kennis is macht. Hoe veel kennis je ook hebt, als het komt, dan komt het

Nou vreemd, ze zegt vier rottweilers? Toch? Maar wat je zegt, je kunt het ook niet wegnemen door er meer over te weten maar ik voel me daar toch beter bij, beter voorbereid zeg maar.

Die schnauzer, had die dan ontstoken tenen? Dat las ik dat het zo begint. Want dat is zo algemeen, dat hebben honden met allergie toch ook.

Nogmaals, je kunt je er niet op voorbereiden.
Of zit jij bij iedere keer overgeven, diarree, klein huidontstekinkje etc. bij de dierenarts? Die zullen blij met je zijn...
Tegen de tijd dat je symptomen opmerkt is het vaak al afgelopen, niets meer aan te doen.
Waarom jezelf de rest van het leven van je honden met allerlei onzekerheden plagen?

Fizgig schreef:

Sanner schreef:http://kankerbijhonden.nl/

Er is echt iets mis met mijn gegoogle want die vond ik niet eens. Dankjewel!

Ik vroeg het aan mijn dierenarts en die beweert dat 1 op de vier honden ooit met kanker te maken heeft. Maar als kanker bij dieren hetzelfde is als bij honden dan mogen we aannemen dat hoe ouder (en hoe beter verzorgd) een dier, hoe hoger het risoco op kankers, of sla ik de plank volledig mis?
Mijn dierenarts gaf me trouwens het volgende:
http://www.kankerbijdieren.nl/

Lijkt mij wel iets beter dan de eerste link toch? Want kankerbijhonden.nl lijkt vooral een reclame website voor een boek van een gedragdstherapeute!

Ljouwerter hûn schreef:

Fizgig schreef:

Sanner schreef:http://kankerbijhonden.nl/

Er is echt iets mis met mijn gegoogle want die vond ik niet eens. Dankjewel!

Mijn dierenarts gaf me het volgende:
http://www.kankerbijdieren.nl/

Lijkt mij wel iets beter dan de eerste link toch? Want kankerbijhonden.nl lijkt vooral een reclame website voor een boek van een gedragdstherapeute!

Die eerste link is het boek wat als ik het goed zeg door een forumlid geschreven is. Het is goed geschreven en vooral ook geschreven door iemand die echt research gedaan heeft naar kanker bij honden. Er is ooit een topic over geweest

Dacht dat dit de link naar het topic was kan alleen niet zo goed zoeken op m'n telefoon

viewtopic.php?f=16&t=178372&hilit=Kanker+boek&start=30

Demi schreef:Dacht dat dit de link naar het topic was kan alleen niet zo goed zoeken op m'n telefoon

viewtopic.php?f=16&t=178372&hilit=Kanker+boek&start=30

Dankjewel, ik ga het lezen.

dank je voor de link!

Nou vreemd, ze zegt vier rottweilers? Toch? Maar wat je zegt, je kunt het ook niet wegnemen door er meer over te weten maar ik voel me daar toch beter bij, beter voorbereid zeg maar.

Die schnauzer, had die dan ontstoken tenen? Dat las ik dat het zo begint. Want dat is zo algemeen, dat hebben honden met allergie toch ook.[/quote]


Gewoon een vraag: Hoe kun je je erop voorbereiden. Kanker treft je, net als bij de mens. Hier kun je niets op voorbereiden.
Heb het bij mezelf 2x meegemaakt. Gewoon vette pech, om het zo uit te drukken.
Zo is het ook bij de honden.

Probeer lekker vooruit te kijken, geniet van je hond(en).
Heb ook een vorige boef eraan verloren, ga deze boef niet zo in de gaten houden van zou het wel of niet.......

Is bij mezelf al moeilijk, lichaam vertrouwen. Geniet daarom extra van gezin en hond.
(zo ervaar ik het dan)

Inge O schreef:

renee-uk schreef:brood en pasta ook, maar of die nou complex zijn

ja, complexe (of 'trage') koolhydraten zijn het tegenovergestelde van enkelvoudige (of 'snelle') koolhydraten. suikers zijn 'snel', brood en pasta zijn 'traag' .

ah weer wat geleerd, met name dat met complexe koolhydraten de trage bedoeld worden
dank Inge

Okee maar hoe doe je dat dan, snelle suikers krijgen honden toch niet? En trage suikers zijn altijd beter, dat wist ik dan wel weer maar je geeft een hond ook geen brood. Mijn vriend zegt dat er ook koolhydraten in vlees zitten, alleen niet zoveel. Dan zal dat wel zijn wat ze bedoelen, denk ik.

Fizgig schreef:Okee maar hoe doe je dat dan, snelle suikers krijgen honden toch niet? En trage suikers zijn altijd beter, dat wist ik dan wel weer maar je geeft een hond ook geen brood. Mijn vriend zegt dat er ook koolhydraten in vlees zitten, alleen niet zoveel. Dan zal dat wel zijn wat ze bedoelen, denk ik.

Er staat toch ook niet dat dit een dieet voor honden is, dit is een onderzoek naar hoe kankercellen zich voeden en hoe je daar als kankerpatient je voordeel mee kunt doen, door je dieet eventueel aan te passen.

Demi schreef:

dagmar88 schreef:

Fizgig schreef:

Demi schreef:Er is iemand hier op het forum, uiteraard weet ik natuurlijk even niet zo snel meer wie, die er een boek over geschreven heeft.
Ik ben 4 Rottweilers verloren aan kanker. Nierkanker, botkanker en leverkanker

Wat vreselijk voor je zeg. Dat is dan rasgebonden zou je zeggen, maar allemaal verschillende soorten kanker vind ik dan weer gek.

Dat is misschien een idee om te lezen als er een boek over is. Ik had dat nog niet bedacht, kan even zoeken.

Wat een vreemde conclusie.
Bij mij zijn ook 3 van de 4 honden aan kanker dood gegaan. Darmkanker, kanker aan de lip en lymfeklierkanker.
Toevallig ook een schnauzer met teenkanker, al was dat niet de reden van inslapen.
Allemaal volstrekt verschillende rassen/kruisingen.

En wat betreft kennis is macht. Hoe veel kennis je ook hebt, als het komt, dan komt het

Dat is zeker zo, komt het dan komt het. Bij de Rottweiler is het wel zo dat ze gevoeliger zijn voor bepaalde soorten kanker, volgens mij botkanker, maar eerlijk gezegd wil ik het niet eens weten, want dan ga je bij elke manke poot denken dat het botkanker is. En daar heb ik geen zin in, ik heb al genoeg ellende qua ziekktes etc, ik wil ook nog genieten van ze en dat kan ik dan echt niet meer als ik me ook daar druk om zou moeten maken.
En als ze het hebben, is het vaak te laat. Rottweilers, daar heb ik dan alleen ervaring mee, zijn zo ongelofelijk hard voor zichzelf dat ze pas laten zien dat ze pijn hebben/niet lekker zijn als het al te laat is.

Ja, de Rottweiler is idd een ras dat erg gevoelig is voor kanker. Ik heb zelfs eens gehoord, dat de gemiddelde leeftijd van een Rottweiler slechts 6 jaar is en dit komt omdat zoveel Rottweilers jong sterven aan kanker en dit dus de gemiddelde leeftijd heel erg omlaag drukt.
Overigens toen Kaya vorig jaar ineens zo vreselijk mankte, was dat ook het eerste waar de dierenarts aan dacht en ook op jongere leeftijd
toen ze ED bleek te hebben, ging de orthopeed eerst op zoek of het wellicht botkanker kon zijn.

kipo schreef:

Fizgig schreef:Okee maar hoe doe je dat dan, snelle suikers krijgen honden toch niet? En trage suikers zijn altijd beter, dat wist ik dan wel weer maar je geeft een hond ook geen brood. Mijn vriend zegt dat er ook koolhydraten in vlees zitten, alleen niet zoveel. Dan zal dat wel zijn wat ze bedoelen, denk ik.

Er staat toch ook niet dat dit een dieet voor honden is, dit is een onderzoek naar hoe kankercellen zich voeden en hoe je daar als kankerpatient je voordeel mee kunt doen, door je dieet eventueel aan te passen.

Ik heb het van caninecancer dus dacht dat het over honden specifiek ging, maar je hebt gelijk.

kipo schreef:

Fizgig schreef:Okee maar hoe doe je dat dan, snelle suikers krijgen honden toch niet? En trage suikers zijn altijd beter, dat wist ik dan wel weer maar je geeft een hond ook geen brood. Mijn vriend zegt dat er ook koolhydraten in vlees zitten, alleen niet zoveel. Dan zal dat wel zijn wat ze bedoelen, denk ik.

Er staat toch ook niet dat dit een dieet voor honden is, dit is een onderzoek naar hoe kankercellen zich voeden en hoe je daar als kankerpatient je voordeel mee kunt doen, door je dieet eventueel aan te passen.

Er bestaan wel degelijk (commerciële) diëten voor honden met kanker (Hills n/d bijvoorbeeld) en ik ken ook thuis te bereiden recepten voor honden met kanker. Die hebben inderdaad een vrij laag gehalte aan simpele suikers en veel eiwiten en vetten.

Een vers-vleesdieet zou volgens mij ook redelijk aan de voorwaarden voldoen, voor ik hier opgeknoopt wordt als stiekeme vertegenwoordiger van de brokkenindustrie

Groetjes,

Kees

Casey schreef:

kipo schreef:

Fizgig schreef:Okee maar hoe doe je dat dan, snelle suikers krijgen honden toch niet? En trage suikers zijn altijd beter, dat wist ik dan wel weer maar je geeft een hond ook geen brood. Mijn vriend zegt dat er ook koolhydraten in vlees zitten, alleen niet zoveel. Dan zal dat wel zijn wat ze bedoelen, denk ik.

Er staat toch ook niet dat dit een dieet voor honden is, dit is een onderzoek naar hoe kankercellen zich voeden en hoe je daar als kankerpatient je voordeel mee kunt doen, door je dieet eventueel aan te passen.

Er bestaan wel degelijk (commerciële) diëten voor honden met kanker (Hills n/d bijvoorbeeld) en ik ken ook thuis te bereiden recepten voor honden met kanker. Die hebben inderdaad een vrij laag gehalte aan simpele suikers en veel eiwiten en vetten.

Een vers-vleesdieet zou volgens mij ook redelijk aan de voorwaarden voldoen, voor ik hier opgeknoopt wordt als stiekeme vertegenwoordiger van de brokkenindustrie

Groetjes,

Kees

Dat is wel goed, vind ik, want bij mensen kijken we toch ook naar hoe voeding onze gezondheid beïnvloed. Ik geloof er zelf zeker in dat voeding belangrijker is dan we vaak denken. Bijvoorbeeld bij kinderen met adhd valt er veel te bereiken met het veranderen van het dieet.

Misschien is het ook wel zo dat sommige diëten makkelijker kunnen worden gegeven in de vorm van een brok. Omdat je anders bewerkingen in je eigen keuken moet doen, die daar niet te doen zijn. En omdat je allerlei toevoegingen moet doen. Vers is niet per definitie voor elke hond de juiste voeding, je hebt ook honden die allergisch zijn voor eiwitten, volgens mij.

Fizgig schreef:

Casey schreef:

kipo schreef:

Fizgig schreef:Okee maar hoe doe je dat dan, snelle suikers krijgen honden toch niet? En trage suikers zijn altijd beter, dat wist ik dan wel weer maar je geeft een hond ook geen brood. Mijn vriend zegt dat er ook koolhydraten in vlees zitten, alleen niet zoveel. Dan zal dat wel zijn wat ze bedoelen, denk ik.

Er staat toch ook niet dat dit een dieet voor honden is, dit is een onderzoek naar hoe kankercellen zich voeden en hoe je daar als kankerpatient je voordeel mee kunt doen, door je dieet eventueel aan te passen.

Er bestaan wel degelijk (commerciële) diëten voor honden met kanker (Hills n/d bijvoorbeeld) en ik ken ook thuis te bereiden recepten voor honden met kanker. Die hebben inderdaad een vrij laag gehalte aan simpele suikers en veel eiwiten en vetten.

Een vers-vleesdieet zou volgens mij ook redelijk aan de voorwaarden voldoen, voor ik hier opgeknoopt wordt als stiekeme vertegenwoordiger van de brokkenindustrie

Groetjes,

Kees

Dat is wel goed, vind ik, want bij mensen kijken we toch ook naar hoe voeding onze gezondheid beïnvloed. Ik geloof er zelf zeker in dat voeding belangrijker is dan we vaak denken. Bijvoorbeeld bij kinderen met adhd valt er veel te bereiken met het veranderen van het dieet.

Misschien is het ook wel zo dat sommige diëten makkelijker kunnen worden gegeven in de vorm van een brok. Omdat je anders bewerkingen in je eigen keuken moet doen, die daar niet te doen zijn. En omdat je allerlei toevoegingen moet doen. Vers is niet per definitie voor elke hond de juiste voeding, je hebt ook honden die allergisch zijn voor eiwitten, volgens mij.

Dan ben ik weer nieuwsgierig naar wat je met voeding kan bereiken met ADHD? (woon met een adhder neefje heeft het ook en zwager ook) Heb je daar voorbeelden van misschien?

Moet eerlijk zeggen, let bij mezelf echt niet op het eten. Deed men in ziekenhuis ook niet voor "onze" speciale afdeling vorig jaar. Het eten heeft naar mijn idee niets met kanker van doen.
De cellen worden aangemaakt, het teveel gaat overwoekeren en dan krijg je de problemen.

Demi schreef:Dan ben ik weer nieuwsgierig naar wat je met voeding kan bereiken met ADHD? (woon met een adhder neefje heeft het ook en zwager ook) Heb je daar voorbeelden van misschien?

Het is bekend dat voedsel kinderen/volwassenen wel kan triggeren, dus wat het gedrag uitlokt. Door een streng dieet te volgen dat op de persoon is afgesteld, blijkt vaak dat dit even goed of zelfs beter werkt dan medicijnen bij kinderen met ADHD.
Na het dieet wordt er per week weer een voedingsmiddel toegevoegd om te bekijken wat de reactie uitlokt. Uiteindelijk is een levenslang dieet dan niet nodig, maar is het verstandig dat voedingsmiddel of een bepaalde stof te vermijden als je weet dat dit het gedrag triggert.

Heel cru gezegt maar je moet uiteindelijk toch ergens aan dood gaan.
Loop je steeds te malen en angst te hebben dat je hond dood kan gaan aan kanker zul je net zien dat het ook gebeurt of dat hij dood neervalt aan een hersen bloeding/hartaanval of lever/nier falen.
Als je alles kan voorkomen door er bovenop te zitten verdoe je ook je tijd die je kunt besteden aan leuke dingen in het leven.
Als je het kon voorzijn had Loraine ook niet tot 2 x toe kanker gehad .
Aan mijn moeders kant is er nog geen 1 dood gegaan aan iets anders dan kanker ,maar ga daar echt nniet mee bezig zijn.
Heb wel wat leukers te doen.

bouvierpoedel schreef:Heel cru gezegt maar je moet uiteindelijk toch ergens aan dood gaan.
Loop je steeds te malen en angst te hebben dat je hond dood kan gaan aan kanker zul je net zien dat het ook gebeurt of dat hij dood neervalt aan een hersen bloeding/hartaanval of lever/nier falen.
Als je alles kan voorkomen door er bovenop te zitten verdoe je ook je tijd die je kunt besteden aan leuke dingen in het leven.
Als je het kon voorzijn had Loraine ook niet tot 2 x toe kanker gehad .
Aan mijn moeders kant is er nog geen 1 dood gegaan aan iets anders dan kanker ,maar ga daar echt nniet mee bezig zijn.
Heb wel wat leukers te doen.

Daar ligt denk ik het gevoelige punt. Mensen die hebben meegemaakt dat hun hond stierf aan kanker, voelen zich misschien niet prettig bij praten over voorkomen ervan. Omdat dat ergens zou kunnen betekenen dat jij iets niet goed hebt gedaan, ook al is dat gevoel niet terecht. Ik heb het zelf niet meegemaakt dus ik kan me niet inleven in die pijn, maar ik snap wel dat het ergens boosheid opwekt. Maar dat is toch ook een kwestie van verwerken, in alle wetenschap zit ontwikkeling en vaak vooruitgang dus ook als het gaat om het voorkomen van kanker. Het is toch niemands schuld als een hond (of een mens) kanker krijgt, het betekent niet dat je je hond slecht verzorgd hebt en ook niet dat je niet om hem gaf.

Kan zijn dat ik het mis heb, maar ik lees tussen de regels door pijn en machteloosheid die men eerder gevoeld heeft. En dat daar toen geen oplossing voor kwam, maar alleen de dood. Je kunt het niet voorzien natuurlijk maar je best doen om het te voorkomen, kan toch geen kwaad?

Fizgig schreef:

bouvierpoedel schreef:Heel cru gezegt maar je moet uiteindelijk toch ergens aan dood gaan.
Loop je steeds te malen en angst te hebben dat je hond dood kan gaan aan kanker zul je net zien dat het ook gebeurt of dat hij dood neervalt aan een hersen bloeding/hartaanval of lever/nier falen.
Als je alles kan voorkomen door er bovenop te zitten verdoe je ook je tijd die je kunt besteden aan leuke dingen in het leven.
Als je het kon voorzijn had Loraine ook niet tot 2 x toe kanker gehad .
Aan mijn moeders kant is er nog geen 1 dood gegaan aan iets anders dan kanker ,maar ga daar echt nniet mee bezig zijn.
Heb wel wat leukers te doen.

Daar ligt denk ik het gevoelige punt. Mensen die hebben meegemaakt dat hun hond stierf aan kanker, voelen zich misschien niet prettig bij praten over voorkomen ervan. Omdat dat ergens zou kunnen betekenen dat jij iets niet goed hebt gedaan, ook al is dat gevoel niet terecht. Ik heb het zelf niet meegemaakt dus ik kan me niet inleven in die pijn, maar ik snap wel dat het ergens boosheid opwekt. Maar dat is toch ook een kwestie van verwerken, in alle wetenschap zit ontwikkeling en vaak vooruitgang dus ook als het gaat om het voorkomen van kanker. Het is toch niemands schuld als een hond (of een mens) kanker krijgt, het betekent niet dat je je hond slecht verzorgd hebt en ook niet dat je niet om hem gaf.

Kan zijn dat ik het mis heb, maar ik lees tussen de regels door pijn en machteloosheid die men eerder gevoeld heeft. En dat daar toen geen oplossing voor kwam, maar alleen de dood. Je kunt het niet voorzien natuurlijk maar je best doen om het te voorkomen, kan toch geen kwaad?

De dood is een oplossing schat zo werkt het al eeuwen lang.
Maar wat wil je nu dan.??
Een praatgroep oprichten vann mensen die moeite hebben met het verlies van een hond aan kanker.?
Of een oplossing vinden in het voorkomen.??
Tips krijgen in het voorkomen bij je eigen honden en dat ze gelukkig kankervrij en zonder ziekten kunnen sterven op 16 jarige leeftijd.?

V. ´t Brabantse Bont schreef:

Demi schreef:Dan ben ik weer nieuwsgierig naar wat je met voeding kan bereiken met ADHD? (woon met een adhder neefje heeft het ook en zwager ook) Heb je daar voorbeelden van misschien?

Het is bekend dat voedsel kinderen/volwassenen wel kan triggeren, dus wat het gedrag uitlokt. Door een streng dieet te volgen dat op de persoon is afgesteld, blijkt vaak dat dit even goed of zelfs beter werkt dan medicijnen bij kinderen met ADHD.
Na het dieet wordt er per week weer een voedingsmiddel toegevoegd om te bekijken wat de reactie uitlokt. Uiteindelijk is een levenslang dieet dan niet nodig, maar is het verstandig dat voedingsmiddel of een bepaalde stof te vermijden als je weet dat dit het gedrag triggert.

Ik weet niet precies hoe dat dieet eruit ziet, maar ik heb als begeleider gewerkt voor kinderen met o.a. ADHD. Op de afdeling waar ik werkte, dat was in 2006, kregen de kinderen geen ritalin, op één na. Ze waren daar bezig met dat speciale dieet, maar het was nog niet ingevoerd. Ze hadden nog van die vreselijke stoommaaltijden. Maar ze waren ermee bezig. De kinderen daar hadden heel ernstig ADHD, ze werkten ook met een methodiek en een dagprogramma etc. Dat was op Amstelduin trouwens, op de zeer intensieve behandelgroepen. Door de kinderen intensief te begeleiden, hadden ze weinig medicatie nodig. Maar die kinderen wonen dus niet thuis door de gedragsproblemen.

Maar het is onderzocht en inderdaad blijkt een speciaal dieet (en de juiste begeleiding natuurlijk) vaak beter te werken dan medicatie. Het is ook heftige medicatie om aan een kind te geven.

bouvierpoedel schreef:

Fizgig schreef:

bouvierpoedel schreef:Heel cru gezegt maar je moet uiteindelijk toch ergens aan dood gaan.
Loop je steeds te malen en angst te hebben dat je hond dood kan gaan aan kanker zul je net zien dat het ook gebeurt of dat hij dood neervalt aan een hersen bloeding/hartaanval of lever/nier falen.
Als je alles kan voorkomen door er bovenop te zitten verdoe je ook je tijd die je kunt besteden aan leuke dingen in het leven.
Als je het kon voorzijn had Loraine ook niet tot 2 x toe kanker gehad .
Aan mijn moeders kant is er nog geen 1 dood gegaan aan iets anders dan kanker ,maar ga daar echt nniet mee bezig zijn.
Heb wel wat leukers te doen.

Daar ligt denk ik het gevoelige punt. Mensen die hebben meegemaakt dat hun hond stierf aan kanker, voelen zich misschien niet prettig bij praten over voorkomen ervan. Omdat dat ergens zou kunnen betekenen dat jij iets niet goed hebt gedaan, ook al is dat gevoel niet terecht. Ik heb het zelf niet meegemaakt dus ik kan me niet inleven in die pijn, maar ik snap wel dat het ergens boosheid opwekt. Maar dat is toch ook een kwestie van verwerken, in alle wetenschap zit ontwikkeling en vaak vooruitgang dus ook als het gaat om het voorkomen van kanker. Het is toch niemands schuld als een hond (of een mens) kanker krijgt, het betekent niet dat je je hond slecht verzorgd hebt en ook niet dat je niet om hem gaf.

Kan zijn dat ik het mis heb, maar ik lees tussen de regels door pijn en machteloosheid die men eerder gevoeld heeft. En dat daar toen geen oplossing voor kwam, maar alleen de dood. Je kunt het niet voorzien natuurlijk maar je best doen om het te voorkomen, kan toch geen kwaad?

De dood is een oplossing schat zo werkt het al eeuwen lang.
Maar wat wil je nu dan.??
Een praatgroep oprichten vann mensen die moeite hebben met het verlies van een hond aan kanker.?
Of een oplossing vinden in het voorkomen.??
Tips krijgen in het voorkomen bij je eigen honden en dat ze gelukkig kankervrij en zonder ziekten kunnen sterven op 16 jarige leeftijd.?

Ik wil dat mensen die het nut niet inzien van praten over kanker bij honden, zich niet in dit gesprek mengen. Dat wil ik.

Fizgig schreef:

bouvierpoedel schreef:

Fizgig schreef:

bouvierpoedel schreef:Heel cru gezegt maar je moet uiteindelijk toch ergens aan dood gaan.
Loop je steeds te malen en angst te hebben dat je hond dood kan gaan aan kanker zul je net zien dat het ook gebeurt of dat hij dood neervalt aan een hersen bloeding/hartaanval of lever/nier falen.
Als je alles kan voorkomen door er bovenop te zitten verdoe je ook je tijd die je kunt besteden aan leuke dingen in het leven.
Als je het kon voorzijn had Loraine ook niet tot 2 x toe kanker gehad .
Aan mijn moeders kant is er nog geen 1 dood gegaan aan iets anders dan kanker ,maar ga daar echt nniet mee bezig zijn.
Heb wel wat leukers te doen.

Daar ligt denk ik het gevoelige punt. Mensen die hebben meegemaakt dat hun hond stierf aan kanker, voelen zich misschien niet prettig bij praten over voorkomen ervan. Omdat dat ergens zou kunnen betekenen dat jij iets niet goed hebt gedaan, ook al is dat gevoel niet terecht. Ik heb het zelf niet meegemaakt dus ik kan me niet inleven in die pijn, maar ik snap wel dat het ergens boosheid opwekt. Maar dat is toch ook een kwestie van verwerken, in alle wetenschap zit ontwikkeling en vaak vooruitgang dus ook als het gaat om het voorkomen van kanker. Het is toch niemands schuld als een hond (of een mens) kanker krijgt, het betekent niet dat je je hond slecht verzorgd hebt en ook niet dat je niet om hem gaf.

Kan zijn dat ik het mis heb, maar ik lees tussen de regels door pijn en machteloosheid die men eerder gevoeld heeft. En dat daar toen geen oplossing voor kwam, maar alleen de dood. Je kunt het niet voorzien natuurlijk maar je best doen om het te voorkomen, kan toch geen kwaad?

De dood is een oplossing schat zo werkt het al eeuwen lang.
Maar wat wil je nu dan.??
Een praatgroep oprichten vann mensen die moeite hebben met het verlies van een hond aan kanker.?
Of een oplossing vinden in het voorkomen.??
Tips krijgen in het voorkomen bij je eigen honden en dat ze gelukkig kankervrij en zonder ziekten kunnen sterven op 16 jarige leeftijd.?

Ik wil dat mensen die het nut niet inzien van praten over kanker bij honden, zich niet in dit gesprek mengen. Dat wil ik.

Vreemd antwoord hoor.

Fizgig schreef:

bouvierpoedel schreef:Heel cru gezegt maar je moet uiteindelijk toch ergens aan dood gaan.
Loop je steeds te malen en angst te hebben dat je hond dood kan gaan aan kanker zul je net zien dat het ook gebeurt of dat hij dood neervalt aan een hersen bloeding/hartaanval of lever/nier falen.
Als je alles kan voorkomen door er bovenop te zitten verdoe je ook je tijd die je kunt besteden aan leuke dingen in het leven.
Als je het kon voorzijn had Loraine ook niet tot 2 x toe kanker gehad .
Aan mijn moeders kant is er nog geen 1 dood gegaan aan iets anders dan kanker ,maar ga daar echt nniet mee bezig zijn.
Heb wel wat leukers te doen.

Daar ligt denk ik het gevoelige punt. Mensen die hebben meegemaakt dat hun hond stierf aan kanker, voelen zich misschien niet prettig bij praten over voorkomen ervan. Omdat dat ergens zou kunnen betekenen dat jij iets niet goed hebt gedaan, ook al is dat gevoel niet terecht. Ik heb het zelf niet meegemaakt dus ik kan me niet inleven in die pijn, maar ik snap wel dat het ergens boosheid opwekt. Maar dat is toch ook een kwestie van verwerken, in alle wetenschap zit ontwikkeling en vaak vooruitgang dus ook als het gaat om het voorkomen van kanker. Het is toch niemands schuld als een hond (of een mens) kanker krijgt, het betekent niet dat je je hond slecht verzorgd hebt en ook niet dat je niet om hem gaf.

Kan zijn dat ik het mis heb, maar ik lees tussen de regels door pijn en machteloosheid die men eerder gevoeld heeft. En dat daar toen geen oplossing voor kwam, maar alleen de dood. Je kunt het niet voorzien natuurlijk maar je best doen om het te voorkomen, kan toch geen kwaad?

Dat is volgens mij hoe jij het ziet of graag wilt zien, want ik lees hier bij niemand dat hij/zij last heeft van een schuldgevoel.

Fizgig schreef:

bouvierpoedel schreef:Heel cru gezegt maar je moet uiteindelijk toch ergens aan dood gaan.
Loop je steeds te malen en angst te hebben dat je hond dood kan gaan aan kanker zul je net zien dat het ook gebeurt of dat hij dood neervalt aan een hersen bloeding/hartaanval of lever/nier falen.
Als je alles kan voorkomen door er bovenop te zitten verdoe je ook je tijd die je kunt besteden aan leuke dingen in het leven.
Als je het kon voorzijn had Loraine ook niet tot 2 x toe kanker gehad .
Aan mijn moeders kant is er nog geen 1 dood gegaan aan iets anders dan kanker ,maar ga daar echt nniet mee bezig zijn.
Heb wel wat leukers te doen.

Daar ligt denk ik het gevoelige punt. Mensen die hebben meegemaakt dat hun hond stierf aan kanker, voelen zich misschien niet prettig bij praten over voorkomen ervan. Omdat dat ergens zou kunnen betekenen dat jij iets niet goed hebt gedaan, ook al is dat gevoel niet terecht. Ik heb het zelf niet meegemaakt dus ik kan me niet inleven in die pijn, maar ik snap wel dat het ergens boosheid opwekt. Maar dat is toch ook een kwestie van verwerken, in alle wetenschap zit ontwikkeling en vaak vooruitgang dus ook als het gaat om het voorkomen van kanker. Het is toch niemands schuld als een hond (of een mens) kanker krijgt, het betekent niet dat je je hond slecht verzorgd hebt en ook niet dat je niet om hem gaf.

Kan zijn dat ik het mis heb, maar ik lees tussen de regels door pijn en machteloosheid die men eerder gevoeld heeft. En dat daar toen geen oplossing voor kwam, maar alleen de dood. Je kunt het niet voorzien natuurlijk maar je best doen om het te voorkomen, kan toch geen kwaad?

Nou, wees dan eens duidelijk hoe jij denkt kanker te voorkomen.

Onze herplaatser (kruising, anderhalf geworden) had van begin af aan chronisch oorontsteking en wat gevoelige darmen.
Was verder altijd bijzonder opgewekt en actief buiten.
Op geloof 5 dagen tijd ging hij van met z'n vriendinnetjes door het bos crossen naar dood.
1 dag voor zijn dood hadden we de uitslag (lymfeklierkanker) en op de dag zelf was hij al dood aan het gaan.



'Voorkomen' heb ik al m'n twijfels bij, maar ik wacht op jouw geweldige relaas.
Voor genezen/uitstellen is het (zeker bij de inwendige kankers) tegen de tijd dat er symptomen zijn vaak al veel en veel te laat.

Van mij hoeft het trouwens ook niet. Wij zijn blij dat we het niet wisten en trekken een duidelijke grens bij chemotherapie.
Een hond is geen mens met een toekomstbeeld, idee van leeftijd etc, uitleg waarom hij zich beroerd voelt en behandelingen moet ondergaan.
Die leeft vandaag.
Een leven dat niet meer leuk is verlengen, is voor ons een egoïstische keuze.

De dierenarts die hem gediagnosticeerd had het er zelf heel moeilijk mee en zei ook meteen dat dit geen enkele andere uitkomst had kunnen hebben.
DA was er in eerste instantie (3 dagen vooraf) zelf vrij zeker van dat Pluisje Lyme zou hebben en met AB weer snel opgeknapt zou zijn

Hij heeft praktisch z'n hele leven vers gegeten.

Helaas heb je als eigenaar geen invloed op het genetische pakketje.

ZaZa schreef:

Fizgig schreef:

bouvierpoedel schreef:Heel cru gezegt maar je moet uiteindelijk toch ergens aan dood gaan.
Loop je steeds te malen en angst te hebben dat je hond dood kan gaan aan kanker zul je net zien dat het ook gebeurt of dat hij dood neervalt aan een hersen bloeding/hartaanval of lever/nier falen.
Als je alles kan voorkomen door er bovenop te zitten verdoe je ook je tijd die je kunt besteden aan leuke dingen in het leven.
Als je het kon voorzijn had Loraine ook niet tot 2 x toe kanker gehad .
Aan mijn moeders kant is er nog geen 1 dood gegaan aan iets anders dan kanker ,maar ga daar echt nniet mee bezig zijn.
Heb wel wat leukers te doen.

Daar ligt denk ik het gevoelige punt. Mensen die hebben meegemaakt dat hun hond stierf aan kanker, voelen zich misschien niet prettig bij praten over voorkomen ervan. Omdat dat ergens zou kunnen betekenen dat jij iets niet goed hebt gedaan, ook al is dat gevoel niet terecht. Ik heb het zelf niet meegemaakt dus ik kan me niet inleven in die pijn, maar ik snap wel dat het ergens boosheid opwekt. Maar dat is toch ook een kwestie van verwerken, in alle wetenschap zit ontwikkeling en vaak vooruitgang dus ook als het gaat om het voorkomen van kanker. Het is toch niemands schuld als een hond (of een mens) kanker krijgt, het betekent niet dat je je hond slecht verzorgd hebt en ook niet dat je niet om hem gaf.

Kan zijn dat ik het mis heb, maar ik lees tussen de regels door pijn en machteloosheid die men eerder gevoeld heeft. En dat daar toen geen oplossing voor kwam, maar alleen de dood. Je kunt het niet voorzien natuurlijk maar je best doen om het te voorkomen, kan toch geen kwaad?

Dat is volgens mij hoe jij het ziet of graag wilt zien, want ik lees hier bij niemand dat hij/zij last heeft van een schuldgevoel.

Nee maar dat zijn emoties die vaak voorkomen bij rouw, weet ik uit eigen ervaring en uit wat ik heb gelezen erover. Ik weet ook dat dat emoties zijn waar je niet makkelijk over praat. Ik zeg ook, ik lees tussen de regels door. Dat betekent niet dat ik kan gedachten lezen, maar dat ik me probeer in te leven in de emoties van mensen die hun hond aan kanker hebben verloren. Misschien lukt dat me slecht, ik heb nu een aantal mensen die negatieve reacties geven maar dat kan nog veranderen.

dagmar88 schreef:

Fizgig schreef:

bouvierpoedel schreef:Heel cru gezegt maar je moet uiteindelijk toch ergens aan dood gaan.
Loop je steeds te malen en angst te hebben dat je hond dood kan gaan aan kanker zul je net zien dat het ook gebeurt of dat hij dood neervalt aan een hersen bloeding/hartaanval of lever/nier falen.
Als je alles kan voorkomen door er bovenop te zitten verdoe je ook je tijd die je kunt besteden aan leuke dingen in het leven.
Als je het kon voorzijn had Loraine ook niet tot 2 x toe kanker gehad .
Aan mijn moeders kant is er nog geen 1 dood gegaan aan iets anders dan kanker ,maar ga daar echt nniet mee bezig zijn.
Heb wel wat leukers te doen.

Daar ligt denk ik het gevoelige punt. Mensen die hebben meegemaakt dat hun hond stierf aan kanker, voelen zich misschien niet prettig bij praten over voorkomen ervan. Omdat dat ergens zou kunnen betekenen dat jij iets niet goed hebt gedaan, ook al is dat gevoel niet terecht. Ik heb het zelf niet meegemaakt dus ik kan me niet inleven in die pijn, maar ik snap wel dat het ergens boosheid opwekt. Maar dat is toch ook een kwestie van verwerken, in alle wetenschap zit ontwikkeling en vaak vooruitgang dus ook als het gaat om het voorkomen van kanker. Het is toch niemands schuld als een hond (of een mens) kanker krijgt, het betekent niet dat je je hond slecht verzorgd hebt en ook niet dat je niet om hem gaf.

Kan zijn dat ik het mis heb, maar ik lees tussen de regels door pijn en machteloosheid die men eerder gevoeld heeft. En dat daar toen geen oplossing voor kwam, maar alleen de dood. Je kunt het niet voorzien natuurlijk maar je best doen om het te voorkomen, kan toch geen kwaad?

Nou, wees dan eens duidelijk hoe jij denkt kanker te voorkomen.

Onze herplaatser (kruising, anderhalf geworden) had van begin af aan chronisch oorontsteking en wat gevoelige darmen.
Was verder altijd bijzonder opgewekt en actief buiten.
Op geloof 5 dagen tijd ging hij van met z'n vriendinnetjes door het bos crossen naar dood.
1 dag voor zijn dood hadden we de uitslag (lymfeklierkanker) en op de dag zelf was hij al dood aan het gaan.



'Voorkomen' heb ik al m'n twijfels bij, maar ik wacht op jouw geweldige relaas.
Voor genezen/uitstellen is het (zeker bij de inwendige kankers) tegen de tijd dat er symptomen zijn vaak al veel en veel te laat.

Van mij hoeft het trouwens ook niet. Wij zijn blij dat we het niet wisten en trekken een duidelijke grens bij chemotherapie.
Een hond is geen mens met een toekomstbeeld, idee van leeftijd etc, uitleg waarom hij zich beroerd voelt en behandelingen moet ondergaan.
Die leeft vandaag.
Een leven dat niet meer leuk is verlengen, is voor ons een egoïstische keuze.

De dierenarts die hem gediagnosticeerd had het er zelf heel moeilijk mee en zei ook meteen dat dit geen enkele andere uitkomst had kunnen hebben.
DA was er in eerste instantie (3 dagen vooraf) zelf vrij zeker van dat Pluisje Lyme zou hebben en met AB weer snel opgeknapt zou zijn

Hij heeft praktisch z'n hele leven vers gegeten.

Helaas heb je als eigenaar geen invloed op het genetische pakketje.

Nee dat snap ik. Ik ben zelf ook van mening dat chemotherapie voor een hond wel heel ver gaat. Maar ik heb dan ook nooit in die situatie gezeten dat je moet kiezen. Het hangt misschien van verschillende dingen af, maar chemotherapie is voor mensen al zo'n nachtmerrie, hoe moet voor een hond zijn. Het leven verlengen, een hond weet niet dat het leven eindig is, dus waarom zou je dat doen? Alleen als het met zo min mogelijk gedoe kan, zegt mijn gevoel. Maar een tumor zou ik wel weer willen laten opereren. Tenzij je hond al oud is. Zoals de Engelsen zeggen: "we'll cross that bridge when we come to it" is natuurlijk wat je moet doen, want elke hond en elke situatie is weer anders. Maar goed, misschien is er wel meer dan voeding om kanker te voorkomen. Goede verzorging natuurlijk, op tijd naar de dierenarts, dat weten we allemaal. Waar ik aan zat te denken, honden lopen veel langs wegen waar auto's rijden. Ze zijn lager dan wij dus waarschijnlijk ademen ze veel roetdeeltjes in. Dat kun je niet voorkomen, maar misschien zouden ze dan bijvoorbeeld wat meer vitamine C toegevoegd moeten krijgen, of andere supplementen.

bouvierpoedel schreef:

Fizgig schreef:

bouvierpoedel schreef:

Fizgig schreef: Daar ligt denk ik het gevoelige punt. Mensen die hebben meegemaakt dat hun hond stierf aan kanker, voelen zich misschien niet prettig bij praten over voorkomen ervan. Omdat dat ergens zou kunnen betekenen dat jij iets niet goed hebt gedaan, ook al is dat gevoel niet terecht. Ik heb het zelf niet meegemaakt dus ik kan me niet inleven in die pijn, maar ik snap wel dat het ergens boosheid opwekt. Maar dat is toch ook een kwestie van verwerken, in alle wetenschap zit ontwikkeling en vaak vooruitgang dus ook als het gaat om het voorkomen van kanker. Het is toch niemands schuld als een hond (of een mens) kanker krijgt, het betekent niet dat je je hond slecht verzorgd hebt en ook niet dat je niet om hem gaf.

Kan zijn dat ik het mis heb, maar ik lees tussen de regels door pijn en machteloosheid die men eerder gevoeld heeft. En dat daar toen geen oplossing voor kwam, maar alleen de dood. Je kunt het niet voorzien natuurlijk maar je best doen om het te voorkomen, kan toch geen kwaad?

De dood is een oplossing schat zo werkt het al eeuwen lang.
Maar wat wil je nu dan.??
Een praatgroep oprichten vann mensen die moeite hebben met het verlies van een hond aan kanker.?
Of een oplossing vinden in het voorkomen.??
Tips krijgen in het voorkomen bij je eigen honden en dat ze gelukkig kankervrij en zonder ziekten kunnen sterven op 16 jarige leeftijd.?

Ik wil dat mensen die het nut niet inzien van praten over kanker bij honden, zich niet in dit gesprek mengen. Dat wil ik.

Vreemd antwoord hoor.

Sorry hoor maar ik moet steeds verdedigen waarom ik over kanker bij honden wil praten, zucht, terwijl ik over kanker bij honden wil praten. Dat bedoelde ik. Ik mag dan vermoeiend zijn voor sommige mensen, het lijkt me ook vermoeiend om vermoeiende mensen steeds te moeten vertellen dat ze vermoeiend zijn. Maar dat zal jij beter weten dan ik.