Pagina 2 van 2

Re: Wordt het makkelijker?

Geplaatst: 11 aug 2011 14:05
door Rami
renee-uk schreef:Je hoeft toch niet altijd ergens hetzelfde over te denken of te voelen om een beetje mee te leven met iemand?

Ik vind een dier verliezen verschrikkelijk, maar ik ga dat helemaal niet vergelijken met een mens verliezen.
Ik vergelijk ook niet de manier waarop ik van mijn honden hou met de manier waarop ik bijvoorbeeld van mijn partner hou, of van mijn zoon of van mijn ouders want dat ís niet te vergelijken.
Het is niet meer of minder maar helemaal compleet anders.
Eens. Ik vind het sowieso vreemd om voor een ander uit te maken of je wel of niet heel verdrietig mag zijn en 'hoe lang' je dat mag zijn. Of het nu gaat om een mens of dier.
Het ene verdriet is niet 'erger' dan het andere. Iemand kan het verlies van zijn of haar huisdier als verdrietiger ervaren dan het verliezen van bijv. een familielid waar niet of nauwelijks contact mee was. Moet je het dan 'erger' vinden omdat het om een mens gaat?

Voor mijzelf geldt dat het verliezen van een dier wel degelijk een ander soort verdriet geeft dan het verliezen van een mens, maar als dat voor iemand anders niet zo is, dan is dat toch ook best? Zal door nooit over oordelen.

Re: Wordt het makkelijker?

Geplaatst: 11 aug 2011 22:01
door Marie-Josée
Nee makkelijker wordt het wat mij betreft niet. Zoals al geschreven is ligt het er ook aan de omstandigheden of je er eerder vrede mee hebt.En aan hoe je zelf op dat moment in het leven staat.
Ik vind ( en kan alleen voor mezelf spreken) dat het verdriet net zo diep en hevig kan zijn als bij het overlijden van een geliefd mens maar dat je het veel eerder verwerkt hebt.
Ik moet er ook niet aan dénken dat ik in elk verlies jaren bleef hangen, dan kwam ik nooit meer boven water :wink:

Re: Wordt het makkelijker?

Geplaatst: 11 aug 2011 22:58
door De3staffies
Vorig jaar is Angel overleden van 12 en afgelopen 5 Juli Buddy van net 11, maar moet zeggen dat ik er veel verdriet van heb. Dat ze allebei geen lijdensweg hebben gehad, en ik bij Buddy zelf de keuze heb moeten maken, voelt goed. Mijn eerste maatje is voor 13 jaar terug overleden, maar ik vind niet dat ik daar meer of minder verdriet van heb gehad.
Bij mij is het meer het gemis, dat ze niet meer aanwezig zijn in huis.. Het voelt leeg!!