Eens. Ik vind het sowieso vreemd om voor een ander uit te maken of je wel of niet heel verdrietig mag zijn en 'hoe lang' je dat mag zijn. Of het nu gaat om een mens of dier.renee-uk schreef:Je hoeft toch niet altijd ergens hetzelfde over te denken of te voelen om een beetje mee te leven met iemand?
Ik vind een dier verliezen verschrikkelijk, maar ik ga dat helemaal niet vergelijken met een mens verliezen.
Ik vergelijk ook niet de manier waarop ik van mijn honden hou met de manier waarop ik bijvoorbeeld van mijn partner hou, of van mijn zoon of van mijn ouders want dat ís niet te vergelijken.
Het is niet meer of minder maar helemaal compleet anders.
Het ene verdriet is niet 'erger' dan het andere. Iemand kan het verlies van zijn of haar huisdier als verdrietiger ervaren dan het verliezen van bijv. een familielid waar niet of nauwelijks contact mee was. Moet je het dan 'erger' vinden omdat het om een mens gaat?
Voor mijzelf geldt dat het verliezen van een dier wel degelijk een ander soort verdriet geeft dan het verliezen van een mens, maar als dat voor iemand anders niet zo is, dan is dat toch ook best? Zal door nooit over oordelen.
