Het HondenForum

Ik kan me je gevoel heel goed voor stellen hoor .
Ik denk dat het ook wel goed is om van je af te schrijven .

Kan me je schrik voorstellen.
Ik had het vanavond ook. Liep te wandelen met een vriendin en die Saucijs schiet opeens de bosjes in.
Ik denk nog; MJ, rustig doorlopen een paar meter en niet roepen .
Met knikkende knietjes, dat dan weer wel.
Hoor ik hem opeens blaffen.... Oh grmbl..hij heeft toch niet echt wat in het snotje hè !

Toen stil, wat geritsel..ik roep en daar komt meneertje aan. Helemaal blij en onder de takjes met van die lekkere doorntjes eraan. Kind wordt morgen 2. Dit flikte ie ook voor het eerst.
Denk dat ie een minuut of 2 weg was...het leken er wel 100.

MJ schreef:Kan me je schrik voorstellen.
Ik had het vanavond ook. Liep te wandelen met een vriendin en die Saucijs schiet opeens de bosjes in.
Ik denk nog; MJ, rustig doorlopen een paar meter en niet roepen .
Met knikkende knietjes, dat dan weer wel.
Hoor ik hem opeens blaffen.... Oh grmbl..hij heeft toch niet echt wat in het snotje hè !

Toen stil, wat geritsel..ik roep en daar komt meneertje aan. Helemaal blij en onder de takjes met van die lekkere doorntjes eraan. Kind wordt morgen 2. Dit flikte ie ook voor het eerst.
Denk dat ie een minuut of 2 weg was...het leken er wel 100.

Toevallig...
Senna is afgelopen woensdag dus 2 geworden.

Inderdaad.. het lijken er dan wel 100.

PattyB schreef:Dankje, voor de korte uitleg. Zo wil ik het ook gaan doen.
Volgens mij is de 'schade' nu nog beperkt en ik heb het idee dat haar instinct niet dermate aanwezig is dat deze niet controleerbaar is.

Dat zou natuurlijk het mooist zijn, en dan red je het best met een betrouwbaar fluitcommando. Maar dat houdt wel in dat je haar in het zicht moet houden en tijdig ingrijpt. Dan moet je haar doorlopend goed lezen
Als je haar ook "uit het zicht" onder controle wilt kunnen hebben, zul je verdere stappen moeten ondernemen

Jaap* schreef:Een najagende, of zelfstandig jagende, hond is veel beter te bereiken door een beroep te doen op het feit dat hij sociaal geaccepteerd moet worden om mee te mogen eten.
Pogingen tot lokken of omkopen van najagende honden mislukken meestal, en zijn niet betrouwbaar in het resultaat.
Zo'n hond moet zelf tot het inzicht komen, dan wíl hij graag doen wat je zegt

Hoe doe je dat dan??

Esmay87 schreef:

Jaap* schreef:Een najagende, of zelfstandig jagende, hond is veel beter te bereiken door een beroep te doen op het feit dat hij sociaal geaccepteerd moet worden om mee te mogen eten.
Pogingen tot lokken of omkopen van najagende honden mislukken meestal, en zijn niet betrouwbaar in het resultaat.
Zo'n hond moet zelf tot het inzicht komen, dan wíl hij graag doen wat je zegt

Hoe doe je dat dan??

Door z'n eten in het spel te brengen. De hond eet dan niet meer binnen, maar buiten. En op ongeregelde tijden.
Het voer zit dan bijvoorbeeld in een voerdummy of etui, en hij kan dat bijvoorbeeld vinden door jouw instructies op te volgen.
Daarna eet je er (zogenaamd ) samen wat van

Ik zou een moord doen voor 1 a 2 minuten ....

Grapje uiteraard, want ik weet dat het totaal geen vergelijking is. Zeker als je het niet gewent bent,
kan ik me voorstellen dat je je rot schrikt. Hopelijk krijg je het onder controle.
Het onder controle krijgen van mijn gbgv's heb ik al op gegeven w.b. hun jachtinstinct

Hey Patty,

heb er zelf gelukkig geen ervaring mee, Aukje rent alleen een stukje achter vogels aan tot ze opvliegen en komt dan weer terug,
maar ik heb er alle vertrouwen in dat het met Jouw en Senna goed komt.

Heel herkenbaar die schrik.

Nilsson bleef nooit lang weg maar toch....

Wat Jaap zegt: je hond lezen is erg belangrijk.
Nilsson is helemaal gericht op fazanten, hazen en reeen doen hem niet veel maar fazanten ruikt hij errug goed.
Als hij stil blijft staan en met een snelle blik naar mij kijkt dan weet ik : daar zit een fazant.
Afhankelijk van de omgeving mag hij er naar toe of niet.
Als ik zeg: nee....kom op en ga enthousiast doen dan komt hij, wel steeds omkijkend met een verlangende blik naar de fazant die hij nu moet laten gaan.
Als de omgeving het toelaat mag hij van mij soms een fazant opjagen maar hij komt dan ook direct terug.

Het blijft lastig.
Nilsson zijn jachtpassie is controleerbaar maar kan mij heel goed voorstellen dat je het angstzweet uitbreekt als ze lang wegblijven.
Lang hoeft nog niet eens, gewoon het feit dat ze uit zicht gaan.

Wat ik wel doe is wandelen voordat hij eten gehad heeft, ik neem dan een handvol brokjes mee en kan hem dan belonen als hij bij mij komt.

Succes!

Ik kan me je schrik erg goed voorstellen Patty, vooral omdat ik ook weet hoe goed Senna normaal luistert! Beau is geen jager, hij heeft totaal geen intresse in andere dieren en als de dag komt dat hij een konijn/kat oid achterna jaagt, eet ik mijn schoen op. Hij vindt lekkere geurtjes van eten, andere honden, etc veel leuker. Kan ook zijn dat hij wel geursporen volgt van andere dieren, maar als hij ze vindt zal hij ze iig niet achterna gaan. Hij heeft ook op bepaalde paden/stukken waar hij er vandoor gaat en me totaal negeert, dus daar zit hij aan de lijn/die stukken vermijd ik. Nu hebben we natuurlijk totaal verschillende honden (qua karakter, ras) en ik heb ook geen verstand van stabij's, die staan toch heel niet om hun jachtinstinct bekend? Of juist wel? Als je even gal wil spuwen over dat weglopen staat m'n pb open hoor, ik weet hoe frustrerend het kan zijn..

Jaap* schreef:

PattyB schreef:Dankje, voor de korte uitleg. Zo wil ik het ook gaan doen.
Volgens mij is de 'schade' nu nog beperkt en ik heb het idee dat haar instinct niet dermate aanwezig is dat deze niet controleerbaar is.

Dat zou natuurlijk het mooist zijn, en dan red je het best met een betrouwbaar fluitcommando. Maar dat houdt wel in dat je haar in het zicht moet houden en tijdig ingrijpt. Dan moet je haar doorlopend goed lezen
Als je haar ook "uit het zicht" onder controle wilt kunnen hebben, zul je verdere stappen moeten ondernemen

Dat je toestaat dat ze écht uit zicht gaat zou ik bij een stabij van deze leeftijd sterk afraden.
Ik denk trouwen ook niet dat de instincten zo sterk zijn dat het niet controleerbaar is, maar ze is wel een stabij.

Stabijs werken graag zelfstandig en daar zijn ze ook jaren op geselecteerd, dat zit er echt in verankerd.
Als je er een hebt die dit gedrag vertoont moet je ze dus inderdaad voortdurend in het zicht houden. Dat kan best, met aandachtsoefeningen, contact houden, leuke dingen enzovoorts.

Uit zicht onder controle lijkt me op deze leeftijd nogal hoog gegrepen. Mijn ervaring met deze honden is dat het een aantal jaren duurt voor ze uit zicht echt betrouwbaar zijn. En dan bedoel ik dus 100%, niet 99%

Jaap* schreef:

Esmay87 schreef:

Jaap* schreef:Een najagende, of zelfstandig jagende, hond is veel beter te bereiken door een beroep te doen op het feit dat hij sociaal geaccepteerd moet worden om mee te mogen eten.
Pogingen tot lokken of omkopen van najagende honden mislukken meestal, en zijn niet betrouwbaar in het resultaat.
Zo'n hond moet zelf tot het inzicht komen, dan wíl hij graag doen wat je zegt

Hoe doe je dat dan??

Door z'n eten in het spel te brengen. De hond eet dan niet meer binnen, maar buiten. En op ongeregelde tijden.
Het voer zit dan bijvoorbeeld in een voerdummy of etui, en hij kan dat bijvoorbeeld vinden door jouw instructies op te volgen.
Daarna eet je er (zogenaamd ) samen wat van

Dus als ik bijvoorbeeld een kong heb, die ik volstop met vlees. Daarmee ga ik dan naar het bos en maak ik er een zoekspelletje van: zoek kong! En als ie m dan gevonden heeft maggie eten??

Jaap* wil je niet een keer in het echt een lesje geven over hoe dat in zijn werk gaat met een fluitje en een voerdummy?

Schrikken he meis! Met Flow is het natuurlijk nog helemaal niet te vergelijken met haar 15 weken. Die wil nog helemaal niet weg en houdt mij natuurlijk goed in de gaten. Jij weet dat ze hier wel getraint wordt op een fluitje omdat het toch de bedoeling is dat ze straks mee gaat lopen in de jacht.
Carlos doet natuurlijk helemaal niks met jacht. Dus daar hoef ik mij niet druk over te maken.
Ik weet van onze draadhaar dat ze wel vaak de benen nam. Wij zijn toen begonnen met jachttraining, alleen door prive omstandigheden nooit af kunnen maken. Je begrijpt het al drama. Altijd in hetzelfde bos op het zelfde stuk jagen. De eerste keer dat ze er daar vandoor ging hebben we ander half uur op haar moeten wachten. Tja en je kan niks anders doen dan op de plek waar ze wegliep wachten tot ze terug komt. Zij mocht dan ook nooit uit zicht verdwijnen en zelfs dan waren we wel eens te laat. Zo heeft mijn moeder wel eens oog in oog gestaan met een ree. Die had ze even naar mijn moeder gedreven om te schieten. Tja ze verricten prima werk alleen waren wij geen jagers. Bij onze draadhaar is het er nooit helemaal uit gegaan en was het altijd opletten en op stukken waar ze altijd weg liep gewoon vast.
Ik weet niet of het 2 keer op het zelfde stuk is geweest anders kan je haar daar ook nog aanlijnen.
Ik ben er van overtuigd met een hoop training en tijd en geduld dat het goed komt!

Esmay87 schreef:

Jaap* schreef:

Esmay87 schreef:

Jaap* schreef:Een najagende, of zelfstandig jagende, hond is veel beter te bereiken door een beroep te doen op het feit dat hij sociaal geaccepteerd moet worden om mee te mogen eten.
Pogingen tot lokken of omkopen van najagende honden mislukken meestal, en zijn niet betrouwbaar in het resultaat.
Zo'n hond moet zelf tot het inzicht komen, dan wíl hij graag doen wat je zegt

Hoe doe je dat dan??

Door z'n eten in het spel te brengen. De hond eet dan niet meer binnen, maar buiten. En op ongeregelde tijden.
Het voer zit dan bijvoorbeeld in een voerdummy of etui, en hij kan dat bijvoorbeeld vinden door jouw instructies op te volgen.
Daarna eet je er (zogenaamd ) samen wat van

Dus als ik bijvoorbeeld een kong heb, die ik volstop met vlees. Daarmee ga ik dan naar het bos en maak ik er een zoekspelletje van: zoek kong! En als ie m dan gevonden heeft maggie eten??

ik denk dat je beter een voerdummy kunt gebruiken, zodat onder het wandelen de aandacht of oefeningen worden beloont, en dat je als baas het eten uit de dummy haalt. zodat hij afhankelijk wordt van jou, en dat hij op jou gericht moet blijven, om te mogen eten.

tenminste zo iets kan ik mij voorstellen. maar Jaap zal dat beter weten denk ik

ik heb dan een hond die gewoon zelf wel eten gaat zoeken in de bosjes, en eet gewoon hondenpoep op

Mekkie schreef:Jaap* wil je niet een keer in het echt een lesje geven over hoe dat in zijn werk gaat met een fluitje en een voerdummy?

Heel graag, want ik snap er niks van

Ik herken je uitleg heel erg in Callan namelijk

Geen tijd om het hele topic te lezen...maar ik herken Roef in Senna.

Er zijn bepaalde plekken in Nederland waar ik niet met haar kan wandelen en andere plekken blijft ze prima bereikbaar.

Zeker plekken waar veel konijnen hobbelen, ben ik kansloos. Amsterdamse Bos, Drunense duien, Hilversumse Hei prima..andere gebieden in het gooi..kansloos.

Zelf heb ik de conclusie getrokken..gebieden waar relatief veel honden lopen overdag...goed te doen...gebieden waar het stiller is..mijden.

Mijn advies zou dan ook zijn mijdt voorlopig dat bewuste bos. Gooi geen olie op het vuur en wakker het niet aan.

Nu Roef ouder is merk ik dat ze rustiger is ook op meer onbekende plekken, ze lijkt er wat overheen gegroeid..maar ik kies nogsteeds voor safety-first tactiek: Als ik nu ga wandelen op een onbekende plek dan lijn ik roef standaard aan met een tuig. Ik wil eerst haar reactie zien. Dan hou ik haar ook nogsteeds aangelijnd...ik wil gewoon het risico niet lopen dat ze weg is. En haar oren gaan echt op slot.

Succes
Nanda

Sepp schreef: Mijn advies zou dan ook zijn mijdt voorlopig dat bewuste bos. Gooi geen olie op het vuur en wakker het niet aan.

Dat is ook wat ik ga doen, want ik heb nog NOOIT, maar dan ook echt NOG NOOIT problemen met haar gehad. Ze luistert inderdaad altijd goed en dit ben ik gewoon echt niet gewend.
Ze was nu totaal onbereikbaar. Keek niet op of om bij mijn roepen en ik zag bij terugkomst gewoon dat ze aan het jagen geweest was, ook al heeft ze dit nog nooit eerder gedaan. De blik die ze had, had ik dus ook nog nooit eerder bij haar gezien. Ze was na het jagen totaal op. Wankel op haar benen, helemaal uitgeteld gisteren en helemaal onder het bloed: ze had tijdens het rennen op haar tong gebeten.

Gezien dit nog nooit eerder is gebeurd, denk ik dat haar instinct niet overmatig aanwezig is. Dit bos mijdt ik nu dus en andere bossen ga ik trainen met voer, speeltjes en een fluitje.

Gisteren was het echt erg ja. En ze keek niet op of om. Ook niet toen ik mijn honden liet blaffen (op commando). Helemaal niks. En dat is niks voor Senna.


Was het toch een wondje Patty?

nathalie schreef:Gisteren was het echt erg ja. En ze keek niet op of om. Ook niet toen ik mijn honden liet blaffen (op commando). Helemaal niks. En dat is niks voor Senna.
Was het toch een wondje Patty?

Ze had op haar tong gebeten. Tijdens het rennen, denk ik dan..

Mekkie schreef:Jaap* wil je niet een keer in het echt een lesje geven over hoe dat in zijn werk gaat met een fluitje en een voerdummy?

Jawè
Dan moeten we dat even een keer afspreken na de bouwvak ofzo.

Esmay87 schreef:Heel graag, want ik snap er niks van

Ik herken je uitleg heel erg in Callan namelijk

Tilburg is niet echt naast de deur, maar je bent van harte welkom hoor.
Hier staat ook alvast wel wat leesvoer:

viewtopic.php?f=33&t=158491-60&p=

viewtopic.php?f=9&t=145600&hilit=

Heeft een Engelse Staff dan ook zo'n jachtinstinct?

@ Jaap: Kom je niet naar de doedag?

Dan ben ik er niet
Ik heb de linkjes overigens even aangepast, want die deden het niet.

Ik heb het met Rex ook gehad 2 jaar terug weg rennen en niet meer terug komen sinds die tijd kan hij alleen nog maar los als we naar het strand gaan of de hond van mijn zus mee is.
Heb al zo vaak geoefend met een lange lijn en dan komt hij prima terug 1x roepen of fluiten is voldoende klik ik die los gaat hij in de jacht stand en zoekt net zo lang totdat hij een spoor heeft en luisterd dan gewoon niet meer. Hou hem nu maar altijd aan een lijn van 15 m + de flex kan hij in ieder geval zijn gang gaan maar toch niet weg.

Ben ook wel geintereseerd in een goede uitleg jaap want zo snap ik er weinig van

PattyB schreef:Heeft een Engelse Staff dan ook zo'n jachtinstinct?

@ Jaap: Kom je niet naar de doedag?

Jazeker, een staff is van origine gebruikt voor de jacht

Jaap* schreef:

Esmay87 schreef:Heel graag, want ik snap er niks van

Ik herken je uitleg heel erg in Callan namelijk

Tilburg is niet echt naast de deur, maar je bent van harte welkom hoor.
Hier staat ook alvast wel wat leesvoer:

viewtopic.php?f=33&t=158491-60&p=

viewtopic.php?f=9&t=145600&hilit=

Tnx! Kun je niet een leuk instructie filmpje maken ofzo?
Wellicht een keer afspreken halverwege? Misschien dat Patty het me ook een keertje kan laten zien want snap echt niet hoe je dit in de praktijk doet namelijk

Callan is pas 6 maanden. Heb je al iets gemerkt aan jachtinstinct dan?
Vind het wel apart, want heb je er nog nooit eerder over gehoord en nu bij dit topic over Senna wel ineens.

PattyB schreef:Callan is pas 6 maanden. Heb je al iets gemerkt aan jachtinstinct dan?
Vind het wel apart, want heb je er nog nooit eerder over gehoord en nu bij dit topic over Senna wel ineens.

Callan is 7 maanden

Ik merk kleine dingetjes aan Callan. Bijvoorbeeld is hij altijd gefocust op geuren als we buiten lopen. Als we konijnen zien dan heeft hij eigenlijk geen aandacht voor me ookal loop ik met lekkers op zak. Hij wil dan constant achterna. Ook heeft hij 2 weken geleden een vogeltje te pakken gehad en vermoord!

Dat is in ieder geval wat ik aan hem merk en waarvan ik denk dat het tekenen zijn van zijn jachtinstinct.. als ik 't fout heb dan ga in mijn haar blonderen

Edit: de reden dat je mij er nog niet eerder over hebt gehoord is omdat ik zijn gedrag normaal vind voor zijn ras Alleen nu las ik van Jaap dat er andere manieren zijn om dat meer in controle te hebben en te houden, vandaar

Aha.. ok..