Het HondenForum

Mekkie schreef:Ik ontspan altijd een beetje als ik herders tegenkom..
De meeste herders die ik tegenkom zijn vooral bezig met het baasje en het balletje waardoor ik gewoon door kan lopen.

Dit dus! Ik heb nooit problemen met onze oudste, hij ziet echt alleen ons en zijn bal
Maar zonder bal wordt het een ander verhaal, dus letten we altijd goed op.

Op straat lopen veel mensen plots aan de andere kant van de weg...... Maar zowel hij als de kleine hebben ook hun vaste fans die altijd even aankomen om een knuffel uit te delen!

Op het strand blijven de meeste mensen staan kijken als we aan het spelen zijn en de oudste als een wilde de branding induikt

Overigens ben ik in 6 jaar tijd welgeteld 1 keer een andere Mechelaar tegengekomen...

Madelief schreef:Heb je niet gezegd tegen die mevrouw van de bouvier dat háár herder ook heusch wel aardig was??

Nee. Ik friemelde aan de oortjes van Storm (de boef) en zei: "Jij moet gewoon gecoupeerd worden, zie jij er ook weer gemeen uit.".
Waarop hij me met een pretbek aankeek en zijn vrouwtje moest toegeven dat bouviers óók een bepaalde reputatie hebben gehad vroegâh.

Het grappige is dat herdermensen dan weer opmerkingen maken over 'swiffers' die tegen hun herders blaffen, geen echte honden zijn etc. Dus ach, zo zijn we elkaar allemaal aan het zwartmaken he

Ik heb het woord swiffers nog nooit gebruikt

Ook hier zijn de ervaringen met herders, met name Duitse en Mechelse niet bijzonder goed. Lieuwe is inmiddels behoorlijk benauwd voor dit type hond.
Ik weet dat het aan de bazen ligt: Vorige week werd hij in het dorp, keurig aan de lijn, weer aangevalllen door een mechelse herder , die losliep. Toen ik er wat van zei, was het Lieuwe zijn schuld omdat íe gromde, volgens mevrouw.( Nou deed die dat niet, maar hij had wel waarschuwend geblaft toen hij de hond in de verte zag)
Geen gaatjes of schade, maar het wordt zowel voor mijn hond als voor mij wel steeds moeilijker om een beetje normaal op dit soort type herders te reageren.

Ik snap het nooit zo.
Net als bij de staffies en aanverwante soorten loop je al met een ras dat met argusogen bekeken wordt.
Niet eerlijk maar het gebeurt wel en ik vind dat je daar best rekening mee kunt houden en ervoor kunt zorgen dat jouw honden juist geen overlast bezorgen.
Je doet je ras er in elk geval geen goed mee als al die wijzende vingertjes in zoveel gevallen terecht zijn.

Ik heb een grote hekel aan zulke hondenbazen, niet aan het ras waar ze mee lopen.

"Ik haat herders " is een opmerking die alleen gegeven wordt door mensen die niet nadenken alvorens wat te zeggen. Beter had het geweest als ze zouden zeggen "ik haat mensen die herders verkloten"

Ik kom hier wel redelijk wat Duitse en Mechelse herders tegen
Er is alleen 1 baas die vind dat zijn Duitsers altijd los moeten lopen terwijl dit niet altijd kan, dat zorgt nog weleens voor problemen. En een andere man met een Duitser die beide een plaat voor hun kop hebben.
Voor de rest gelukkig geen problemen hier, maar in beide bovenstaande gevallen vind ik het de schuld van de baas.
Ik zie meestal dit type honden lekker met een balletje en hun baas bezig.

Hier wonen ook best veel herders, in de buurt, maar ook tijdens de bezoekjes aan het strand kwamen we ze veel tegen.

"Swiffer" zeg ik wel vaak ja, als herdermens enzo. Maar wel met een héleboel liefde, ben er gek op. Heb ook nooit last gehad van kleine kefhondjes, ik moest met mijn herdertje alleen opletten dat de kleine hondjes geen last hadden van ons. Dat deed ik natuurlijk ook goed, dus hoop dat de term "kutherders" nooit richting mijn hondje is gebruikt.

Drie Duitse herders heb ik mogen meemaken. Zij hebben nooit gevochten of gebeten.
Wel waren het alle drie regelneven. Duitse herders zijn nu eenmaal graag ergens directeur van.
Dus een hond die naast zijn baas aan de fiets op de hei liep werd aangehouden. "Eerst behoorlijk kennis maken"...Daarna mochten zij hun weg vervolgen. Jawohl Herr Obersturmbahnführer! (want enige beleefdheid stelden zij zeer op prijs.)
Soms waren er mensen die van dat intimidatie vertoon danig schrokken. Meestal lukte het mij wel die bazen gerust te stellen, omdat mijn herders zeer goed onder appel stonden. Het praat heel makkelijk als je een woest blaffende hond met een simpel handgebaar roerloos kunt laten liggen, vlak naast het hondje wat even daarvoor nog werd afgesnauwd.
Op die manier heb ik aardig wat vooroordelen bij mensen weg kunnen nemen. Door mensen te laten zien wat de eigenaardigheden van de Duitse herders zijn.
Deze honden hebben een groot verantwoordelijkheids gevoel. Wat zij kunnen dat willen zij doen
Zo kon ik ook alle puppen incusief de mijne, aan hun zorg toevertrouwen. Want een familie jonge konijnen moet je bij elkaar houden. En mijn kleindochter mocht niet zonder hun toezicht in de tuin. Veel te gevaarlijk. Onderweg hielden zij het voetje van de kleine vast. Want dat zagen zij als hun taak. Bij het oversteken van een drukke verkeersweg hielden zij mijn hand vast, want dat kon ik vast niet alleen...En bij een vos in shock ga je zitten en er op passen, want zo iets is niet in orde.
Verloren voorwerpen brachten zij terug, en verstopte voorwerpen spoorden zij op, tot groot vermaak van de schoolgaande jeugd.
Zoveel plezier kan je beleven aan een goed gesocialiseerde en afgerichte Duitse herder.
Wanneer je ze niet fatsoenlijk grootbrengt kan zo'n middelgrote vrij sterke hond zich ontwikkelen tot een lastige klier. En dan is een oordeel snel geveld. Zie je wel, ze deugen niet!

Ik ken in ieder geval één labrador die mijn herder haatte. Hij liep altijd met een zeer grote boog om hem heen. Mijn herders zijn dood. de laatste stierf een jaar geleden. Maar nog steeds loopt die labrador met een boog om mij heen. Alsof ik toch nog onverwacht een Duitse herder uit mijn binnenzak tevoorschijn zou kunnen toveren

Kelev de oude schreef:Drie Duitse herders heb ik mogen meemaken. Zij hebben nooit gevochten of gebeten.
Wel waren het alle drie regelneven. Duitse herders zijn nu eenmaal graag ergens directeur van.
Dus een hond die naast zijn baas aan de fiets op de hei liep werd aangehouden. "Eerst behoorlijk kennis maken"...Daarna mochten zij hun weg vervolgen. Jawohl Herr Obersturmbahnführer! (want enige beleefdheid stelden zij zeer op prijs.)
Soms waren er mensen die van dat intimidatie vertoon danig schrokken. Meestal lukte het mij wel die bazen gerust te stellen, omdat mijn herders zeer goed onder appel stonden. Het praat heel makkelijk als je een woest blaffende hond met een simpel handgebaar roerloos kunt laten liggen, vlak naast het hondje wat even daarvoor nog werd afgesnauwd.
Op die manier heb ik aardig wat vooroordelen bij mensen weg kunnen nemen. Door mensen te laten zien wat de eigenaardigheden van de Duitse herders zijn.
Deze honden hebben een groot verantwoordelijkheids gevoel. Wat zij kunnen dat willen zij doen
Zo kon ik ook alle puppen incusief de mijne, aan hun zorg toevertrouwen. Want een familie jonge konijnen moet je bij elkaar houden. En mijn kleindochter mocht niet zonder hun toezicht in de tuin. Veel te gevaarlijk. Onderweg hielden zij het voetje van de kleine vast. Want dat zagen zij als hun taak. Bij het oversteken van een drukke verkeersweg hielden zij mijn hand vast, want dat kon ik vast niet alleen...En bij een vos in shock ga je zitten en er op passen, want zo iets is niet in orde.
Verloren voorwerpen brachten zij terug, en verstopte voorwerpen spoorden zij op, tot groot vermaak van de schoolgaande jeugd.
Zoveel plezier kan je beleven aan een goed gesocialiseerde en afgerichte Duitse herder.
Wanneer je ze niet fatsoenlijk grootbrengt kan zo'n middelgrote vrij sterke hond zich ontwikkelen tot een lastige klier. En dan is een oordeel snel geveld. Zie je wel, ze deugen niet!

Ik ken in ieder geval één labrador die mijn herder haatte. Hij liep altijd met een zeer grote boog om hem heen. Mijn herders zijn dood. de laatste stierf een jaar geleden. Maar nog steeds loopt die labrador met een boog om mij heen. Alsof ik toch nog onverwacht een Duitse herder uit mijn binnenzak tevoorschijn zou kunnen toveren

klinkt als zeer lieve goed opgevoede duitsers. hoop met mijn mechel ook nog zo ver te komen alhoewel hij nu al ontzettend lief is naar alle honden en mensen vind hij leuk of laat ze links liggen maar doet er niet lelijk tegen.

Kelev de oude schreef:Drie Duitse herders heb ik mogen meemaken. Zij hebben nooit gevochten of gebeten.
Wel waren het alle drie regelneven. Duitse herders zijn nu eenmaal graag ergens directeur van.
Dus een hond die naast zijn baas aan de fiets op de hei liep werd aangehouden. "Eerst behoorlijk kennis maken"...Daarna mochten zij hun weg vervolgen. Jawohl Herr Obersturmbahnführer! (want enige beleefdheid stelden zij zeer op prijs.)
Soms waren er mensen die van dat intimidatie vertoon danig schrokken. Meestal lukte het mij wel die bazen gerust te stellen, omdat mijn herders zeer goed onder appel stonden. Het praat heel makkelijk als je een woest blaffende hond met een simpel handgebaar roerloos kunt laten liggen, vlak naast het hondje wat even daarvoor nog werd afgesnauwd.
Op die manier heb ik aardig wat vooroordelen bij mensen weg kunnen nemen. Door mensen te laten zien wat de eigenaardigheden van de Duitse herders zijn.

Uuhm als jou herders zo enorm gehoorzaam waren he, dan vraag ik mij echt af, waarom je die herders de ruimte gaf om mensen op fietsen af te stoppen? Dan had je ze toch ook daarvoor kunnen afstoppen of waren ze toch niet zo gehoorzaam? Die herder kan wel een heleboel willen, maar dat is nog geen vrijbrief, ook al bedoeld jou herder het goed en kan je hem als puntje bij paaltje komt wel tegen houden. Ik vind het in ieder geval niet fijn als een hond mij verplicht tot stoppen. Ik heb geen hekel aan herders, zoals ik dat van geen enkele hond heb, maar ik weet niet dat jij je hond onder controle hebt en mijn honden hadden het gewoonweg niet leuk gevonden. Honden die Kay storen in zijn werk, worden de rest van zijn leven gehaat! En ja dan heb ik door jou herder ineens een probleem? BEdankt meneer Kelev

Even helder krijgen hoor:

En mijn kleindochter mocht niet zonder hun toezicht in de tuin. Veel te gevaarlijk. Onderweg hielden zij het voetje van de kleine vast. Want dat zagen zij als hun taak.

Maar als jouw kleindochter in de tuin zat, en wat deed wat volgens de honden niet mocht pakten ze rustig het voetje vast? En als je kleindochter dan verder wilde gaan dan?
Misschien dat ik het ernstiger lees dan het is hoor, maar om een DH zo'n taak te geven (voet vastpakken bij zo'n kleine meid) zou niet mijn ding wezen.

aman.en.don schreef: ik ben gelukkig gezegend met een sociale mechel die wanneer kleine keffertjes snauwen, ze aan staat te kijken van joh maak je niet zo druk. voor groot en dominant gaat hij op zijn rug. met vriendelijk en sociaal kan hij uren spelen, groot of klein

Gezien zijn leeftijd, kan dit nog best wel eens veranderen. Mijne heeft zich ook altijd laten afsnauwen en laten wegjagen door kleine keffers, maar nu hij volwassen is pikt hij dit niet altijd meer en gaat hij terug snauwen. Dus dat kan sowieso nog wel veranderen.

gyanty schreef: Uuhm als jou herders zo enorm gehoorzaam waren he, dan vraag ik mij echt af, waarom je die herders de ruimte gaf om mensen op fietsen af te stoppen? Dan had je ze toch ook daarvoor kunnen afstoppen of waren ze toch niet zo gehoorzaam?

Omdat je nu eenmaal niet alles ziet. Zag ik hem gaan dan kreeg hij "ga af" en dan lag hij als een huis. Maar soms zag de hond meer dan ik, en was hij er al bij voordat ik iets kon zeggen.

Ik vind het in ieder geval niet fijn als een hond mij verplicht tot stoppen. Ik heb geen hekel aan herders, zoals ik dat van geen enkele hond heb, maar ik weet niet dat jij je hond onder controle hebt en mijn honden hadden het gewoonweg niet leuk gevonden.

Door zo op uw strepen te gaan staan begint u al aardig op een Duitse herder te lijken...
Het kan mij in het geheel niet schelen wanneer ik mijn wandeling even moet onderbreken omdat een hond even kennis wil maken, of simpel komt vertellen dat die hei eigenlijk van hem is. Waarom zou mij dat ergeren? Het geeft de kans om diergedrag te observeren, en daar van te leren.

Honden die Kay storen in zijn werk, worden de rest van zijn leven gehaat! En ja dan heb ik door jou herder ineens een probleem? BEdankt meneer Kelev

Ik loop op de hei. toch niet in een trainingsveld? En als uw hond zo gemakkelijk een haat voor het leven ontwikkeld omdat zijn werk onderbroken wordt, dan is er nog wat werk te doen.

Ik moet eerlijk zeggen dat kleur bij een heleboel mensen wel bepalend is...Nuran en Santoz zijn uiteindelijk, als je maar ver genoeg terug gaat, witte duitse herders....Bij Santoz hoef je maar 1 generatie terug te gaan aan vaders kant. Maar het feit dat ze wit zijn, en niet bruin zwart, en langer haar hebben, geeft ze blijkbaar een andere uitstraling. dus minder eng en geen herderuitstraling.

Ja, héél herkenbaar, Nuran Gino.

Miranda schreef:Ja, héél herkenbaar, Nuran Gino.

kom het regelmatig tegen, en jij dus blijkbaar ook Miranda...ik weet zeker dat als Nuran en Santoz zwart/bruin waren geweest, dat heel veel mensen hun honden niet met beiden wilden laten spelen...

Nuran Gino schreef:

Miranda schreef:Ja, héél herkenbaar, Nuran Gino.

kom het regelmatig tegen, en jij dus blijkbaar ook Miranda...ik weet zeker dat als Nuran en Santoz zwart/bruin waren geweest, dat heel veel mensen hun honden niet met beiden wilden laten spelen...

ik had van beide soorten 2 exemplaren en jullie hebben inderdaad gelijk.
mijn kindonvriendelijke witje moest ik altijd redden en mijn super kindvriendelijke duitser werd met een scheef oog aangekeken

Ik heb wel eens gehad toen Skadi nog een pup was, dat mensen vertederd dat hoopje witte wol aan het aaien waren, vroegen wat voor ras het was en op mijn 'zwitserse witte herder' verschrikt de handen terug trokken
Wat Skadi natuurlijk als een uitnodiging zag om er in te gaan hangen

Miranda schreef:Ik heb wel eens gehad toen Skadi nog een pup was, dat mensen vertederd dat hoopje witte wol aan het aaien waren, vroegen wat voor ras het was en op mijn 'zwitserse witte herder' verschrikt de handen terug trokken
Wat Skadi natuurlijk als een uitnodiging zag om er in te gaan hangen

en terecht

renee-uk schreef:

Nuran Gino schreef:

Miranda schreef:Ja, héél herkenbaar, Nuran Gino.

kom het regelmatig tegen, en jij dus blijkbaar ook Miranda...ik weet zeker dat als Nuran en Santoz zwart/bruin waren geweest, dat heel veel mensen hun honden niet met beiden wilden laten spelen...

ik had van beide soorten 2 exemplaren en jullie hebben inderdaad gelijk.
mijn kindonvriendelijke witje moest ik altijd redden en mijn super kindvriendelijke duitser werd met een scheef oog aangekeken

erg eigenlijk......hoezo generaliseren???

Miranda schreef:Ik heb wel eens gehad toen Skadi nog een pup was, dat mensen vertederd dat hoopje witte wol aan het aaien waren, vroegen wat voor ras het was en op mijn 'zwitserse witte herder' verschrikt de handen terug trokken
Wat Skadi natuurlijk als een uitnodiging zag om er in te gaan hangen

Dat heb ik met Suske gehad de eerste weken, iedereen ah en oh en als mensen hoorden dat het een herdertje was waren ze plots bang voor herders, ooit gebeten door een herder.....

Hier kom ik wel ontzettend veel verschillende herders tegen geen enkel probleem.

Een mechelse daarin tegen is wel een probleem voor de buurt maar dit ligt aan de eigenaar, hondje heeft een verleden ze hebben hem opgevangen maar doordat hij die verleden heeft is hij mens agressief en toch laten ze hem los lopen ik kom daar drie keer in de week langs om post te bezorgen en elke keer is het weer raak. Zolang je maar stil blijft staan en over hem heen kijkt geen probleem. Ren je weg of gaat gillen bijt hij Eigenaar geprobeerd aan te spreken maar die heeft altijd geen tijd

LéonieHonden schreef:Even helder krijgen hoor:

En mijn kleindochter mocht niet zonder hun toezicht in de tuin. Veel te gevaarlijk. Onderweg hielden zij het voetje van de kleine vast. Want dat zagen zij als hun taak.

Maar als jouw kleindochter in de tuin zat, en wat deed wat volgens de honden niet mocht pakten ze rustig het voetje vast? En als je kleindochter dan verder wilde gaan dan?

Nee, het is net iets anders. Mijn kleindochter speelde binnen, maar wilde door de geopende tuindeur naar buiten. De herder Gibor vond dat niet goed, en ging voor haar liggen.
Toen zij langs hem wilde wurmen legde hij zijn voorpoot op haar. Toen zij daarna over hem heen wilde klauteren, haalde hij haar terug door haar jurkje beet te pakken.
Kortom hij deed alles wat een ouder zou doen om de pup te beschermen tegen mogelijk gevaar.

Misschien dat ik het ernstiger lees dan het is hoor, maar om een DH zo'n taak te geven (voet vastpakken bij zo'n kleine meid) zou niet mijn ding wezen.

Ik heb hem die taak niet gegeven. Hij heeft zichzelf die taak toebedeeld. En om het nog wat enger te maken. Het kind zat vaak met blote voetjes in die bankschroef met tanden.
Hij heeft haar nooit pijn gedaan, en zij vond het niet eng of pijnlijk.
Later toen hij leerde reddend zwemmen pakte hij de drenkeling wel klemvast bij de arm of pols. Dat voelde je echt wel, maar hij was wel zo voorzichtig dat hij geen wonden toebracht.
Kinderen op vakantie vroeg vaak of hij hen ook mocht redden. Dat doen ze niet als ze het te pijnlijk hadden gevonden.

Nog een observatie.
Veel honden discrimineren als zij een slechte ervaring hebben opgedaan met een bepaald type hond. Ik denk dat zoiets bij veel mensen ook een rol speelt. (trauma gecombineerd met angst)
Mijn Duitse herder kreeg eens een aanvaring met een dalmatiner. De dalmatiner won het meningsverschil want hij was ouder en geroutineerder.
Maar de Duitse herder wist precies wie hem die vernedering had bezorgd, en het is tussen die twee nooit meer goed gekomen.
Hij pikte hem feilloos uit een hele groep dalmatiners. Wij hebben gelukkig altijd kunnen voorkomen dat zij elkaar letsel toebrachten, maar Gibor had geen hekel aan Dalmatiners.
Alleen maar aan die ene.

Kelev de oude schreef:Nog een observatie.
Veel honden discrimineren als zij een slechte ervaring hebben opgedaan met een bepaald type hond. Ik denk dat zoiets bij veel mensen ook een rol speelt. (trauma gecombineerd met angst)
Mijn Duitse herder kreeg eens een aanvaring met een dalmatiner. De dalmatiner won het meningsverschil want hij was ouder en geroutineerder.
Maar de Duitse herder wist precies wie hem die vernedering had bezorgd, en het is tussen die twee nooit meer goed gekomen.
Hij pikte hem feilloos uit een hele groep dalmatiners. Wij hebben gelukkig altijd kunnen voorkomen dat zij elkaar letsel toebrachten, maar Gibor had geen hekel aan Dalmatiners.
Alleen maar aan die ene.

Lijkt mij dat dat komt omdat jouw houding tegenover dalmaten na het incident niet is veranderd.
Ik geloof niet zo in al die ras of uiterlijk gebonden zogenaamde trauma's.
Het zijn de baasjes die vrijwel altijd direct duidelijk gespannen reageren/verstrakken en dat op de hond over brengen.

Vind dat altijd zo apart, een heel ras over een kam scheren
Ja ook negatieve ervaringen gehad met herders hier maar ook postieve. Evenals met hussels, boxers, staffies enz. Maar i.m.o. blijven het allemaal honden waarvan je net als mensen nu eenmaal leuke en stomme exemplaren hebt. Heel simpel uitgedrukt misschien maar ok. Overigens over vooroordelen, over "mijn ras" zijn de vooroordelen ook niet op 1 hand te tellen boeien!

dagmar88 schreef: Lijkt mij dat dat komt omdat jouw houding tegenover dalmaten na het incident niet is veranderd.
Ik geloof niet zo in al die ras of uiterlijk gebonden zogenaamde trauma's.
Het zijn de baasjes die vrijwel altijd direct duidelijk gespannen reageren/verstrakken en dat op de hond over brengen.

Ja, precies dat dus

dagmar88 schreef: Lijkt mij dat dat komt omdat jouw houding tegenover dalmaten na het incident niet is veranderd.
Ik geloof niet zo in al die ras of uiterlijk gebonden zogenaamde trauma's.
Het zijn de baasjes die vrijwel altijd direct duidelijk gespannen reageren/verstrakken en dat op de hond over brengen.

Gut zouden wij dan de enige diersoort zijn die discrimineert? Ik weet dat dieren voor het gemak net zo goed alles over één kam scheren. In het wild is er tamelijk weinig tijd om alles eens nauwgezet te observeren om zo tot een afgewogen oordeel te komen. Voor je het weet ben je te laat met je analyse en bleek het toch een gevaarlijke pof-adder te zijn, en geen onschuldige ringslang. Daarom vinden chimpansees alle slangen gevaarlijk. Dat is nog het veiligst.
En ergens werkt in ons geciviliseerde hoofd ook nog steeds dat apen-brein dat zegt; Pas op gevaar! Het heeft de verkeerde kleur. Jaag het weg!
Er is geen enkele reden om aan te nemen dat het bij honden anders werkt. Individueel zijn er zeker verschillen in benadering. Maar globaal denk ik dat honden uit veiligheid toch geneigd zijn tot xenofobie en het maken van onderscheid.
Maar het kan ook zijn dat mijn benadering van het probleem er toe heeft bijgedragen dat Gibor heel goed wist dat het maar om die ene Dalmatiner ging. Omdat ik altijd kies voor de confrontatie. Ik ga met de aangelijnde hond naar de bron van de vijandigheid, om te proberen de honden aan elkaar te laten wennen. In 9 van de 10 gevallen lukt dat ook goed, (vooropgesteld dat de andere baas er aan wil meewerken)
In dit unieke geval lukte het niet, omdat beide honden grote ego's hadden, en geen enkele bereidheid toonde een toontje lager te zingen.
Door deze herhaalde poging er nog iets van te maken, leerde Gibor die dalmatiner natuurlijk wel heel goed kennen. (Hij wist zelfs hoe hij rook)
De vijandschap was levenslang. Heel vreemd en heel ongerijmd ook, omdat het ging om twee honden met een zeer laag agressie-peil.
Dit onopgeloste raadsel houdt mij nog wel eens bezig. Ik moet ergens een fout gemaakt hebben, maar welke?