Het HondenForum

tijd steken in je hond, niet die ballen eraf, dat lost niks op, dekken ook niet.
Je moet je hond leren aandacht voor jou te krijgen en niks anders... als dat er is, werkt de rest ook.

S@ndr@ schreef:waarom het een of het ander, hij kan toch intact blijven en gewoon leren dat dat gedrag niet geaccepteerd wordt, misschien moet je als eigenaar even omschakelen, maar de hond kan het wel leren hoor

Dat dus, hij is pas 1 jaar, aan de slag met die jongen!

Als je niet wil dat je hond de kroonjuwelen kwijtraakt, ondanks zijn gedrag, is het misschien een idee om hem chemisch te laten castreren. Bij mijn hond werkt het prima alhoewel ik er eerst sceptisch tegenover stond.

Fokkers proberen de genetische afwijkingen, typisch zijnde voor een bepaald ras te minimaliseren, door degelijk vooronderzoek te doen alvorens een bloedlijn te kiezen om mee aan de slag te gaan. Het is best een hele verantwoording om een ras sterk en gezond te houden.

AUB. niet gebruiken als dekreu, hoe graag je het misschien zou willen.

daywalker schreef:Als je niet wil dat je hond de kroonjuwelen kwijtraakt, ondanks zijn gedrag, is het misschien een idee om hem chemisch te laten castreren. Bij mijn hond werkt het prima alhoewel ik er eerst sceptisch tegenover stond.

en dan, dat is na een tijdje uitgewerkt en wat dan?

malinois schreef:

daywalker schreef:Als je niet wil dat je hond de kroonjuwelen kwijtraakt, ondanks zijn gedrag, is het misschien een idee om hem chemisch te laten castreren. Bij mijn hond werkt het prima alhoewel ik er eerst sceptisch tegenover stond.

en dan, dat is na een tijdje uitgewerkt en wat dan?

Chemische castratie is ideaal als men het effect van castratie op het gedrag wil beoordelen. Het voordeel van chemische castratie is dat het omkeerbaar is.
Je hebt dan even de tijd om een juiste beslissing te nemen zonder er later spijt van te hebben

Heeft chemische castratie exact dezelfde uitwerking als een permanente castratie dan?
Ik meen dat daar toch ook wel verschil in zit.

daywalker schreef:

malinois schreef:

daywalker schreef:Als je niet wil dat je hond de kroonjuwelen kwijtraakt, ondanks zijn gedrag, is het misschien een idee om hem chemisch te laten castreren. Bij mijn hond werkt het prima alhoewel ik er eerst sceptisch tegenover stond.

en dan, dat is na een tijdje uitgewerkt en wat dan?

Chemische castratie is ideaal als men het effect van castratie op het gedrag wil beoordelen. Het voordeel van chemische castratie is dat het omkeerbaar is.
Je hebt dan even de tijd om een juiste beslissing te nemen zonder er later spijt van te hebben

maar je wilt dus niet de kroonjuwelen kwijtraken, dat schrijf je zelf in je vb hierboven. Wat heeft chemische castratie dan voor zin?
Dat je een tijdje een makkelijkere hond hebt en dat je daarna weer volle bak aan het werk moet? Dat kun je nu ook al doen, daar heb je geen chemisch goedje voor nodig.

malinois schreef: maar je wilt dus niet de kroonjuwelen kwijtraken, dat schrijf je zelf in je vb hierboven. Wat heeft chemische castratie dan voor zin?
Dat je een tijdje een makkelijkere hond hebt en dat je daarna weer volle bak aan het werk moet? Dat kun je nu ook al doen, daar heb je geen chemisch goedje voor nodig.

ik snap ook niet helemaal waarom dat nodig is als je zoveel africhtingservaring hebt
Ik heb helemaal niet zoveel ervaring in de africhting maar het zou al verschrikkelijk erg moeten zijn wou ik chemische castratie of een chip overwegen en over een echte castratie hebben we het dan al helemaal niet.

renee-uk schreef:

malinois schreef: maar je wilt dus niet de kroonjuwelen kwijtraken, dat schrijf je zelf in je vb hierboven. Wat heeft chemische castratie dan voor zin?
Dat je een tijdje een makkelijkere hond hebt en dat je daarna weer volle bak aan het werk moet? Dat kun je nu ook al doen, daar heb je geen chemisch goedje voor nodig.

ik snap ook niet helemaal waarom dat nodig is als je zoveel africhtingservaring hebt
Ik heb helemaal niet zoveel ervaring in de africhting maar het zou al verschrikkelijk erg moeten zijn wou ik chemische castratie of een chip overwegen en over een echte castratie hebben we het dan al helemaal niet.

wanneer je met een loopse teef in huis zit en een dekreu, moet je effe proberen om dat in goede banen te leiden wanneer de teef willig is. Knappe jongen die dan een Duitse dog in het gareel houdt. Dus niet dekken even een chemische castratie en geen miserie.

daywalker schreef:

renee-uk schreef:

malinois schreef: maar je wilt dus niet de kroonjuwelen kwijtraken, dat schrijf je zelf in je vb hierboven. Wat heeft chemische castratie dan voor zin?
Dat je een tijdje een makkelijkere hond hebt en dat je daarna weer volle bak aan het werk moet? Dat kun je nu ook al doen, daar heb je geen chemisch goedje voor nodig.

ik snap ook niet helemaal waarom dat nodig is als je zoveel africhtingservaring hebt
Ik heb helemaal niet zoveel ervaring in de africhting maar het zou al verschrikkelijk erg moeten zijn wou ik chemische castratie of een chip overwegen en over een echte castratie hebben we het dan al helemaal niet.

wanneer je met een loopse teef in huis zit en een dekreu, moet je effe proberen om dat in goede banen te leiden wanneer de teef willig is. Knappe jongen die dan een Duitse dog in het gareel houdt. Dus niet dekken even een chemische castratie en geen miserie.

Dat zou echt wel de laatste reden zijn voor mij om een hond chemisch te castreren. Die scheidt je toch gewoon een week of 3 maximaal. Ook een DD ja, lukt bij een Mastiff ook prima .

daywalker schreef:

renee-uk schreef:

malinois schreef: maar je wilt dus niet de kroonjuwelen kwijtraken, dat schrijf je zelf in je vb hierboven. Wat heeft chemische castratie dan voor zin?
Dat je een tijdje een makkelijkere hond hebt en dat je daarna weer volle bak aan het werk moet? Dat kun je nu ook al doen, daar heb je geen chemisch goedje voor nodig.

ik snap ook niet helemaal waarom dat nodig is als je zoveel africhtingservaring hebt
Ik heb helemaal niet zoveel ervaring in de africhting maar het zou al verschrikkelijk erg moeten zijn wou ik chemische castratie of een chip overwegen en over een echte castratie hebben we het dan al helemaal niet.

wanneer je met een loopse teef in huis zit en een dekreu, moet je effe proberen om dat in goede banen te leiden wanneer de teef willig is. Knappe jongen die dan een Duitse dog in het gareel houdt. Dus niet dekken even een chemische castratie en geen miserie.

voor die 2 x per jaar een paar dagen? Toch eens nooit, die zooi in mn hond. En wat Budkes zegt, dan zet je ze maar ff uit elkaar... dat weet je vantevoren als je een teef en een reu hebt. Ik heb jaren zowel teef als reuen binnen gehad, dus ook wanneer ze loops was...

Het kan alleen handig zijn als je wilt weten in hoeverre het probleem hormoongerelateerd is.

Maar in dit geval zou ik het niet overwegen moet ik zeggen.
Gewoon trainen met die hond.

de mensen hun mening is duidelijk geloof ik. Niet laten helpen!!! Goed toch?

malinois schreef:

daywalker schreef:Als je niet wil dat je hond de kroonjuwelen kwijtraakt, ondanks zijn gedrag, is het misschien een idee om hem chemisch te laten castreren. Bij mijn hond werkt het prima alhoewel ik er eerst sceptisch tegenover stond.

en dan, dat is na een tijdje uitgewerkt en wat dan?

Het kan een ommekeer brengen, de hond is tijdens de chem. castratie bereikbaar voor training (zie mijn post vorige blz.)

Als het echt been probleem is om tot hem door te dringen om zijn focus te krijgen zou je castratie kunnen overwegen.
Ben niet zo voor.
Maar als het kan helpen om meer rust in de hond te brengen en in jezelf dan zou ik daar niet zo mee zitten .
Soms dan kun je die ballen missen als kiespijn.

malinois schreef:

daywalker schreef:Als je niet wil dat je hond de kroonjuwelen kwijtraakt, ondanks zijn gedrag, is het misschien een idee om hem chemisch te laten castreren. Bij mijn hond werkt het prima alhoewel ik er eerst sceptisch tegenover stond.

en dan, dat is na een tijdje uitgewerkt en wat dan?

Om een reu over een moeilijke periode tijdens zijn puberteit te helpen is chemische castratie een prima middel. Eventueel kan je het nog een keer herhalen. Er slijt dan geen ongewenst gedrag in en als de lastige jaren voorbij zijn kan je het achterwege laten.

Dat zou voor mij absoluut geen reden zijn om dat spul er in te gooien... je moet nog steeds gaan opvoeden en of je daar nu dat spul voor nodig heb, daar geloofik dus niet in.

Ik zou die meuk ook niet in mijn hond laten zetten maar als het alternatief castreren is... tja... dan zou ik voor chemische castratie kiezen.

daywalker schreef:

renee-uk schreef:

malinois schreef: maar je wilt dus niet de kroonjuwelen kwijtraken, dat schrijf je zelf in je vb hierboven. Wat heeft chemische castratie dan voor zin?
Dat je een tijdje een makkelijkere hond hebt en dat je daarna weer volle bak aan het werk moet? Dat kun je nu ook al doen, daar heb je geen chemisch goedje voor nodig.

ik snap ook niet helemaal waarom dat nodig is als je zoveel africhtingservaring hebt
Ik heb helemaal niet zoveel ervaring in de africhting maar het zou al verschrikkelijk erg moeten zijn wou ik chemische castratie of een chip overwegen en over een echte castratie hebben we het dan al helemaal niet.

wanneer je met een loopse teef in huis zit en een dekreu, moet je effe proberen om dat in goede banen te leiden wanneer de teef willig is. Knappe jongen die dan een Duitse dog in het gareel houdt. Dus niet dekken even een chemische castratie en geen miserie.

je kunt toch niet 2 of 3 keer per jaar je reu chemisch castreren? gezond is anders. maar het zal wel makkelijk zijn idd, en dat dient de mens....

ik ken nu 2 reuen die rond de leeftijd van 1 jaar het suprelorin staafje kregen omdat ze zo bezig waren met hormonen dat ze dus totaal niet te bereiken waren ook niet voor training.

de suprelorin heeft er voor gezorgd dat ze minder last hadden van de hormonen, baasjes konden weer verder gaan en toen de suprolorin was uitgewerkt, was de hond zodanig "getraind" (en 6 maanden ouder) waardoor het gedrag veel beter te doorbreken was en de honden nu nog met hun ballen kunnen rondlopen

soms is het een handig hulpmiddel voor honden die gewoon niet te doorbreken zijn zodat de hond niet gecastreerd hoeft te worden

als ik dan de keus had dan 1x een suprelorin staafje dan 1x een castratie

tkuijernl schreef:ik ken nu 2 reuen die rond de leeftijd van 1 jaar het suprelorin staafje kregen omdat ze zo bezig waren met hormonen dat ze dus totaal niet te bereiken waren ook niet voor training.

de suprelorin heeft er voor gezorgd dat ze minder last hadden van de hormonen, baasjes konden weer verder gaan en toen de suprolorin was uitgewerkt, was de hond zodanig "getraind" (en 6 maanden ouder) waardoor het gedrag veel beter te doorbreken was en de honden nu nog met hun ballen kunnen rondlopen

soms is het een handig hulpmiddel voor honden die gewoon niet te doorbreken zijn zodat de hond niet gecastreerd hoeft te worden

als ik dan de keus had dan 1x een suprelorin staafje dan 1x een castratie

2 keer castratie wordt ook een beetje moeilijk

Ik denk dat castreren hier geen oplossing is.
De reu is net 1 jaar en heeft nu pas door dat hij een piemel heeft.

Ik vindt castratie de weg van de minste weerstand.
Wij hebben 4 reuen gedad, 1 daarvan moest om medische gecastreed worden.
Je wilt niet weten hoe erg wij dit vonden.

Nummer 5 is ook in de ontdekkingsfase.............so what.
Accepteren dat je even met een andere (geile) hond te maken hebt zou ik adviseren.

Over dat dekken en het vermeerderen van rassen zeg ik maar niks...............dat raakt kant nog wal.

Hutsje schreef:

tkuijernl schreef:ik ken nu 2 reuen die rond de leeftijd van 1 jaar het suprelorin staafje kregen omdat ze zo bezig waren met hormonen dat ze dus totaal niet te bereiken waren ook niet voor training.

de suprelorin heeft er voor gezorgd dat ze minder last hadden van de hormonen, baasjes konden weer verder gaan en toen de suprolorin was uitgewerkt, was de hond zodanig "getraind" (en 6 maanden ouder) waardoor het gedrag veel beter te doorbreken was en de honden nu nog met hun ballen kunnen rondlopen

soms is het een handig hulpmiddel voor honden die gewoon niet te doorbreken zijn zodat de hond niet gecastreerd hoeft te worden

als ik dan de keus had dan 1x een suprelorin staafje dan 1x een castratie

2 keer castratie wordt ook een beetje moeilijk

hahah jij was wakker haha ik doelde er eigenlijk op dat castratie gelijk zo definitief is hahah

S@ndr@ schreef:waarom het een of het ander, hij kan toch intact blijven en gewoon leren dat dat gedrag niet geaccepteerd wordt, misschien moet je als eigenaar even omschakelen, maar de hond kan het wel leren hoor

Helemaal mee eens... Opvoeden en flink blijven trainen.
Hier 3 reuen bij 3 teven... Niks geen problemen. En er is maar één dekreu bij. Met mijn Labrador ook in het veld getraind. En vooral geleerd (met doorzetten) dat trainen boven alles ging.
Het dekken maakte bij mij niks uit in de rust... of juist niet. Qua gedrag niet met chemische castratie ook niet. Wij hebben onze lab (nu 9) pas laten castreren. Alleen om de reden dat hij het meerdere keren per jaar drie weken zwaar had als hij bij zijn beste vriendinnen weg moest. Hij is zo gehecht aan hen... De loopsheid kon hem niks schelen Dus na overleg met DA besloten... Qua karakter merken we echt geen verandering

Dus blijven trainen en lekker intact laten. En zeker niet gebruiken om alleen maar te vermeerderen omdat het zogenaamd beter voor hem is...

Nou hij is toch gecastreerd en we merken toch al lichtelijk verschil in zijn gedrag dan voor de castratie (en dat terwijl het effect meestal pas na 6 weken tot een half jaar na de castratie helemaal duidelijk is).
Hij markeert vele malen minder maar plast nu gewoon twee a drie keer een flinke plas.
Teven zijn nog steeds interessant maar hij duikt er niet meer te pas en te onpas bovenop maar het allerbelangrijkste is dat hij minder dominant is geworden naar andere honden (reuen).
Nog een positief effect dat ik opgemerkt heb is dat hij nu iets aanhankelijker naar mij toe lijkt, minder eigengereid. De keus tussen baas en hond blijft soms moelijk maar neigt nu iets makkelijk naar baas. Maar goed e.e.a. valt natuurlijk ook te danken aan consequent trainen
Achteraf gezien ben ik blij dat ik hem heb laten helpen en niet nog heb laten rondlopen met een overdosis hormonen waar hij niks mee kan/mag.
De dierenarts verzekerde mij dat het qua groei niet uitmaakt aangezien hij al redelijk uitgegroeid is (daarbij sluiten de groeischijven later onder invloed van castratie) en erg overmaats voor een Labrador. Hij mag alleen qua gewicht nog iets aankomen (is nu 35 kg en zijn flanken zijn duidelijk zichtbaar).

Bmamavan2 schreef:Nou hij is toch gecastreerd en we merken toch al lichtelijk verschil in zijn gedrag dan voor de castratie (en dat terwijl het effect meestal pas na 6 weken tot een half jaar na de castratie helemaal duidelijk is).
Hij markeert vele malen minder maar plast nu gewoon twee a drie keer een flinke plas.
Teven zijn nog steeds interessant maar hij duikt er niet meer te pas en te onpas bovenop maar het allerbelangrijkste is dat hij minder dominant is geworden naar andere honden (reuen).
Nog een positief effect dat ik opgemerkt heb is dat hij nu iets aanhankelijker naar mij toe lijkt, minder eigengereid. De keus tussen baas en hond blijft soms moelijk maar neigt nu iets makkelijk naar baas. Maar goed e.e.a. valt natuurlijk ook te danken aan consequent trainen
Achteraf gezien ben ik blij dat ik hem heb laten helpen en niet nog heb laten rondlopen met een overdosis hormonen waar hij niks mee kan/mag.
De dierenarts verzekerde mij dat het qua groei niet uitmaakt aangezien hij al redelijk uitgegroeid is (daarbij sluiten de groeischijven later onder invloed van castratie) en erg overmaats voor een Labrador. Hij mag alleen qua gewicht nog iets aankomen (is nu 35 kg en zijn flanken zijn duidelijk zichtbaar).

Waarom een reu nemen als je niet met reuengedrag overweg kan?
Ik snap dat nooit zo goed.., was dan voor een teef gegaan als reuengedrag je niet aanstaat.

Pfff waarom moeten sommige mensen je toch steeds even een steek geven omdat ze het "beter"weten?
Wij hebben jaren geleden een dominant agressieve hond uit het asiel gehad. Geweldige hond....voor ons!
Maar hij klapte op alles wat hij zag en ondanks tig manieren van trainen is dit nooit meer goed gekomen helaas.
Na een aantal jaren werd het echt onverantwoord om hem nog te houden maar herplaatsen was geen optie meer (asiel zou hem zelf ook laten inslapen) dus hebben wij de moeilijke keuze gemaakt om hem te laten inslapen.
Na jaren geen hond te hebben gehad (i.v.m. kleine kinderen) ben ik in de opvang van asielhonden verzeild geraakt en daar zat deze hond tussen (als pup). Het was de bedoeling dat deze naar een nieuwe baas zou gaan maar er was een enorme klik dus hij is gebleven. En natuurlijk weet je dat het een reu is (heb ook geen voorkeur voor teven) maar je gaat er van uit dat her een leuke, lieve, sociale hond zal worden en daar doe je dan ook alles aan (trainen, meenemen door stad en land, opvoeden, consequent zijn, liefde geven) tot het moment dat zijn hormonen zwaar de overhand gaan nemen. En nee dan bedoel ik niet een beetje reugebonden gedrag maar echt zwaar het padje kwijt zijn. Dat zag ik niet alleen, dat zag mijn schoonmoeder (keurmeester en liefhebber van Griffons), dat zagen ze op de club, dat zagen ze bij het asiel en dat zag een kennis die Presa's fokt en traint (en dan heb je het toch over een aardig hondje).
Trainen, uitlaten en ergens mee naar toe nemen werd de laatste tijd een echte verzoeking want hij gooide zijn kracht in de strijd en zag mij als baasje (van 1.61 en 50 kg.) echt niet meer staan, zelfs het lekkerste vlees had geen effect meer. Toen hij daarbij ook nog steeds kleinere reuen begon aan te vallen (en doorgaan terwijl deze al lang en breed op hun rug lagen)was mijn beeld van leuke gezellige gezinshond toch wel even uit elkaar gespat. En tsja misschien idealistisch gedacht van mij maar ik wil graag een leuke, sociale en gehoorzame hond die je overal mee naar toe kan nemen (zeker met kinderen erbij!!!)zonder bang te zijn voor ongelukken (heb met onze andere hond al jaren met zo'n gevoel gelopen en wilde dat niet nog eens meemaken).
En ik heb getraind tot het me bloed (letterlijk), zweet en tranen kostte en ik het eigenlijk wilde opgeven. Maar ik heb steeds doorgezet, alleen dan nu met castratie als ondersteuning, god zij dank!
Wij hebben een dierenarts die ook gedragsdeskundige is en ook hij gaf aan dat dat bij deze hond gewoon een gunstig effect zou hebben, naast zijn training, en dat blijkt dus.
Maar ja nu ga ik me eigenlijk weer zitten verdedigen terwijl ik een zeer doordachte keuze heb gemaakt wat betreft de castratie van MIJN hond. Ik ben niet over een nacht ijs gegaan en heb alle voors en tegens goed overwogen (ook de adviezen die hier gegeven zijn)en ben nu toch blij dat ik het gedaan heb en hoop nog jaren te genieten van mijn hond die lekker gek, druk, enthousiast, wild, ontstuimig is maar ook komt wanneer ik dat vraag en zich weet te gedragen (dus niet aanvallen enzo).

Het beestje is 1 jaar.
Zoals vaker gezegd: Castratie is geen vervanging van opvoeding!

Snap de redenatie van je DA niet, hij is al te groot & dan ook nog lekker ff langer door laten groeien omdat z'n groeischijven later sluiten...verder noem ik het een hond vermenselijken als je zo'n opmerking maakt over hormonen door z'n lijf waar hij niets mee kan of mag....das nl onzin, het is vrij natuurlijk dat ze niet dekken, ook bv bij wolven, enkel de alpha reu mag dekken.

Ik denk dat zijn gedrag heel normaal was voor een Labrador van 1 jaar. Volgende keer misschien een wat minder druk ras uitkiezen