Het HondenForum

josefientje schreef:Geen rare vraag, het was bij mij ook de eerste vraag die bij mij opkwam. Nee, dat wordt nog niet gedaan.

Ach we nemen het nu met de dag. Hij leeft wmb in geleende tijd, en elke dag die hij meepikt is er één. We zijn net lekker even naar het bos geweest en ik heb hem gewoon losgelaten Als je in geleende tijd leeft, moet het wel lekkere geleende tijd zijn. We hebben de ronde wel een beetje ingekort, maar het was fijn.

Fijn voor je en Willem, om een heerlijke boswandeling te hebben gehad..........

Wordt er nog getest op de ziekte van Addison? Zoals je op de vorige pagina kunt lezen kan dit namelijk een ziekte zijn die nierfalen tot gevolg heeft, maar daar is met medicatie in sommige gevallen gewoon iets aan te doen, zodat de hond gewoon verder kan. Ik zou naast de reeds gestelde diagnose toch nader onderzoek vragen.

josefientje schreef:Nee, we hebben vrijdagavond laat pas de uitslag gehad. Over de oorzaak is (nog) niets bekend. We zijn nu eigenlijk bezig met kijken of en hoelang we het kunnen rekken. Als hij een beetje bijtrekt met de dieetbrokken, die hij goddank met smaak naar binnen heeft gewerkt vanmorgen, gaat hij verder in geleende tijd, totdat ik vind dat de kwaliteit van leven er niet meer is.

Ik zou daar wel het mijne van willen weten. Plotseling nierfalen gebeurt niet zomaar en kan een onderliggende reden hebben. Ziekte van Addison is al genoemd, maar infectieziektes zoals Ehrlichiosis of Leptospirosis kunnen daar bv. ook debet aan zijn. Is dit al uitgesloten of moet dat nog worden onderzocht? Fijn dat het met je hond iets beter lijkt te gaan.
Als er een infectieziekte in het spel kan zijn, kan spoelen en zeker in het begin het langdurig in de kliniek behandelen wel zijn vruchten afwerpen. Hou je hondje goed in de gaten, hoor.
Sterkte!

Hilly45 schreef:Wat erg lijkt me dat, om zo'n diagnose te horen. Nieren zijn zo cruciaal. Ik hoop dat het wat beter gaat of blijft gaan. Rare vraag misschien, maar is het nog niet mogelijk bij honden om niertransplantatie te doen?

Vanaf 1903 is de wetenschap in Nederland al bezig met niertransplantaties op proefdieren, waaronder honden, ter voorbereiding op niertransplantaties bij mensen. Sinds een x-aantal jaren mogen er nog maar sporadisch honden worden gebruikt en is de wetenschap uitgeweken naar omringende Europese landen. Als daarbij de peperdure medicatie op die honden niet zou aanslaan, dan zou het ook bij mensen een groot dilemma zijn. Sinds ik me al een tijd in nierziektes bij mensen verdiep, kan ik me niet voorstellen dat de veterinaire wetenschap in Europa nog niet zover is om niertransplantaties uit te voeren. Ik denk dat het dilemma zit in de nazorg na die transplantatie. De afstootverschijnselen zijn niet groter dan bij de gemiddelde mens. Het kostenplaatje van de medicatie en nabehandeling met speciale apparatuur vormen waarschijnlijk het grootste struikelblok. Amerika is wat dat betreft een stuk verder. En lopen wij hier zo'n beetje achter de feiten aan. Maar een normaal mens kan zo'n kostbare operatie plus die nazorg ook niet spontaan ophoesten.

Inge O schreef:

mwillow schreef: En lopen wij hier zo'n beetje achter de feiten aan. Maar een normaal mens kan zo'n kostbare operatie plus die nazorg ook niet spontaan ophoesten.

als dat zo is hoop ik uit de grond van mijn hart dat we nog heel lang op die plaats blijven lopen.

als ik de evolutie van de laatste jaren zo bekijk moet ik eerlijk toegeven dat voor mij de grens stilaan zowat bereikt is voor wat betreft het uitvoeren van supercomplexe (en dus ook superdure) ingrepen op huisdieren. daar zit namelijk een heel naar kantje aan : mensen die niet die financiële draagkracht hebben worden steeds meer (mentaal dan) tot beslissingen gedwongen die ze vroeger niet eens konden of hoefden te maken en voor je aan een huisdier begint moet je straks nog een goedkeuring krijgen van je banksaldo.

Dat is gewoon een feit en zie je nu al gebeuren met bepaalde operaties. En een zorgverzekeraar voor huisdieren gaat dit soort complexe operaties echt niet vergoeden. In de humane zorg is dat al een compleet drama met de matige middelen die daarvoor beschikbaar zijn in bepaalde ziekenhuizen.
Overigens zou ik bij een dier nooit kiezen voor een niertransplantatie. Een mens kan voor zichzelf een bewuste beslissing nemen, met alle zeer pijnlijke gevolgen van dien. Een dier zou ik dat leed nooit willen aandoen.

LongFields schreef:Wordt er nog getest op de ziekte van Addison? Zoals je op de vorige pagina kunt lezen kan dit namelijk een ziekte zijn die nierfalen tot gevolg heeft, maar daar is met medicatie in sommige gevallen gewoon iets aan te doen, zodat de hond gewoon verder kan. Ik zou naast de reeds gestelde diagnose toch nader onderzoek vragen.

Ja, als hij weer een beetje bijtrekt, zoals het er nu ook naar uitziet, zullen we verder testen natuurlijk, maar zoals ik al eerder zei, ik ga hem geen dagen achterlaten in een kliniek, hij zou het niet begrijpen en doodongelukkig zijn. Ik bekijk het nu per dag, als we eerst dat extreme afvallen maar kunnen stoppen. Hij slaapt wel veel nu, maar zijn ogen staan veel helderder. Ik hou hem met argusogen in de gaten

Een niertransplantatie zou ik ook nooit laten doen. Een dier moet zich goed voelen en niet stijf onder de medicijnen te staan, dat vind ik geen manier van leven voor een dier. Zoals hij nu is is het minimale wat ik voor een hond leefbaar vind. Hij gaat nu weer graag mee naar buiten en leest zeer uitgebreid de "buurtkrant" in het bos, en neemt zelfs af en toe een spurtje met Sil.

Voor bloedonderzoek hoeft hij toch helemaal niet dagenlang in een kliniek te verblijven? Dat laat je gewoon bij je eigen dierenarts afnemen en die zorgt voor verzending naar een laboratorium dat de betreffende tests kan doen.

Wat een rotnieuws.
Heel veel sterkte.

LongFields schreef:Voor bloedonderzoek hoeft hij toch helemaal niet dagenlang in een kliniek te verblijven? Dat laat je gewoon bij je eigen dierenarts afnemen en die zorgt voor verzending naar een laboratorium dat de betreffende tests kan doen.

Vaak wordt er eerst bloed afgenomen en kijken ze naar het kaliumgehalte (bij addison te hoog) en het natiumgehalte (bij addison te laag). Als bij dit onderzoek verdenking is op Addison dan doen ze een ACTH- stimulatietest.
Dan nemen ze bloed af om de waarde van het cortisolspiegel vast te stellen. Dan wordt er een hormoon ACTH in de bloedbaan ingespoten.
Dit hormoon zou de bijnierschors moeten stimuleren. Een uur na de injectie nemen ze weer bloed af om op nieuw de cortisolspiegel te bepalen.
Daarbij kunnen ze dan dus zien of de bijnierschors voldoende werkt.

Dus samenvattend, je staat met een goed anderhalf tot twee uur weer buiten.

josefientje schreef:Geen rare vraag, het was bij mij ook de eerste vraag die bij mij opkwam. Nee, dat wordt nog niet gedaan.

Ach we nemen het nu met de dag. Hij leeft wmb in geleende tijd, en elke dag die hij meepikt is er één. We zijn net lekker even naar het bos geweest en ik heb hem gewoon losgelaten Als je in geleende tijd leeft, moet het wel lekkere geleende tijd zijn. We hebben de ronde wel een beetje ingekort, maar het was fijn.

Ik heb een kat gehad met nierfalen die het op een dieet nog jarenlang geweldig heeft gedaan (een eerdere kat had acuut nierfalen en was niet meer te redden, dus bij nr. 2 waren we er vlug bij omdat we heel gespitst waren op de symptomen). Dus het kan echt nog wel een tijdje hartstikke goed gaan. Ik duim voor je!

Inge O schreef:

mwillow schreef: En lopen wij hier zo'n beetje achter de feiten aan. Maar een normaal mens kan zo'n kostbare operatie plus die nazorg ook niet spontaan ophoesten.

als dat zo is hoop ik uit de grond van mijn hart dat we nog heel lang op die plaats blijven lopen.

als ik de evolutie van de laatste jaren zo bekijk moet ik eerlijk toegeven dat voor mij de grens stilaan zowat bereikt is voor wat betreft het uitvoeren van supercomplexe (en dus ook superdure) ingrepen op huisdieren. daar zit namelijk een heel naar kantje aan : mensen die niet die financiële draagkracht hebben worden steeds meer (mentaal dan) tot beslissingen gedwongen die ze vroeger niet eens konden of hoefden te maken en voor je aan een huisdier begint moet je straks nog een goedkeuring krijgen van je banksaldo.

Al had ik geld als water zou ik met een hond die zich stikberoerd voelt niet extreem gaan lopen dokteren. Als je geen 100 % garantie hebt op herstel vind ik dat puur dierenleed, dat gesjouw met een ziek beessie van de ene naar de andere specialist.

Hanneke2 schreef: Al had ik geld als water zou ik met een hond die zich stikberoerd voelt niet extreem gaan lopen dokteren. Als je geen 100 % garantie hebt op herstel vind ik dat puur dierenleed, dat gesjouw met een ziek beessie van de ene naar de andere specialist.

Ik zou toch echt wel willen weten wat de oorzaak is dat mijn hond zich zo stikberoerd zou voelen, als daar wekenlang onderzoek voor nodig is dan niet maar wel als het mogelijk is de oorzaak te achterhalen door middel van bloedonderzoek. Dat is snel gebeurd en nauwelijks belastend.

LongFields schreef:Voor bloedonderzoek hoeft hij toch helemaal niet dagenlang in een kliniek te verblijven? Dat laat je gewoon bij je eigen dierenarts afnemen en die zorgt voor verzending naar een laboratorium dat de betreffende tests kan doen.

Nee, voor testen hoeft hij niet naar een kliniek, voor spoelen wel

Hanneke2 schreef: Al had ik geld als water zou ik met een hond die zich stikberoerd voelt niet extreem gaan lopen dokteren. Als je geen 100 % garantie hebt op herstel vind ik dat puur dierenleed, dat gesjouw met een ziek beessie van de ene naar de andere specialist.

Zo denk ik er ook over.

We testen wel e.e.a., maar als hij echt beroerd wordt, laten we hem gaan, hoe pijnlijk ook voor ons.

josefientje schreef:

LongFields schreef:Voor bloedonderzoek hoeft hij toch helemaal niet dagenlang in een kliniek te verblijven? Dat laat je gewoon bij je eigen dierenarts afnemen en die zorgt voor verzending naar een laboratorium dat de betreffende tests kan doen.

Nee, voor testen hoeft hij niet naar een kliniek, voor spoelen wel

Ik heb het toen bij Jenny thuis gedaan.
Maar het wel slopend hoor om 3 dagen lang 12 uur bij je hond te zitten zodat ze het infuus er niet uittrekt.
Ze moest 3 flessen per dag van 750 ml. en die flessen mogen doorlopen met ongeveer 1 druppel per seconde.
Het duurde dus een uur of 4 voordat zo'n fles leeg was.
Dan haalde ik de fles los en sloot de branule af met verband om snel een plas- en poeprondje te doen.
Thuisgekomen moest ik de branule weer doorspoelen en dan moest ze weer aan de volgende fles.
Het was voor Jenny natuurlijk heel fijn dat ik het thuis mocht doen en daarom heb ik het ook gedaan, maar ik was kapot na 3 dagen op m'n kont op de grond te hebben gezeten.

Inge O schreef:ik denk toch dat dit vooral opgaat in het geval van een nierinfectie waar je dus tijdens de (AB)-behandeling even het lichaam moet ondersteunen omdat de nieren het alleen niet meer redden, op dat moment dan. het overbruggen van een tijdelijke toestand dus.

dat je met spoelen geen nieren beter maakt ben ik wel van overtuigd dus als er bij willem niet meteen een onderliggende (infectieuze) oorzaak te vinden is zie ik het toch ook heel somber in .

Iedere vorm van ontsteking (dus ook de niet-infectieuze vormen, zoals vergiftiging met NSAIDS) zullen er voor zorgen dat de nieren al dan niet tijdelijk hun werk neerleggen. Hoeveel blijvende schade aangericht wordt is mede afhankelijk van hoe snel er ingegrepen wordt- met spoelen bijvoorbeeld en als je een bacteriele infectie verwacht, uiteraard met antibiotica. Verder is de hele diagnose geloof ik gebaseerd op welgeteld 1 bloedproef. Over urineanalyse lees ik helemaal niets. Kreatinine en Urea kunnen ook sterk verhoogd zijn als er een probleem voor- of achter de nieren ligt (uitdroging, of obstructie bijvoorbeeld). Als de dichtheid van de urine niet gemeten is valt dat al helemaal niet uit te sluiten. En in het geval van een obstructie zegt zelfs de dichtheid helemaal niets. Voorbeeld: laatst kwam er bij ons een kat binnen. Urea en kreatinine waren buiten alle proporties (ik moest het plasma zelfs verdunnen om de kreatinine te kunnen meten). Urinedichtheid 1.030 wat dus onder de kritische waarde ligt. Inslapen dus? Nee, kat had een obstructie en er was met de nieren totaal niets aan de hand.

Als het nu een 16 jarig hondje was dan zei ik Ok, wellicht niets meer aan te doen. Maar blijvend idiopathisch nierfalen bij een 4 jarige hond vaststellen zónder eerst te spoelen en andere oorzaken netjes uit te sluiten vind ik erg hard van stapel lopen. Bij ons had Willem 100% zeker een dag aan het infuus gegaan, er was zo snel mogelijk gezocht naar andere (behandelbare) oorzaken, en pas als blijkt dat er niets te vinden is en de waarden dalen niet spectaculair met de spoeling kom je eens tot de conclusie dat de nieren zelf het wellicht aan het opgeven zijn.

josefientje schreef:

Hanneke2 schreef: Al had ik geld als water zou ik met een hond die zich stikberoerd voelt niet extreem gaan lopen dokteren. Als je geen 100 % garantie hebt op herstel vind ik dat puur dierenleed, dat gesjouw met een ziek beessie van de ene naar de andere specialist.

Zo denk ik er ook over.

We testen wel e.e.a., maar als hij echt beroerd wordt, laten we hem gaan, hoe pijnlijk ook voor ons.

Dan ben je natuurlijk snel uitbehandeld want 100% garantie heb je helemaal nooit. Maar goed een hond opgeven omdat uit 1 bloedproef blijkt dat de nieren het op dat moment zwaar hebben (andere conclusies kun je hier niet uit trekken) komt natuurlijk ook gewoon neer op niet behandelen.

Inge O schreef:mensen die niet die financiële draagkracht hebben worden steeds meer (mentaal dan) tot beslissingen gedwongen die ze vroeger niet eens konden of hoefden te maken en voor je aan een huisdier begint moet je straks nog een goedkeuring krijgen van je banksaldo.

Dus 'iemand' moet voor mij bepalen wat ik maximaal aan mijn huisdier uit mag geven? En wat moet de grens dan zijn? Iemand met minimumloon moet het kunnen betalen? Dan zijn we hier snel uitbehandeld want het minimumloon is hier ongeveer 3 euro per dag. Zoiemand is al een weekloon kwijt om een hond beschaafd in te kunnen slapen (en dan is alleen het materiaal betaald). En als dan Carlos Slim binnen komt moet ik hem vertellen dat ik zijn hond/kat met gebroken poot in moet slapen omdat het anders zo zielig is voor al die mensen die de operatie niet kunnen betalen? Kijk objectief gezien zou het voor mij bijna onbetaalbaar zijn om een MRI te laten doen voor een huisdier van mij, kost me ongeveer twee keer een weekloon. Toch heb ik dat er met alle genoegen voor over, en dat is niet omdat ik me anders schuldig voel.

Ik denk dat mensen prima in staat zijn te bepalen wat ze uit willen geven aan een huisdier. Sommige mensen zullen hun auto verkopen om hun hond twee maanden langer te laten leven (heb ik letterlijk meegemaakt) andere mensen zetten er veel eerder een streep onder. Maar dat is toch een beslissing die ieder voor zich moet maken, de dierenarts moet gewoon de opties aangeven maar niet voor de klant willen denken. Wel kun je verschillende niveaus (goede) zorg aanbieden. Mensen kunnen zelf kiezen of ze naar een duurdere of een wat goedkopere kliniek gaan, en binnen die klinieken kunnen ook verschillende opties aangeboden worden. Dus voor mensen waarvoor twee complete kunstheupen onbetaalbaar is kunnen kiezen voor heupkopresectie, maar mensen die dat geld er wel voor over hebben moeten daar niet toe gedwongen worden omdat het anders zo zielig is voor de rest De discussie niertransplantatie zou wat mij betreft niet over de kosten gaan, maar uitsluitend over welzijn (hoe voelt de patiënt zich na de operatie, hoe ziet zijn leven eruit?) en etica (wat gebeurt er met de donor....). Of mensen het kunnen en willen betalen dat moeten ze toch echt zelf bepalen, niet de dierenarts.

Groetjes,

Kees

josefientje schreef:Geen rare vraag, het was bij mij ook de eerste vraag die bij mij opkwam. Nee, dat wordt nog niet gedaan.

Ach we nemen het nu met de dag. Hij leeft wmb in geleende tijd, en elke dag die hij meepikt is er één. We zijn net lekker even naar het bos geweest en ik heb hem gewoon losgelaten Als je in geleende tijd leeft, moet het wel lekkere geleende tijd zijn. We hebben de ronde wel een beetje ingekort, maar het was fijn.

Dat je maar veel tijdmag lenen

Inge O schreef:met deze redenering voor wat betreft verdere onderzoeken om echt tot de juiste diagnose te komen ben ik het eens, ik zei ook nergens dat ik het zomaar met die diagnose eens was maar 'als' de hond (chronisch) nierfalen had ik spoelen niet meteen meer als reële oplossing zag.

Dan zijn we het inderdaad eens Hoewel.. ik kende dus een kat waarbij op zijn 18de chronisch nierfalen gediagnosticeerd is. Gespoeld en ging blij weer naar huis. Vervolgens kwam die iedere 6 maanden ongeveer als een vaatdoek binnen, maar altijd na twee dagen infuus weer helemaal gelukkig naar huis. Uiteindelijk is hij 24 geworden! Maar ok, dat zijn de hele grote uitzonderingen natuurlijk.

Casey schreef: Dus 'iemand' moet voor mij bepalen wat ik maximaal aan mijn huisdier uit mag geven?

nu draai je het om, dat heb ik nergens geïnsinueerd.

Ik denk dat mensen prima in staat zijn te bepalen wat ze uit willen geven aan een huisdier.

en daarover verschillen we dus duidelijk van mening want ik denk dat dit zeker niet voor iedereen opgaat. ik vrees dat sociale druk, 'peer pressure', hier een steeds grotere rol gaat spelen en dat in combinatie met de steeds maar toenemende behandelingsmogelijkheden vind ik persoonlijk een evolutie die ik niet zomaar toe kan juichen.

Ik blijf dit toch een moeilijk punt vinden hoor. Een tijdje geleden hebben mijn vriendin en ik een Yorkie met een levershunt geopereerd. Dat was in dit geval experimenteel (want om de één of andere reden was dat in Mexico nog nooit met succes uitgevoerd) en dus heeft de kliniek alles betaald. Maar de volgende keer moeten de eigenaren dat dus wel zelf betalen, en dan hebben we het over een bedrag van rond de 1000 euro exclusief ziekenhuisopname, met evengoed het risico dat de patiënt binnen een week na de operatie overlijdt aan leverstuwing. Moeten we die optie dan toch maar niet aanbieden omdat niet iedereen dat kan betalen? Of moeten we eerst kijken naar wat voor auto de eigenaren hebben? Of alleen aanbieden voor stamboek-yorkies maar niet aan mixjes?
Een tijdje daarvoor hebben we een hondje geopereerd met mega-oesophagus wegens persistent right aortic arch. Dat ging ook niet gratis, en het was een afgrijselijk lelijk onaanzienlijk mixje maar de eigenaresse (die ook niet echt veel geld had) heeft echt staan janken van blijdschap dat het allemaal goed gegaan was.
Als mensen door peer-pressure dingen doen die ze eigenlijk niet willen of kunnen is dat beroerd maar ik denk dat een dierenarts zich daar toch buiten zou moeten houden... en in ieder geval niet alle vooruitgang preventief stopzetten

Ik denk trouwens dat mensen zelf ook een grote verantwoordelijkheid hebben mbt de dierenartskosten. Als je een Engelse bulldog ofzo koop kun je gewoon weten dat je de rest van zijn leven regelmatig fikse bedragen kwijt bent. Als je dat niet wilt kun je ook gewoon een kruising boerenfoxje ofzo nemen, goede kans dat dat dan heel erg meevalt.

Kees

LongFields schreef:

Hanneke2 schreef: Al had ik geld als water zou ik met een hond die zich stikberoerd voelt niet extreem gaan lopen dokteren. Als je geen 100 % garantie hebt op herstel vind ik dat puur dierenleed, dat gesjouw met een ziek beessie van de ene naar de andere specialist.

Ik zou toch echt wel willen weten wat de oorzaak is dat mijn hond zich zo stikberoerd zou voelen, als daar wekenlang onderzoek voor nodig is dan niet maar wel als het mogelijk is de oorzaak te achterhalen door middel van bloedonderzoek. Dat is snel gebeurd en nauwelijks belastend.

Bloedonderzoek vind ik ook geen 'extreem dokteren'.

Nou, de uitslag is binnen en die was niet best.

Willem heeft Leishmania en zijn bloedwaardes waren over de hele linie weer verslechterd. We beginnen toch met medicatie voor Leish, we gaan door met de fortekor en we proberen de misselijkheid met een ander medicijn te onderdrukken.

Het is f^&%cking kl*&te, maar niet onverwacht. In mijn hart wist ik het eigenlijk al.

Voorlopig heeft hij vandaag lekker gegeten

josefientje schreef:Nou, de uitslag is binnen en die was niet best.

Willem heeft Leishmania en zijn bloedwaardes waren over de hele linie weer verslechterd. We beginnen toch met medicatie voor Leish, we gaan door met de fortekor en we proberen de misselijkheid met een ander medicijn te onderdrukken.

Het is f^&%cking kl*&te, maar niet onverwacht. In mijn hart wist ik het eigenlijk al.

Voorlopig heeft hij vandaag lekker gegeten

Gatver, wat een akelige uitslag. Ik hoop dat de medicijnen aanslaan!

En ik weet niet of je lid bent van het buitenlandse hondenforum, maar daar is een schat aan info te vinden over de behandeling en het verloop van LM.

Sterkte ermee en beterschap voor Willem!

Dank je Hanneke, ja ik ben lid van het buitenlandse hondenforum. Ik ben ook al in contact met Pedro.

Ach jemig, wat verdrietig

Verdorie! Arme willem!! Ik hoop echt dat de behandeling goed aanslaat en dat hij opknapt! Sterkte!

Allereerst sterkte met Willem, hopelijk mag hij nog even bij je blijven .

Voor de rest ben ik het wel met Inge O eens. De sociale druk om alles voor je huisdier over te moeten hebben is best groot, kijk alleen al op het forum. Je moet hier best sterk in je schoenen staan en je niets van anderen aantrekken om bepaalde beslissingen te nemen.

Wij gaan door totdat we weten wat er aan de hand is en spenderen daar ook veel aan, maar transpantaties, chemokuren, amputaties e.d. is echt een stap te ver.

Net zo goed als dat we de beslissing tot inslapen durven te nemen voor een hond die niet normaal in de maatschappij kan functioneren vanwege het gedrag.

Dank je.

We weten nu in ieder geval waar het vandaan komt en we proberen de LM tot staan te brengen met medicijnen. Helaas zijn de beste medicijnen voor LM niet geschikt voor een nierpatient . We zullen moeten roeien met de riemen die we hebben. Ondertussen blijf ik er scherp op letten dat het voor Willem hondwaardig blijft.

Wat een rot uitslag. Sterkte ermee.

heel veel sterkte

Sterkte!

Sterkte met deze rotuitslag..