Het HondenForum

Luca: absurd eigenwijs als pup, duurde erg lang voor ze zindelijk was, maar heel erg leuk en lief met andere honden en mensen!
Volwassen kan ze nog steeds heel eigenwijs zijn maar ze is ontzettend leergierig en leert dus ook heel snel en graag, uiteraard
nu zindelijk en nog steeds heerlijk met mensen, naar honden is ze sinds ze nu echt in een roedel leeft wat meer gereserveerd,
maar nog absoluut de meest hond-sociale in de roedel.

Amy: absurd eigenwijs als pup, absurd eigenwijs nog steeds als volwassen hond! Ze was heel snel zindelijk, en is dat ook altijd
gebleven. Als pup als de dood voor vreemden (tot de dag van vandaag weten we niet waarom) en nu als volwassen hond is ze
nog steeds niet 100% vrij met andere mensen, maar een wereld van verschil met haar als pup, ze zoekt zelf de mensen (ook
vreemden) op en wil graag de aandacht. Als pup overal bij 'praten' (piepen en gillen) en dat doet ze nu nog steeds..

Sora: hyperactief als pup, hyperactief als volwassen hond. Duurde vrij lang voor hij zindelijk was, maar sinds de eerste dag dat
het droog bleef in huis heeft hij NOOIT meer iets in huis gedaan. Als pup gereserveerd naar vreemden, nu vind hij iedereen lief.
Als pup redelijk fel op andere honden, en dat kan hij nu nog steeds wel zijn, maar meestal gaat het er wel rustig aan toe. Als pup
altijd veeeeeeel te druk om te kunnen komen knuffelen, nu is hij dus nog steeds heel druk, maar hij kan ook echt genieten van even
samen knuffelen.

Linx: kwam bij ons toen hij 6 maand was, en is eigenlijk niet veel veranderd.. Gereserveerd naar vreemden, maar als de anderen
het oké vinden komt hij wel met de meute mee, vrij onzeker (is er ook niet uit te krijgen, soms krijg je ook zo moeilijk contact met
hem), en al sinds hij kwam DOL op massages. Ontzettend speelgraag, dat is ook sinds het begin al zo. En een enorm slechte eter,
hoewel dat wel verbeterd is, maar het is nog steeds niet wat het zou moeten zijn.

_Kito was een slimme pup. Heeft ons uitgezocht als baasje
Hij was gewoon slim, luisterde goed, leerde snel. Eigenlijk supermakkelijk

Kito nu is eigenlijk nog net zo, kiest zelf de mensen uit die hij leuk vind.

_Nikan was een drabber, wat in zijn kop zat zat niet in zijn kont, nam gewoon zijn eigen beslissing als hij de kans kreeg en zo niet dan deed hij gewoon niets.

Niek nu, makkelijke soms wat onzekere hond, ietwat lomp maar op een leuke manier.

_Shaina moet eerlijk zeggen dat ik er erg aan moest wennen. Slim, geslepen , dramaqueen, na-aper gewoon totaal anders. Makkelijk dat het moeilijk was om om te schakelen. Dat wat de mannen niet mochten omdat zij er gebruik van zouden maken mag zij wel en doet er verder niets mee. Moeilijk uit te leggen eigenlijk, gewoon een hond die qua opvoeding haaks staat aan wat ik gewend ben

Shai nu, de braafheid zelfe

Jazz* (Bordeaux) was als pup vreselijk knuffelig en sociaal met leuke kwajongens streken die er tot zijn overlijden ook zijn gebleven. Een schat van een beest was het!

Over Huge (Bordeaux) kan ik helaas niets zeggen, die hebben wij op 5 jarige als her-plaatser opgenomen.

Denver (engelse cocker) is gekomen (uit Spanje) als een slechte gesocialiseerde pup van 12 weken (zwerfpup), bang voor alle geluiden en voorwerpen. Buiten enkel de overlevings module aan dus van voor naar achter en van links naar rechts en nul kontakt met ons. Na een jaar intensief trainen is het een leuke sociale hond die een stuk stabieler is geworden. Kan op sommige momenten nog echt achter Huge "schuilen" maar komt direct daarna wel zelf kijken wat het geluid nu is. Ook buiten maken we veel vooruit gang en hebben we redelijk kontakt nu. Is wel super sociaal en enthousiast naar andere honden en mensen en gek op kinderen! Leuk opgedroogt dus!

Milo kende niets, niet aan de riem lopen, andere honden, de straat, etc. etc. Het heeft bij hem (mede omdat hij eerst bij mijn schoonmoeder en vriend woonde 4 weken) een half jaar geduurd voordat hij buiten een poep en plas deed.
Hij heeft nooit wat gesloopt, is rustig, houdt niet van vreemden en door meerdere ervaringen houdt hij ook niet zo meer van andere honden.
Maar hij moet 'geen polonaise' aan zn lijf. Hij ligt graag in de buurt, en wel op schoot, maar hij houdt niet echt van veel gefrummel.

Jolie is een ander verhaal. Als pup denderde ze al over alles en iedereen heen, sloopte, kon niet alleen zijn, niet normaal aan de riem lopen, bang voor andere honden, etc.
Nu (ze is bijna anderhalf) is ze al een stuk rustiger, kan iets beter alleen zijn (maar met Milo samen kan ze prima alleen zijn), kan met training prima lopen, is alleen nog bang voor grotere groepen honden.
Ze begint nu eigenlijk echt meer open te staan voor training, etc. dat ze het ook leuk vindt om te doen, in het begin was alles om haar heen véél leuker
Ze is trouwens ook heel knuffelig en aanhankelijk.

als pup ? geen idee

als anderhalf jarige
een hond die nooit meer dan een meter bij me vandaan was.
alles en overal is t eng en zo
bijna 2 maand lang dat ik snachts wakker werd gemaakt m te kijken of ik dat echt was en er ook daad werkelijk was en opreageerde .
heb t allemaal overleefd en heb een geweldige hond er aan over gehouden
had er dan ook mee te maken dat ze bij het hele process is geweest van een spring levend naar dood in 2 maand tijd

leuk!


Cena was als pup bij de fokker een echte relnicht. Samen met haar broertje Duc was zij degene die haar broertjes en zusjes terroriseerde, de bank op wilde klimmen, met van alles wat niet van haar was er van door ging, de chihuahua van de familie niet met rust kon laten en uit de ren brak als het haar uit kwam. Ze was de onafhankelijkste van het stel, vond na 4 weken al dat ze mams niet meer nodig had.

Eenmaal bij ons was ze nog altijd stronteigenwijs en volhardend, maar tegelijkertijd leerde ze snel en vanaf dag 1 hield ze ons goed in de gaten en bleef ze bij ons in de buurt. Voor kleine kinderen was ze bang, de rest van de wereld vond ze prachtig.

En nu... nu is ze een doetje, die iedereen en alles leuk vindt, alles altijd maar goed vindt, buiten alleen oog heeft voor takken en potentiele takkenwerpers, binnen alleen oog heeft voor ons of voor een dutje. Een heerlijk lief, sociaal, gezellig, mooi beest!
Ik zou soms wel willen dat ze wat meer knuffelig was. Maar dat was ze als pup al niet. "All the women who are independent. Throw your paws up at me!"

Bram was zeer zelfstandig en onafhankelijk. Plaatste zich een beetje buiten het nest, maar controleerde de boel wel. Thuis was het lastig om een band met hem te krijgen. Hij was nogal vol van zichzelf. Zeer gericht op andere honden, veel minder op mensen. Stabiel.

Izzie maakte in het nest niet snel contact met mensen. Slim ding, genoot wel van nieuwe dingen doen. Bij mij hechtte ze zich snel aan mij. Ontzettend leergierig. Wat angstig, maar wel herstelvermogen.

Knoeppie was vrij rustig. Speelde zo nu en dan wat en ging dan weer lekker slapen.
Kon uren in een mandje boven op de bench naar buiten zitten kijken, wilde alles zien en weten.
Plaste in huis tot haar eerste verjaardag en luisterde al snel vrij goed.
Kon met alles en iedereen.

Ik was het eerste half jaar thuis dus ze hing (hangt) vrij sterk aan mij, heel gezellig was dat altijd!

Saffie was met acht weken best wel angstig en blafte naar alles wat ze niet vertrouwde (mensen, honden, voorwerpen). Die neiging heeft ze nog steeds, maar lang niet meer zo snel als toen ze nog een pup was, en lang niet altijd meer uit angst. Het blijft wel een punt van aandacht en ik zou haar ook geen zelfverzekerde hond willen noemen.
Voor de rest viel het volgens mij wel mee. Ze beet (puppybijten) wel heel erg, maar dat ging vanzelf over. Echt gesloopt heeft ze niet en ze kon al vrij snel goed alleen zijn. Met loslopen lette ze van zichzelf al goed op mij.
Het sociale gedrag-aspect was (en is) dus best lastig, maar voor de rest was ze geloof ik best makkelijk.
Dat concludeer ik nu trouwens achteraf en na het lezen van de verhalen van anderen, want destijds vond ik het allemaal best zwaar.

Harley was in het nest haantje de voorste.
Toonde dominante trekjes waar niks meer van over is toen hij eenmaal hier woonde.
Was tot de dood van Pardoes een gevoelig maar wel evenwichtig hondje.
Nu soms nerveus en erg onzeker en erg gevoelig. Wel een stuk beter als een jaar terug.
Is een enorme knuffel die nog nooit gegromt heeft en altijd over zich heen laat lopen maar hier thuis toch de ranghoogste is

Toya was pittig en behoorlijk dominant in het nest.
Eenmaal hier bleek dat ook toen ze als pup meerdere malen een volwassen teef tegen de grond werkte.
Had een kort lontje naar honden die haar afsnauwde. Vocht als pup regelmatig nu totaal niet meer.
Nu erg sociaal maar wel duidelijk in wat ze niet wil.(vooral over honden die willen domineren) Corrigeert alleen door te dreigen.
Gaat uit zichzelf geen strijd aan en probeert ook eerst te negeren voordat ze reageert.
Is altiijd erg mens gericht geweest en dat is ze nog steeds

Kenzo was een wantrouwig, angstig en onzeker hondje. Hij hield niet van mensen, andere honden waren toen hij wat minder ziek was best wel spannend.

Kenzo is nu naar mij toe vol vertrouwen, niet echt angstig meer maar wel onzeker. Vreemde mensen zijn nog steeds niet interessant, al gaat hij er nu beter mee om. Andere honden zijn niet leuk

Nova is heel erg slim, iedereen en alles is leuk Het is een ongelofelijke pieperd, die als ze haar zin niet krijgt een klaagzang laat horen. Ze is behoorlijk dapper, en mocht ze iets eng vinden hersteld ze snel.
Ik moest wel even aan haar wennen, want ze is heel anders dan Kenzo en heeft dus ook een andere aanpak nodig

Joey was een terrorpup, hij terroriseerde ons en Jack echt heel erg en was onvermoeibaar.
Hij leerde wel erg snel maar was stronteigenwijs.
Van Jack weet ik het niet meer en van Beuk kan ik het niet weten.

tom was meteen al vrij zelfstandig. met periodes wat minder bereikbaar, maar godzijdank had hij altijd wel een 'doorgangetje' waardoor ik hem er weer bij kreeg. dat is nog steeds zo, zelfs nu moet ik soms weer even alles uit de kast trekken omdat hij na een periode wat minder aandacht ook gewoon weer zijn eigen plan gaat trekken.

miah was een draakje naar andere honden, als pup beet ze andere pups in hun neuzen en ze stond gelijk al haar mannetje. naar mensen was ze 1 bonk enthousiasme en dat is eigenlijk ook nog steeds zo.

Mijn eerste pup was een boomertje, waarschijnlijk was hij pas 6 weken toen hij bij ons kwam. Hij was de makkelijkste van alle honden die we tot nu toe gehad hebben. Was heel snel zindelijk en luisterde super.
Na anderhalf jaar kwam onze eerste tibetaan erbij, ook een makkelijke pup.

7 jaar later kwam Tenzin erbij, nou die heeft ons even laten zien hoe een pup ook kan zijn. Wij vonden het een monstertje, altijd druk, keihard bijten zelfs nadat hij gewisseld had. Je moet nu nog op je vingers letten als je een koekje geeft.
Ook sloopte hij de planten van de salon tafel, die stonden hem blijkbaar in de weg.
Hij was ook heel gemeen tegen de oudere honden, die hem wel corrigeerden maar blijkbaar niet hard genoeg, hij ging maar door.
Na zo'n anderhalf jaar werd hij eindelijk wat rustiger. Het is nu een lieve wat onzekere hond.

Toen Tenzin 7 jaar was kwam Senghe erbij, die noemen we ons kleine autistje. Die kon uren naar een muur staren en wilde nauwelijks aangeraakt worden. Die leefde toen in zijn eigen wereldje. Toen Senghe een half jaar was hebben we de volgende pup erbij genomen om hem uit zijn wereldje te halen. Dat heeft echt super gewerkt en langzamerhand zagen we ook Senghe opbloeien. Het nadeel van 2 puppen is dat ze schijt hebben aan de baas en lekker samen optrekken.
Het ging fout tussen de heren toen de jongste bijna 2 jaar was en die hebben we toen moeten herplaatsen.
Toen begon ook eindelijk Senghe te luisteren. Het is nog steeds een hele aparte maar hele lieve hond.

Quincy was al niet meer echt pup toen ik hem kreeg maar was eigelijk heel erg makkelijk. Was al zo goed als zindelijk en luisterede eigelijk vanaf het begin voor zover ik me kan herinneren al redelijk. Nu is hij heel erg makkelijk en luisterd perfect en is eigelijk een heel makkelijk hondje naar ons toe. Naar andere mensen is hij wat eenkennig en andere honden vind hij ook niet allemaal even leuk.

Jara, Tja wat moet ik daar nou op zeggen Jara was/ is eigelijk vrij makkelijk. Als echt puppie was ze echt super druk en kende geen rem. Haar motto was spelen en eten/ koekjes en daar ging ze erg ver in. Zindelijk was ze echt heel erg snel en heeft bijna nooit iets binnen gedaan. Iedereen was leuk bij haar, mensen, honden, kinderen maakt niet uit. Dit is eigelijk nog steeds zo bij haar iedereen is buiten voor haar omdat ze zelf zo'n ontzettend leuk hondje is Jara is altijd al heel erg blij geweest en vind alles wel snel best. Deed ze iets wat ze niet mocht doen was dat alsnog leuk als ze te horen kreeg dat dat niet goed was, het leven is bij haar 1 groot feestje

Luna was een draaaaaama als pup. Het was ook wel mijn eerste hond, dat zal ook zeker hebben meegespeeld, maar ik heb best een aantal keren met mijn handen in het haar gezet. Ze beet overal in, had onbeperkte energie, was nergens van onder de indruk en buiten een ongeleid projectiel die naar elke hond toe rende, achter fietsers en joggers aan ging en maandenlang bananen in haar oren heeft gehad. :N: Ze was echt stronteigenwijs en af en toe was ik heel blij als ze sliep...
Maar....het is goedgekomen. Nu luistert ze perfect en ik kan heel goed met haar lezen en schrijven. Ze vindt niet meer alle honden even leuk maar is daar heel duidelijk in en honden die ze wel leuk vindt, kunnen ook alles maken bij haar.
Ze is ontzettend lief en de meest geweldige hond die ik me kan wensen.

Xavi, is compleet het tegenovergestelde. Hij is heeeeel makkelijk. Zijn bench gebruik ik al haast niet meer, hij luistert bijzonder goed voor zijn leeftijd en ik had nooit durven dromen van zo'n heerlijke pup. Ik denk dat we onze portie al hebben gehad.
Hij is pas 11 maanden maar nu al erg stabiel, vriendelijk naar naar iedereen (mensen en honden) en heel zelfverzekerd. Je moet goed je best doen om hem van slag te krijgen en hij is de perfecte aanvulling op Luna. Ik hoop dat zijn karakter zo blijft als het nu is, want het is een wereldhondje.

Miss Luna..........precies zoals ze was..


Mister Xavi....precies zoals hij was...

Mickey had haar makkelijke en moeilijke kanten als pup; ze was lekker snel zindelijk en niet een overdreven sloper, kon al snel een tijdje alleen thuis zijn en met 4 maanden de bench opgeborgen want ze sliep liever in haar mand, was wel de 2e mand want bij haar eerste ronde mand had ze ontdekt dat die ook heel leuk als frisbee door de kamer te gooien was en daarna lekker verscheuren.
Op puppencursus besloot ze na een aanvaring met een dh pup dat ze een hele stoere meid was en ging ze op straat maar de dominante tante uithangen, op de rug springen bij volwassen honden en grommen, dat ging dus niet altijd goed ze is toen af en toe stevig aangepakt door wat honden waardoor ze dat wel heeft afgeleerd, al moeten nu grotere honden (vnl. mede teven) niet te dominant tegen haar doen want daar is ze dan niet van gediend.
In het losloopbos ging het zo zo, aangezien ze iedereen leuk vond vooral als er kinderen bij waren was ik haar soms opeens kwijt, dan adopteerde ze zo'n gezin en zou zo met ze mee naar huis lopen als ik niet ingreep en terughaalde, gelukkig heb ik haar kunnen leren om bij mij te blijven als ik in de verte spelende kinderstemmen hoor, maar ja als zij ze eerder hoort dan ik wil ze nu 9 jaar later nog weleens erop af en als ze eenmaal onderweg is, tja bananen in de oren .
Als pup kon ze een behoorlijk moeilijke eter zijn, vond snel al niets lekker en moest veel uitproberen, gelukkig is dat ook goedgekomen.
Ze deed het best goed op puppencursus en latere trainingen en behendigheid, vond vooral niets eng en rende al voor de eerste les begon door de tunnel heen, enige jammere was dat zij vond dat alles wat je leerde je vooral moest vergeten zogauw je van het veld af was.
Tja boxers zijn best weleens eigenwijs

Boris was een super makkelijke pup. Was heel snel zindelijk, heeft vanaf nacht 1 altijd uitgeslapen (half 8 eerste 2 weken, daarna altijd langer) Was heel graag in onze buurt en heeft het commando komen ook nooit echt bewust aangeleerd gekregen. Leerde erg makkelijk. Was altijd een sulletje bij andere honden, werd op zn kop gezeten maar deed net of er niks aan de hand was. Speelde met andere honden, maar had wel z'n favorieten en dat spelen hoefde van hem nooit erg lang. Het belangrijkste was dat hij bij ons was, dan was zijn wereld goed. Kon goed omgaan met alle prikkels en voorbeeldig pup. Was qua gezondheid wel een beetje aan het kwakkelen tot 1 jaar, daarna nooit meer iets.

Als volwassen hond is hij nog steeds een grote knuffel die het alleen maar het belangrijkste vindt dat hij bij ons in de buurt is. Drijft daarin een beetje door door andere honden bij ons weg te houden, erg roedelbeschermend. Spelen met andere honden doet hij eigenlijk nooit meer, en anders heel kort. Hij geeft heel goed aan wat hij wel en niet leuk vindt en laat niet meer op zn kop zitten. Nog steeds is het belangrijkste dat we maar met elkaar zijn dan is alles goed.

Noah was miepig Heeeel aanhankelijk, onzeker, voorzichtig. Eigenlijk is ze nu nog steeds zo

Diesel:

als pup: dommig
6 mnd: dommig

Gollum was een ontzettend ondernemend slim dametje, ik had mijn handen vol aan haar
Ze had een ontzettend blok beton voor haar kop w.b. sociale interacties met honden, het bekende irritante labrador gedrag. Wilde het liefst keihard achter alles aan wat snel ging en had overal aandacht voor behalve voor mij. Aan de andere kant was ze ook wat onzeker en bang voor van alles (bruggen, standbeelden, grofvuil langs de kant van de weg, motorrijders, pff noem maar op). Slopen, lomp doen, de hele reutemeteut. Ze had ook weinig rust om te knuffelen, wilde liever spelen. Ze was wel vlot zindelijk.
Nu is het een heerlijke hond, nog steeds af en toe een schijtluis; we kwamen bv net een levensgevaarlijk houten bord aan een paal tegen die er eerder niet stond. Daar moest hevig tegen worden geblaft en ze zette zo haar hele kam op. Daar loop ik dan even heen met haar, raak het bord aan en dan is het goed. Dan snuffelt ze even en kijkt me blij kwispelend aan zo van 'ohja is niet eng'
Ze heeft nu ook veel meer rust in haar kont, kan heerlijk op schoot liggen knuffelen maar heeft wel af en toe haar ruimte nodig. Dan is ze het zat en wil ze op haarzelf zitten of zijn. Heeft aandacht voor de baas en luistert goed, ik merk inmiddels echt dat ze ook gek op mij is. Ze kan andere honden veel beter lezen, ik zie dat ze signalen van andere honden veel beter oppikt en daar goed op reageert.
Kortom, het is uiteindelijk goedgekomen met Gol

Narda was echt een leuk pupje! (al probeerde ik mezelf niet teveel aan haar te hechten.., lukte me niet ) Zelfverzekerd, niet snel onder de indruk van dingen en vrij aanwezig.. erg sociaal naar mens en dier..
Nu 14 maanden, nog steeds erg leuk, zelfverzekerd, vrij aanwezig, en erg sociaal, al heeft ze wel een vreselijke grote bek en gromt naar veel honden, maar zodra ze op 5 meter afstand zijn kwispelt ze haar staart eraf.. heel raar, soms niet te lezen wat ze nou bedoelt.. gewoon twijfelaartje

Boy: Terrorpup en nu de liefste hond van de wereld (behalve naar andere reuen dan maar dat vergeef ik hem)
Diesel: Superpup luisterde ontzettend goed.. en nu.. Niets meer mee te beginnen

komt nog wel goed denk ik .. :N:

Ds: een droom van een pup, echt totaal geen opmerkingen En nu nog, een droom van een hond
Daar heb je in huis totaal geen werk mee

Fax: die was al iets levendigers, maar eigenlijk kwa opvoeding eveneens een droom. Erg snel zindelijk, bitter weinig kapot gebeten (draad van laptop en stukje MP3, maar MP3 werkte zelfs nog ).
Nu is hij nog steeds ok om in huis te hebben, alleen is hij zo verschrikkelijk aanwezig altijd :N:

Runar: die ken ik nog maar enkel als pup uiteraard. Het is veruit één van de beste pups die ik sinds lange tijd al gezien heb (en dat hebben er al meerdere gezegd). Erg open, heel zelfzeker, van niets onder de indruk... beloftevol hondje.
Hij heeft een paar gedragingen die ik er wel uit wil hebben, maar dat komt wel in orde.

Niet zo heel anders als nu, eigenlijk . Hij heeft z'n lijf nu onder controle en z'n oren werken beter, maar qua karakter kan ik niet echt grote verschillen ontdekken met de pup die hij was. Nog steeds vrolijk, sociaal, bij tijd en wijle een grote schavuit, nieuwsgierig en charmant. Eigenlijk is hij precies de hond geworden die ik me had voorgesteld toen hij nog een pup was.

Spike altijd vrolijk, ondanks ellende en pijn, is altijd zo gebleven.
Daisy heel aanhankelijk, dat is wel gebleven. Wat onzeker als pup, en dát is wel met de jaren sterk verminderd.
Indy ook aanhankelijk, erg op mij gericht. Zij wordt nu ook zekerder en zekerder. Als pup vond ze vreemden niet leuk en nu nog niet.

De andere 3 honden die we hadden/hebben weet ik niet, kwamen hier toen ze oud(er) waren.

Hij dacht dat de wereld om hem draaide.. altijd aandacht zoeken bij mens en dier en hij leerde kei snel.
Verder groeide hij op tot een zelfverzekerde reu, werd waakser en naar sommige honden wat patserig.
Het was geen sloper o.i.d. Toen hij pup-af was en zijn hormoontjes begonnen te werken had ik veel meer werk.
Als pup was hij een tikje voorzichtig, altijd in de weer, temperamentvol, heel knuffelig, charmant, super sociaal en een clown.
Zo is hij (gelukkig) gebleven, maar we hebben hem wel bijgestuurd en van zichzelf heeft hij ook veel meer rust nu hij bijna 5 is.
De basis is dus hetzelfde gebleven. Alhoewel een 'tikje voorzichtig' omgezet kan worden in 'heul erg lomp'.

Hij was precies zoals op de foto, we kregen hem met een half jaar. Gelukkig is hij wel veranderd, maar de serieuze levensinstelling heeft hij nog steeds, volgens mij krijgen we dat er ook nooit uit.

Jaap* schreef:

Caro. schreef:Whoehahahaha, nu had ik toch altijd het beeld van Felix van een ontzettend baasgerichte, brave hond en had stiekem weleens de gedachte 'ja Jaap, jij hebt makkelijk lullen'. Fout dus Geweldige foto!

We hebben er (bijna ) wel eens serieus over gedacht om hem terug te brengen toentertijd. Als je hem aanlijnde sprong hij boven je hoofd uit enzo. Complete hysterie is het wel geweest. Ik heb nog nooit zo'n drukke en onbereikbare hond gezien als hem toen we hem net hadden
Het is een heel project geweest hoor

Haha, dat blijkt ik zal het nooit meer stiekem denken dat jij makkelijk praten hebt