Het HondenForum

Esther1963 schreef:

iones schreef:

Esther1963 schreef: gelukkig is een hondje na een paar dagen zijn baasjes vergeten,

Geloof je dat werkelijk???

Ja dat geloof ik werkelijk, een hond kent geen menselijke emoties zoals wij. Pas wanneer de baasjes weer om de hoek komen kijken weet de hond weer wie zij zijn. Dit maak ik regelmatig mee in ons pension.

ach gutte, gaan we weer.
Dus jij denkt ook al dat emoties menselijk zijn? Ten eerste zijn emoties iets van alle dieren, en ze zijn bedoeld om je positie veilig te stellen. En dat is weer nodig om jezelf te handhaven. Emoties zijn vaak ook heel basaal.

Maar je walst nu over al die honden heen die van ellende sterven als hun baasje dood is (ken een voorbeeld, broer van mijn buurvrouw stierf op 55 jr. leeftijd, hond verdween en is later dood teruggevonden). Verder heeft onderzoek aangetoond dat dieren een rouwproces kennen. Google maar op rouwproces bij honden, en je zult er veel over vinden. MAar ja, als je het niet WILT erkennen, zul je het ook niet erkennen.

Ik heb ook in een pension gewerkt, lang geleden toen ik een vakantiebaantje had in de schoolvakantie. Honden reageren verschillend en dat ligt eigenlijk meestal aan de band die het baasje er mee opbouwt.

iones schreef: Maar je walst nu over al die honden heen die van ellende sterven als hun baasje dood is (ken een voorbeeld, broer van mijn buurvrouw stierf op 55 jr. leeftijd, hond verdween en is later dood teruggevonden). Verder heeft onderzoek aangetoond dat dieren een rouwproces kennen. Google maar op rouwproces bij honden, en je zult er veel over vinden. MAar ja, als je het niet WILT erkennen, zul je het ook niet erkennen.

Ik zie het toch anders, die hond verdween, op zoek naar het baasje maar is gestorven van de honger? Ik schrijf niet dat een hond helemaal geen emoties kent, natuurlijk is een hond blij als hij zijn baasje ziet, het baasje reageert tenslotte ook blij omdat hij de hond ziet.

iones schreef:Ik heb ook in een pension gewerkt, lang geleden toen ik een vakantiebaantje had in de schoolvakantie. Honden reageren verschillend en dat ligt eigenlijk meestal aan de band die het baasje er mee opbouwt.

Dat laatste klopt ook wat je schrijft een hond is zoals het baasje is.

Ik zie hem al niet meer op de site staan, of kijk ik niet goed?

maar deze "Shaggy"


hij heeft wel wat weg van ee bastaard pumi black and tan, stokhaar. Hoop dat ze allemaal snel een goed tehuis vinden.

Ik heb heel veel honden binnengekregen die bij hun overleden baas zaten. De honden lopen er wel degelijk een trauma van op. Ik zie hoe ze bij ons wegkwijnen en hun baas missen. Het is bij ons een asiel. Ze gaan er een 3 keer per dag uit om te wandelen, maar helaas kunnen ze niet de aandacht krijgen die een normale hond thuis heeft. Dus als je langs een hok loopt en je ziet die hond daar depressief liggen en bij nieuwe mensen loopt het bijna fout, omdat hij niet meer weet waar hij aan toe is. In mijn ogen heeft een hond dan wel degelijk emoties.

Ik heb zelfs een hond of 2 gezien, die water in de ogen hadden staan toen hun baas wegliep bij afstand. Noem me maar gek, maar ik weet wat ik zie. Onder in de oogleden. Het zijn er maar 2 geweest in de aflopen 6 jaar.

Jij zit in een pension, waar de baasjes terugkomen ten eerste. Een hond voelt dat aan. Bij ons worden ze vaak achtergelaten. Dat zie je duidelijk aan de hond. En ja, na een paar dagen worden ze meestal blijer en vrolijker, maar ze zijn hun baas zeker niet vergeten.
Er zijn mensen die hun hond na een week of paar weken (als hij er dan nog zit) nog willen zien. Dat mogen ze niet. Waarom niet? Omdat de hond de dupe is, die is weer een aantal dagen van slag, omdat hij eerst blij is zijn baasje weer te zien en vervolgens loopt die weer weg.

Dat ze na een paar dagen vrolijker zijn, is omdat ze de omgevind leren kennen en de mensen die er rondlopen. Dan weten ze dat het vertrouwd is.


Toen ons Dizzy overleed bij ons thuis hebben we hem mee naar huis genomen zodat de andere 3 hondjes afscheid konden nemen.
1 hond (de herder) snuffelde en ging op de bank liggen, die moest er niks van hebben.
De andere 2 zijn er bij gaan liggen en wilden niet meer weg! Ook niet toen iedereen al in de kamer zat. Natuurlijk voelen ze emoties van mensen (dat zijn dan natuurlijk ook emoties die ze voelen), maar ze doen er meer mee dan je denkt.



Ze bleven zo liggen. De bruine hebben we op moeten tillen om hem weg te halen. Hij wilde niet. Misschien dat ze er bij iemand anders makkelijker mee omgaan. Mensen gaat met bepaalde dingen ook makkelijker om als andere mensen.

Dit noem ik niet emotieloos. Dit was hun leider, en was al hun hele leventje bij hun. De honden zijn nog lang van slag geweest. Vooral de zwart witte. Diw heeft nog wekenlang rondgelopen met zijn ziel onder zijn poten. Ze was zichzelf niet meer. En dat is ze nog steeds niet. Ze is vrolijk en blij, maar niet meer zoals de oude Mushu daarvoor. Dat is iets wat wij niet zelf doen, maar wat we merken.

Ik schrijf ook niet dat een hond emotieloos is, dat zul je mij nooit horen zeggen. Maar inderdaad is een asiel niet te vergelijken met - als ik voor mezelf spreek - ons pension. Het voordeel is dat ze bij ons dan ook alleen maar leuke dingen doen en heel veel aandacht krijgen en daarom snel de baas vergeten. We hebben diverse keren gemerkt wanneer de baas kwam dat de hond doorging met spelen en ravotten en niet door had dat zijn baasje er was voor hem. Maar we hebben ook wel eens een hond gehad die niet geschikt is voor in een pension, vraagde enorm veel aandacht en wanneer ze dat niet kreeg werd ze blafferig, zelfs 's nachts en omdat wij erboven sliepen heeft dat ook veel van mijn nachtrust gekost. Dit hondje was door en door verwend en het is niet aan ons om dat te heropvoeden, thuis gekomen zou het hondje in precies hetzelfde patroon terugvallen. Zulke hondjes kan ik - ondanks dat we heel kleinschalig zijn - niet hebben. Die luxe hebben wij, als asiel kunnen jullie dat niet zeggen, die hond is vervelend en verwend, doe maar even niet. Ook zijn er hondjes die niet tegen opsluiten kunnen en zullen wegkwijnen en dat zal je ook meemaken in het asiel.

Maar om ook nog even terug te komen op het overlijden van.... toen onze St. Bernard overleed bleef de kat erbij liggen en wilde niet weg bij hem. Toen onze roedelleider overleed vorig jaar mei heb ik natuurlijk de honden erbij gelaten, maar na een paar uur werd Toby opgehaald en alle honden waren hun eigen ding gaan doen. Ik weet ook dat een hond het verdriet van het baasje voelt, daarom probeer ik zoveel mogelijk het ritme vast te houden voor de dieren omdat ik ook wel weet dat ze wel degelijk van slag kunnen raken.

Ik moet je wel zeggen, toen Toby (Stabyhoun) een jaar of 9 was overleed zijn beste vriendje de St. Bernard en nog geen 4 weken daarna kreeg mijn Am. Eskimo een hartstilstand, ze was nog pas 7 jaar en het kwam allemaal erg onverwachts. Toen een week later overleed onze Vlaam Arie en daar was Toby ook helemaal gek op, dus binnen een maand moest hij twee honden missen en ook nog zijn lievelingskonijn en toen merkte ik wel dat hij begon in te kakken, zijn staart stond niet meer vrolijk omhoog en ook liet hij zijn hoofd wat hangen. Gelukkig kregen we toen Manus (Stabyhoun) en ging het stukken beter met Toby. Zelf denk ik ook dat het enorme verdriet wat wij binnen 1 maand te verwerken kregen niet konden verwerken en dat ook projecteerden op onze Toby, wij waren down en niet goed meer in ons vel en dat voelde hij feilloos aan, Toby was erg gevoelig voor stemmingen ook al was het mijn stabielste hond die ik ooit gehad heb.

Zelf heb ik een sheltie Dezhra waar ik een enorme nauwe band mee heb, onverklaarbaar zo nauw dat er dingen gebeuren die ik zelf niet kan verklaren en heb toendertijd ook een dierentolk ingeschakeld. Die dierentolk heeft mij zo enorm veel duidelijk gemaakt dat zowel mijn Dezhra als ik daar heel veel aan hebben gehad. Maar nogmaals, een ieder heeft daar zijn eigen gedachten over en een ieder verwerkt het ook anders. Geschreven of ongeschreven, het is zoals je er zelf mee omgaat en zo zie je het dan ook.

Toch gek dat een dierentolk wel dingen kan zeggen die je gelooft. Die geeft toch juist heel veeldingen weer, die je normaal niet zou verwachten omdat een hond/dier geen emoties of gedachten zou hebben. Toch komen daar vaak dingen uit...

Wij hebben er ook een ander hondje bij genomen. Mushu is rustiger, maar ze is nog steeds niet zichzelf. We merken gewoon dat ze na 3 jaar nog steeds anders is. Niet zoals ze was toen Dizzy er nog was.

Er schiet me nog iets te binnen. Als ik hier bij Ohana een naam van een hond zeg (Seiko), gaat ze meteen staan piepen en naar buiten staan kijken of die dober eraan komt. Als ik Opa en Oma zeg, weet ze precies waar we naartoe gaan.
Zo vaak ziet ze die niet. Seiko heeft ze al jaren niet meer gezien en zal ze niet meer zien, want Seiko is helaas onlangs overleden. Maar toch weet ze precies wie het is. En dan kun jij zeggen dat het alleen de naam is die ze kent, maar ik zie en merk aan mijn hond, dat ze weet naar wie ze moet zoeken.

Groetjes Marieta.

Als je tegen één van mijn honden de naam Toby laat vallen zal er niemand reageren, maar als ik zeg, daar zijn opa en oma (tja ook dat zeggen wij tegen onze honden ) dan reageren ze heel sterk terwijl ze die ook al dik een jaar niet gezien hebben omdat mijn ouders (en de rest van de familie) in het Westen woont en wij in Drenthe. Misschien ook de tonatie van je stem?

Er zit zoveel in een hond qua communiceren en inderdaad ik geloof de dierentolk, zij kon mij dingen vertellen die geen ander wist van mijn honden terwijl ze alleen maar een foto had van mijn hond(en) en ze mij en de honden nog nooit heeft gezien. Dit ging allemaal telefonisch en ik heb zelf niet gepraat, zij heeft gepraat. De band tussen mijn sable sheltie Dezhra en mij is zo ongelooflijk sterk volgens haar dat het lijkt op een moeder dochter relatie, ik moest haar meer loslaten zodat ze zich kon ontwikkelen en dat is ook gebeurd in het afgelopen jaar. Maar ja.... we gaan nu een hele andere kant op

Zeg ik een onbekende naam heel blij, reageert mevrouw ook niet hoor. Dus de intonatie zal het niet aan liggen

Hoe is het nu met dit hondje?
Wat een koppie zeg

Wat een lief hondje, jammer dat ik geen plek meer heb.

Wij hebben net 3 weken geleden een hondje erbij uit het asiel. En 3 is gewoon teveel.
Maar je blijft je verbazen dat mensen hun dieren soms zo makkelijk dumpen.

Ach, laatst weer mensen aan de telefoon (naja, de telefoniste dan). 3 binnenkatten moesten weg. kindje op komst, haren enz enz. Ze zie letterlijk dat ze er eigenlijk gewoon geen zin meer in had.
Er zat een kat van 13 jaar bij. Ongelofelijk.

Mensen zijn er zo makkelijk in. Het is maar een dier. Er komen genoeg mensen langs die hun dier "kwijt moeten en hem dan even bij ons af willen leveren". Alsof het iets is van hier is de riem en houdoe!
Ik zal dat nooit snappen en WIL het niet eens snappen.

De meeste dieren zijn makkelijker te begrijpen dan mensen he?

Oh my!!! Fonzy de foxterrier Ik moet toch eens beginnen met mijn man zo te manipuleren dat hij een 2de hond acceptabel vindt....

metaveenendaal schreef:

mercedes2803 schreef:Hoe is het nu met dit hondje?
Wat een koppie zeg

Maks is helaas overleden in januari 2011
staat op de website

Echt waar
Ik kan het niet vinden.

Ariane schreef:

metaveenendaal schreef:

mercedes2803 schreef:Hoe is het nu met dit hondje?
Wat een koppie zeg

Maks is helaas overleden in januari 2011
staat op de website

Echt waar
Ik kan het niet vinden.

er is ook een stukje in memoriam daar staat Maks idd bij.

Maks was maar 4 jaar staat erbij.

wat erg

rust zacht lieve Maks

Marieta schreef:



.

Wat een ontroerende foto

Marina schreef:

er is ook een stukje in memoriam daar staat Maks idd bij.

Maks was maar 4 jaar staat erbij.

Ik zag het nu.....

Ariane schreef:

Marieta schreef:



.

Wat een ontroerende foto

ja vind ik ook. krijg er tranen van in mijn ogen als ik deze foto zie

Die foto is alles zeggend Marieta. Ik kan er ook werkelijk met mijn pet niet bij als mensen met een hond zeggen dat een hond geen emoties kent omdat dit menselijk zou zijn. Het is gewoon niet menselijk, en verder vraag ik me af of ze hun ogen in hun zak hebben zitten of zo.

iones schreef:Die foto is alles zeggend Marieta. Ik kan er ook werkelijk met mijn pet niet bij als mensen met een hond zeggen dat een hond geen emoties kent omdat dit menselijk zou zijn. Het is gewoon niet menselijk, en verder vraag ik me af of ze hun ogen in hun zak hebben zitten of zo.

Dit is wel heel kort door de bocht genomen, maar oke als jij er zo over denkt prima. Ik heb getracht het één en ander uit te leggen hoe ik er tegen aan kijk, ik zie het anders als jij, geen probleem mee toch?

Ik snap niet dat jullie zo slecht lezen. Met name Marieta en iones, en ik had jullie ook hoger ingeschat eigenlijk.

Ik denk ook dat een hond geen menselijke emoties kent.
Maar wel emoties.
Dat is toch exact wat Esther zegt ook?

Een hond interpreteert dingen anders dan mensen, dat lijkt me ook logisch.
En vrij zinloos om te ontkennen ook.

Waarmee ik dus NIET zeg dat een hond geen emoties kent.
Alleen dat hun emoties anders zijn dan die van ons.
Domweg omdat ze niet denken zoals wij.
En dat is misschien maar goed ook, trouwens.

Thanks Marjolein dat je bereid was het nogmaals eens uit te leggen hoe ik erover denk Ik heb het ook diverse keren in dit topic proberen uit te leggen, maar of ik drukte mij verkeerd uit of het werd inderdaad niet goed gelezen, maar ik heb toch ook heel duidelijk geschreven dat een hond wel emoties kent, maar huilen is in mijn ogen een menselijke emotie en een hond die huilt omdat zijn baasje kwijt/dood is?

Ik vond je heel duidelijk, Esther
Rouwen kan een hond overigens wel, is aangetoond.
Daarbij komen dezelfde hormonen en andere stoffen vrij als bij mensen.
Hoe dat veroorzaakt wordt is niet duidelijk, ook bij mensen niet.

Maar het verschil zit m.i. toch in het fenomeen vooruitdenken.
Dat kan een hond niet, die leeft bij het moment.
Mensen kunnen dat wel: die kunnen tobben over het voortaan alleen zijn, over hoe dingen nu verder moeten enzovoorts.
En hoewel een hond dus wel kan rouwen geloof ik toch niet dat hij zal tobben wie nu voortaan zijn bak gaat vullen

Laat onverlet dat de emoties die een hond en welk der ook heeft gerespecteerd dienen te worden.

Marjoleine, bedankt dat je me iig hoger had ingeschat. Dat zie ik als een compliment

Maar om ff op terug te komen.

Ik snap wel wat je bedoeld. Maar ik heb het idee dat er meer is. en dat er meer in die koppies omgaat als veel mensen denken.

Misschien heb ik het te oppervlakkig opgenomen, sorry daarvoor dan. Ik had ook niet in de gaten dat ik zo fel overkwam?

Groetjes Marieta.

Marjoleine schreef:Ik snap niet dat jullie zo slecht lezen. Met name Marieta en iones, en ik had jullie ook hoger ingeschat eigenlijk.

Ik denk ook dat een hond geen menselijke emoties kent.
Maar wel emoties.
Dat is toch exact wat Esther zegt ook?

Een hond interpreteert dingen anders dan mensen, dat lijkt me ook logisch.
En vrij zinloos om te ontkennen ook.

Waarmee ik dus NIET zeg dat een hond geen emoties kent.
Alleen dat hun emoties anders zijn dan die van ons.
Domweg omdat ze niet denken zoals wij.
En dat is misschien maar goed ook, trouwens.

Ze zullen dingen ander interpreteren. MAar welke emoties zijn alleen van mensen en welke alleen van honden?

Huilen is weer iets anders: dat is de uiting van een emotie.
Het uiten, daarin verschillen mensen en dieren heel vaak. DAardoor herkennen of zien mensen bepaalde emoties niet bij dieren en dan zeggen ze "dieren hebben geen emoties" of "emoties zijn menselijk".

En verder moet je emoties en ratio ook van elkaar proberen te onderscheiden. Het gaat niet over denken. Vaak weten we dat bepaalde emoties niet goed voor ons zijn en toch hebben we ze.

Al goed, Marieta
Blij dat ik me niet vergist heb!

iones schreef: Het uiten, daarin verschillen mensen en dieren heel vaak. DAardoor herkennen of zien mensen bepaalde emoties niet bij dieren en dan zeggen ze "dieren hebben geen emoties" of "emoties zijn menselijk".

Dat zal allemaal best, maar dat zei Esther dus niet.
Jij zei dat ze dat zei.
Maar ze zei het dus niet.

Wat ze wel zei was dat de menselijke emoties die wij mensen hebben, anders zijn dan de emoties die dieren hebben.

Dus ik weet niet welk punt je probeert te maken of waarom je per se je gelijk wil halen hier.

Esther zei niet, en ik zeg ook niet, dat honden geen emoties hebben.
Wel dat ze andere emoties hebben dan wij, domweg omdat hun brein anders werkt.

Er schiet me in een keer iets te binnen.

Een jaar of 4 a 5 geleden stonden er mensen op het werk met een hollandse herder. Die hadden ze bij ons geadopteerd, maar hij plaste binnen en waren al tijden bezig (maanden) met gedragsdeskundige om het op te lossen.
Wij zaten stampvol en hebben ze weg moeten sturen en d ehond op de wachtlijst moeten zetten. Een aantal weken later belden we op dat ie kon komen, maar sinds ze bij ons waren geweest was ie spontaan gestopt.

Vanaf de minuut dat ze thuis waren van ons, heeft ie niks meer in huis gedaan.

Marjoleine schreef:Al goed, Marieta
Blij dat ik me niet vergist heb!

iones schreef: Het uiten, daarin verschillen mensen en dieren heel vaak. DAardoor herkennen of zien mensen bepaalde emoties niet bij dieren en dan zeggen ze "dieren hebben geen emoties" of "emoties zijn menselijk".

Dat zal allemaal best, maar dat zei Esther dus niet.
Jij zei dat ze dat zei.
Maar ze zei het dus niet.

Wat ze wel zei was dat de menselijke emoties die wij mensen hebben, anders zijn dan de emoties die dieren hebben.

Dus ik weet niet welk punt je probeert te maken of waarom je per se je gelijk wil halen hier.

Esther zei niet, en ik zeg ook niet, dat honden geen emoties hebben.
Wel dat ze andere emoties hebben dan wij, domweg omdat hun brein anders werkt.

Ik stelde een vraag. elke emoties zijn van honden en welke van mensen?

Marieta schreef:Er schiet me in een keer iets te binnen.

Een jaar of 4 a 5 geleden stonden er mensen op het werk met een hollandse herder. Die hadden ze bij ons geadopteerd, maar hij plaste binnen en waren al tijden bezig (maanden) met gedragsdeskundige om het op te lossen.
Wij zaten stampvol en hebben ze weg moeten sturen en d ehond op de wachtlijst moeten zetten. Een aantal weken later belden we op dat ie kon komen, maar sinds ze bij ons waren geweest was ie spontaan gestopt.

Vanaf de minuut dat ze thuis waren van ons, heeft ie niks meer in huis gedaan.

Merkwaardig. Doet me nog eens concluderen dat we nog steeds bar weinig afweten van wat er in honden omgaat.