Het HondenForum

heel veel sterkte

Heel veel sterkte

Heel veel sterkte, wat een gemis.
Knuffel voor jou.

Veel sterkte....

Sterkte

Heel veel sterkte

Heel veel sterkte

Sterkte!

Heel veel sterkte

sterkte

oh heel veel sterkte

Heel veel sterkte met het verlies van Kazan

Wat een nare laatste beelden van je lieverd.
Heel veel sterkte!

veel sterkte gewenst..

lieve allemaal...

dankjewel voor het medeleven en de lieve woorden...
Ik ben nog steeds helemaal stuk ervan, de beelden gaan maar door mijn hoofd. Ik heb er niet van kunnen slapen. Wel staan we helemaal achter ons besluit van gisteren, eigenlijk konden we niets anders meer voor hem doen.

Een tijdje terug schreef ik 'uitgesteld vaarwel', we ontdekten dat Kazan heel ziek was. Zijn medicijnen sloegen heel goed aan en alles ging er weer uitzien als toen, eigenlijk. Hij was vrolijk, levendig, de afgelopen weken. Hij kwam lekker aan en kon weer lekker mee naar buiten en hield zijn wandelingen echt vol.
Het was een raar moment, vijf dagen geleden kreeg hij een epilepsie-aanval. Een hele korte, maar ik schrok me wezenloos...hij was aan het spelen met zijn meiden, die achteruit deinsten en hem gelukkig alle ruimte gaven. Na contact met de dierenarts, was de enige uitslag: goed in de gaten houden en als het erger wordt, direct komen.
Maanden geleden hadden we een weekend weg gepland, voor de honden en andere huisdieren hadden we een oppas, maar we hebben Kazan toch meegenomen. Tijdens dat weekend ging het eerst nog helemaal goed. Hij is gek op autorijden, dus hij heeft genoten twee uur lang achterin. Van de epilepsieaanval was niets meer te merken, hij gedroeg zich als Kazan...
De eerste nacht was voorbij en tijdens het wandelingetje 's ochtends heeft hij een tweede aanval gehad. Hij verstijfde en liet zich achterover vallen. Kazan was samen met mijn partner en dochter, die schrokken zich wild, maar ik had ze al gezegd: als het gebeurd: rustig blijven tot hij eruit komt. Uiteindelijk is hij bijgekomen en stond op of er niets aan de hand was, huppelde naar het huisje daar toe en plofte neer. Hij was moe en koud, hij werd niet goed warm en dat was een teken aan de wand. Later wilde hij al niet meer eten, wel drinken en een plakje worst ging er nog in. s Avonds toch weer naar buiten, hij had er lol in en wandelde lekker rond. Eenmaal terug had ik de deur van het huisje in mijn handen en hij liet zich vallen. Deze aanval duurde lang en hij lag verschrikkelijk te hijgen. Mijn partner legde een jas over hem heen, maar het duurde zo lang, dat we hem naar binnen hebben getild en bij de kachel hebben gelegd, waar hij dan eindelijk bijkwam. We zijn gaan inpakken en op weg naar huis gegaan.

De hele rit heeft hij gek genoeg naar buiten zitten kijken, liggen kroelen achterin met ons dochtertje, hij leek blij naar huis te kunnen. Op naar de dierenarts, maar geen reden tot echte paniek...eenmaal thuis heeft hij zijn meiden gedag gezegd en Tara en Gigi waren blij hem terug te zien. Hij heeft even gek gedaan met de meiden en is gaan liggen in de huiskamer. Hij wilde niet meer opstaan, lag te hijgen en zijn buik werd plotseling dik. Weer naar de dierenarts gebeld, morgenochtend langskomen was het...okee...kan nog alle kanten op...afwachten...een paar uur later was zijn buik zo dik, wilde hij niets meer, niet plassen, niet eten, niets...ik dwong hem even de tuin in te gaan om te plassen, hij had toch vochtafdrijvers en hij had te lang niet geplast...wat hij wel deed was heel erg waken terwijl hij op de grond lag. Blaffen naar mensen aan de deur...
Dierenarts weer gebeld en we mochten nu wel direct komen, het was al avond.

Onze eigen dierenarts was er en dat wilde we ook het liefst, want ergens wilden we dat hij er voor kazan zou zijn op het moment dat we dat besluit konden maken en deze man zou eerlijk zijn....de oppas voor de dieren dat weekend is bij ons dochtertje gebleven, die me nog vroeg: mama, neem je kazan weer mee naar huis? alsjeblieft?

De dierenarts zag het meteen en Kazan begon ook eenmaal in de spreekkamer afschuwelijk te hijgen, zijn buik werd dikker en dikker en meteen zei de dierenarts: ik zou nog van alles willen doen...maar helpen kan ik hem niet meer.
We vroegen of het wel eerlijk was want hij was niet meer kazan...die loeisterke kazan...we waren het er allemaal over eens: we moesten hem in laten slapen. Hij kreeg een kalmeringsmiddel omdat hij zo gestresst was en we mochten met hem in een aparte kamer afscheid van hem nemen, terwijl hij nog bij was en rustig werd.
Het ging heel anders, hij begon heel erg te vechten tegen het kalmeringsmiddel, wilde ineens niet meer gaan liggen, lag verschrikkelijk te hijgen...we namen wel afscheid, maar hij wilde niet ontspannen...hij maakte zich zo druk, dat hij een gigantische aanval kreeg...

Hij lag te schokken en stuipen, trilde, zijn tong hing er helemaal uit en zijn ogen puilden uit...er lag overal schuim en mijn partner hield hem vast, aaide hem en ik haalde de dierenarts, het ging absoluut niet goed zo...De dierenarts ging snel alles pakken, hij zei ook: dit is te erg, ik ga er snel een einde aan maken...nog voor hij terug was met alles, lag kazan eindelijk stil...zijn ogen werden weer kleiner, maar hij lag stijf en zijn tong naar buiten...hIJ BLEEF ER DUS ECHT IN EN DAT WAS VERSCHRIKKELIJK...we hebben hem vastgehouden tot de spuit gegven werd en nog duurde het heel lang voordat zijn laatste klop was...

die hele tijd hebben we bij kazan op de grond gelegen, naast hem, tegen hem aan. Gelukkig vond de dierarts dat allemaal geen punt...was er zelf ook een beetje ontdaan van. Snufte net zo hard met ons mee...en eindelijk vond hij zijn rust.

wwat een pijn deed dit en wat intens...we hadden alles voor kazan al geregeld, dus we hoefden wat dat betreft alleen een handtekening te zetten en van de week komt hij weer thuis. In een urn, maar thuis...

Sorry, ik ben echt helemaal stuk van verdriet, wij allemaal...het is ook zo stil, onze waker die overal op reageerde...sorry, misschien later kan ik meer vertellen...

Heel veel sterkte

Heel veel sterkte . . . .

Dat is nog eens een heftig afscheid geweest
Heel veel sterkte

Wat vreselijk.
Veel sterkte met het verwerken.

Wat een vreselijk verhaal Ik snap dat je helemaal stuk zit. Heel veel sterkte hoor!

Heel veel sterkte met dit verlies .

Heel veel sterkte met het verlies!!!!

Heel veel sterkte

dankjewel voor de lieve woorden...iedereen...zit aan een stuk door te bleren...het is zo zo zo stil zonder ons aanwezige en luidruchtige boeffie...

Heel veel sterkte

Tjonge, wat een heftig afscheid. Ik zit hier gewoon met tranen in mijn ogen te lezen wat jullie door hebben moeten maken met jullie mooie man

Heel veel sterkte

Dat is echt de grootste nadeel van het houden van honden, zo'n maatje kan je nooit missen.

Sterkte, ik moet er niet aan denken...

Sterkte!

Wat erg....heel veel sterkte

Rust zacht, lieve Kazan......

Heel veel sterkte