Moderator: moderatorteam
Sommige mensen zouden dat op kunnen vatten als een label, zoals blond haar, blauwe ogen, labiel. Het kader dat je het nu geeft, daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Wil alleen niet zeggen dat een ander dat meteen in hetzelfde kader zal zetten.bouvierpoedel schreef:Waarom is dat kwetsend.?
We zijn allemaal labiel op zijn tijd.
Hoord ook bij het leven en daar is niets kwetsend aan.
Je kunt ook door je gezemel en gekwijl heel kwetsend worden.
Als iemand hier schrijft dat ze heel verdrietig is nog steeds en een trauma heeft dan vond ik dat vergaand en een teken dat je labiel bent op dat moment ,omdat het al een jaar geleden is.
En het je leven beperkt.
Wat is daar kwetsend aan om te zeggen.
Ik zeg daar gelijk achteraan dat ze hulp moet zoekn.
Kwetsend is pas als je het gaat ontkennen en dood knuffelen omdat je zelf alleen maar zo begripvol wilt zijn in het bevestigen van je eigen verdriet.
Gewoon het beestje bij de naam noemen is helemaal niets mis mee en helemaal niet kwetsend.
.
Wat mij opvalt is dat je zegt dat op dat moment, de helft van je collega's met een burnout thuiszaten. Dat is een goede indicatie dat je die rouw te verwerken kreeg binnen een ongezonde werksfeer. Dat laatste zou ik beslist niet uitvlakken.Nelleke schreef:Ik had het zelf ook niet verwacht, ik wilde ook juist gaan werken voor de afleiding. Maar het bleek niet mogelijk op dat moment om me te concentreren op het werk.
Terwijl mijn eerdere ervaring juist was als ik problemen had prive of gewoon het niet goed ging met me dat werken juist 'helend' werkte en zorgde dat ik me juist normaal voelde tijdens die 8 uur.
Maar die vlieger ging die keer niet op.
Dat zou zomaar kunnen. Ik denk dat men niet de ruimte had om ook nog met mijn probleem te dealen zeg maar. Ook die leiddinggevende, die zal wel gedacht hebben; nee niet weer eentje die uitvalt.Wat mij opvalt is dat je zegt dat op dat moment, de helft van je collega's met een burnout thuiszaten. Dat is een goede indicatie dat je die rouw te verwerken kreeg binnen een ongezonde werksfeer. Dat laatste zou ik beslist niet uitvlakken.
Wat anderen denken daar heb ik geen boodschap aan.christo schreef:Sommige mensen zouden dat op kunnen vatten als een label, zoals blond haar, blauwe ogen, labiel. Het kader dat je het nu geeft, daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Wil alleen niet zeggen dat een ander dat meteen in hetzelfde kader zal zetten.bouvierpoedel schreef:Waarom is dat kwetsend.?
We zijn allemaal labiel op zijn tijd.
Hoord ook bij het leven en daar is niets kwetsend aan.
Je kunt ook door je gezemel en gekwijl heel kwetsend worden.
Als iemand hier schrijft dat ze heel verdrietig is nog steeds en een trauma heeft dan vond ik dat vergaand en een teken dat je labiel bent op dat moment ,omdat het al een jaar geleden is.
En het je leven beperkt.
Wat is daar kwetsend aan om te zeggen.
Ik zeg daar gelijk achteraan dat ze hulp moet zoekn.
Kwetsend is pas als je het gaat ontkennen en dood knuffelen omdat je zelf alleen maar zo begripvol wilt zijn in het bevestigen van je eigen verdriet.
Gewoon het beestje bij de naam noemen is helemaal niets mis mee en helemaal niet kwetsend.
.
Dat wel, maar ik denk zo dat jij zelf ook wat dichter bij een burnout gezeten hebt dan je denkt, en dan kun je het verlies van je honden er net even niet bij hebben. En het begrip van je leidinggevende zal op meer vlakken tekortgeschoten hebben dat hij het voor elkaar gekregen heeft dat een aantal van je collega's een burnout opgelopen heeft.Nelleke schreef:Dat zou zomaar kunnen. Ik denk dat men niet de ruimte had om ook nog met mijn probleem te dealen zeg maar. Ook die leiddinggevende, die zal wel gedacht hebben; nee niet weer eentje die uitvalt.Wat mij opvalt is dat je zegt dat op dat moment, de helft van je collega's met een burnout thuiszaten. Dat is een goede indicatie dat je die rouw te verwerken kreeg binnen een ongezonde werksfeer. Dat laatste zou ik beslist niet uitvlakken.
Maar ben dus ook niet uitgevallen, en in die zin ook wel harder daardoor geworden.
Nee niet harder realistischer.Nelleke schreef:Dat zou zomaar kunnen. Ik denk dat men niet de ruimte had om ook nog met mijn probleem te dealen zeg maar. Ook die leiddinggevende, die zal wel gedacht hebben; nee niet weer eentje die uitvalt.Wat mij opvalt is dat je zegt dat op dat moment, de helft van je collega's met een burnout thuiszaten. Dat is een goede indicatie dat je die rouw te verwerken kreeg binnen een ongezonde werksfeer. Dat laatste zou ik beslist niet uitvlakken.
Maar ben dus ook niet uitgevallen, en in die zin ook wel harder daardoor geworden.
Dat is wel hoe het op mijn werk gaat. Er werken alleen maar vrouwen en alle volledige prive levens komen voorbij, dagelijks. Grenzen tussen werk en prive zijn bij ons vervaagd, vandaar niet zo vreemd denk ik dat ook ik gepraat heb over wat er bij mij speelde.Nee niet harder realistischer.
En dat je je verdriet niet meesleept van de 1 naar de ander om de bevestiging.
Het is jouw verdriet waar een ander niets mee kan.
Verwerken doe je in de thuis sfeer .
En niet met mensen waar je geen binding op emotioneel vlak mee hebt want dat is heel ongezond .
.
Net als niet alle verdriet doorzet in een hangen in het trappengat.Nelleke schreef:Het is een vrouw, die leidinggevende, maar buiten dat, het klopt wel wat je zegt. Een teken van burn out is ook dat je met beste wil van de wereld niet kan focussen op de taak die voor je ligt, of dat nou plantsoenen schoffelen is, of in gesprek gaan met een client van de vrouwenopvang.
Waarom het dan niet doorgezet heeft in een volledige burn out, kweetniet!
Misschien wel terug gebracht waar het hoorde.Nelleke schreef:Dat is wel hoe het op mijn werk gaat. Er werken alleen maar vrouwen en alle volledige prive levens komen voorbij, dagelijks. Grenzen tussen werk en prive zijn bij ons vervaagd, vandaar niet zo vreemd denk ik dat ook ik gepraat heb over wat er bij mij speelde.Nee niet harder realistischer.
En dat je je verdriet niet meesleept van de 1 naar de ander om de bevestiging.
Het is jouw verdriet waar een ander niets mee kan.
Verwerken doe je in de thuis sfeer .
En niet met mensen waar je geen binding op emotioneel vlak mee hebt want dat is heel ongezond .
.
Ik was niet op zoek naar bevestiging in mijn verdriet, maar om het verdriet totaal gebaggetaliseerd te zien, was ook niet leuk. Maar dat bedoel ik met harder geworden, mijn verwachtingen zijn bijgesteld naar beneden
Gelukkig dat het niet is doorgegaan in een volledige burn out.Nelleke schreef:Het is een vrouw, die leidinggevende, maar buiten dat, het klopt wel wat je zegt. Een teken van burn out is ook dat je met beste wil van de wereld niet kan focussen op de taak die voor je ligt, of dat nou plantsoenen schoffelen is, of in gesprek gaan met een client van de vrouwenopvang.
Waarom het dan niet doorgezet heeft in een volledige burn out, kweetniet!
Een hond verliezen is heel erg.
Een hond verliezen na epileptische aanvallen kan traumatisch zijn.
Ook al slijt het verdriet, elke vreemde beweging van een volgende hond kan de angst of paniek weer bovenbrengen.
Het blijft op je netvlies hangen en kan een schok teweeg brengen als je iets dergelijks weer ziet, bij een eigen hond of bij die van een ander.
Maar uiteindelijk kan je het wel een plaatsje geven, hoop ik?
. Dat je daar vedriet van hebt, snapt iedereen hier. Als je dan onbegrip ontmoet bij niet-honden mensen, ben je inderdaad genoodzaakt voor je eigen welzijn om je verwachtingen terug te brengen. Mensen zijn niet zo heel empathisch vaak, dat is de realiteit. Ik heb ondervonden dat dit meestal geen onwil is, maar onkunde of onwetendheid en daar kun je mee om leren gaan. Zelfs als je je kind verliest aan het einde van de zwangerschap, zijn er mensen die zeggen "ach, je kende het toch nog niet, je kunt zo weer zwanger worden". Ik verwacht bij dierenperikelen dus al helemaal niets van mensen die zelf geen dieren hebben. Bovendien reageren ook alle dieren-mensen verschillend op zo'n afscheid. Verdriet is niet te vergelijken, iedereen beleeft zoiets op zijn eigen manier. Ik denk wel dat als iemand zoiets meemaakt, bijvoorbeeld een doodgeboren kindje en dan van die botte reacties krijgt, dat diegene zelf wel minder bot gaat worden als een ander iets verliest wat hij niet had willen verliezen.Heel naar om zo je hondjes te moeten verliezen . Dat je daar vedriet van hebt, snapt iedereen hier. Als je dan onbegrip ontmoet bij niet-honden mensen, ben je inderdaad genoodzaakt voor je eigen welzijn om je verwachtingen terug te brengen. Mensen zijn niet zo heel empathisch vaak, dat is de realiteit. Ik heb ondervonden dat dit meestal geen onwil is, maar onkunde of onwetendheid en daar kun je mee om leren gaan. Zelfs als je je kind verliest aan het einde van de zwangerschap, zijn er mensen die zeggen "ach, je kende het toch nog niet, je kunt zo weer zwanger worden". Ik verwacht bij dierenperikelen dus al helemaal niets van mensen die zelf geen dieren hebben. Bovendien reageren ook alle dieren-mensen verschillend op zo'n afscheid. Verdriet is niet te vergelijken, iedereen beleeft zoiets op zijn eigen manier.
Een hond kan echt niet met een kind vergeleken worden. Mijn vriend heeft zijn zoontje verloren en zijn verdriet is voor mij niet voor te stellen.Nelleke schreef:Ik denk wel dat als iemand zoiets meemaakt, bijvoorbeeld een doodgeboren kindje en dan van die botte reacties krijgt, dat diegene zelf wel minder bot gaat worden als een ander iets verliest wat hij niet had willen verliezen.Heel naar om zo je hondjes te moeten verliezen . Dat je daar vedriet van hebt, snapt iedereen hier. Als je dan onbegrip ontmoet bij niet-honden mensen, ben je inderdaad genoodzaakt voor je eigen welzijn om je verwachtingen terug te brengen. Mensen zijn niet zo heel empathisch vaak, dat is de realiteit. Ik heb ondervonden dat dit meestal geen onwil is, maar onkunde of onwetendheid en daar kun je mee om leren gaan. Zelfs als je je kind verliest aan het einde van de zwangerschap, zijn er mensen die zeggen "ach, je kende het toch nog niet, je kunt zo weer zwanger worden". Ik verwacht bij dierenperikelen dus al helemaal niets van mensen die zelf geen dieren hebben. Bovendien reageren ook alle dieren-mensen verschillend op zo'n afscheid. Verdriet is niet te vergelijken, iedereen beleeft zoiets op zijn eigen manier.
Ik bedoel, nu ik dit heb meegemaakt, kan ik beter verdriet van anderen invoelen ookal is het misschien niet hetzelfde als wat ik heb meegemaakt.
Dit heeft bij mij in ieder geval wel zo gewerkt.
Dat is ook zeker niet wat ik bedoel. Ik begrijp echt wel dat het verliezen van je hond niet in vergelijking staat met het verliezen van een kind. Het is ook niet mijn bedoeling om daar een discussie over te starten.Een hond kan echt niet met een kind vergeleken worden. Mijn vriend heeft zijn zoontje verloren en zijn verdriet is voor mij niet voor te stellen.
Ik neem aan dat mensen die ook maar enigszins empathisch zijn dat soort dingen niet zeggen. Voor veel mensen betekenen honden gewoon niets, dus die missen dat ook dat stukje empathie.Nelleke schreef:Dat is ook zeker niet wat ik bedoel. Ik begrijp echt wel dat het verliezen van je hond niet in vergelijking staat met het verliezen van een kind. Het is ook niet mijn bedoeling om daar een discussie over te starten.Een hond kan echt niet met een kind vergeleken worden. Mijn vriend heeft zijn zoontje verloren en zijn verdriet is voor mij niet voor te stellen.
Wat ik bedoel is dat ik nu zelf beter op mijn woorden pas als een ander verdriet heeft en niet zo met die dooddoeners en lompe opmerkingen kom als; ach, dan maak je toch een nieuw kind, of; nou je kende het kind toch nog niet zo lang.
Eerder zou ik nu helemaal niet zo veel zeggen, en gewoon die persoon de ruimte geven om zijn gevoelens te uiten.
Dat soort dingen worden helaas wel vaak gezegd. Kijk maar eens tussen de reacties op dit forum.Ik neem aan dat mensen die ook maar enigszins empathisch zijn dat soort dingen niet zeggen. Voor veel mensen betekenen honden gewoon niets, dus die missen dat ook dat stukje empathie.
Als iemand z'n vogel of koi karper dood gaat kan ik daar ook niet echt in mee leven omdat ik er gewoon niks mee heb.
Dat is toch helemaal niet wat ik zeg?Alleen al de vergelijking tussen kind en hond vind ik al van de zotte.
Als mijn kind dood zou zijn en er komt iemand met een troostend lulverhaal over zijn hondje die ook gestorven is dan mag hij van mij ook in zijn graf vallen.
Laat mij dan weinig empatie hebben .
Ik hou veel van mijn honden ,maar het kan nooit de plaats van een mens innemen.
Als morgen een kind gered kan worden door mijn hond af te staan dan gaat hij.
Krijgt die met een traan in mijn ogen een kus op zijn snuit .
Dat je hond zijn dood meer met je deed dan die van je opa en oma vind ik ook zo vreselijke uitspraak.
Nou ja, misschien had diegene totaal geen band met zijn opa en oma. Zagen ze elkaar nooit. Waren het rot-mensen. Weet jij veel?bouvierpoedel schreef: Dat je hond zijn dood meer met je deed dan die van je opa en oma vind ik ook zo vreselijke uitspraak.
Ja maar wat heeft het voor een meerwaarden om dat te roepen.?Rami schreef:Nou ja, misschien had diegene totaal geen band met zijn opa en oma. Zagen ze elkaar nooit. Waren het rot-mensen. Weet jij veel?bouvierpoedel schreef: Dat je hond zijn dood meer met je deed dan die van je opa en oma vind ik ook zo vreselijke uitspraak.
Ik denk (natuurlijk!) dat het fijner is om wel een goede, warme band te hebben met de mensen die je nabij staan, maar dat is nu eenmaal niet altijd de realiteit.
Hierna ga ik er niks meer van zeggen want anders ga ik me nog kwaad maken ook; een hond die dood gaat is normaal geen intens verdriet, je kind verliezen wel.Nelleke schreef:Dat is toch helemaal niet wat ik zeg?Alleen al de vergelijking tussen kind en hond vind ik al van de zotte.
Als mijn kind dood zou zijn en er komt iemand met een troostend lulverhaal over zijn hondje die ook gestorven is dan mag hij van mij ook in zijn graf vallen.
Laat mij dan weinig empatie hebben .
Ik hou veel van mijn honden ,maar het kan nooit de plaats van een mens innemen.
Als morgen een kind gered kan worden door mijn hond af te staan dan gaat hij.
Krijgt die met een traan in mijn ogen een kus op zijn snuit .
Dat je hond zijn dood meer met je deed dan die van je opa en oma vind ik ook zo vreselijke uitspraak.
Als iemand zijn kindje verliest ga ik heus niet zeggen: ja ik snap het want mijn honden zijn ook dood.
Zo een randdebiel ben ik echt niet hoor.
Het enige wat ik zeg; en sorry dat dit blijkbaar tegen allerlei zere benen gaat, is,
Dat ik door mijn eigen ervaring met intens verdrietig zijn me nu beter in kan leven in een ander die om wat voor reden dan ook zelf verdriet of rouw doormaakt. En dan hoeft het niet perse een hond te zijn, kan ook om iets anders zijn.
Een kind verliezen is totaal van een ander kaliber, maar bijvoorbeeld als iemand een miskraam krijgt na 4 maanden (ik noem maar wat) dan zijn de lompe reacties echt niet van de lucht. Zoals, ach dan raak je toch gewoon weer zwanger etc. Mensen lijken het erg onbegrijpeijk te vinden dat je om zo iets moet rouwen.
Dat is wat ik eruit heb gehaald.
Nee. Iemand geeft aan heel veel verdriet te hebben gehad. Verdriet om een dier. Een dier waar diegene een diepe band mee had. En dat sommige mensen dat moeilijk te begrijpen vinden. Omdat zij niet inzien dat een band met een dier tot de mogelijkheden behoort. En als er een band is, is er ook verdriet/gemis als die door overlijden verbroken wordt. Of het nu gaat om een dier of een mens.bouvierpoedel schreef:Ja maar wat heeft het voor een meerwaarden om dat te roepen.?Rami schreef:Nou ja, misschien had diegene totaal geen band met zijn opa en oma. Zagen ze elkaar nooit. Waren het rot-mensen. Weet jij veel?bouvierpoedel schreef: Dat je hond zijn dood meer met je deed dan die van je opa en oma vind ik ook zo vreselijke uitspraak.
Ik denk (natuurlijk!) dat het fijner is om wel een goede, warme band te hebben met de mensen die je nabij staan, maar dat is nu eenmaal niet altijd de realiteit.
Wil je daarmee aan tonen dat je zoveel van je hond hebt gehouden.?
?????????????????
Prima, zeg dan maar niks meer.Hierna ga ik er niks meer van zeggen want anders ga ik me nog kwaad maken ook; een hond die dood gaat is normaal geen intens verdriet, je kind verliezen wel.
[/quote][/quote][/quote]
