Het HondenForum

Liesbeth schreef:

Neeltje schreef:Ik heb mijn eerste hond na de eerste loopsheid laten castreren, Yentle wordt, na ruim beraad en overleg, voor haar eerste loopsheid gesteriliseerd. Dat is ook nog iets waar je je moet in verdiepen, wil je laten castreren of steriliseren. Vroeger werd er alleen gecastreerd (alles weggehaald) tegenwoordig kun je je teef ook laten steriliseren.

Als er voor jouw rast extra risico's zijn voor de narcose, zou ik, als je ervoor zou besluiten, in ieder geval gaan voor een dierenarts die veel ervaring heeft met dit ras. Ik weet niet of die er ook zijn, net zoals er dierenartsen zijn die veel ervaring hebben met Franse Bulldogs.

Hetzelfdse als Job, laat ik liever een gezonde teef steriliseren, dan straks misschien in een zieke te moeten gaan snijden, als je dan al op tijd bent en dan met alle gevaren van dien.

Informeer jezelf goed en neem daarop je beslissing.

Waarom heb je voor sterilisatie gekozen, als ik vragen mag??
Het enige wat je daar mee bereikt is dat je teefje geen pups meer kan krijgen, maar alle andere "ongemakken", loopsheid, kans op gerelateerde ziektes, etc blijven bestaan.

Maar dat klopt dus niet. Alle andere 'ongemakken' zoals loopsheid zijn er dus neit meer. Kans op de gerelateerde ziektes is er inderdaad nog altijd, maar in veel mindere mate. Een teef wordt echter niet meer loops.

Job schreef:

Liesbeth schreef: Teven moeten wel eerst iets mankeren voor ze ergens van op kunnen knappen .
Een teef (reu) die nergens last van heeft, hoeft niet per sé onder het mes.

Nee hoor ze kunnen ook opknappen van de operatie,
hoeven ze niks voor te mankeren.
Maar zie hier het begin van de welbekende discussie waar een ieder die tegen castratie is boven op iedereen duikty die er voor is.
De ervaringsdeskundigen van hoe een teef en reu na een castratie zijn
zul je hier weinig zien,
die zijn de reacties van de tegenstanders zat.
Mijn ervaring is dat ze niet veranderen, niet zielig zijn,
geen vreselijke vacht krijgen (is afhankelijk van het ras),
niet dik en sloom worden, geen gedragsverandering.
Maar dit is wel mijn bijdrage hier...
geen zin in de zoveelste discussie of je wel of niet in gezonde honden mag snijden.

Bij Tirsa heb ik ook helemaal geen verandering gezien, heeft niet minder hoeven te eten, is niet sloom geworden of fel. En ja haar laatste twee jaar daar was ze wel dik geworden, maar ja, dat krijg je als je al die tijd de maximale dosis prednison krijgt.

Van de castratie bij Beau heb ik spijt ik heb er geen vriendelijk hondje aan over gehouden, hij kan kan met bijna geen enkele reu en moet opletten hoeveel hij eet. Maar ik heb ook spijt dat ik het bij Jeda niet heb laten doen hoezo tegenstrijdig. Met Akira twijfel ik enorm, ik wil niet laten snijden in een gezonde hond en als zij geen last heeft van de loopsheid helemaal niet. Maar mijn eigen angst, en zeker nu ze misschien schijnzwanger is weet ik niet wat daar bij komt kijken, verteld heel wat anders. Ik probeer mij er wel overheen te zetten want zij heeft er niets aan.

Ik heb mijn Duitse Herder na de 3-de loopsheid gecastreerd. Gewoon omdat ik het makkelijker vond voor mezelf en de hond. Die raakte een maand het spoor bijster. Allemaal niet dramatisch, pas later begreep ik dat het veel erger kon. Internet bestond toen nog maar net, dus je kreeg alleen advies van de dierenarts.
Ik heb geen verschil in gedrag etc gezien. Niet sloom, niet dik, geen ontplofte vacht.
Ik sportte veel met haar (speuren met een loopse hond gaat niet echt lekker )
Ik zou het zo weer doen.
Ik ga vast op een heleboel tenen staan maar zoek je advies niet hier. Bel dierenartsen, vraag het na bij de rasvereniging en je sportclub etc. En dan nog zal je veel verschillende adviezen krijgen.

Job schreef:Jammer dat jouw honden er wel gevolgen van hebben,
jij mag zeggen wat je wil,
ga er maar van uit dat mijn honden er geen gevolgen van hebben.
Als ik zo voor castreren ben dan zou ik zeker niet zo veel volle reuen en teven opvangen of zou ik de baasjes altijd lastig vallen met het promoten van castreren.
Nee dat doe ik nooit, dus dat zal wel meevallen.
Waar ik wel tegen ben zijn de mensen hier die het niet kunnen respecteren
dat anderen een andere keus maken.

Het heeft van mijn kant niets met wel of niet respecteren te maken, ik probeer mensen op de nadelige gevolgen te wijzen die aan deze vroegtijdige castratie kunnen vastzitten.
Wat ik nu hier zie is dat jij net zo hard de meningen van mensen niet accepteert die tegen deze castratie zijn.

Aangezien het hoofd van de afdeling voortplanting in Utrecht ook zeer terughoudend is ten opzichte van deze vroege castratie durf ik zo maar aan te nemen dat er dus wel nadelige gevolgen aan zitten, ondanks jouw verhaal.

Maar als degenen die over een vroege castratie nadenken zich nu eens goed verdiepen in het verhaal van de hormonenhuishouding van een hond denk ik dat zij al een heel eind komen in hun afweging wel/niet.
Het is en blijft een persoonlijke keuze, maar wel een die zeker niet zonder gevolgen is, kan ook niet anders want je grijpt in in een natuurlijk proces.

Bonnie F schreef:Ik heb mijn Duitse Herder na de 3-de loopsheid gecastreerd. Gewoon omdat ik het makkelijker vond voor mezelf en de hond. Die raakte een maand het spoor bijster. Allemaal niet dramatisch, pas later begreep ik dat het veel erger kon. Internet bestond toen nog maar net, dus je kreeg alleen advies van de dierenarts.
Ik heb geen verschil in gedrag etc gezien. Niet sloom, niet dik, geen ontplofte vacht.
Ik sportte veel met haar (speuren met een loopse hond gaat niet echt lekker )
Ik zou het zo weer doen.
Ik ga vast op een heleboel tenen staan maar zoek je advies niet hier. Bel dierenartsen, vraag het na bij de rasvereniging en je sportclub etc. En dan nog zal je veel verschillende adviezen krijgen.

Nu heb je het over de castratie van een uitgegroeide hond, toch weer een ander verhaal als castratie voor de 1e loopsheid.
Het advies om het bij de da te vragen lijkt mij niet zo'n goede, de tendens is zich gelukkig aan het keren maar er zijn nog zat da's die castratie voor de 1e loopsheid adviseren.
Hoe bv rasverenigingen hier mee omgaan weet ik niet, maar dat lijkt mij een betere optie dan de gemiddelde da.

Ik denk dat je best advies kunt vragen hier, maar wel zelf logisch moet blijven nadenken en niet zo maar iets aannemen.
Hier zit toch een hoop ervaring met castratie op zich van mensen die hun honden dagelijks meemaken, in mijn ogen ook heel wat waard

Bonnie F schreef: Ik ga vast op een heleboel tenen staan maar zoek je advies niet hier. Bel dierenartsen, vraag het na bij de rasvereniging en je sportclub etc. En dan nog zal je veel verschillende adviezen krijgen.

Waarom moet iemand zijn of haar advies niet hier zoeken? Op een site met honderden mensen met honden die hun onbevooroordeelde mening geven? Want natuurlijk zegt een dierenarts dat het beter is. Is dat dan meteen een goed advies? Als ik zei dat het beter was en daarvoor meteen 300 euro kon opstrijken na de uitvoering, denk je dan werkelijk dat je een eerlijke mening krijgt?

Ik zou zeggen zoek je advies dus JUIST hier. Niemand hier wordt er beter of slechter van als hij/zij eerlijk oprecht advies geeft. Dat lijkt mij een betere benadering dan advies zoeken bij een partij die voor of nadeel heeft bij je keuze.

MARC_S schreef:
Ik vind het allemaal helemaal prima als mensen hun teven laten castreren. Moet je zelf weten. Maar niet omdat er mensen roepen dat je daar niks van zal merken. Dat is dan weer totale onzin. Lijkt mij zinniger om bewust te kiezen voor castratie en niet te castreren omdat dat toch geen verschil maakt voor de hond. Want dat maakt het wel en daarover kan je ook gewoon onderbouwde info vinden op internet. Doe het dus als je daar achter staat en de evt problemen voor lief wil nemen. Voer je hond minder en reken er op dat er spierafname en gewichtstoename kan komen. Reken er bij grote rassen ook op dat er urineverlies kan komen met de jaren en reken er ook op dat een pittig dominant teefje prima eens kan gaan knokken omdat ze wat minder zacht is en meer mannelijke hormonen krijgt relatief. Vindt je dat prima dan kan je castreren. Geen probleem.

Helemaal eens

Ik was ook altijd tegen castreren bij een gezonde hond. Maar mijn mening is nu wel enorm veranderd nadat ik 2 teefjes gehad heb met een gesloten baarmoederontsteking en een van de teefjes heeft hier nierfalen aan over gehouden en is overleden. Dit nierfalen blijkt, volgens mijn DA wel vaker voor te komen bij gesloten baarmoederontstekingen, de bacterie gaat als eerste in de nieren zitten en helaas was dit bij Lila zo. Dus ja, Amy wordt uiteindelijk ook gecastreerd. Waarschijnlijk na haar eerste loopsheid. Mijn vorige 2 teven, Damien en Donja hebben ook beide een baarmoederontsteking gehad. Damien heeft een beginnende baarmoederontsteking gehad, wat met AB verholpen is en Donja had een open baarmoederontsteking. Dus 4 teven eigenlijk met een baarmoederontsteking. Het zal vast wel "pech" zijn, maar ik vind het iets te teveel van het goede!

Demi schreef:Maar mijn mening is nu wel enorm veranderd nadat ik 2 teefjes gehad heb met een gesloten baarmoederontsteking en een van de teefjes heeft hier nierfalen aan over gehouden en is overleden. Dit nierfalen blijkt, volgens mijn DA wel vaker voor te komen bij gesloten baarmoederontstekingen, de bacterie gaat als eerste in de nieren zitten en helaas was dit bij Lila zo.

Dit is waarschijnlijk bij Jenny ook gebeurd.
Zij had voorafgaand aan iedere loopsheid een vaginitis die bijna telkens weer werd veroorzaakt door een e-coli. Na een kuurtje Baytril was dat dan weer over.
Toen ze ineens zo ziek werd, vermoedde ik een baarmoederontsteking (heel veel drinken en direct uitbraken). Bij bloedonderzoek werden veel te hoge nierwaarden aangetroffen.
Ook is er toen een echo van de baarmoeder gemaakt. Het was nog geen pyometra, maar wel een endometritis, dus de baarmoeder moest eruit.
Waarschijnlijk heeft die e-coli té lang z'n gang kunnen gaan. We vermoeden dat de bacteriën in de baarmoeder via de eierstokken diep in de nieren terecht is gekomen, want de eierstokken zijn een open verbinding naar de nieren.
Toch heeft dit alles mijn mening over castreren niet doen veranderen en ja..., ik heb voorheen ook een teefje gehad met een baarmoederontsteking, dus ik weet ook wat het is om een hond op hogere leeftijd te moeten laten helpen.

Je kunt simpelweg niet alles voorblijven door alles maar te verwijderen.
Donna heeft nu forse artrose aan haar rechter elleboog. Moet ik dan bij een volgende hond maar gewrichtjes laten verwijderen om te voorkomen dat er ooit artrose ontstaat?
En zo zijn er natuurlijk meer ziektes die een gevolg zijn van..........
Maar om nou overal maar chirurgisch op in te grijpen om van alles en nog wat te voorkomen......., nee.

Neeltje schreef:

Liesbeth schreef: [Waarom heb je voor sterilisatie gekozen, als ik vragen mag??
Het enige wat je daar mee bereikt is dat je teefje geen pups meer kan krijgen, maar alle andere "ongemakken", loopsheid, kans op gerelateerde ziektes, etc blijven bestaan.

Maar dat klopt dus niet. Alle andere 'ongemakken' zoals loopsheid zijn er dus neit meer. Kans op de gerelateerde ziektes is er inderdaad nog altijd, maar in veel mindere mate. Een teef wordt echter niet meer loops.

Steriliseren is het afbinden van de eileider, dan maakt de hond nog steeds de hormonen aan die voor loopsheid zorgen, je hond wordt dan nog steeds loops en kan ook nog steeds baarmoederkanker krijgen.
Ik ga er vanuit dat jij bedoelt dat de eileiders verwijderd worden. Dat is ook een castratie alleen niet zo rigreus als een totale castratie.

MoniqueDM schreef:

Demi schreef:Maar mijn mening is nu wel enorm veranderd nadat ik 2 teefjes gehad heb met een gesloten baarmoederontsteking en een van de teefjes heeft hier nierfalen aan over gehouden en is overleden. Dit nierfalen blijkt, volgens mijn DA wel vaker voor te komen bij gesloten baarmoederontstekingen, de bacterie gaat als eerste in de nieren zitten en helaas was dit bij Lila zo.

Dit is waarschijnlijk bij Jenny ook gebeurd.
Zij had voorafgaand aan iedere loopsheid een vaginitis die bijna telkens weer werd veroorzaakt door een e-coli. Na een kuurtje Baytril was dat dan weer over.
Toen ze ineens zo ziek werd, vermoedde ik een baarmoederontsteking (heel veel drinken en direct uitbraken). Bij bloedonderzoek werden veel te hoge nierwaarden aangetroffen.
Ook is er toen een echo van de baarmoeder gemaakt. Het was nog geen pyometra, maar wel een endometritis, dus de baarmoeder moest eruit.
Waarschijnlijk heeft die e-coli té lang z'n gang kunnen gaan. We vermoeden dat de bacteriën in de baarmoeder via de eierstokken diep in de nieren terecht is gekomen, want de eierstokken zijn een open verbinding naar de nieren.
Toch heeft dit alles mijn mening over castreren niet doen veranderen en ja..., ik heb voorheen ook een teefje gehad met een baarmoederontsteking, dus ik weet ook wat het is om een hond op hogere leeftijd te moeten laten helpen.

Je kunt simpelweg niet alles voorblijven door alles maar te verwijderen.
Donna heeft nu forse artrose aan haar rechter elleboog. Moet ik dan bij een volgende hond maar gewrichtjes laten verwijderen om te voorkomen dat er ooit artrose ontstaat?
En zo zijn er natuurlijk meer ziektes die een gevolg zijn van..........
Maar om nou overal maar chirurgisch op in te grijpen om van alles en nog wat te voorkomen......., nee.

Klopt hoor en is ook zo. En ik ben ook niet blij om zomaar in een gezonde hond te gaan snijden. Het is ook egoisme voor mijzelf, ik wil het gewoon niet meer meemaken. Eigenlijk van de 8 teven heeft 50% een baarmoederontsteking gehad. ik doe het bv niet om melkkliertumoren uit te sluiten. Deze heeft Cujo nu zeer waarschijnlijk en Cujo is vroeg gecastreerd. Het is gewoon zo dat ik het niet meer aan kan en als ik het op deze manier kan voorkomen, doe ik dat. Calsey was 2 jaar toen ze een gesloten baarmoederontsteking had en ik ben daar net op tijd achter gekomen, echt puur door gevoel, want ze liet niets merken, anders was ze toen al overleden.
Bij Cujo heeft de castratie trouwens geen nadelige effecten gegeven op haar gedrag en haar vacht gelukkig. Bij Kenzo wel, hij is veel vervelender tegen andere reuen geworden en heeft een hele borstelige vacht gekregen

Demi schreef:

MoniqueDM schreef:

Demi schreef:Maar mijn mening is nu wel enorm veranderd nadat ik 2 teefjes gehad heb met een gesloten baarmoederontsteking en een van de teefjes heeft hier nierfalen aan over gehouden en is overleden. Dit nierfalen blijkt, volgens mijn DA wel vaker voor te komen bij gesloten baarmoederontstekingen, de bacterie gaat als eerste in de nieren zitten en helaas was dit bij Lila zo.

Dit is waarschijnlijk bij Jenny ook gebeurd.
Zij had voorafgaand aan iedere loopsheid een vaginitis die bijna telkens weer werd veroorzaakt door een e-coli. Na een kuurtje Baytril was dat dan weer over.
Toen ze ineens zo ziek werd, vermoedde ik een baarmoederontsteking (heel veel drinken en direct uitbraken). Bij bloedonderzoek werden veel te hoge nierwaarden aangetroffen.
Ook is er toen een echo van de baarmoeder gemaakt. Het was nog geen pyometra, maar wel een endometritis, dus de baarmoeder moest eruit.
Waarschijnlijk heeft die e-coli té lang z'n gang kunnen gaan. We vermoeden dat de bacteriën in de baarmoeder via de eierstokken diep in de nieren terecht is gekomen, want de eierstokken zijn een open verbinding naar de nieren.
Toch heeft dit alles mijn mening over castreren niet doen veranderen en ja..., ik heb voorheen ook een teefje gehad met een baarmoederontsteking, dus ik weet ook wat het is om een hond op hogere leeftijd te moeten laten helpen.

Je kunt simpelweg niet alles voorblijven door alles maar te verwijderen.
Donna heeft nu forse artrose aan haar rechter elleboog. Moet ik dan bij een volgende hond maar gewrichtjes laten verwijderen om te voorkomen dat er ooit artrose ontstaat?
En zo zijn er natuurlijk meer ziektes die een gevolg zijn van..........
Maar om nou overal maar chirurgisch op in te grijpen om van alles en nog wat te voorkomen......., nee.

Klopt hoor en is ook zo. En ik ben ook niet blij om zomaar in een gezonde hond te gaan snijden. Het is ook egoisme voor mijzelf, ik wil het gewoon niet meer meemaken. Eigenlijk van de 8 teven heeft 50% een baarmoederontsteking gehad. ik doe het bv niet om melkkliertumoren uit te sluiten. Deze heeft Cujo nu zeer waarschijnlijk en Cujo is vroeg gecastreerd. Het is gewoon zo dat ik het niet meer aan kan en als ik het op deze manier kan voorkomen, doe ik dat. Calsey was 2 jaar toen ze een gesloten baarmoederontsteking had en ik ben daar net op tijd achter gekomen, echt puur door gevoel, want ze liet niets merken, anders was ze toen al overleden.
Bij Cujo heeft de castratie trouwens geen nadelige effecten gegeven op haar gedrag en haar vacht gelukkig. Bij Kenzo wel, hij is veel vervelender tegen andere reuen geworden en heeft een hele borstelige vacht gekregen

Ik begrijp jou ook hoor Allison .

Megan van mij had ook enorm last van schijndracht en melkklierontstekingen tijdens elke loopsheid en zij was elke 6 maanden loops.
De dierenarts adviseerde mij toen ook om haar te laten castreren en dat is toen ook gebeurd.
Maar wat een rampenvacht hield dat arme beest eraan over zeg!
Een ondervacht waar met goed fatsoen niet doorheen te komen was en als dat niet goed werd onderhouden, ontstonden er complete vilten.
Ook werd Megan sloom en dik, ze kreeg hypothyreoïdie, maar dat laatste zal ook met haar anti-epileptica te maken hebben gehad.

Liesbeth schreef:

Neeltje schreef:

Liesbeth schreef: [Waarom heb je voor sterilisatie gekozen, als ik vragen mag??
Het enige wat je daar mee bereikt is dat je teefje geen pups meer kan krijgen, maar alle andere "ongemakken", loopsheid, kans op gerelateerde ziektes, etc blijven bestaan.

Maar dat klopt dus niet. Alle andere 'ongemakken' zoals loopsheid zijn er dus neit meer. Kans op de gerelateerde ziektes is er inderdaad nog altijd, maar in veel mindere mate. Een teef wordt echter niet meer loops.

Steriliseren is het afbinden van de eileider, dan maakt de hond nog steeds de hormonen aan die voor loopsheid zorgen, je hond wordt dan nog steeds loops en kan ook nog steeds baarmoederkanker krijgen.
Ik ga er vanuit dat jij bedoelt dat de eileiders verwijderd worden. Dat is ook een castratie alleen niet zo rigreus als een totale castratie.

Ja de eileiders worden verwijderd. Ik wist niet dat dat ook castratie werd genoemd. Weer wat geleerd.

Ik heb Magick laten castreren voor haar eerste loopsheid (op 8 maanden)
Niets van gemerkt, ze is mooi uitgegroeid, (nog) geen vacht veranderingen te zien.
moest ik in de toekomst nog een teef steriliseren, zou ik het opnieuw zo doen!

Neeltje schreef:

Liesbeth schreef:

Neeltje schreef:
Maar dat klopt dus niet. Alle andere 'ongemakken' zoals loopsheid zijn er dus neit meer. Kans op de gerelateerde ziektes is er inderdaad nog altijd, maar in veel mindere mate. Een teef wordt echter niet meer loops.

Steriliseren is het afbinden van de eileider, dan maakt de hond nog steeds de hormonen aan die voor loopsheid zorgen, je hond wordt dan nog steeds loops en kan ook nog steeds baarmoederkanker krijgen.
Ik ga er vanuit dat jij bedoelt dat de eileiders verwijderd worden. Dat is ook een castratie alleen niet zo rigreus als een totale castratie.

Ja de eileiders worden verwijderd. Ik wist niet dat dat ook castratie werd genoemd. Weer wat geleerd.

Ik denk dat de eierstokken zijn weggehaald
Daar zitten de hormonen in (bij wijze van spreken) waardoor een hond loops wordt.

Het wegnemen van de hormoonproductie is voor mij castratie.
Maakt eigenlijk niet uit of dat bij reuen of teven is.
Toch wordt castratie bij teven, ook door veel dierenartsen, sterilisatie genoemd.

Dusty was overigens om medische redenen wel gecastreerd... met een paar maanden was de vacht werkelijk het tegenovergestelde van wat het was... het werd een totaal andere hond. Kreeg amper nog te eten maar at ze een brokje meer dan kon je dr rollen...
Nee weinig positiefs aan alleen dat ze niet meer zo ziek werd van haar loopsheden.

Hier ben ik weer!
Jullie hebben me al een hoop geholpen!

Maar,
Waarom claimt (bijna) elke dierenarts dat het beter is om je hond te laten helpen voor die eerste loopsheid?
Ondertussen heb ik al 3 dierenartsen hierover aangesproken en zij beweren dat de nadelen die jullie hier opnoemen,
niet van tig belang zijn dat de groei echt in gevaar komt. Dit zijn dierenartsen waarvan ik 100% zeker zijn dat ze mij deze
raad niet geven om centjes te verdienen, maar hier echt van overtuigd zijn. Kennen zij hun vak dan niet?

Er wordt beweerd dat de ontwikkeling van de hond stopt bij het castreren, maar voor de eerste loopsheid moeten vele honden nog een stuk in de hoogte schieten. Ik denk niet dat teven die voor de loopsheid gesteriliseerd werden op hun hoogte bleven staan. Je kan het wijten aan het feit dat het nog een tijd duurt eer al die hormonen effectief uit het lichaam zijn 'verdwenen', maar deze kunnen toch nooit hun functie zo goed vervullen dat de hond nog enkele centimeters omhoog schiet?

Als je voor de eerste loopsheid castreert, heb je dan nog steeds die vachtveranderingen?

Overigens is het besluit toch denk ik gemaakt hoor. Ik wacht even tot na d'r eerste loopsheid, en wacht af. Heeft ze er last van, gedragsveranderingen, hoe reageert mijn reu,... Wat Monique en Demi schreven schrok me toch wel af. De kans is groot dat ik d'r alsnog laat steriliseren, maar dit gebeurt alleszinds pas wanneer ze uitgegroeid is. Maar ik ben toch nieuwsgierig naar enkele meningen over bovenstaande vragen.

Verder:

Ik ga vast op een heleboel tenen staan maar zoek je advies niet hier. Bel dierenartsen, vraag het na bij de rasvereniging en je sportclub etc. En dan nog zal je veel verschillende adviezen krijgen.

Voor zulke dingen ga ik nooit zomaar af op wat enkel op een forum gezegd wordt. Ik heb verschillende dierenartsen gecontacteerd en het internet afgeschuimd. Maar wat honderden hondenliefhebbers ervan vinden vind ik niet bepaald nutteloos. Het helpt me om een afgewogen keuze te kunnen maken.

Martijn schreef:

Job schreef:Jammer dat jouw honden er wel gevolgen van hebben,
jij mag zeggen wat je wil,
ga er maar van uit dat mijn honden er geen gevolgen van hebben. .

Als ik jou was zou ik er een artikel over schrijven en in Nature publiceren.
Je hebt namelijk de eerste honden met een fysiologie die onafhankelijk van de geslachtshormonen werkt. Dat is heel erg bijzonder.

Ik vind dat er hier nogal kort door de bocht gegaan wordt. Mijn reu is in zijn 2e jaar gecastreerd (dit om medische redenen nl een niet-ingedaalde teelbal die zijn eigen leven begon te leiden). Veel is er bij hem niet verandert. Geen vachtsverandering, geen moodswings, geen....
Het enige wat ik merk is dat hij misschien iets slomer is, en dat er op zijn eten gelet moet worden. Die kenmerken waren voor zijn castratie al aanwezig maar zijn nu iets meer uitgesprokener.
Verder denk ik dat het van hond tot hond afhangt!!! De ene hond heeft er minder last van als de ander. Waarbij ik er wél van ben overtuigd dat de ene er sowieso last van heeft, maar in mindere mate. Zelfs in die hoeveelheid dat wij, als mens, denken dat er geen gevolgen zijn.

Wij hebben ons teefje 3 maanden na haar 2e loopsheid laten steriliseren (castereren). De reden dat wij dit gedaan hebben is, omdat ze nogal last had van haar loopsheid, verder verloor ze veel bloed en willen niet met haar fokken (stel je voor dat een grote hond haar dekt). Ook wilden we de risico's van bepaalde ziekten beperken. We hebben vooraf veel informatie opgevraagd bij de dierenarts en hebben haar laten opereren in een dierenkliniek waar we ook goede informatie kregen. Zo werd ons precies uitgelegd hoe ze te werk gaan en mochten tot net voor de operatie bij haar blijven.

We zijn zeer blij dat we het gedaan hebben en zouden (wanneer we weer een hondje erbij krijgen) dit nogmaals doen.

Onze hond is precies hetzelfde gebleven als voorheen. Goede vacht, geen andere houding, etc.