Het HondenForum

Marie-Josée schreef:als je twijfelt, dan liever een dag te vroeg dan een dag te laat.
Een hond heeft geen besef van dagen die nog komen, wel van ongemak en pijn.

Hier ben ik het helemaal mee eens. We hebben het nog niet zo lang geleden meegemaakt met onze oude Max. At nog prima, was nog vrolijk, kon nog zelf opstaan etc., maar alles duurde korter en zijn slaapperiodes werden veel langer en soms akelig diep. Hij had een tumor op z'n pootje waarvan we wisten dat het een kwestie van tijd zou zijn totdat die zou uitzaaien, en we hadden al besloten dat we alert zouden zijn op signalen daarvan. Want een ding was voor mij heel duidelijk: hij hoefde voor mij geen pijn te lijden en helemaal op te raken. Dus toen we merkten dat hij af en toe wat moeilijker ging ademen en in z'n slaap vreemde geluidjes kreeg in het ademen (bovenop de kwaaltjes die hij al had), en we vreesden dat zijn Max-zijn zou gaan verdwijnen, hebben we de afspraak gemaakt dat de DA een paar dagen later (zodra ze aan huis kon komen) bij ons thuis zou komen. Hij stond er nog nieuwsgierig bij te kijken, en is zacht heengegaan als een tevreden oud hondje, en niet als een totaal uitgeleefd wrak. Hij bleef Max tot het eind, en zo zou ik het voor al m'n honden willen. Ik had het niet voor mezelf kunnen verantwoorden te gaan wachten totdat hij het helemaal benauwd kreeg.

Je voelt het, je ziet het, je weet het gewoon ...... En ook ik heb me altijd afgevraagd of ik het wel zou zien/voelen/weten.

Iedereen in ieder geval bedankt voor de antwoorden hier. Gewoon mn gevoel volgen dus.

Ik vind het wel lastig, kennelijk heeft iedereen een persoonlijke grens. Ik vind het namelijk nog niet genoeg. En dat is dan objectief bekeken. Tenminste, dat probeer ik en ik heb het idee dat ik dat nog wel kan. Ze eet nog, drinkt nog, en nu het weer wat frisser word buiten wil ze ook nog wel wat rondsnuffelen. Ze is nog steeds the "alpha bitch" hier en corrigeert Nilo waar nodig. Nilo heeft ook nog respect voor haar, wat ik ook belangrijk vind. Toen ze pas geopereerd was, was ze duidelijk verzwakt en had Nilo amper respect voor haar. Dus ik heb het idee dat hij de boel wel overneemt als het echt genoeg is voor Nora.

Maar mijn ouders vinden het dus genoeg zo. Niet dat ze er ala minuut er een spuit in zetten, maar we moeten er wel rekening mee houden dat dat binnenkort kan gebeuren. En eigenlijk hopen ze dat ze een deze dagen gewoon niet meer wakker word.

Maeve schreef: Maar mijn ouders vinden het dus genoeg zo. Niet dat ze er ala minuut er een spuit in zetten, maar we moeten er wel rekening mee houden dat dat binnenkort kan gebeuren. En eigenlijk hopen ze dat ze een deze dagen gewoon niet meer wakker word.

Respecteren je ouders jou ook en luisteren ze naar jou nu jij het nog niet genoeg vindt?
Het zou het beste zijn als ze in de slaap overlijd, maar helaas gebeurd dat maar bij weinig hondjes.

Volgens mij was ik nog een punt vergeten. Hoe staan haar ogen?
De ooguitdrukking van je hond ken je zelf het beste. Daar konden wij op een gegeven moment aan zijn dat het bijna genoeg was. We hebben ook wel eens gedacht, hadden we niet eerder?
Mijn advies dus, kijk eens goed naar haar ogen, zijn die nog vol leven en vrolijkheid? Of staan ze moe, uitgeput?
Natuurlijk is het een heel geleidelijk proces.

Hieronder een tweetal foto's, misschien verduidelijkt dit het.
Hier Bente toen ze 'op' aan het raken was:
Bente bijna op.

en hier onder
Bente op en top vitaal

Onze hond Rakker is 17 geworden. Kon niet meer lopen en de laatste dagen moesten we haar tillen naar het grasveld, omdat ze dat stuk niet meer zelf kon. Ze had tumoren en een daarvan was geklapt waardoor de beslissing voor ons gemaakt werd en we haar in moesten laten slapen.
Uiteindelijk hebben we misschien te lang gewacht, maar ze had nog zo'n wil om verder te gaan, om door te gaan. Bij de dierenarts kreeg ze meerdere spuiten omdat haar hart nog te sterk was en ze het niet op wilde geven.
Het is dan moeilijk om te zien, maar het ging voor haar gewoon niet meer, ook al wilde ze nog wel. Het is ondertussen 8 jaar geleden, maar wat was ze een wereldhond.. ik zit nu nog met tranen in mijn ogen.. ongelofelijk hoeveel een hond voor een mens kan betekenen..

Onze andere hond, Lucky, daarbij wisten we het gewoon allemaal. We hebben met het hele gezin toen overlegd, maar het was voor iedereen duidelijk dat het niet meer ging. Ze is 15 geworden.

Ik denk dat je het wel aan de hond ziet, zolang ze zelf nog de wil hebben, is het moeilijker om het te bepalen vind ik, maar zodra ze de wil verliezen weet je gewoon zeker dat het zover is. Misschien ben je dan eigenlijk te laat, maar als een hond nog kan en wil...

tja.. de grens is moeilijk aan te geven, maar ik denk dat jullie het zelf wel voelen als ze echt eraan toe is...

Renske: Wat jij zegt over die ogen, dat zag ik vanochtend even Mijn moeder had de honden sochtends uitgelaten en ik zou rond 12 uur wakker worden en ze rond half 1 uitlaten. Dat is de normale routine zeg maar. Nu hoorde ik haar al veel eerder blaffen, een heel hoog blafje. Ik weet dat ze dit ook doet als ze een demente bui heeft. Dan staat ze zo in het niets te blaffen. Maar goed, voor de zekerheid alvast naar beneden gegaan en daar lag ze voor de tuindeur, ze was aan het hijgen. Ik heb de tuindeuren gelijk open gedaan en ze liep achter in de tuin en ging daar plassen en poepen. Iets wat ze nog niet eerder heeft gedaan, ze zou liever ontploffen. Daarna bleef ze onrustig en heeft wel een half uur steeds gedrag herhaald: ze liep naar de waterbak, drinkt wat en liep dan naar achter in de tuin waar ze achter een bosje ging liggen. Daar kunnen wij niet bij komen. Ondertussen zag ik dat ze ook al in huis had geplast en was dat aan het opruimen. Maar toen ik haar goed bekeek terwijl ze steeds heen en weer liep vielen haar ogen mij op. Ze leken wel dof, het is amper uit te leggen maar het was alsof ik er niets meer in kon lezen. Geen blijdschap, vrolijkheid, gewoon niks. Ik heb haar nog eens mee naar buiten genomen en daar heeft ze nog 4 keer geplast. En dat terwijl ze normaal gesproken strikt 3 x per dag plast en niet meer dan dat. Gelukkig is ze kort daarna in haar mand gaan liggen en toen ging het beter. Nu kijkt ze ook weer helder, ik kan haar weer lezen en ze is nu weer net zo vrolijk als voor die tijd. Gezien de klachten die ze vanochtend liet zien in combinatie met haar slechte vacht de laatste tijd en het feit dat ze erg mager word denk ik dat haar nieren het begeven. Of misschien zit er een tumor, dat zal me ook niets verbazen.

Heel moeilijk vind ik dit Want nu is ze dus weer helemaal zichzelf en het is net alsof dit niet is gebeurt vanochtend. Ze is ook bikkelhard voor zichzelf, altijd al geweest. Dus ik heb geen idee of ze pijn heeft of niet.Heb in ieder geval samen met mn moeder besloten dat ze elke dag een pijnstiller krijgt. Eerst kreeg ze die alleen op dagen dat ze het moeilijk leek te hebben.

soms helpt het als je een foto of een paar maakt en die objectief bekijkt, dan lijken zie je vaak net datgene wat je bij de hond in het rl niet ziet
maar het blijft moeilijk hoor

Maeve schreef:Renske: Wat jij zegt over die ogen, dat zag ik vanochtend even Mijn moeder had de honden sochtends uitgelaten en ik zou rond 12 uur wakker worden en ze rond half 1 uitlaten. Dat is de normale routine zeg maar. Nu hoorde ik haar al veel eerder blaffen, een heel hoog blafje. Ik weet dat ze dit ook doet als ze een demente bui heeft. Dan staat ze zo in het niets te blaffen. Maar goed, voor de zekerheid alvast naar beneden gegaan en daar lag ze voor de tuindeur, ze was aan het hijgen. Ik heb de tuindeuren gelijk open gedaan en ze liep achter in de tuin en ging daar plassen en poepen. Iets wat ze nog niet eerder heeft gedaan, ze zou liever ontploffen. Daarna bleef ze onrustig en heeft wel een half uur steeds gedrag herhaald: ze liep naar de waterbak, drinkt wat en liep dan naar achter in de tuin waar ze achter een bosje ging liggen. Daar kunnen wij niet bij komen. Ondertussen zag ik dat ze ook al in huis had geplast en was dat aan het opruimen. Maar toen ik haar goed bekeek terwijl ze steeds heen en weer liep vielen haar ogen mij op. Ze leken wel dof, het is amper uit te leggen maar het was alsof ik er niets meer in kon lezen. Geen blijdschap, vrolijkheid, gewoon niks. Ik heb haar nog eens mee naar buiten genomen en daar heeft ze nog 4 keer geplast. En dat terwijl ze normaal gesproken strikt 3 x per dag plast en niet meer dan dat. Gelukkig is ze kort daarna in haar mand gaan liggen en toen ging het beter. Nu kijkt ze ook weer helder, ik kan haar weer lezen en ze is nu weer net zo vrolijk als voor die tijd. Gezien de klachten die ze vanochtend liet zien in combinatie met haar slechte vacht de laatste tijd en het feit dat ze erg mager word denk ik dat haar nieren het begeven. Of misschien zit er een tumor, dat zal me ook niets verbazen.

Heel moeilijk vind ik dit Want nu is ze dus weer helemaal zichzelf en het is net alsof dit niet is gebeurt vanochtend. Ze is ook bikkelhard voor zichzelf, altijd al geweest. Dus ik heb geen idee of ze pijn heeft of niet.Heb in ieder geval samen met mn moeder besloten dat ze elke dag een pijnstiller krijgt. Eerst kreeg ze die alleen op dagen dat ze het moeilijk leek te hebben.

Bij twijfel zou ik even met je D.A overleggen.

Ik ben vanmorgen ook met mijn oudje bij de D.A geweest.
Nieren gecontroleerd ( hij staat al op een nier dieet )
Gelukkig was de uitslag uit de test oke
Hartje klonk ook nog prima !

Zowel ik als de D.A vinden Jordy nog te goed om hem in te laten slapen.
Hij kijkt helder uit zijn ogen, is vrolijk, eet goed,drinkt goed, kwispelt bij thuiskomst.

Hij is alleen slecht ter been en hijgt na inspanning.
het probleem van opstaan en lopen komt waarschijnlijk door een beknelde zenuw in de rug
Jordy heeft een spuit gekregen die z'n 4 weken werkt ( voor zijn bespiering )
Daarnaast heeft hij ook een pijnstiller gekregen.
volgende week even bellen met de D.A hoe het gaat.
Maar volgens mij werkt het al aardig..ik .pakte daar straks zijn voer en wat denk je daar kwam hij aan gerend !!!
heb hem al lang niet meer zien rennen.

Ben daarom blij dat ik even met hem naar de D.A ben gegaan

Dat was dan denk ik een anabole steroiden spuit.
Een herder hier aan de overkant heeft die ook gekregen en zijn baasje vertelde mij dat haar hond s'avonds weer volop sprong.

Hoe gaat het vandaag met Nora?

Ineke schreef:Hoe gaat het vandaag met Nora?

Nou, best goed eigenlijk. Het is niet alsof er niets is gebeurt gisteren en ze gaat gewoon weer haar eigen gang, op haar eigen tempo. Ze was zelfs wat teleurgesteld dat ze niet mee mocht wandelen met Nilo en mij Dat maakt het zo lastig he. Ze is soms heel slecht maar over het algemeen doet ze het eigenlijk prima.

Maeve schreef:

Ineke schreef:Hoe gaat het vandaag met Nora?

Nou, best goed eigenlijk. Het is niet alsof er niets is gebeurt gisteren en ze gaat gewoon weer haar eigen gang, op haar eigen tempo. Ze was zelfs wat teleurgesteld dat ze niet mee mocht wandelen met Nilo en mij Dat maakt het zo lastig he. Ze is soms heel slecht maar over het algemeen doet ze het eigenlijk prima.

Ik herken dat heel erg van Toyka, dat ging ook op en neer.
We hebben door de jaren heen regelmatig gedacht dat het bijna over was, maar hij bleef maar doorgaan.
Tot hij op een avond vreemd begon te trekken met z'n koppie en niet meer bereikbaar was.
Toen moesten we hem laten inslapen.
Het was toen overduidelijk en ja, misschien hadden we hem toch eerder moeten laten gaan, maar wanneer?
Het is verd*mde moeilijk.

Ja, het is echt heel lastig. Als ze zich vandaag nog zo slecht voelde zou het voor mij ook snel genoeg zijn. Dan is het duidelijk dat we haar moeten laten gaan want ze voelde zich echt slecht. Maar nu is ze weer helemaal vrolijk dus en ik denk dat ze dat wel een tijdje blijft, tot het volgende plotselinge dieptepunt.

Heb net met mn ouders gepraat en het gaat toch minder goed dan ik dacht. Ze heeft vanochtend weer in huis geplast en plast nog steeds veel en vooral veel kleine beetjes. Ze heeft net ook weer in de tuin gepoept. En natuurlijk gelijk opeten Maar goed, ik ben er toch niet helemaal gerust op. Pap denkt dat het aan het seniorenvoer ligt. Het is wel zo dat ze het slechter doet sinds ze seniorenvoer krijgt (nog maar een paar maand) maar ik denk dat dat toeval is.

Ik twijfel een beetje of het geen blaasontsteking kan zijn? Haar plas is verder wel helder. Ze heeft afgelopen winter ook blaasontsteking gehad maar toen plaste ze letterlijk bloed.

Gos schreef:is zacht heengegaan als een tevreden oud hondje, en niet als een totaal uitgeleefd wrak. Hij bleef Max tot het eind, en zo zou ik het voor al m'n honden willen. Ik had het niet voor mezelf kunnen verantwoorden te gaan wachten totdat hij het helemaal benauwd kreeg.

Dat bedoel ik dus. Als je je hond in leven laat omdat hij af en toe een opleving lijkt te hebben ben je alleen voor jezelf bezig.Moet je hond dan creperen omdat jij vindt dat er nog best een paar dagen bij kunnen? Of een paar weken?
Dit klinkt erg cru maar zo is het wel als je heel eerlijk bent. En het kan je helpen de beslissing te nemen waar we allemaal ooit voor komen te staan of we willen of niet.
Alleen mijn oude Bruno is overleden aan een maagtorsie en dat was afschuwelijk, ik wens nog steeds dat ik hem dat had kunnen besparen.

Wat moeilijk voor Nora en voor jullie.

Ik he zelf natuurlijk ook meerdere keren voor de keus gestaan: wanneer is het genoeg.
Wat is de kwaliteit van het leven nog, dat is voor mij een belangrijk criterium. Dat kan je pas beoordlen als je de hond dagelijks meemaakt.
Veel sterkte met de beslissing.

Ik vind, uit eigen ervaring met 3 honden. (2 van onszelf en 1 die bij m'n ouders gebleven is) dat als je eerlijk in de hond zijn ogen kijkt je weet wanneer het genoeg is.
Dan is het einde....

Birdy weet ik nog steeds niet wat ze eigenlijk mankeerde, maar het was goed geweest, het was op.
Daisy hebben we ook geen verder onderzoek gedaan toen ze niet meer kon lopen etc etc. De koek was op.
Wij tobben niet lang door met een hond. Kan en wil héél ver gaan, mits het een goed vooruitzicht heeft.
Zo niet... dan houdt het op.
Ik wil een oude hond, die altijd een fijn leven heeft gehad, geen eindeloze onderzoeken aandoen.

Sterkte ermee... het blijft vreselijk moeilijk

Maeve schreef:Ja, het is echt heel lastig. Als ze zich vandaag nog zo slecht voelde zou het voor mij ook snel genoeg zijn. Dan is het duidelijk dat we haar moeten laten gaan want ze voelde zich echt slecht. Maar nu is ze weer helemaal vrolijk dus en ik denk dat ze dat wel een tijdje blijft, tot het volgende plotselinge dieptepunt.

Zoals ik eerder al zij over leg even met je D.A
Sterkte !