Het HondenForum

Wat ik "eng" vind aan zo'n rijtje met percentages van wat als je drager x drager doet dat er nog steeds mensen op deze wereld zijn die denken dat dit dus ook de statistieken zijn die je uit je nest krijgt. Wat er dan even vergeten wordt is dat er ook rustig een heel nest lijders op de wereld gezet kan worden (net als vrij x drager een heel nest dragers kan geven). Deze percentages zijn gemaakt op een groot geheel en niet op basis van een nest.

Binnen de Staffordshire Bull Terrier heb je de dna testen voor L2HGA en HC. Beiden vererven op dezelfde manier als bovenstaande ziekte dus het rijtje met percentages gaat ook hierop. En ook hier zie je uit een nest met bijv. vrij x drager dat de percentages niet zo zwart/wit op gaan. Heel logisch natuurlijk, tenminste vind ik.

Binnen de SBT is er nu ook gesproken dat pups uit vrije ouders, die dus zelf genetisch vrij zijn, om als die weer een nest krijgen met een genetische vrije andere hond, dat de pups daaruit weer getest worden. Het is immers nog niet bekend of vrij x vrij, vrij blijft geven, generaties lang of dat er misschien toch ergens een mutatie ontstaat.

dogo4ever schreef: Binnen de SBT is er nu ook gesproken dat pups uit vrije ouders, die dus zelf genetisch vrij zijn, om als die weer een nest krijgen met een genetische vrije andere hond, dat de pups daaruit weer getest worden. Het is immers nog niet bekend of vrij x vrij, vrij blijft geven, generaties lang of dat er misschien toch ergens een mutatie ontstaat.

Nou ik ben best voor testen maar dit is een beetje onzin. Als er met nakomelingen gefokt wordt, worden binnen een paar generaties toch wel weer honden getest waar deze "clear by parentage" honden achter zitten. Dan komt het vanzelf boven water. Anders kun je alle ziektes wel gaan testen want mutaties kunnen er altijd en overal optreden.

Een vriendin van me heeft een witte herder met DM. Vind het een nare ziekte om te zien en je wenst het geen hond toe.

sirene schreef:

dogo4ever schreef: Binnen de SBT is er nu ook gesproken dat pups uit vrije ouders, die dus zelf genetisch vrij zijn, om als die weer een nest krijgen met een genetische vrije andere hond, dat de pups daaruit weer getest worden. Het is immers nog niet bekend of vrij x vrij, vrij blijft geven, generaties lang of dat er misschien toch ergens een mutatie ontstaat.

Nou ik ben best voor testen maar dit is een beetje onzin. Als er met nakomelingen gefokt wordt, worden binnen een paar generaties toch wel weer honden getest waar deze "clear by parentage" honden achter zitten. Dan komt het vanzelf boven water. Anders kun je alle ziektes wel gaan testen want mutaties kunnen er altijd en overal optreden.

't Is ook vaak meer om de test te testen. Het zijn meestal markertesten en die kunnen wel eens onbetrouwbaar blijken. Of dit is een verkooppraatje van de labo's, dat denk ik ook nog wel eens.

In het geval bij de SBT is het ingesteld door de rasvereniging voor de mensen die fokken volgens het clubreglement (de zgn clubfokkers). Het reglement moet een stukje kwaliteit uitdragen en deze regel is er 1 van.

Ik hoorde vorig jaar van een collie die hieraan leed en ook uiteindelijk (ik meen op 7-jarige leeftijd) moest worden ingeslapen. De eigenaresse vertelde mij van de lijdensweg van het arme dier.
Ik weet niet in hoeverre het in Nederland bij de collie voorkomt, maar bij zulke ziektes zou ik wel een voorstander zijn van dna-onderzoeken.
Terwijl ik geen groot voorstander ben van dna-testen in het algemeen omdat geen enkele hond genetisch perfect kan zijn en er de laatste tijd wel vaak voorstellen komen voor dna-testen. Zoals bij de collie (en ook bij de sheltie) momenteel stemmen opgaan om honden verplicht te gaan testen op het mdr-1 gen. Naar mijn mening is dat een 'handicap' en zeker geen ziekte en je maakt de genenpoel wel erg klein als je alle dragers van een dergelijk gen uitsluit van de fok. M.i. fok je er dan 1 ding uit en binnen enkele generaties fok je er 5 ellendige dingen weer in.

Maar goed: DM is natuurlijk wel een afschuwelijke ziekte waardoor het dier ook vreselijk lijdt voor het uiteindelijk sterft en dat vind ik wel een goed criterium om op te nemen in de rassenstandaard van rassen die een verhoogd risico lopen.

lieke schreef:Naar mijn mening is dat een 'handicap' en zeker geen ziekte en je maakt de genenpoel wel erg klein als je alle dragers van een dergelijk gen uitsluit van de fok. M.i. fok je er dan 1 ding uit en binnen enkele generaties fok je er 5 ellendige dingen weer in.

Helemaal gelijk, en daarom moet je de DNA-testen ook niet zo gebruiken. Voordeel van het doen van DNA-testen is dat je dragers en vrijen van elkaar kunt onderscheiden en daarom de dragers én zelfs de lijders in kunt zetten voor de fokkerij. Je gooit geen andere genen weg en je kunt garanderen dat er geen lijders meer geboren worden.

Rosita Compagner schreef: Helemaal gelijk, en daarom moet je de DNA-testen ook niet zo gebruiken. Voordeel van het doen van DNA-testen is dat je dragers en vrijen van elkaar kunt onderscheiden en daarom de dragers én zelfs de lijders in kunt zetten voor de fokkerij. Je gooit geen andere genen weg en je kunt garanderen dat er geen lijders meer geboren worden.

Nadeel is natuurlijk dat ze lang niet altijd zo worden gebruikt.

Marjoleine schreef:

Rosita Compagner schreef: Helemaal gelijk, en daarom moet je de DNA-testen ook niet zo gebruiken. Voordeel van het doen van DNA-testen is dat je dragers en vrijen van elkaar kunt onderscheiden en daarom de dragers én zelfs de lijders in kunt zetten voor de fokkerij. Je gooit geen andere genen weg en je kunt garanderen dat er geen lijders meer geboren worden.

Nadeel is natuurlijk dat ze lang niet altijd zo worden gebruikt.

Heel groot nadeel. Op één of andere manier moeten mensen naar de voordelen gaan kijken van zo'n test. Wat je allemaal méér kunt dankzij die test in plaats van minder.

lieke schreef:Maar goed: DM is natuurlijk wel een afschuwelijke ziekte waardoor het dier ook vreselijk lijdt voor het uiteindelijk sterft en dat vind ik wel een goed criterium om op te nemen in de rassenstandaard van rassen die een verhoogd risico lopen.

Nou ja, 'vreselijk lijdt' is wel iets overdreven. Oke, de hond verliest steeds meer de controle over de achterpoten en valt steeds vaker om, maar ik dacht niet dat er pijn bij hoort. Juist het tegenovergestelde: gevoelloosheid.

Annet schreef:

lieke schreef:Maar goed: DM is natuurlijk wel een afschuwelijke ziekte waardoor het dier ook vreselijk lijdt voor het uiteindelijk sterft en dat vind ik wel een goed criterium om op te nemen in de rassenstandaard van rassen die een verhoogd risico lopen.

Nou ja, 'vreselijk lijdt' is wel iets overdreven. Oke, de hond verliest steeds meer de controle over de achterpoten en valt steeds vaker om, maar ik dacht niet dat er pijn bij hoort. Juist het tegenovergestelde: gevoelloosheid.

Gun jij dit je hond ??

" onclick="window.open(this.href);return false;

Misschien heeft hij dan lichamelijk geen pijn,
maar hoe denk jij dat hij zich voelt ??

Wat een afschuwelijk filmpje. Ik snap niet dat de eigenaren deze hond zo door laten leven. Pijn of geen pijn, ik had het arme dier al lang een waardig einde gegund.

Ik heb persoonlijk mijn hond al eerder laten inslapen dan de hond in het filmpje. En het is natuurlijk altijd moeilijk om het ene leed met het andere te vergelijken, maar ik denk dat er wel ergere, pijnlijker ziektes zijn. Bijvoorbeeld syringomyelie, zware HD of epilepsie.

Rosita Compagner schreef:

Marjoleine schreef:

Rosita Compagner schreef: Helemaal gelijk, en daarom moet je de DNA-testen ook niet zo gebruiken. Voordeel van het doen van DNA-testen is dat je dragers en vrijen van elkaar kunt onderscheiden en daarom de dragers én zelfs de lijders in kunt zetten voor de fokkerij. Je gooit geen andere genen weg en je kunt garanderen dat er geen lijders meer geboren worden.

Nadeel is natuurlijk dat ze lang niet altijd zo worden gebruikt.

Heel groot nadeel. Op één of andere manier moeten mensen naar de voordelen gaan kijken van zo'n test. Wat je allemaal méér kunt dankzij die test in plaats van minder.

Ik ben het hier niet mee eens, je kunt in een ras waar de genenpoel klein is , wel een keer een uitmuntende lijder of drager in zetten
Maar als dit niet met beleid word gedaan, dan zit je over een aantal jaar met alleen dragers en lijders
Dan heb je niet eens de keus meer om een vrije hond te gebruiken

En dan heb ik het over deze ziekte bv , dit is niet iets waar makkelijk mee te leven is
Hier moet echt wel rekening mee gehouden worden

Ik zelf heb een lijder gehad van L2-Hga wat bij de staffordshire bull terrier voorkomt
En "gelukkig" had mijn teefje weinig last er van, en is naar mijn weten de oudste van NL geworden
Maar er zijn honden voor hun 2e levensjaar ingeslapen omdat ze een on behandelbare vorm van epilepsie hadden
En ja kan zeggen dat de honden met een ziekte , dus lijder, last van deze ziekte kunnen hebben

Nu kom ik even niet op de ziekte die bij de Stabij voorkomt, dus dat ze een verminderde stolling hebben
Daar is op zich mee te leven, maar wat als dit over bloeders ging zoals Marjoleine zei ( komt niet voor bij de Stabij, maar wel een verwant er van)

Tuurlijk moet er zo mee omgesprongen worden dat je niet de genen weg gaat gooien van een drager
Maar niet elke drager is zo uitmuntend dat er mee gefokt moet worden
En ja bij een klein ras moet je selectief zijn
Maar bij bv de staffordshire bull terrier of de Duitse Herder zijn de honden er in overvloed en ook de goede , dus kunnen er makkelijk honden voor de fok uitgesloten worden

Want het probleem met veel mensen is , dat ze hun hond toch echt zo waardevol vinden voor de fok, terwijl hij/zij helemaal niet zo uitmuntend is als ze denken
En denk dat het daar vaak fout gaat

En tuurlijk wil je niet alles opgeven als je teef of reu drager/lijder is , maar moeten ze dan zo nodig 3 of meer nesten krijgen?Daar kan ik niet bij
En het probleem is weer als je als fokker een pup wilt aanhouden en er zit van de 4 teven maar 1 vrije hond in, dan zou je die aanmoeten houden
Maar dat ene hondje is nou echt net de minst mooie, en rastypische van het nest
Dus wat voegt het dan weer toe om die hond aan te houden

velvet29 schreef:
Ik ben het hier niet mee eens, je kunt in een ras waar de genenpoel klein is , wel een keer een uitmuntende lijder of drager in zetten
Maar als dit niet met beleid word gedaan, dan zit je over een aantal jaar met alleen dragers en lijders
Dan heb je niet eens de keus meer om een vrije hond te gebruiken

Nee, je zit uiteindelijk alleen met dragers en vrijen. En daar is best mee te leven. En verder hoef je van mij met geen enkel dier meer dan twee nesten te fokken. Wanneer je uit beide nesten weer twee dieren voor de fok inzet, dan ga je eindelijk die genenpoel een beetje vergroten.

Aan de hand van mijn geteste Avak als drager en Konah als lijdster is er 3 juli besloten deze test verplicht te maken bij de Tamaskan als je ermee wil fokken. Een drager mag alleen op een vrije hond gezet worden en een eventuele lijder word alleen ingezet als er kwa genepool een noodzaak voor is. Bij de grote nesten zullen dus waarschijnlijk alleen de vrije honden of dragers als er geen vrije zijn gebruikt worden. Hoe dit in de praktijk nog neergezet gaat worden kan pas bekeken worden als er zoveel als mogelijk honden getest zijn zodat men weet hoe het door de populatie verspreid is.
Ik hoop dat dat ook een reden is voor de niet fokkers dit serieus op te nemen en te gaan testen. Gelukkig luiden de geluiden daarop tot nu toe goed en wil men graag testen om te weten waar hun huisgenoten aan toe zijn.

Ook de dwergtest is besproken. Uiteraard worden al mijn honden op beide getest maar blijft de dwerg nog vrijwillig. Op moment dat bv hierin ook een drager of lijder opduikt gaan we meteen weer om de tafel.