Het HondenForum

Sprokkeltje schreef:

Expecting schreef:Mensen denken gewoon graag in hokjes. Je hebt geen kinderen maar wel honden en dan zijn dat dús je kinderen. Mijn broertje leeft samen met een man, dan 'moet' er volgens de buitenwereld ook een mannetje en een vrouwtje zijn binnen de relatie. Ik heb een relatie met een donkere man dús zal hij me wel bedriegen en hij slaat me uiteraard ook dagelijks Vind ik lekker

Je houdt duidelijk heel veel van je honden en ze hebben zo te lezen een heerlijk leven. Is helemaal niets mis mee

Daar heb je helemaal gelijk in hoor!!! Dat mensen in hokjes denken..

Wij gaan dus adopteren uit Ethiopie...Mijn schoonma 'nou dan weet je wel wat je in huis haalt'....Tuurlijk...uhhh wat dan???????
Of, 'waarom geen blank kind adopteren, dat wordt niet gepest op school'.


Tuurlijk hoor..

Het is vaak of zwart of wit. Iets tussen in bestaat niet.

Vind jou Django echt zo scheetje heeee

Jeetje wat kwetsend voor je! En je weet nooit 'wat je in huis haalt' met een kind. Mijn 2 oudsten komen uit dezelfde bloedlijnen maar zijn toch totaal verschillend, zowel van uiterlijk als karakter. Mij vragen mensen ook weleens of ze geadopteerd zijn en als ik dan zeg van niet, kijken ze met zo'n vies gezicht 'oh heeft u een zwarte man?' Vaak zeg ik dan ja hoe zwarter hoe beter Het adoptieproces is niet niks, heel veel succes met het lange wachten!

Expecting schreef:

Sprokkeltje schreef:

Expecting schreef:Mensen denken gewoon graag in hokjes. Je hebt geen kinderen maar wel honden en dan zijn dat dús je kinderen. Mijn broertje leeft samen met een man, dan 'moet' er volgens de buitenwereld ook een mannetje en een vrouwtje zijn binnen de relatie. Ik heb een relatie met een donkere man dús zal hij me wel bedriegen en hij slaat me uiteraard ook dagelijks Vind ik lekker

Je houdt duidelijk heel veel van je honden en ze hebben zo te lezen een heerlijk leven. Is helemaal niets mis mee

Daar heb je helemaal gelijk in hoor!!! Dat mensen in hokjes denken..

Wij gaan dus adopteren uit Ethiopie...Mijn schoonma 'nou dan weet je wel wat je in huis haalt'....Tuurlijk...uhhh wat dan???????
Of, 'waarom geen blank kind adopteren, dat wordt niet gepest op school'.


Tuurlijk hoor..

Het is vaak of zwart of wit. Iets tussen in bestaat niet.

Vind jou Django echt zo scheetje heeee

Jeetje wat kwetsend voor je! En je weet nooit 'wat je in huis haalt' met een kind. Mijn 2 oudsten komen uit dezelfde bloedlijnen maar zijn toch totaal verschillend, zowel van uiterlijk als karakter. Mij vragen mensen ook weleens of ze geadopteerd zijn en als ik dan zeg van niet, kijken ze met zo'n vies gezicht 'oh heeft u een zwarte man?' Vaak zeg ik dan ja hoe zwarter hoe beter Het adoptieproces is niet niks, heel veel succes met het lange wachten!

Als we 'het' zelf hadden kunnen maken, hadden we ook niet geweten wat we in huis haalden Ik werk met mensen met allerlei soorten beperkingen, waarom zouden wij dat niet kunnen krijgen??? Als je ze zelf maakt weet je ook niet wat je 'in huis haalt'.

Of je nu paars, groen, blauw bent, loopt of in een rolstoel zit, een ledemaat mist of teveel hebt...ben je dan minder dan een ander?? VOlgens mijn schoonma wel!!


Zij durft het dan ook nog te vergelijken met honden die je in huis haalt...Nu hou ik zielsveel van mijn honden, maar om adoptie nou met een hondje in huis te halen vergelijkt...


Wat is er toch mis met een ander kleurtje? Sjonge, als je er dus niet standaard uitziet, krijg je deze dingen over je heen...

Even off topic: we zijn al best wel ver..In 2007 begonnen met de lange procedure, 6 dagen cursus, helemaal onderzocht door de raad van de kinderbescherming, toestemming gekregen van het ministerie van Jusititie (we zijn strafbladloos ), en op de pre-wachtlijst van Ethiopie gegaan.

We kregen te horen dat we na de zomervakantie, dus ergens september, eindelijk onze documenten mogen gaan verzamelen en vertalen, dan wordt dat opgestuurd naar Ethiopie..vanaf dat moment duurt het nog 2 tot 3 jaar totdat we een voorstel mogen verwachten..

Sprokkeltje schreef:Even off topic: we zijn al best wel ver..In 2007 begonnen met de lange procedure, 6 dagen cursus, helemaal onderzocht door de raad van de kinderbescherming, toestemming gekregen van het ministerie van Jusititie (we zijn strafbladloos ), en op de pre-wachtlijst van Ethiopie gegaan.

We kregen te horen dat we na de zomervakantie, dus ergens september, eindelijk onze documenten mogen gaan verzamelen en vertalen, dan wordt dat opgestuurd naar Ethiopie..vanaf dat moment duurt het nog 2 tot 3 jaar totdat we een voorstel mogen verwachten..

Echt waar? Dan ben je dus een jaar of zes bezig met een adoptie? Daar heeft Angelina Jolie geen last van geloof ik....

Ik sta op de speelweide op het asiel de hele tijd door onzin uit te kramen tegen die honden. De kattenkennels zijn ernaast en daar staan de ramen van open. Kattenmensen die daar naar een asielkat komen kijken horen en zien mij. Ik let niet op ze, want ik ben met een zalige hond aan het spelen dan, dus whatever. Maar soms hoor ik wel het gesprek stilvallen... Ach ja, die honden zitten de hele dag in de kennel, dus lol is wat ze krijgen!

Leuk topic dit..

DebbieZ schreef:

Sprokkeltje schreef:Even off topic: we zijn al best wel ver..In 2007 begonnen met de lange procedure, 6 dagen cursus, helemaal onderzocht door de raad van de kinderbescherming, toestemming gekregen van het ministerie van Jusititie (we zijn strafbladloos ), en op de pre-wachtlijst van Ethiopie gegaan.

We kregen te horen dat we na de zomervakantie, dus ergens september, eindelijk onze documenten mogen gaan verzamelen en vertalen, dan wordt dat opgestuurd naar Ethiopie..vanaf dat moment duurt het nog 2 tot 3 jaar totdat we een voorstel mogen verwachten..

Echt waar? Dan ben je dus een jaar of zes bezig met een adoptie? Daar heeft Angelina Jolie geen last van geloof ik....

Ik sta op de speelweide op het asiel de hele tijd door onzin uit te kramen tegen die honden. De kattenkennels zijn ernaast en daar staan de ramen van open. Kattenmensen die daar naar een asielkat komen kijken horen en zien mij. Ik let niet op ze, want ik ben met een zalige hond aan het spelen dan, dus whatever. Maar soms hoor ik wel het gesprek stilvallen... Ach ja, die honden zitten de hele dag in de kennel, dus lol is wat ze krijgen!

Leuk topic dit..

Als je maar genoeg centjes hebt, is alles te koop!!! Zes jaar voor adoptie is nog vlotjes, vaak is het al 7 a 8 jaar...ennuh, we zijn er nog niet hoor..wie weet loopt het wel p bij ons die wachttijd..

Ik praat zo'n idioot piepstemmetje tegen Stamper als ze netjes iets goeds doet, haha, dat mijn man weleens tegen me zegt ; hé we zijn buiten hoor...


Ik noem de mopsen liefkozend mijn smurfjes, en mijn man Stamper onze kabaouter..Cody noemen we Rataplan van Lucky Lukc..Hahaha hij kan zo duf en zielig kijken en lomp eacties ondernemen!

mijn honden zijn niet mijn kinderen maar wel erg belangrijk ik uit mijn liefde door ze een zo goed mogelijk leven te bieden, met goed voer, veel aandacht, beweging, training en tijd.

Heel herkenbaar hoor. Vrienden en collega's weten gewoon dat dat bij mij hoort. En of ze me gek vinden daarom? Dat kan me eigenlijk totaal niet boeien, het is mijn leven en ik voel me er prettig bij.
Ik zeg ook afspraken af, of verzet ook afspraken als het niet goed uitkomt voor de honden.
Wij hebben bewust geen kinderen. Dus hoor ik vaak, 'Dat zijn jouw kinderen.' Waarop ik altijd maar weer uit ga leggen dat dat niet zo is omdat het gewoon honden zijn, ik honden ontzettend leuk vind. Eigenlijk moet ik daar maar eens niet meer op in gaan, verspilde energie

Als ik zie hoe andere mensen met honden zo weinig rekening houden met hun hond(en) dan krab ik wel eens achter m'n oren... Maar goed, ieder moet zelf maar zien wat hij/zij doet.

Zo slaapt Spike ook op bed als Leon nachtdienst heeft, gezellig hoor.
Wij hebben 2 rottweilers in huis gehad. Vroegen mensen ook vaak dat die toch zeker wel in de schuur sliepen.
'Nee hoor, één op bed en één naast bed.' Heerlijk als je die koppen dan ziet

Lin-C schreef:

Jinx schreef:Ik ben een enorme muts met die beesten. Ik noem mezelf mama, Lars is papa en mijn ouders zijn opa en oma
Ik dans met ze, ik verzin stomme liedjes die ik dan voor ze zing, ze krijgen verjaardagskadootjes...
Slaat nergens op maar ik doe het omdat ik het leuk vind. Kinderen is een groot woord (ik hou niet eens van kinderen) maar ze zijn wel erg belangrijk voor me.

Hou op! ik herken mezelf heel erg, haha

Haha!! Ik doe precies hetzelfde!

Zat gister tegen de hond te kirren. "hey knapperd, " Vraagt mijn vriend ondertussen iets. Dezelfde toon tegen je vriend aanslaan als tegen de hond, word NIET gewaardeerd...

Ik herken het helemaal
en ook zeker wel dat mensen mij daarom gek of raar vinden

heb er gemiddels 2 a 3 x per week ruzie over met mn vriend, en scheve gezichten van mn schoonfamilie.

Voor hun zijn de kleinkinderen alles, dus honden nee das maar een dier, die moet zich aan jou aanpassen niet andersom

klein voorbeeldje hoe de gedachtes verschillen:

* je hebt een hamster, een lieve hamster en je hebt hem al 2 jaar ofzo en bent er erg aan gehecht, beestje wordt ziek en moet dood.

mijn oplossing: je brengt hem naar de dierenarts en laat hem een spuitje geven

schoonfamilie: beest koste maar 7 euro dus die kwak je gewoon dood, je gaat toch zeker niet zoveel geld uit geven aan zon goedkoop diertje

* Of je hond moet geopereerd worden, Ik geef er zo 2 duizend euro voor!
maar nee inslapen en een nieuwe hond kopen is goedkoper...

En ik kan daar zooooooooo kwaad om worden!
net als met t vinkie, draai m toch zn nekkie om nee zeg ik dan en ik wordt weer raar aangekeken.

Ik ben heel gek op zn schoonfamilie hoor, echt wel
maar als het op dieren aan komt staan we lijn recht tegenover elkaar!

Maar ik schaam me er niet voor, en het zijn Mijn dieren en Ik beslis!!

Maar ja het is wel eens moeilijk als ik het voor de honden op neem (nee ik wil niet daar heen zo lang want ik kan de honden niet mee nemen) en ik heb knallende ruzie omdat mn vriend vind dat ik niet spoor

En ja ik vind ze zeker net zo belangrijk als een kind (ik heb ze niet en hoef ze voorlopig ook niet, vind er geen bal aan)

en dat is nou eenmaal Mijn mening!

zo... dat lucht op

ik en mijn man kunnen ook geen kinderen krijgen.
dus mijn doggies zijn mijn kinderen ze zijn wel gewoon hond hoor maar ik zeg dus wel kom maar bij mama.

Ayurveda schreef:Ik herken het helemaal
en ook zeker wel dat mensen mij daarom gek of raar vinden

heb er gemiddels 2 a 3 x per week ruzie over met mn vriend, en scheve gezichten van mn schoonfamilie.

Voor hun zijn de kleinkinderen alles, dus honden nee das maar een dier, die moet zich aan jou aanpassen niet andersom

klein voorbeeldje hoe de gedachtes verschillen:

* je hebt een hamster, een lieve hamster en je hebt hem al 2 jaar ofzo en bent er erg aan gehecht, beestje wordt ziek en moet dood.

mijn oplossing: je brengt hem naar de dierenarts en laat hem een spuitje geven

schoonfamilie: beest koste maar 7 euro dus die kwak je gewoon dood, je gaat toch zeker niet zoveel geld uit geven aan zon goedkoop diertje

* Of je hond moet geopereerd worden, Ik geef er zo 2 duizend euro voor!
maar nee inslapen en een nieuwe hond kopen is goedkoper...

En ik kan daar zooooooooo kwaad om worden!
net als met t vinkie, draai m toch zn nekkie om nee zeg ik dan en ik wordt weer raar aangekeken.

Ik ben heel gek op zn schoonfamilie hoor, echt wel
maar als het op dieren aan komt staan we lijn recht tegenover elkaar!

Maar ik schaam me er niet voor, en het zijn Mijn dieren en Ik beslis!!

Maar ja het is wel eens moeilijk als ik het voor de honden op neem (nee ik wil niet daar heen zo lang want ik kan de honden niet mee nemen) en ik heb knallende ruzie omdat mn vriend vind dat ik niet spoor

En ja ik vind ze zeker net zo belangrijk als een kind (ik heb ze niet en hoef ze voorlopig ook niet, vind er geen bal aan)

en dat is nou eenmaal Mijn mening!

zo... dat lucht op

ik ben het helemaal met je eens mijn honden en de rest van de dieren zijn mijn alles en ik hou daar dus wel rekening mee.
wij kunnen geen kinderen krijgen en voor mij hoeft het nu ook niet meer.
ik hou het wel bij mijn dieren

M'n moeder en schoonfamilie zijn gelukkig ook allemaal wel dierenvrienden. En begrijpen het ook altijd wel.

Enne...
Wij praten vóór de honden.
Ik, "Baasje, gaan we nog lopen?"
Leon, "Moet je aan het vrouwtje vragen Spike."
Ik, "Ja maar baas, jij moet ook mee."

En ga zo door....

Ja, ik weet het hoor, stapelgek, maar voelt prima

Veel mensen vinden het inderdaad een behoorlijke opgave.. altijd maar met de honden zitten, op vakantie is moeilijk etc..ze staan er niet bij stil dat ik het fijn vind met ze bezig te zijn.
Alleenstaand en zonder kinderen... dan hoor je idd vaak "het zijn toch je kinderen he?!"..
nee... mijn katten zijn geen kinderen en de honden ook niet, zijn ook geen vervangers van... mensen denken idd vaak in vakjes..
Waar ik me wel echt best aan stoor is dat als ik opbel voor vrij omdat 1 van de honden ziek is er soms best wel moeilijk wordt gedaan of dat het belachelijk gemaakt wordt dat ik een middag vrijaf neem omdat ik zag dat ze bijvoorbeeld diaree hadden in de ochtend. Als een mama belt met de melding dat ze niet komt omdat er een kind ziek is dan wordt er stukken minder moeilijk gedaan..
Verder zijn het niet mijn kinderen.. ik ben geen mama.. maar als ik naar mijn pa en ma gaan gaan we wel "naar papa en mama"
Ik praat wel tijdens wandelingen.. "goed zo wijffie"of wat ben je toch een lekker ventje..
En ik zeg ook afspraken af als er iets is met mijn honden en in de week geen afspraken tenzij de honden mee kunnen of dat ik die dag vrij heb om genoeg met ze gedaan te hebben zodat ik in de avond wat afspreek.

Bij mij op het werk zijn er ook die heel raar reageren als ik het over de honden heb,standaard antwoord gij altij me oewe heund
tja nee gullie altij mee dé foebal (maar dat is dan anders want dat is sport en leuk)
Maar het ze mogen denken wat ze willen,het gaat bij mij mijn ene oor in en gelijk via het andere oor er weer uit.
Mijn vriend kijkt mij ook wel eens raar aan als ik weer eens tegen de hondjes aan het praten ben.
En als we naar mijn ouders gaan en mijn moeder doet precies hetzelfde met haar hondjes,kijkt hij mij aan en zegt dan 't is hier normaal hé tegen de hond praten??
BigBoy is altijd mijn lekkerbekkie.
Boris is altijd dramaqueentje.

Nanna schreef:Aan Mopsen is dat hele pappa en mamma-gedoe natuurlijk ook uitermate besteed

Mops Sultan verklaard je bij deze compleet voor gek. Die houd van modder, wandelen en zwemmen, niet van gekeutel met de mama's hier

De honden zijn hier geen vervangers voor kinderen overigens. Dan zou ik de honden teveel te kort doen, ze zijn gewoon honden Keutelen doe ik ook met ze hoor, maar ik zie ze wel als hond.

Daisy@ schreef:M'n moeder en schoonfamilie zijn gelukkig ook allemaal wel dierenvrienden. En begrijpen het ook altijd wel.

Enne...
Wij praten vóór de honden.
Ik, "Baasje, gaan we nog lopen?"
Leon, "Moet je aan het vrouwtje vragen Spike."
Ik, "Ja maar baas, jij moet ook mee."

En ga zo door....

Ja, ik weet het hoor, stapelgek, maar voelt prima

Zo gaat dat hier ook vaak ("hij zegt hij moet poepen hoor je dat ?") of omgekeerd (vriend van me tegen mij: doe maar ZIT (en dan fluisteren: ga echt zitten op de grond ik wil ff zien hoe Zino reageerd NEE DUS hahaha of alsjeblaft of ruik je later) en ik zing liedjes voor de honden, vooral leuk tijdens het fietsen met m'n oppas Staff .. een keer 's ochtends vroeg waren we gaan fietsen en ik dacht er is geen kip op straat.. dus zingen maar (ik zing niet zo best vandaar) Dus ik zettte m'n remix in (daar gaat ie harder van lopen) STINKIE-WINKIE-TIPSIE-LALA-POOO KOM MAAR ZINOO GOEDZOOOO.. liep er ineens een oudere man (en ik had em niet gezien anders zou ik niet voluit doorzingen maar een beetje zachter) die ging keihard lachen

ik hou van dieren maar m'n kinderen zijn het niet, ik noem mezelf geen mama maar vrouwtje maar Sandy heeft wel opa en oma .. en afspraak verzetten heb ik ook al vaak gedaan, of een change of plan..komt diegene naar mij ipv ik naar hen... ik hoor wel heel vaak "het zijn net kinderen he?!"ook in het park. Tjaa het is maar hoe je het bekijkt, ik zou mijn toekomstige kinderen niet graag door de modder zien gaan op handen en voeten, kattenpoep eten of achter stokjes aanrennen Daar zijn het dus honden voor

Me_and_Sandy schreef: Tjaa het is maar hoe je het bekijkt, ik zou mijn toekomstige kinderen niet graag door de modder zien gaan op handen en voeten, kattenpoep eten of achter stokjes aanrennen Daar zijn het dus honden voor

Ik zou mijn kinderen idd geen plastic zakjes uit de prullenbak willen zien halen of met een kong in hun mond overal overheen zien rennen

of lekker rollen door de dooie mollen of terug komen met een kikker in hun bek

Me_and_Sandy schreef:of lekker rollen door de dooie mollen of terug komen met een kikker in hun bek

's Ochtends je hele gezicht af likken en op andere kinderen rijden om dominantie kenbaar te maken

Hilde schreef:

Me_and_Sandy schreef:of lekker rollen door de dooie mollen of terug komen met een kikker in hun bek

's Ochtends je hele gezicht af likken en op andere kinderen rijden om dominantie kenbaar te maken

whahaha ik zie het al voor me.. dat rijden op het schoolplein

TS mag daar wel voor oppassen als je een kindje adopteert !!
Volgens mij tutten zoveel mensen met hun beesten (hond/kat/konijn/rat) maar dat is niet hetzelfde als met kinderen..
en laat mensen maar in hokjes denken, ze weten ze niet beter
Ik hoop dat je adoptie vordert en jij straks ook een kindje hebt. Voor mensen die worstelen met kinderen krijgen hoop ik nog altijd op een wonder. Sterkte met alles (ook met je schoonma )

O, wat heerlijk om te lezen dat er veel meer mutsen zijn zoals ik! Ben net terug van 2,5 week vakantie, hondloos... En heb meteen bepaald dat ik Abby de volgende keer mee wil. Tot nu toe nemen we de honden steeds niet mee vanwege de warmte(hebben ze beide nogal snel last van, Yolah helemaal) en de lange autorit... Maar na een dag miste ik Abby al. Yolah ook wel, maar niet zo erg als Abby. Heb na 3 dagen zelfs een potje lopen janken toen ik een man met zn hond zag lopen op de camping...

Hier thuis noemen we onszelf ook mama en papa, maar eigenlijk alleen bij Yolah. Toen we haar opgehaald hebben, heb ik zelfs roze vlaggetjes en ballonnen in de tuin gehangen. En zij heeft ook een oma en een opa en oma (mn moeder en schoonouders). Abby is gevoelsmatig meer mn liefste kleine meid, al hou ik natuurlijk van beide honden erg veel, maar Abby is toch echt van mij, en Yolah van mn vriend. Aan Yolah ben ik niet zodanig gehecht dat ik nachten zal janken als ik haar (bijvoorbeeld door einde relatie) niet meer zou zien. Zal haar wel missen, maar bij Abby heb ik dat veel erger.

Ben blij om weer thuis te zijn trouwens. Nu eerst even mn portie hondenliefde halen.

Wij hebben bewust geen kinderen maar onze honden zijn wel onze kinderen.

Wij gaan niet op vakantie zonder de honden, vinden we beide niet fijn. Ze horen er gewoon bij.
En we praten tegen ze, en als je dan aan het wandelen bent moet je soms is mensen zien kijken hahahaha.

Met de honden zijn verjaardagen krijgen ze ook altijd extra speeltjes etc etc.

En wat andere mensen denken zal me worst wezen. Mijn honden voelen zich goed en wij voelen ons goed. Dan is het voor ons allemaal toch goed.

Mensen hebben toch altijd wat. toch?? hihihii

Wij praten ook voor de honden..

'schuif es op dikke'
'he..das mijn bal hoor'
'ik moet zo plassuh'
'hallo, ik zit hier hoor'

En idd, 'ga maar aan het baasje vragen of je eten krijgt', ow luistert de stoute baas nou niet naar je'..

@Ayurveda: das helemaal mijn schoonfamilie zeg!! Pfffff...gelukkig is Patrick net zo gek op die beesten als ik dat ben..

Hilde schreef:

Me_and_Sandy schreef:of lekker rollen door de dooie mollen of terug komen met een kikker in hun bek

's Ochtends je hele gezicht af likken en op andere kinderen rijden om dominantie kenbaar te maken

* gaat er nog es even goed over nadenken of adopteren wel zo slim plan is*

ik zeg maar zo "beter verwend dan verwaarloosd" (gooische meisje uitspraak)

ik zag trouwens NET een voorstukje van THE ANIMAL komt a.s. zondag om 20.30
haha toepasselijk, die ga ik wel ff kijken (als ik het niet vergeet zo gaat dat
vaak met die voorstukjes)


http://www.youtube.com/watch?v=Ts3aouFi9Ks

Sjips kan die link op mijn werk niet openen...grrrr...
Thuis es even bekijken...

Leuke uitspraak!

Rami schreef:Ik ben juist blij dat mijn honden honden zijn en geen kinderen.
Laatst zei iemand (die ik verder niet goed ken maar die ons wel vaak met de honden ziet lopen): 'Het zijn echt jullie kindjes'. En mijn: 'Nee, het zijn echt onze honden", niet helemaal snapte geloof ik.
Ik houd zielsveel van mijn honden, ze zijn een heel belangrijk deel van mijn leven, ik doe mijn stinkende best om ze een fijn hondenleven te geven (en doe dat ook graag), maar ik zie ze niet als kinderen.
Maar goed, ik heb dan ook geen (onvervulde) kinderwens, dat scheelt misschien wel?

Wat zij zegt

Leuk he, al die verschillende verhalen, en het komt eigenlijk allemaal wel op hetzelfde neer, we willen onze hond echt hond laten zijn, en er zo goed mogelijk voor zorgen!
We houden allemaal van onze doggies!

Valerie schreef:Ik zie mijn honden absoluut niet als kinderen, maar ik ben wel mama, mijn vriend is papa, mijn ouders zijn opa en oma, mn zussen tante etc.
Dan gaat het zo van "wat heb je daar gevonden? Oh wat moooooooooooooooooooooi, laat maar aan papa zien! Mooi hoor!"
Ik leg ook dingen uit als "Nee meisje nu kan je even niet spelen over een uurtje gaan we naar buiten, dan moet je nu even wachten oke?"
Maar als mensen zeggen dat het mijn kinderen zijn zeg ik, stop jij je kinderen in een bench? Neem je ze mee naar buiten aan een halsband? Nee toch?
Het zijn gewoon honden die leven als honden, dat je goed voor ze zorgt maakt ze nog geen kinderen.

Zal wel aan mij liggen hoor. Als jij tegen je hond zegt laat maar aan papa zien is het toch niet zo vreemd dat mensen zeggen dat het net is of je het tegen kinderen hebt? En nee, die stop je niet in een bench nee, maar wel in een box


Dat valt voor mij onder hetzelfde als dat ouders tegen elkaar alleen nog maar pap of mam noemen Op het moment dat je kinderen krijgt lijkt het soms wel alsof je eigen persoon lijkt weg te vallen. Je bent geen “vrouw-man” meer. Nee, je bent mam en pap

Dus ja, ik ben daar waarschijnlijk “raar” in. Ik ben voor de hond “vrouwtje”(kom maar bij vrouwtje) en hij is “baasje” (kijk eens wat baasje voor je heeft) Maar niet mam op pap hoor. Ga toch echt niet tegen de hond zeggen kom maar bij mama Maar goed. Daar is iedereen dus weer anders in. Zoals de 1 voor dit voor wordt uitgemaakt, word de ander weer voor zus voor uitgemaakt

Elke gek zo zijn gebrek

Ik ben ook het vrouwtje, en mijn man is het baasje...Maar mijn eigen moeder zegt altijd,'' kom eens bij oma"..

Wel leuk om zo eens te zien hoe iedereen met zijn dieren omgaat...en af en toe hilarisch herkenbaar

Sprokkeltje schreef:Elke gek zo zijn gebrek

Da's een waarheid als een koe

Sprokkeltje schreef:Ik ben ook het vrouwtje, en mijn man is het baasje...Maar mijn eigen moeder zegt altijd,'' kom eens bij oma"..

Wel leuk om zo eens te zien hoe iedereen met zijn dieren omgaat...en af en toe hilarisch herkenbaar

idd