Het HondenForum

Ik had de honden een keer bij een winkel vast gezet en was zelf in de (kleine) winkel.Toen ik bij het koelvak stond hoorde ik wat consternatie,keek om en zag een Drentsche Patrijshond in de winkel
Net toen ik me bedacht dat die wel erg veel op Bente leek zag ik dat ze het was;ze had zich uit de halsband gewurmd en was me achterna gegaan

Mijn moeder heeft in de tijd dat onze labrador nog altijd wegliep ( ) eens een keer een vreemde hond ontvoerd, omdat ze dacht dat het onze hond was....
Yourie (de labrador) was weer eens weggelopen en mijn moeder was hem aan het zoeken. Komt er ineens een fietser aan met een blonde labrador die achter hem aanrende, niet aangelijnd dus. Dus mijn moeder grijpt 'Yourie' bij zijn kladden en neemt hem mee terwijl ze 'sorry!' riep. Die man dacht echt dat mijn moeder zwaar gestoord was

grappig.

Ik heb ook heel vaak dat ik helemaal in paniek schiet omdat ik denk een hond kwijt te zijn die dan gewoon achter mij staat. Dan zie je ze ook altijd kijken van mens waarom maak jij je zo druk
Ik ben ook een keer geschrokken toen ik dacht dat een man met Tyra voor mijn tuin stond. Ik dacht wat moet die vent met mijn hond? Precies dezelfde kont/staartvlek. Alleen bleek het een reu te zijn

Ik heb het nooit met mijn hond gehad, maar wel met de kat. Die zijn altijd binnen. We kwamen thuis en ik dacht heej das leuk, die lijkt op Stitch. Tot ik goed keek en het Stitch was. Die was ergens mee de deur uit geglipt voor we gingen. Ik wist niet hoe snel ik moest zijn hahaha.

Groetjes Marieta.

geweldige verhalen allemaal. Het doet me deugt dat ik niet de enige ben

Ik kan het me werkelijk niet voorstellen

Maar misschien ben ik nooit zo in gedachten? Ook bij GR wandelingen snapte ik totaal niet waarom mensen hun hond 'markeerden' met zakdoeken, halsbanden en weet ik veel wat nog meer. Alleen al door de blik van Saar naar mij weet ik dat het Saar is (bij Miep hoef ik niet eens na te denken, die loopt hooguit een meter van me vandaan).

Heb je bij Beerendonck gelopen?

Ik heb ook nog wel een raar verhaal. Ik was bij een vriend en die had twee honden. Een was een flatcoat die regelmatig bij mij logeerde, een hele lieve brave rustige hond. Die avond was hij kwijt. Iedereen zoeken maar geen hond te vinden. Hij was altijd los maar nooit weg. Kwam er een telefoontje van andere vrienden die daar ook waren geweest die avond. Hij zat bij die mensen in de auto. Daar was hij in geslopen want hij was dol op autorijden. Die mensen naar huis, hond plat slapend op de achterbank, ineens bij de oprit denkt de hond, jaaa het bos en hij steekt zijn kop omhoog. Ziet de bestuurder ineens dat er nog iemand in de auto zat. Dus sindsdien was het goed opletten want hij sprong in elke auto waar de deur van open was en ging plat liggen in de hoop dat die mensen hem dan naar het bos gingen brengen ofzo

Marion. schreef:Ik kan het me werkelijk niet voorstellen

Maar misschien ben ik nooit zo in gedachten? Ook bij GR wandelingen snapte ik totaal niet waarom mensen hun hond 'markeerden' met zakdoeken, halsbanden en weet ik veel wat nog meer. Alleen al door de blik van Saar naar mij weet ik dat het Saar is (bij Miep hoef ik niet eens na te denken, die loopt hooguit een meter van me vandaan).

Heb je bij Beerendonck gelopen?

Mijn ogen zijn niet erg goed, bij boomstammen denk ik ook vaak mensen te zien en zo wel meer dingen. Daarbij komt dat Fenja veraf en in volle vaart aangescheurd kwam.
Het is heus niet zo dat als je Fenja tussen een hele hoop mechelaars gooit ik haar niet herken, ik herken haar uit duizenden, maar door de hele gebeurtenis kon ik niet plaatsen dat zij daar liep en door Stings reactie alsof hij een vreemde hond zag werd het ook niet veel duidelijker.
Ik denk dat je nu dingen door elkaar gooit, je hond herkennen tussen heel veel andere honden van hetzelfde ras of niet weten dat je je eigen hond ziet rennen in een bepaalde situatie.

Dat denk ik ook hoor. Ik schrok ook toen Cleo aan kwam rennen en dat vooral omdat Eva reageerde alsof er een vreemde hond kwam. Dan let ik sowieso al meer op Eva dan op de aanstormende hond want ik wil eerst mijn hond onder controle hebben en dan zien we wel verder. Maar ik zag gelukkig wel snel dat het Cleo was omdat Martijn erbij liep Alleen hadden Eva en Cleo het pas door nadat ze elkaar gesnuffeld hadden. Dat was wel bizar. En daarna was Eva nog even heel dominant aan het doen omdat ze teveel in de war was

whoehahahaha en je was niet dronken ?

Leuke verhalen .

Ik heb nog nooit mijn eigen hond(en) voor een vreemde aangezien, maar ik heb wel 'ns geprobeerd met het verkeerde kind van het schoolplein af te lopen. Telt dat ook ?

('t Zegt natuurlijk wel alles over mijn moederlijke instincten )

Ikke1980 schreef:Mijn moeder heeft in de tijd dat onze labrador nog altijd wegliep ( ) eens een keer een vreemde hond ontvoerd, omdat ze dacht dat het onze hond was....
Yourie (de labrador) was weer eens weggelopen en mijn moeder was hem aan het zoeken. Komt er ineens een fietser aan met een blonde labrador die achter hem aanrende, niet aangelijnd dus. Dus mijn moeder grijpt 'Yourie' bij zijn kladden en neemt hem mee terwijl ze 'sorry!' riep. Die man dacht echt dat mijn moeder zwaar gestoord was

Die 'sorry' maakt het echt af

Haha! Of de hond uit gaan laten en er 20 minuten later achter komen dat je de hond thuisgelaten hebt... (destijds een vriend van mij overkomen)

Ik ben als kind een keer in de verkeerde auto gestapt. Wij gingen een dagje weg, en ik was iets vergeten mee te nemen. Ik stap dus weer uit, ren naar binnen, ren al vrolijk kwebbelend terug naar buiten, en stap al kwebbelend in.........de auto naast die van mijn ouders
Volgens mij is nog nooit iemand zo snel weer een auto uitgevlogen ook Mijn ouders kwamen ondertussen niet meer bij van het lachen, en ik had de rest van de dag een trauma

haha zo is van mijn vader in center parcs in het zwembad de zwembroek van zijn kont afgetrokken door een veel jongere dame die dacht dat het haar vriend was
Die dame had het schaamrood op de kaken toen ze besefte dat het haar vriend niet was

O ja, nog erger: in een warenhuis stond een kind bovenaan de roltrap die naar beneden ging heel hard te huilen en riep naar zijn mama. Dus ik pak dat kind spartelend en wel op en zei dat ik hem wel mee naar beneden zou nemen, zodat hij weer naar zijn moeder zou kunnen. Dus de roltrap op en naar beneden toe.
Hij begon steeds harder te huilen, maar ja, weldra zou hij herenigd zijn....
Bleek moeder gewoon nog ergens boven te staan

Marion. schreef:Ook bij GR wandelingen snapte ik totaal niet waarom mensen hun hond 'markeerden' met zakdoeken, halsbanden en weet ik veel wat nog meer.

Ik "markeer" Anouk met een GRF wandeling wel vaak met een zakdoek (al wandelen we tegewoordig vaak niet meer mee omdat de groepen vaak erg groot zijn en Anouk dat niet zo leuk vind) omdat ik haar, zeker als ze nat is, écht niet meer herken op afstand. Nou ben ik wel nogal kippig dus is dat het grootste probleem, maar ik vind het ook gewoon fijn dat ik in 1 keer kan zien aan mijn zakdoek dat die Golden mijn Anouk is.

Overigens is Yoda ook zo'n "Hallo ik zit achter je"- hond. Heel irritant, was hem in het begin ook steeds kwijt
Nou niet meer omdat ik weet dat ie daar loopt

Hahah ik lig dubbel hier, wat een verhalen.
Toevallig stond op een ander forum ook zon verhaal.. iemand was in de tuin bezig en zag opeens een hond voorbij hollen..dacht ze hee die lijkt wel op mijn hond..tot er nog 2 erachteraan kwamen die ook van haar waren Waren ze uit de achtertuin gekomen en op zoek gegaan naar haar

Ik had het met Jules in het begin.. die kroop altijd uit het veld..dacht ik waar is Jules?? liep ze direct achter mij. aargh. Die hoor je ook gewoon niet.

ik ben een keer thuis gekomen na het boodschappen doen en ik had al sterk het gevoel iets vergteten te zijn. het hele boodschappen lijstje herhalen maar kon niks bekennen.
was ik de hond vergeten die stond nog voor de winkel.
ik snel terug en wat voelde ik me schuldig arm beestje heeft me gewoon weg zien lopen.

of een keer ging ik boodschappen doen met de auto maar bracht eerst mijn hond naar mijn vader om daarna door te rijden. mijn moeder ging mee en komen bij de winkel aan zet de auto neer en zeg tegen de achter bank, shaila we gaan boodschappen doen,"blijf" we zijn zo terug. om er daarna achter te komen dat ik haar helemaal niet mee had genomen. zo suf

verder erg grappig die verhalen.

zo heb ik ook met mijn katten, heb er drie dat als er iets valt in de keuken of ergens anders ik altijd heel hard balor roep. ligt ie naast me en kijkt me echt aan met een blik, ja wat is er ??? normaal is hij het ook hoor die enkele keer dat het een andere is.