Het HondenForum

Ik wilde een keer een wetter in het echt zien, maakte kennis met Marjoleine en ja, een pupje uit het eerstvolgende nest zou voor mij zijn.
Een pupje kreeg ik niet, ik kreeg de wetter zelf en Marjoleine erbij
Lobke heette zij en zij was de voorgangster van Rinne Roos.

Lobke heeft ons gekoppeld, zij zou ook bij ons huwelijk zijn en het doosje met ringen dragen, maar ze is helaas vroegtijdig overleden. Bij onze eerste ontmoeting kon ik niet vermoeden dat ik haar eigenhandig zou begraven, terwijl Marjoleine voor haar eigen leven vocht in het ziekenhuis.

wat een leuk topic. al die leuke verhalen.

ik wilde al vanaf ik kon praten een hond maar mijn moeder was wat angstig van honden (voornamelijk grote honden en herders) en er kwam hier dus geen hond. toen ik de opleiding dierverzorging ging doen en heel veel met honden ging werken (op school en stages) bracht ik het onderwerp hond weer is aan de orde. regelmatig kwam ik leuke asiel honden tegen en ja daar verteld ik over. uit eindelijk vond mijn vader het goed maar dan moest mijn moeder er ook achter staan.

ik ben altijd al gek geweest van herders (voornamelijk duitse) en wilde er graag 1 maar dat ging mijn moeder veel te ver. GEEN HERDER. toen kwam er een kruising boerenfox border collie in het asiel. ik vond hem super leuk. hij was net een jaar oud en leek me super als eerste hond en hij was geschikt voor wat ik met een hond wou doen. ik nam hem op proef mee naar huis maja mijn moeder was niet op der gemak bij hem. we besloten voor een pup te gaan, zodat mijn moeder hem kon zien opgroeien. het mocht geen grote hond zijn, niet groter als een labrador. na lang zoeken en kijken wat bij ons past, was ik helemaal weg van de Toller. toen kwam ik via mijn stage adres bij iemand die een nestje stabij/Tollers had en zo kwam Dusty.
Aika is blijven plakken nadat we gastgezin geworden waren

ben me nu aan het orienteren naar eventueel een hond erbij (over een jaar of 2) en dat zal hoogst waarschijnlijk een Toller worden

Wij hadden altijd een bouvier thuis en toen ik op mezelf ging wonen kwam er ook een bouvier en dat vond ik zo leuk dat er op een gegeven moment 3 rondliepen.
Nadat er 2 bouviers waren overleden en de laatste niet zonder ze kon, kwam er een Lakeland terrier, ik kende ze van de trimsalon en vond ze altijd al heel leuk, echte karakterhondjes
Toen was ik op een hondenshow en zag de zwarte russische terrier en was meteen verkocht, de bouviers waren in die tijd heel erg populair en ik kon geen goede boef naar mijn zin vinden, uiteindelijk Freek, de zwarte rus uit Duitsland gehaald en Mol hier op het forum vroeg jaren geleden iets over de CAO, en ik mailde hem dat ik wel mensen kon die engels en russisch konden schrijven , om als hij het wilde dingen te vertalen, maar ben toen ook eens gaan zoeken op dat ras en uiteindelijk op de kaukaas uitgekomen.

Ik ben niet echt rasvast denk ik

Mijn vader fokte mechelse herders en was een fanatiek knpv-er. Ik ben dus met mechelse herders opgegroeid.
Ik kan me geen moment uit mijn jeugd herinneren waar geen mechelaar in voorkomt.
Toen ik eenmaal zelfstandig ging (samen)wonen wilde ik natuurlijk een mechelaar. Er kwam geen mechelse herder, maar een herplaatser; een duitse staande korthaar met de naam Fiona, en een dikke rood/witte kater.
Toen Fiona dood ging heb ik jaren geen hond meer gehad.
Toen we weer op zoek gingen naar een hond, kwam ik de oudduitse herder tegen.. wat een prachtige hond!!
Het is dus een oudduitse herder geworden; lief, trouw, leergierig en zeer intelligent.
Max is intussen 10 en een betere hond had ik niet kunnen treffen. Hoewel ik niet zeker weet of er een nieuwe komt als Max er niet meer is, weet ik wel dat de oudduitse herder echt "mijn" ras is. ( Sorry pap)

Op ons winkelcentrum liep veelvuldig een meneer met een schitterende hond, waar ik op slag verliefd op werd. Nooit hoefde ze aan de lijn en als de eigenaar een winkel binnenging dan bleef ze netjes voor de winkel liggen. Knappe persoon die haar van haar plekje afkreeg. Haar karakter was uitmuntend te noemen.

Ik raakte behoorlijk in de ban van zoveel schoonheid, haar prachtige haren die met elke loopbeweging graecus meebewoog. Wist ik veel wat voor ras dit was? Ook durfde ik deze meneer de eerste maanden die vraag niet te stellen, vond dat zo dom staan.

Er ging een behoorlijke tijd voorbij en echtgenoot sprak al over de aanschaf van een nieuwe hond. Ditmaal was zijn weloverwogen keuze gevallen op een herder en ik zag die Duitse herder al voor mijn deur staan. Ieder zijn keus maar de mijne was het niet. Alle moed bij elkaar geraapt en alsnog aan die meneer gevraagd wat voor rashond hij had. Het bleek om het ras: Briard, te gaan.

Google geraadpleegd en ik had àlle geluk van de wereld....Briards zijn herders!

Met wederhelft de afspraak gemaakt dat hij zijn herder kreeg maar ik uitmaakte welke en toen zijn we ons intensief gaan verdiepen in het ras: Briard!

Na twee jaar hebben wij onze eerste Briard mogen verwelkomen en daar hebben we nog geen moment spijt van gehad. Barca is inmiddels 3 jaar jong en we genieten nog elke dag van hem.

Jaaaaaren geleden had mijn vader een vriendin, die met haar 2 honden bij ons is komen wonen. Zij had een Australische Herder en een Groenendaeler.
Sinds toen ben ik verkocht aan Aussies, ik vond haar Aussie een geweldige hond.

Mijn vader en die vriendin zijn ondertussen al lang terug uiteen, maar toen ik bij mijn vader een eigen hond kreeg, wist ik meteen wat voor ras het zou worden.
Ik heb dan voor alle zekerheid nog wat extra informatie op internet opgezocht, en Aussies bleven mij aanspreken, zowel qua karakter als qua uiterlijk, dus is er hier een Aussie gekomen!

Het was wel grappig toen ik die ex van mijn vader op de hondenschool tegenkwam, met Kizzy als pupje. Ik had haar al jaren niet meer gezien, sinds mijn vader en zij uit elkaar gegaan zijn. En daar stond ik dan met mijn Aussie, die ik eigenlijk "dankzij haar" gekregen heb, want zonder haar had ik het ras waarschijnlijk niet eens gekend.

Wij wilde een vrij grote kortharige hond.
Waaks mag, eigenwijs ook, geen allemansvriend, ook niet erg.
Uiteindelijk hadden Mark en ik een top 3 gemaakt, goed gekeken naar karakter en ook het uiterlijk natuurlijk, daar hadden we allebei de RR en de Rottweiler in staan.
Mark laten *kiezen* en die had een lichte voorkeur voor de RR, zodoende.
Fokkers bezocht, naar shows gegaan en veel op het I-net opgezocht over de RR.

Mijn eerste hond was Dusty, kruising kees/fox, niet gekozen voor een ras oid mocht geen grote hond, hou zelf niet van kleine hondjes dus het werd er iets tussenin uit de particulier....
Daarna kwam Boy de dober, mijn (nu) ex had vroeger altijd dobers gehad en wilde er graag weer een.
Eerst daarmee geshowt, haalde hoge uitslagen maar de hond vond het zelf niks en wij ook niet... dus toen gaan kijken bij een IPO vereniging en mijn ex ging met hem trainen. Ik heb daar de mechelaar van dichtbij leren kennen en ben toen gegaan voor een mechelaarpup voor mezelf....
Dit ras bleek veel beter bij mij te passen dan de dober dus vandaar dat er meer gekomen zijn.

Wat een leuke verhalen.
Het verhaal van RR is zelfs romantisch (alhoewel het laatste zinnetje nogal schokkend is)!

Man en ik wilde een hond. Man wilde een herder (had thuis een stronteigenwijze X-basset gehad)
En het moest een ras zijn waar er met regelmaat pups waren omdat we van alles moesten regelen qua tijdsplanning.
En zo kwam onze DH-teef. Later nog Duuk uit asiel gehaald. Eigenlijk wilde we een oudere hond, we hadden de tijd (en evt. geld voor dierenarts) voor zo'n hond. Stad en land afgeweest, nergens een klik. En vanwege onze wensen werden de honden bijna aangedragen. Maar zowel DH en wij hadden niets met die honden. En toen kwam Duuk! Een grote hond, wat het was??? Met tiporen!!!! Hij kwam, zag en overwon.............
Toen deze honden dood waren even geen honden gehad, de situatie was er niet naar.

Maar het kriebelde, we wilden graag weer een herder, een reu. Maar een beetje een watje. En dus kwam na wat fokkers gezien te hebben en na een jonge-hondendag Zappa.
De beauceron staat ook op ons lijstje maar die vind ik een maatje te groot voor mij, vooral de reuen. Die kan je toch echt geen watjes noemen.....

Ik was twaalf toen we Sam, de teckel kregen, dus dat is niet mijn keus geweest. Mijn vader heeft vroeger thuis altijd kortharige teckels gehad. Toen ik eindelijk een hondje mocht, moest dat wel een teckel worden en mijn moeder en ik wilden een ruwhaar, dus werd het een ruwhaar

Met Sam deed ik ringtraining en toen kwam daar op een keer Rachel, de fokker van James. Zij had toen twee Cardigans bij en ik was op slag verliefd. Dat waren de eerste twee Cardigans die ik in het echt zag, en toevallig zijn dat nu de oma en vader van James. Dat is een jaar of zes geleden en sindsdien ben ik onderzoek gaan doen naar het ras en heb contact gehouden met Rachel. Het karakter van de Cardigan was ook helemaal wat ik zocht, dus toen Sam er niet meer was, was de keuze voor het ras én de fokker dan ook niet moeilijk

Frank en ik hebben echt heel wat avonden nagedacht over welk ras wij nou wilden hebben.
Ik zat al vrij snel in de herder catagorie maar Frank vond bepaalde jachthonden ook schitterend, bijv. de Weimaraner.
Waarom we nou toch besloten dat er een duitseherder kwam weet ik niet eens maar.
Via de site van de rasvereniging van de duitseherder kregen we de puplijst te zien waar bij 1 fokker een nest lag met nog pups beschikbaar.
Gebeld en we konden dat weekend wel langskomen om te kijken.

Wij van Groningen met trein en bus naar Haastrecht want daar zat de fokker.
Goed, nestje gezien maar er was nog maar 1 pup 'over' die dan vervolgens 1200 gulden moest kosten.
Ik vond dat veels te veel geld en helemaal als ikdan ook nog eens geen keuze had. Daarbij stond het gedrag van de moederhond mij ook niet bepaald aan.
We stonden zo te praten met de fokster toen ik in een varikennel in de hal een hond zag zitten. Daarop vroeg ik 'wat zit daar dan in?'. Dat was Chello zei ze,5 maanden oud en ja die had een slap oor, een overbeet en 1 bal was niet ingedaald.
Ik vroeg of hij er even uit mocht en dus liet ze hem eruit en toen was ik verkocht. Wat een vrolijke spontane hond was dat zeg, hij sprong van blijdschap de lucht in, rende door de hal naar buiten, kwam knuffels halen ..... geen greintje kwaad.
Toen zei ze ook nog dat als we hem wilden hebben we hem gratis mee konden nemen.
Jemig, daar hadden we nooit op gerekend. We gingen alleen te kijken voor een pup. We hadden dus niks in huis, niks mee qua riemen en we waren dus met de bus en de trein.
We zijn toen even gouda ingegaan om na te denken, snel een riem gekocht bij de dierenwinkel en teruggegaan.

Nou ja en toen liepen we dus met een duitseherderpup van 5 maanden ineens het erf af naar de bushalte.
En alsof hij nooit anders had gedaan, hup de bus in, mee de trein in, overstappen, drukke stations... het maakte allemaal niet uit.
Vanaf het begin was het een heerlijke hond, zo verschrikkelijk stabiel en zo'n gouden karakter.
Ik bedoel, het was onze eerste hond. Eigenlijk in een opwelling meegenomen. Ik studeerde nog, Frank werkte al fulltime. Maar het is nooit een probleem geweest met alleen zijn. De buuf kon hem moeiteloos uitlaten tussen de middag.
Hij ging ook overal mee naar toe. Feestjes hier en daar, camperen, lange treinreizen, hij kon overal alleen gelaten worden zonder problemen.
We dachten daar gewoon niet over na, deden dat gewoon en dat ging ook allemaal goed.
Wat dat betreft baal ik er weleens van dat ik tegenwoordig zoveel weet en overal veels te veel bij nadenk.

Maar goed, zo zijn we dus bij de duitseherder uitgekomen.
Daarna kwam Ghaya, stamboomloos. helaas.
Toen Hera en nu Cash.
En tussendoor kwam Woopy dan erbij.

Ik ben opgegroeid met de boxer en toen ik in de gelegenheid kwam om mijn eerste eigen hond aan te schaffen werd dat een boxer, iets anders wilde ik niet.
Na een paar jaar bleek Nika HD te hebben en ben ik op zoek gegaan naar een tweede hond om mee te sporten.
Ik ben gaan zoeken naar een ras waar ik alle kanten mee op kon qua sport, ben heel wat boeken gaan doorspitten en bleef in de herdercategorie uitkomen. Ik had echter weinig met herders. Ik twijfelde uiteindelijk tussen de Duitse Herder en de Hollandse Herder, heb een fokker van de Hollandse Herder benaderd omdat ik dat ras niet kende en viel als een blok voor het ras. 6 weken later haalde ik daar Marouck op.
Een paar jaar later werd me gevraagd door een clubgenoot of ik een pupje wilde hebben van zijn teef waar hij een nestje mee wilde fokken. In eerste instantie heb ik de boot afgehouden omdat ik financieel eigenlijk niet in de gelegenheid was om een pup erbij te nemen maar toen het aanbod kwam om een pup dan onder fokkersvoorwaarden bij mij te plaatsen en alle medische en voerkosten voor mijn clubgenoot zouden zijn ging ik overstag en kwam Biène, een Mechelse herder in huis. Ik was al als een blok gevallen voor haar moeder. 2 jaar later hebben we besloten niet met haar te fokken en zijn alle papieren naar mij gekomen (en waren vanaf dat moment ook de kosten voor mij).
De volgende wordt weer een herder.....en dat voor iemand die eigenlijk niets met herders had.

Zolang ik me kan herinneren wilde ik al een hond.
En het mocht niet.
Dus ik liep met zo'n beetje alle honden uit de buurt.
Pittige honden ook, (kruising) herders e.d..
Mijn eerste hondje Toyka (Shih mixje) kwam aanwaaien toen ik 17 (?) was.
Hij woonde het 1e jaar bij mijn schoonouders en toen ik trouwde kwam hij bij ons wonen.
Zijn zoon Terry is ook van ons.
Toyka is inmiddels overleden, net als Laika, de kruising Greyhound, die ook op ons pad kwam.

De IJslandse Hond vond ik interessant in een hondenboek, supermooi en lief op internet en fantastisch toen we bij een fokker langs gingen.
We kwamen gelijk op de lijst, er werden twee nesten verwacht op dat moment.
En uit één van die nesten komt Sóley.

De Dobermann toen ik als tien jarig meisje vol verwondering een honden encyclopedie doorlas en als ik groot was en bij mama en papa wegging ik er zo eentje wilde hebben.

De Galgo toen ik op zoek was naar een gek humoristisch mormel en vervolgens wat snuitjes zag op de website van een stichting.

Nando vanwege het karakter en sportmogelijkheden en Cariño vanwege de klik.