Het HondenForum

Ook zei de oogarts dat we wel moeten blijven kijken of ze ooit pijn aan haar ogen krijgt. De oorspronkelijke diagnose bleek dus ook wel te kloppen. Absoluut zeker is het wel niet maar hoogst waarschijnlijk is het een erfelijk defect.

PRA is wel degelijk absoluut zeker een erfelijk defect.
Er is ook prima op te testen zodat je weet dat je geen nakomelingen zult fokken met dit probleem of in elk geval de kans minimaal maakt.
Triest dat de "fokker" van jullie pupje daar niet aan mee zal doen.

Ze zal zich snel aanpassen hoor, er zijn veel goede manieren om een blind hondje te trainen.
Sterkte met haar.

Marjoleine schreef:PRA is wel degelijk absoluut zeker een erfelijk defect.
Er is ook prima op te testen zodat je weet dat je geen nakomelingen zult fokken met dit probleem of in elk geval de kans minimaal maakt.
Triest dat de "fokker" van jullie pupje daar niet aan mee zal doen.

Ze zal zich snel aanpassen hoor, er zijn veel goede manieren om een blind hondje te trainen.
Sterkte met haar.

Soms ontstaat PRA ook door iets toxicologisch zei de oogspecialist, maar die kans is uiterst klein, en het resultaat blijft hetzelfde.

marleenff schreef:Soms ontstaat PRA ook door iets toxicologisch zei de oogspecialist, maar die kans is uiterst klein, en het resultaat blijft hetzelfde.

Ga er maar niet vanuit.
PRA komt voor bij dit soort rassen en het is broodfok.
Het gaat echt om de erfelijke variant.
Niet minder erg voor jullie en Femke natuurlijk, wel extra erg voor de familieleden van jullie hondje

Marjoleine schreef:

marleenff schreef:Soms ontstaat PRA ook door iets toxicologisch zei de oogspecialist, maar die kans is uiterst klein, en het resultaat blijft hetzelfde.

Ga er maar niet vanuit.
PRA komt voor bij dit soort rassen en het is broodfok.
Het gaat echt om de erfelijke variant.
Niet minder erg voor jullie en Femke natuurlijk, wel extra erg voor de familieleden van jullie hondje

Ik zal toch nog een poging wagen om er bij de kennel-verantwoordelijke op aan te dringen, om de fokker ervan op de hoogte te stellen.
Maar ik vrees dat het niets zal uithalen.

Wat een afschuwelijk bericht. Ik hoop voor jullie en jullie hondje dat ze zich snel zal aanpassen en een gelukkig leven zal leiden. Bij jullie is ze iig in goede handen.

marleenff schreef:Ik heb deze morgen onze gewone dierenarts proberen te bellen, om haar op de hoogte te stellen, maar ze was er niet.

Ik heb ook de kennel (dierenwinkel) ook gebeld, maar de verantwoordelijke was er niet. Hij was naar de bank, en zou terugbellen. ( wat ik betwijfelde)

Wezenlijk waar, na een half uurtje belde hij terug. Deftig gesprek gehad. Honden komen van lokale fokker, en die is bereid van de helft van het aankoopbedrag terug te betalen (zegt hij). Hij wil het ook helemaal terugbetalen, maar moet dan mijn hond terug, en daar denk ik niet aan. Zou al tevreden zijn met een geldbedrag, niet om het geld, wél om het gebaar.
De andere pups uit die nest hebben het blijkbaar niet, en de fokker zal de teef laten testen nu.
In zijn 30-jarige carrière heeft hij het maar één keer voorgehad.
Meer kan ik niet doen, ik heb mijn plicht gedaan, maar ik zal er nooit nog een pup kopen. Ik wil later nog één hondje erbij (dacht ik) maar ik zal dan op zoek gaan naar een erkende fokker, al weet ik eigenlijk niet hoe je dat vindt.
Ik ben nu eigenlijk wel tevreden dat de dierenwinkel er op de juiste manier, en vriendelijk mee omgaat, want voor hetzelfde geld zei hij, madammeke, daar kunnen wij toch niets aan doen.
Zelfs de dierenarts van die fokker wordt door hem op de hoogte gebracht.

Typisch broodfokkersverhaal.
Zoals eerder gezegd is p.r.a wel degelijk erfelijk en ik geloof niet dat ze dat in 30 jaar 1 keer gebeurt.
Maar goed,daar hebben jullie en je hond niks aan.Heel veel sterkte in elk geval

Zoon en Femke amuseren zich nog best

Tja, ik hoop dat de fokker inderdaad doet wat hij zegt. Vooral wat betreft het testen van de moeder. Maar heb er eigenlijk niet zo'n vertrouwen in. Volgende hond gewoon maar via de rasvereniging doen hoor. Tenminste, lijkt mij de meest logische stap als je voor een hond van een "erkende fokker" gaat. De rasvereniging heeft meestal regels wat betreft gezondheidstesten voor fokdieren.

Maeve schreef:Tja, ik hoop dat de fokker inderdaad doet wat hij zegt. Vooral wat betreft het testen van de moeder. Maar heb er eigenlijk niet zo'n vertrouwen in. Volgende hond gewoon maar via de rasvereniging doen hoor. Tenminste, lijkt mij de meest logische stap als je voor een hond van een "erkende fokker" gaat. De rasvereniging heeft meestal regels wat betreft gezondheidstesten voor fokdieren.

Ik heb er ook niet zo'n vertrouwen in, in de belofte van de fokker, maar meer kan ik er echt niet aan doen. Het is nu aan hen om hun goede wil te tonen.
Maar zoals ik al eerder zei, nooit zal ik nog een hond daar kopen. Het vertrouwen is weg.
Ik heb mijn les nu wel geleerd.

Mijn vriendin zit er echt mee. Als ze Femke weer eens tegen een muur zag aanlopen. Ik hoop dat het geen lijdensweg wordt, voor ons en ons hondje. Ik herinner me weer de laatste jaren van mijn hond Bob. Maar met Femke kan het nog goed gaan, alhoewel de aanpassing voor iedereen moeilijk gaat zijn. Spelen doet ze al niet zoveel meer. Het is alsof het leven eruit gerukt werd.

een gedicht dat mijn vriendin schreef

je moeder
mocht jou nooit gebaard hebben
jouw leven mocht
niet bestaan hebben

geld verdienen was hun doel
terwijl je mama
zonder enige controle
je een erfelijke kwaal gaf

negen maand ben je,
en al zo blind als een mol,
toch heb je enige tijd gezien
hoe mooi de wereld en natuur is

wij houden van je,
ook al blijft de wereld voor jou
eeuwig en altijd
- donker -

Ocharme het hondeke, sterkte ermee

Veel sterkte , hopelijk leert ze snel met haar handicap omgaan, zodat ze haar rust weer vind.

Hoe gaat ze nu met haar blindheid om??

gemini6 schreef:Hoe gaat ze nu met haar blindheid om??

Ze is veel stiller én banger geworden.
Ze trekt echter veel op met haar grote stiefbroer Flup (keeshond). Zo durft ze nog eens te crossen, buiten.
Binnen proberen we niet teveel in haar weg te zetten, maar ze loopt gewoon heel vaak tegen iets aan.
Ze leert het wel. Wij zeggen 'pas op', als ze ergens tegen dreigt te lopen, en we zeggen 'jump' als het veilig is om te springen in de zetel, of op de stoel, of zelfs op een verhoog aan de deur. Zo leert ze ook een beetje wennen.