Het HondenForum

MARC_S schreef:

Demi schreef:Kenzo hier is ook gecastreerd. Voor zijn castratie was hij al een een drama met andere reuen en na zijn castratie is dat echt alleen maar erger geworden. Hij klapt nu echt overal in als hij de kans krijgt. Ook dominante teven wil hij pakken, dit was voor zijn castratie niet. Dus in mijn ogen helpt castratie echt niet tegen het gedrag van een reu tov andere reuen, het is hier alleen maar erger geworden.

Dat is wat je heel vaak ziet bij het type hakken en mollen! Die gaan gewoon in alles hakken na castratie. :N: De dierenarts zei dat wij Dapper terecht niet lieten castreren. Dat voor een dierenarts Ze zei ook dat ze bang was dat hij dan hondagressief zou worden ipv alleen reu-agressief. Ik weet bijna zeker dat dat ook zo gegaan zou zijn bij hem

Nanna schreef:

Zoek stok! schreef:Het lastige is idd dat het alle kanten op kan gaan. Ik heb een Labrador reu in de buurt die niet meer met andere reuen kon. Hij is gecastreerd en nu kan het wel weer. Hij is helemaal veranderd in z'n benadering van honden. Baasje is dolblij met de ingreep. Maar het had ook anders kunnen lopen....

Daarom is zo'n tijdelijke castratie natuurlijk ook een mooie vinding. Als het nik doet is het weer ongedaan te maken.
Ik hoop dat het werkt en dat hij wat kalmer wordt.

MARC_S schreef:Een ruk geven maakt het alleen maar erger. Ik gaf mijn eerste hond ook altijd een ruk aan de riem en die kreeg een hekel aan andere honden. Ze zag een hond, raakte totaal opgefokt omdat ik dat ook was (ik werd bang dat ze ging uitvallen) en dan als ze wilde uitvallen kreeg ze een correctie die niet hard genoeg was om effect te hebben maar alleen werkte als negatieve associatie.
Waar je naartoe moet is aandacht van de hond. Dat ga je uiteraard niet oefenen met honden in de buurt maar zonder honden. Neem een bal, koek, worst of wat dan ook en ga hem aandacht voor de baas leren. Heel heel heel intensief oefenen en maak hem vooral heel blij van dat oefenen. Natuurlijk moet die hond geen bal of koek als er andere honden in zicht zijn. Dat komt pas veel later. Pas als hij het spelletje 100% beheerst en helemaal blij wordt als jullie gaan oefenen ga je dat doen met een hond heel ver van je af.

Eigenlijk komt het maar op 1 ding neer. Je hond moet jou als baas zien, met jou willen werken en leren dat jij alles bepaalt. Voorlopig is hij de baas als jullie buiten lopen. Jij ziet een reu, jij schrikt en gaat twijfelen aan je hond. Hij voelt dat allemaal meteen want je trekt de riem aan, verstart en geeft je hond eigenlijk HET signaal dat hij jou moet verdedigen en de andere hond dus moet aanvallen. Dat is zo'n vicieuze circel dat je binnen een paar maanden na een incidentje al met een hond loopt die de honden liefst wil opsporen en pakken. Baasje raakt er immers gefucked van en de hond moet die reuen sowieso al niet zo dus die wil je wel helpen met verjagen.

Waar je heen moet is dat JIJ de baas bent en laat weten dat die andere honden helemaal niks betekenen. Jij hebt de bal, de frikandel of weet ik wat en hij weet wat hij moet doen als jij daarmee op de proppen komt. Dan buig je het gedrag dus om. En je moet zorgen dat hij genoeg te doen heeft. Vaak zijn honden die vreselijk tekeer gaan ook verveelde honden. Hij moet bv elke dag wel een uur goed lopen en rennen. Desnoods aan de fiets als hij niet goed los kan.

En in het uiterste geval kan je hem muilkorven en dan trainen. Een hond die een muilkorf om heeft dimt al heel snel in en als je alleen al wat aandacht van hem kan krijgen bij een andere reu in de buurt ben je al op de helft.

Ik zeg dit omdat ik denk dat je helemaal niet zit te wachten op reuen die hem opzoeken omdat ze zijn signalen negeren als "teef". Hij ruikt misschien naar teef straks en dan heb je dus reuen piepend en zeeeeer vasthoudend achter hem aanlopen. Verder ken ik genoeg teven die niks maar dan ook niks van castraten moeten hebben. Die daar dus mee gaan vechten. Mijn vorige hond deed dat, mijn huidige honden gaan wel hoewel Cleo er ook tegen borstelt en doorloopt. Andersom moeten sommige castraten die teven ook niet want die maken ze onzeker en angstig. Juist dat gedrag lokt agressie uit bij teven en veel castraten verdedigen zich flink tegen een teef die ze aanpakt. Wat ga je doen als hij straks elke hond wil grijpen? Waar wij woonden in Amsterdam was een reu Amstaff die later gecastreerd werd. Het gevolg was dat de eigenaar jaren lang riep, roep je honden! Hij laat ze nooit meer los! Ongeacht geslacht van de andere hond dus. Als reu was hij prima te pruimen met teefjes

Vergeet ook niet dat Storm een eigen teef heeft. Wandel je wel eens met hem alleen? Dapper was veel moeilijker als Cleo en Eva erbij waren. Als je iets met hem wil bereiken zal je hem sowieso alleen mee moeten nemen in het begin.

StormenRoxy schreef:hij komt niet echt hard uit de hoek naar rox.. ze krijgt wel is een knauw maar daar blijft het bij het probleem daar aan af en toe is dat haar oor er tussen zit.. en daar is wel is een gaatje in gekomen... maar het is een straffende knauw. hij vecht niet met haar.

Moos schreef:

StormenRoxy schreef:hij komt niet echt hard uit de hoek naar rox.. ze krijgt wel is een knauw maar daar blijft het bij het probleem daar aan af en toe is dat haar oor er tussen zit.. en daar is wel is een gaatje in gekomen... maar het is een straffende knauw. hij vecht niet met haar.

Ik vind dat nogal wat hoor. Zeker van een reu naar een teef. En dat is wat ik bij een castratie van Storm zelf dus erg eng zou vinden, als hij dan ook naar Roxy (nog) minder tolerant wordt (wat er wel inzit, mijn gecastreerde reutje was ook niet te beroerd om teven de les te lezen).

Nanna schreef:

Zoek stok! schreef:Het lastige is idd dat het alle kanten op kan gaan. Ik heb een Labrador reu in de buurt die niet meer met andere reuen kon. Hij is gecastreerd en nu kan het wel weer. Hij is helemaal veranderd in z'n benadering van honden. Baasje is dolblij met de ingreep. Maar het had ook anders kunnen lopen....

Daarom is zo'n tijdelijke castratie natuurlijk ook een mooie vinding. Als het nik doet is het weer ongedaan te maken.
Ik hoop dat het werkt en dat hij wat kalmer wordt.

StormenRoxy schreef: we doen wat ons gezegd word... heb een paar gedragstrainers gevraagd en die zeggen ruk geven aan de riem en doorlopen niets zeggen.. dat doen we.. dan gaat het weer ff goed en dan is het ook gewoon opeens weer helemaal mis..

...

Cash schreef: Ik heb dat bij Hera ook in het begin gedaan. Boos worden als ze uitviel naar andere honden. Gevolg was dat Hera alleen maar nog kwader werd, compleet onbereikbaar.
Toen ben ik haar af gaan leiden, aandacht gaan vragen als we een andere hond tegen kwamen.
En natuurlijk werkt dat niet gelijk en op geringe afstand. Zoiets moet je wel trainen en opbouwen.

Ik vind het dus ook doodzonde van zo'n mooie hond.

ladybird schreef:

StormenRoxy schreef:

Caro. schreef:Laat je een implantaat plaatsen voor de chemische castratie?

hij krijgt een prik..

en implantaat werkt te lang

De chip werkt velen malen beter dan chemisch. Ik ken legio honden die echt niet reageerden op chemisch

MARC_S schreef:

Cash schreef: Ik heb dat bij Hera ook in het begin gedaan. Boos worden als ze uitviel naar andere honden. Gevolg was dat Hera alleen maar nog kwader werd, compleet onbereikbaar.
Toen ben ik haar af gaan leiden, aandacht gaan vragen als we een andere hond tegen kwamen.
En natuurlijk werkt dat niet gelijk en op geringe afstand. Zoiets moet je wel trainen en opbouwen.

Ik vind het dus ook doodzonde van zo'n mooie hond.

Ik vind het helemaal zonde nu ik lees dat hij tot nu toe een ruk aan de riem kreeg en stap 2 inmiddels castreren is. Er zit nog zoveel meer tussen een ruk aan de riem en een operatie....

Ik vind het echt ontzettend zonde van die hond. Waarom neem je dan zo'n brute hond? Had dan 2 cockers genomen dan had je nergens last van gehad. Ik geef je op een briefje dat hij er over 12 maanden vreselijk uitziet dus doe mij eens een lol, maak eens wat before en after foto's met 12 maanden er tussen zodat voor eens en altijd duidelijk wordt wat er met een echt mooie hond gebeurd als je zijn ballen eraf gaat halen.

Mocht je het doorzetten dan hoop ik echt voor je dat je problemen niet veel groter worden. Want ik vind dat als je hem laat castreren je ook moet zorgen dat het hem de rest van zijn leven heel heel erg goed gaat. Genoeg beweging, niks tekort laten komen (omdat dat dan ineens kan ivm rustig/sloom worden) en heel veel intensief trainen zodat hij overal los kan. Want alleen dan is het te verantwoorden imo. Je kan niet ineens minder gaan doen omdat je hond minder eisen stelt.

massam schreef:
De chip werkt velen malen beter dan chemisch. Ik ken legio honden die echt niet reageerden op chemisch

StormenRoxy schreef:hahaha nee stap twee is niet castreren..
afleiden met eten speeltjes terug lopen omdraaien laten zitten streng aanspreken ruk aan de riem (slip) dat is de volgorde oh en daar moet toetteren bij nu
en beweging doen we nu al veel met hem en dat moet nog meer worden dat weet ik .. we lopen tussen de 5 a 10 km per dag zowiezo omdat ie niet los kan en we zijn sinds kort begonnen met fietsen met hem en we voetballen met hem

Danoontje powerrr schreef:Ik ken een hond, die wel relaxter werd na chemische castratie.
Volgens de baasjes is hij nu makkelijker te hanteren bij reuen.

Nanna schreef:

Zoek stok! schreef: Ik ken trouwens ook aardig wat verhalen van reuen die gecastreerd werden en waar de baasjes niet konden ophouden met castratie op te hemelen. Want hun hond was zooooo ten goede veranderd. Maar een jaar later bleek het effect toch heel wat kleiner dan geclaimd of had de castratie zelf vervelende gevolgen. Veel mensen willen zo graag zien dat alle problemen voorbij zijn

Mijn NF-reu is destijds gecastreerd. En bij hem heeft het fantastisch gewerkt. Ik was van de sexuele hyperactiviteit af en hij werd een fijne rustige huishond met toch nog energie voor 10. Rende probleemloos mee naast de fiets (en dat voor een Newfoundlander ) Is gezond en wel bijna 11 geworden, best een leeftijd voor dat ras.
Als ik het mocht overdoen deed ik het zó weer, alleen had ik hem dan eerder later castreren (nu was hij zowat 3).

Zoek stok! schreef:

Nanna schreef:

Zoek stok! schreef: Ik ken trouwens ook aardig wat verhalen van reuen die gecastreerd werden en waar de baasjes niet konden ophouden met castratie op te hemelen. Want hun hond was zooooo ten goede veranderd. Maar een jaar later bleek het effect toch heel wat kleiner dan geclaimd of had de castratie zelf vervelende gevolgen. Veel mensen willen zo graag zien dat alle problemen voorbij zijn

Mijn NF-reu is destijds gecastreerd. En bij hem heeft het fantastisch gewerkt. Ik was van de sexuele hyperactiviteit af en hij werd een fijne rustige huishond met toch nog energie voor 10. Rende probleemloos mee naast de fiets (en dat voor een Newfoundlander ) Is gezond en wel bijna 11 geworden, best een leeftijd voor dat ras.
Als ik het mocht overdoen deed ik het zó weer, alleen had ik hem dan eerder later castreren (nu was hij zowat 3).

Nou da's mooi, ik gaf aan dat ik ook een Lab ken waar het goed uitgepakt heeft. Maar ik ken zoveel voorbeelden van reuen met agressie waar de reu geen inch vriendelijker is geworden.

Cash schreef:

StormenRoxy schreef:hahaha nee stap twee is niet castreren..
afleiden met eten speeltjes terug lopen omdraaien laten zitten streng aanspreken ruk aan de riem (slip) dat is de volgorde oh en daar moet toetteren bij nu
en beweging doen we nu al veel met hem en dat moet nog meer worden dat weet ik .. we lopen tussen de 5 a 10 km per dag zowiezo omdat ie niet los kan en we zijn sinds kort begonnen met fietsen met hem en we voetballen met hem

Maar hoelang heb je dat alles dan geprobeerd?
Bij Hera heeft het zeker wel 1,5 a 2 jaar geduurd eer ze kalmer werd en honden kon negeren op straat.
Nog steeds is het soms heel erg moeilijk voor haar en ik moet haar bij iedere hond weer 'begeleiden' dmv stem.
Ze valt nu nog maar zelden uit als een debiel maar ze kan zich nog wel afentoe opfokken; haren overeind, hoog op de poten, staart kaarsrecht in de lucht, wat briesen en doen...... maar met een kalme en op zachte toon gesproken "hera nee he" blijft het daar dan bij.

Zoiets krijg je niet weg in een halfjaar en zeker niet als je steeds van methode veranderd in je aanpak.

Bikkel viel trouwens ook gigantisch uit op straat toen wij hem kregen vorig jaar. Die is nu (een jaar verder dus) op een punt waarop hij nog wel soms moppert en briest maar het onbereikbare uitvallen is zo goed als weg.
Zoiets kost echt heel veel inspanning en geduld maar boos worden werkt echt vaak averechts.

Caro. schreef:Het is moeilijk.... ik snap beide 'partijen'.

Ik heb voor Puchu namelijk dit probleem ook nooit gehad en al helemaal geen uitvallende hysterische hond aan de lijn.
Het klinkt gemakkelijk 'afleiden met eten en/of speeltjes' en ja, dat is ook dé manier.... alleen bij sommige honden gaat zo het licht uit,
dat het eten en de speeltjes hun volledig gestolen kan worden.

Kaya van mij, houdt niet van de meeste honden. Haar had ik binnen een week aangeleerd 'vreemde hond = lekkers bij de baas', maar inderdaad, dat is een baasgericht ras. Met haar loop ik probleemloos langs andere honden.

Toen kwam Puchu, die al rond de leeftijd van 5 á 6 maanden onderscheid ging maken tussen reu en teef en een kruising Bouvier reu al op zijn nummer probeerde te zetten toen hij 'zijn' teef (een teefje waarmee hij aan het spelen was) wilde behouden voor zichzelf.

Trainen, trainen en nog eens trainen.... en o, wat kan hij alles helemaal perfect!
Ja totdat hij een reu ziet of zelfs maar een plasje van een reu ruikt en dan is het afgelopen.

Ik heb heel veel geprobeerd, van correcties tot handen vol kaas.
Van correcties wordt Puchu nog veel kwader, want alles doet die reu hem blijkbaar aan. Dus dat was al snel geen optie meer.
Kaas, rookworst, het interesseert hem helemaal niks. Speeltjes? Nou, die vindt hij normaal gesproken niet eens interessant, dus laat staan als hij een reu ruikt of ziet

Uiteindelijk heb ik het opgegeven, want wat ik ook deed, ik maakte het alleen maar erger. Ik besloot voor mezelf dat hij dan maar uitviel aan de riem en ik me niet meer kapot ging schamen daarvoor.
Mijn relaxte houding had zijn weerslag op Puchu... ook hij werd relaxter!
Inmiddels is het zo, dat ik expres zeer luchtig ga doen 'joh domkop die kan je toch helemaal niet aan' (met een soort van 'lachende' stem). Verder doe ik helemaal niks, behalve als hij op dat moment toch even naar me kijkt en dan prop ik er wat lekkers in.

En op dat punt zijn we nu. Puchu is nu 3 jaar en in feite is dat alles wat ik bereikt heb in die tijd en ik zit er niet meer mee. Ja tuurlijk, af en toe baal ik best even, maar ik ga me niet meer schamen omdat hij soms nog uitvalt aan de riem. Hij is nu niet meer compleet waanzinnig, hij doet het soms eventjes en dan is het weer afgelopen, terwijl hij eerder soms 15 minuten nadien nog hysterisch was en soms niet meer kon lopen van de spanning die het gaf (net of hij op stelten liep en soms weigerden zijn poten zelfs).
Hij keert nu vrij snel terug naar rust, omdat ik rustig ben.

Kortom.... ik snap het hele verhaal. Ik ken de speeltjes, snoepjes, kaas, rookworst techniek, weet dat het in feite de enige oplossing is, maar ook dat het absoluut niet zo eenvoudig is als het lijkt en dat het bij de ene hond perfect werkt en bij de andere hond een stuk minder.
Het enige antwoord wat ik heb, is dat je zelf relaxed moet blijven. De hond voelt je stemming feilloos aan en als jij ook gestressed raakt van de situatie, dan wordt hij alleen maar erger.

StormenRoxy schreef: dat is inderdaad zo'n beetje storm.. heel moeilijk te bereiken.. en roxy snapt het direct.. ik hoef de toeter maar aan te raken en ze staat al voor mijn neus... kan haar zelfs terug roepen van een stel fazanten..

schamen doe ik mij niet voor storm... als ze me staan aan te staren zeg ik dat de show over is
maar relaxed lopen lukt niet echt.. omdat ie al begint als ie die andere hond ziet..

Caro. schreef:

StormenRoxy schreef: dat is inderdaad zo'n beetje storm.. heel moeilijk te bereiken.. en roxy snapt het direct.. ik hoef de toeter maar aan te raken en ze staat al voor mijn neus... kan haar zelfs terug roepen van een stel fazanten..

schamen doe ik mij niet voor storm... als ze me staan aan te staren zeg ik dat de show over is
maar relaxed lopen lukt niet echt.. omdat ie al begint als ie die andere hond ziet..

Dat doet Puchu ook, sterker nog: als hij de plas ruikt van een reu, dan gaan zijn nekharen al overeind en begint hij al.
En toch trek ik me er niks meer van aan.
In het begin deed ik dus helemaal niks meer, ik reageerde totaal niet. Inmiddels schat ik de situatie in en eventueel plaats ik een 'luchtige en humoristische' opmerking. Dit moet je wel menen natuurlijk, want anders hoort je hond het. Met humor klinkt vaak je stem al heel erg luchtig, dus zeg ik gekke dingen.
Ondertussen train ik wel stiekum door, want kijkt hij even na zo'n opmerking dan zeg ik bv 'héé moet je eens kijken Puch wat ik hier voor lekkerrrsssss heb' en zo blijf ik de aandachtsoefeningen er een beetje in houden in de hoop dat dit ooit toch nog verder uitgebouwd kan worden.
Ik probeer het wel zoveel mogelijk in te schatten of het zin heeft of niet, want 9 keer een 'nee' van je hond is niet goed. Is hij te hysterisch dan doe ik dus alsof mijn neus bloedt en onderneem geen enkele actie behalve rustig doorlopen.