Zo, alle 3 de hondjes hebben al naast de step gelopen! Tapas vanmiddag, daar heb ik een eind mee gewandeld, ik naast de step en Tap eerst gewoon aan de riem in mijn hand, toen ze helemaal op haar gemak was en het voor haar niet uitmaakte of ik links of rechts naast de step liep, heb ik haar aan de Walkydog geklikt. Ondertussen zat ze ook met haar tuig gewoon vast aan de riem in mijn hand, voor alle zekerheid. Dat ging ook prima. Toen ben ik heel zachtjes aan gaan steppen, in een heel laag tempo. Dat ging ook goed, dus toen heb ik het gewaagd iets harder te gaan en Tapas liep mee alsof ze dit al jaren gewend was. Ik heb uiteraard maar een klein stukje met haar gestept, daarna ben ik er weer naast gaan lopen en zo zijn we naar huis gegaan. Tapas is nu 11 1/2 maand oud en ik heb geen hoog tempo en ook geen scherpe bochten met haar gedaan, eerst maar heel rustig de rechtlijnige beweging naast de step opbouwen.
Vanavond na het eten was het zulk lekker weer, dat ik Sjefke haar tuig heb omgedaan en haar ook mee heb genomen aan de step. Zij is tot een paar jaar terug heel vaak meegeweest aan de fiets, dus dit was voor haar een peulenschil. Ze vónd het toch leuk! Met haar kon ik wat meer vaart maken en ze bleef heel mooi naast de fiets draven, in een lekkere draf.
Een stuk verderop bleef ik op het fietspad, en kon zij langs de brede grasstrook even lekker uitrazen, wat ze ook deed.
Met haar ben ik iets verder geweest dan met Tapas, dat ging ook gemakkelijk en ze had nóg wel verder gewild volgens mij, maar we doen het rustig aan eerst (vooral voor mezelf

)
En toen ik toch zo bezig was, heb ik ook Nozem nog even meegenomen. Zij moest wat meer wennen, ze had ook nog niet zó veel fietservaring. Maar al gauw kon ook zij aan de Walkydog en kon ik wat meer vaart maken. Bij de brede grasstrook naast het fietspad was het wel grappig om te zien, Nozem bleef verschillende keren achter zich kijken waar die andere 2 dan wel gebleven waren! Dan stepte ik een stuk verder en riep haar, en kwam ze weer achter mij aan, om even later weer stil te staan en achterom te kijken. Maar na een keer of 2 had ze door dat ze toch écht alleen met mij was en ging ze helemaal jolig doen!
Opeens werd het wel héél erg donker, bijna zwart leek wel, met een dieprode gloed er doorheen. Een geweldig mooi en zelfs wat bizar gezicht. Toen heb ik maar even flink doorgestept om voor de bui weer binnen te zijn (ik had me niet op hoosbuien gekleed namelijk) en dat is gelukkig ook gelukt.
Het zal mij benieuwen of ik morgen mijn bed nog uit kom, want ik zal best wel wat spierpijn hebben morgen denk ik.
Maar het is me de eerste dag al enorm goed bevallen, ik vind het leuker dan fietsen met de hond in ieder geval!