Het HondenForum

Even wat fotootjes uit heeeele oude fotoboeken ingescanned.
Deze hond (Airdaile vuilnisbakkie) is het eerste levende wezen wat ik heb gezien na mijn geboorte; ben direct in m'n nakie naast hem in de mand gelegd. Hij heeft de moederkoek opgegeten en is 10 jaar lang m'n maatje geweest
Mijn Boefie:

dit is mijn eerste poeppie........ze is al weer 8, wat vliegt de tijd :N:

het poedeltje cindy was mijn eerste hond, ze is bijna 15 jaar geworden..noeska een kruising berner sennen bobtail kwam een paar jaartjes later en die is bijna 12 jaar geworden.

Toen ik geboren werd was Nora er.

Een soort groot uit gevallen keeshond, een reu.
Ontzettend lief, beschermend naar mij. Hele fijne hond aan gehad. Hij was natuurlijk van m'n ouders, dat wel, maar het was m'n eerste hond waar ik een band mee had, als klein meisje. Hij is 16 geworden.

Dat was Wardy, van het friese War Dy (weer je). Ik was toen een jaar of 8 denk ik.
Zo heetten trouwens alle familiehonden tot felix kwam
'Mijn' Wardy (hij was ook een beetje van mijn broer) was een kruising met veel duitse staande er in. Een draak van een hond
Éénkennig, fel, en een selectieve luisteraar. Maar voor ons een tophondje. En heel mooi, bruin met een witte borst en een witte staartpunt
Ik heb wel ergens een fotootje, maar dat zit allemaal nog in dozen.

Dat was Nero, een bouvier
Mijn broer had hem meegenomen bij een bedrijf,waar hij voor de bewaking zat en waar hij weg moest.
We moesten allemaal heel voorzichtig kennis met hem maken, anders at hij je op
Ik ging iedere avond een wandeling op het erf met hem maken, daarbuiten ging niet want hij was wat fel, het was een gouden hond voor eigen, maar toch hebben we hem moeten laten gaan na 1 jaar , want we moesten altijd opletten en met een bedrijf aan huis viel dat niet altijd mee, en toen hij weer eens iemand had gebeten was de maat vol.
We hebben daarna nog een hele tijd geroepen als er iemand kwam of de bel ging, WAAR IS NERO :N:

Bassie was mijn eerste eigen hond. Kwam uit het asiel en was toen negen maanden oud. Poedelmixje, en hij is 15 jaar gewrden. Helaas in moeten laten slapen omdat hij dement, slechthorend en blind werd en niet meer te vertrouwen was met mijn dochter van 2 jaar.

Wij waren erg verdrietig en hebben een paar jaar gewacht maar toch weer een pupsel genomen. Nicky, onze JAck Russell

Jola was/is mijn eerste hond.

Amber, maar niet echt bewust heel erg meegemaakt ( dus ook geen eigen hond )


En The Queen herself...absoluut een maatje geworden.


Maar mijn eerste echte eigen hond? Nee, helaas heeft zij hier nooit mogen komen.

Mijn eerste eigen hond was Beauty, een flatcoated retriever, schat van een hond maar helaas veel te vroeg overleden aan kanker ....



Haar laatste vakantie op Texel

Mijn allereerste hond was kaya, een 2,5 jarige kruising labrador foxterrier uit het asiel. Al twee keer terug gebracht omdat ze vals zou zijn.

Ik mocht een hondje als 8 was hadden mijn ouders beloofd. (ze hebben me altijd geholpen met het uitlaten en de verzorging). Dus zo geschiedde, ik ben toen samen met mijn ouders naar het asiel gegaan om een hondje uit te zoeken. Mijn moeder wees toen van alles aan, en ik zag alleen maar layka en ja ik mocht kiezen we zijn toen een proef wandeling wezen maken met haar maar ze reageerde niet echt op ons, wat mijn ouders helemaal niks vonden. Eigenlijk wilde mijn ouders dat gitzwarte hondje, met haar roze met blauwe tong helemaal niet. Het zou mijn hond worden dus hebben ze alsnog besloten om kaya mee te nemen. Zodra ze dat doorhad sprong ze metershoog zo blij.

Ik heb als kind een geweldige tijd gehad met die hond, echt mijn maatje. Ze ging overal met mij mee naar toe, ik ging niet zonder haar buiten spelen. We hadden toen een bolderkar die we vaak meenamen daar zat de hond dan prinsheerlijk in. (eens kijken of ik daar nog foto's van heb) Op feestjes hebben we het nog vaak over de streken die dat hondje uit haalde. En natuurtalent wat eten jatten betreft

Mijn ouders hebben het wel wat zwaarder gehad met die hond, ze bleek vreselijke verlatingsangst, (vonden de buren niet zo leuk) te hebben en waarschijnlijk is ze ook mishandeld geweest, aangezien ze met een grote boog om kliko's heen liep en altijd in elkaar dook zodra je je hand ophief. De verlatingsangst hebben ze uiteindelijk onder controle gekregen, door het rustig opnieuw op te bouwen.

Helaas is ze op 8 jarige leeftijd overleden door een vreselijk auto ongeluk..

Ik mis haar nog steeds.....

Mijn eerste hond is Angel (zie onderschrift).

Ik was net 14 toen ik haar kreeg, totaal onwetend, maar wat een wereldhond heb ik getroffen .

Ze word volgende week alweer zes, mijn grote meid .

Onze eerste hond was Imca een ierse setter reu, hij was 17 toen we hem moesten laten inslapen, mijn eerste eigen hond is Joey (zie onderschrift) deze dame wordt over 3 weekjes 13.

Mijn eerste hondje was Sam, een ruwhaar teckel. Hij kwam toen hij 12 weken was en ik 12 jaar.
Sam is 9 jaar geworden en had vandaag zijn tiende verjaardag gevierd

Als baby/peuter/kleuter een Duitse herder.

Sterkte Charlotte! Sam was ook echt een hond om van te houden, met zijn knappe snoet!

Wij hebben thuis nooit honden gehad... wel veel ophonden, wij deden ze altijd 'leasen' zeiden we dan
Echt geweldig vond ik dat als hondenliefhebber, elke hondeneigenaar (waren familieleden, vrienden en kennissen uit de buurt) lieten de hond bij ons achter wanneer zij op vakantie gingen en wij pasten er dan op..
Meestal kregen ze dan een totaal andere hond terug, keurig en wel opgevoed

Mijn lievelings oppashondje was Frits een vuilnisbakkie (iets meer dan 10 geloof ik)


Mijn tante had een newfoundlander, Moody, toen zei ging scheiden kregen ik en die hond een enorme band, op een gegeven moment zei mijn tante dat de Moody niet alleen van haar meer was, maar ook van mij, wat ik allemaal gedaan kon krijgen van die hond.. dat vond ze geweldig!!
Moody (12.5 jaar geworden)

Beau een rottie uit het asiel...dat was mijn eigen aller eerste hond, in mijn jeugd hebben we kruisingen, herders en caveliers gehad

Mijn eerste hondje was Snoepîe, helaas geen echt snoepie.
Ze hebben ons altijd wijsgemaakt dat hij een voorvader van de poedel was.
Onzindelijk en agressief.
Mijn moeder heeft hem moeten laten inslapen toen hij 10 was, toen was ik al getrouwd.
Luka is eigenlijk niet mijn hond, maar die van Tineke.

Toen ik werd geboren hadden mijn ouders al een hond. Het was een Poedel Scooby
Hij was 14 jaar geworden. Daarna hadden wij weer een poedel Boelie en hij was 9 geworden.
Nu hebben mijn ouders een Shi tzu. En ik heb een Tibetaanse Terrier Shinji en (sinds) een paar weken een Shiba met de naam Taiko erbij.

Thuis hadden we duitseherders en later toen ik een jaar of 8 was kregen we een duitse staander deze is 12 jaar geworden en een schat van een hond was
Toen ik 17 jaar was kreeg ik mijn eerste eigen hond, dat was mijn Lady, een schotse herder
Helaas heb ik haar niet lang mogen hebben zij mocht maar 13 maanden worden
Ik heb veel geleerd van haar



Foto verkleind

mijn allereerste hond was Scruffy. een pup uit het asiel. volgens de asielmensen een kruising duitse dog, labrador maar daar twijfel ik nog steeds aan.

scrufje is uiteindelijk op 15 jarige leeftijd overleden.

toevallig laatst van mama foto's gekregen van toen en die moet ik nog een keer scannen.

Ragyo is mijn eerste hond, heb hem in Roemenie geadopteerd op de boerderij waar hij geboren is.
hier nog met zijn moeder:

Chewie was mijn eerste hond. Helaas heeft hij maar 4 maanden bij mij mogen zijn, maar god wat was ik trots op mijn eerste hondje en wat was het een schat van een dier....

Mijn moeder is een kattenmens en daarom hebben wij nooit anders dan katten gehad.. Echter drie maand geleden kreeg ik na 7 jaar zeuren, een eigen hond. Totaal onwetend natuurlijk ook, hebben al heel wat achter de rug Maar door het forum enzovoort ben ik veel meer gaan leren

Beau
Beau is wel écht mijn hond, mijn ouders betalen maar willen er verder niks mee.

Martijn schreef:

Tamara. schreef: Toen ik nog bij mijn ouders woonde waren er ook honden maar dat waren niet mijn honden maar de honden van m'n ouders Dat is compleet anders.

Waarom? Denk je dat de hond er rekening mee houdt wie er met de dierenarts afrekent of het voer koopt?

Volgens mij is een hond van jou als jij het er het meest mee bezig bent, jij hem commando's leert, jij met hem op cursus gaat, jij hem voor het grootste deel uitlaat. Dan kan je een hond van jou noemen denk ik

Martijn schreef:Ook niet.
Als ik op ga tellen wie hier het meeste wandelt of op cursus gaat maakt dat de honden ook niet ineens van marc of van mij.

Verder vind ik de hele eigendomsgedachte onfris. Spreek liever over de band die je met een hond hebt. En dat kan dan wel degelijk de hond "van" je ouders zijn.

Eigenlijk is een dier niet van jou, maar bij jou. Heb je gelijk in

idd martijn, vooral die laatste zin. scruffy was ook de hond van mijn ouders. maar door alles wat ik ermee had echt mijn hond

mijn eerste hondje was een poedel teefje bea kreeg ik van mijn tante toen ik naar de eerste klas van de lagereschool ging helaass ze maar 3 jaar geworden toen ze stierf had ze net een nestje van een week oud mijn moeder heeft de drie pups groot gebracht en daar hebben we een reutje van gehouden blackie is 15 1/2 jr geworden we hadden toen blackie 2 jr was ook nog een bastaard fox van 10 mnd in huis gehaald boefje ook 15 1/2 jr geworden
maar de eerste hond echt van me zelf en van mijn ex was een golden retriever teefje rocky ze was 7,5 maanden oud toen ze bij ons kwam toen kwam er nog een border collie jess bij helaas nog geen jaar gehad gevolg van een aanrijding overleden 4 maanden later hadden we weer een border collie jordey toen kwam er weer een border bij lass en nog een bastaardje scruffie. scruffie is allen nog maar in leven van al die honden nu weer een border collie er bij sammy

groetjes gonnie

Bij mijn ouders nooit honden gehad en toen ik op mezelf ging wonen eerst een paar jaar gefeest en hard gewerkt. Toen ik mijn huis kocht 'mocht' ik van mezelf ook een hond. Op naar het asiel. Ik had geen vaststaand eisenpakket maar wilde in ieder geval géén herder (moeders was erg bang voor Duitse Herders na een paar keer in Frankrijk gebeten te zijn). Waar werd ik verliefd op? Juist, Panna de hyper-herder die zoveel sprong en draaide in de kennel dat ze regelmatig mank liep en in de speelweide alleen maar als een gek heen en weer langs het hek rende. Dat veranderde totaal als ik met haar het terrein van het asiel afliep voor een wandeling op de hei. De eerste twee keer had ze geen oog voor mij maar kwam duidelijk tot rust buiten het asiel. De drie wandelingen daarna kreeg ik steeds meer contact en zag ik haar zachte, in en in lieve en werklustige karakter.
Nu, bijna vijf jaar later, ben ik zo blij dat ik toch met die hyper-herder ben gaan wandelen want ondanks, of misschien wel juist dankzij haar 'mindere' kanten is ze voor mij een droomhond